Doodshoofdkoekjes in een handomdraai

Ondergetekende slaat maar zelden aan het bakken. Een quiche, tot daar aan toe, maar koekjes...  dat is slecht voor het imago. Of zoiets! Behalve als Halloween nadert, dan durf ik bijna luidop dromen van monsterachtige baksels zoals Skull Pancakes, Zombie Brood of grellige misbaksels. Dat ik zoiets ooit tot een goed einde zou brengen is uiteraard een utopie. Gebrek aan vakmanschap. Ligt mogelijk wel binnen handbereik, Skull & Bones cookies.

 

 

Skull & Bones Cookies maken is zo simpel als het groot is, op voorwaarde als je de trotse bezitter bent van een deegrol met Skull & Bones patroon. Geïnteresseerden kunnen daarvoor steeds op deze Etsy pagina terecht. Doodshoofdkoekjes in een handomdraai, maar als je liever een bloemenpatroon hebt, dan kan het ook. Voor de liefhebbers.

 

The Tonight Dough - Ben & Jerry's

Weet mij steeds opnieuw te bekoren, een welgemikte woordspeling. In dat opzicht moet in het creatieve team van Ben & Jerry's zetelen zowat het summum zijn. In 2009 mocht ik mijn loftompet al eens steken voor de Cherry Garcia, Bohemian Raspberry en de Jamaican Me Crazy van Ben & Jerry, vandaag doe ik dat opnieuw voor de nieuwe telg in hun familie. Presenting, the Tonight Dough.

 

Een ijsje voor liefhebbers van chocolade en caramel in combinatie met deeg van chocolate chip cookies en peanutbutter cookies. Waarom? Omdat koekjesdeeg stiekem lekkerder is dan koekjes zelf, ongeacht wat je ouders je vroeger hebben wijsgemaakt! En Jimmy Fallon, die zag dat het goed was. Of wat had je gedacht?

Haal een stukje Noma in huis

Van 9 januari tot en met 14 februari kampeerde René Redzepi met het voltallige team van Noma in het Mandarin Oriental Hotel in Tokyo. Mijn agenda leert me dat dit Japanse avontuur – een overweldigend succes trouwens, wat had u gedacht – er inmiddels op zit en dat blijkt goed nieuws te zijn voor Noma aficionados en liefhebbers van functioneel design. Goed nieuws omdat het volledige servies dat voor deze unieke gelegenheid in samenwerking met 14 Japanse artiesten werd ontworpen het uwe kan zijn.

 

Unieke stukken, zoveel is duidelijk, maar niet noodzakelijk onbetaalbaar. Het is wel zo dat je voor de meer frequent voorkomende stukken – denk lepels, vorken, chopsticks of kleine kommetjes – minder diep in je buidel dient te tasten. Voor de meer exclusievere zaken betaal je vanzelfsprekend een pak meer. Een overzichtje van de zaken welke in de Tokyo Store beschikbaar zijn.

 

Binnen de categorie betaalbaar design vinden we chop sticks van de hand van Shiro Miura terug voor 65 $. Voor dezelfde prijs kan je ook een klein kannetje van Masanobu Anda op de kop tikken. Dat onder het motto ‘first come, first served’ alle goedkopere objecten uit de prijsklasse van 25 $ tot 35 $ hopeloos uitverkocht zijn, was te verwachten.

 

Indien je bereid bent 75 $ te spenderen, dan is dit witte porseleinen kommetje van de hand van Hajime Tamura misschien iets voor u. Het kannetje van Masanobu Anda blijkt tevens een groter broertje te hebben dat ook voor 75$ het uwe kan zijn.

 

Aan messen doet men in Japan niet, maar de vorken en lepels van Akito Akgagi kunnen voor een setprijs die varieert tussen 130 $ en 200 $ de jouwe zijn. May the forks be with me indeed, maar daar hangt dus een prijskaartje aan.

 

Mag het iets meer zijn? Dan is deze theepot van bruin aardewerk van kunstenaar Jinpachi Ogawa misschien iets voor u. Voor 695 $ krijgt u er het dekseltje gratis bij.

 

 

De oriëntaals ogende schabben welke team Noma in het Mandarin Oriental Hotel ter beschikking hadden waren ontworpen door Drew Wahlberg Rosskelly. Mocht dit rek (900L x 500 B x 900 H) het ontbrekende stuk zijn in uw interieur, dan is 1750 $ de prijs om alvast dat probleem te verhelpen. Opgelet, exclusief verzendingskosten.

 

 

Met twijfel koop je niets, enkel de mogelijkheid om achter het net te vissen. Nee, Frisjes zit zelden om een rake quote verlegen.

Introducing: The Boule de New York

Op de vorige editie van de Venuez Benelux Barshow tekenden de vrienden van Vandemoortele present met hun ‘Crousti’, een lekkernij gebaseerd op de even geniale als succesvolle ‘Cronut’ die patissier Dominique Ansel in New York lanceerde. Brangelina nog aan toe, ook de cronut is een samentrekking van twee overheerlijke geneugten des levens, met name de croissant en de donut.

 

Ik denk dat we het er over eens kunnen zijn dat de crousti een ongelukkig gekozen naam is, een jeugdzonde waar we niet meer over spreken. Ook bij Vandemoortele hebben ze ondertussen het licht gezien. Introducing 'The Boule de New York' .

 

Boule de New York

Voor de lanceringsvariant van de Boule de New York wist men niemand minder dan de Brusselse patissier Fabrice Collignon te strikken, iemand die we bij Coolinary nog kennen van een gesmaakte dessertenmenu.

 

Zijn Boule de New York is er ééntje met speculaasvulling en een cunchy laagje gezouten karamel. Nog zonder te proeven durf ik te zeggen dat dit een voltreffer is. Deze zoete zonde krijgt later nog het gezelschap van een chocolade- en een vanillevariant. 

Boule de New York

Rest er enkel nog de vraag waar u terecht kunt voor deze lekkernij die u het beste van Parijs en New York in een enkele hap biedt. Niet overal zo mag blijken, want iets zo hip als de Boule de New York, dat is ook een tikkeltje exclusief.

 

Vanaf 14 februari kunt u in het atelier van  Fabrice Colligon op de  Waterloosesteenweg 637 in Brussel terecht voor je portie krokant rond plezier. Ook in een selecte groep kwaliteitsvolle koffiebars zal de Boule de New York geintroduceerd worden. Een overzichtje:

 

Caffènation, Mechelsesteenweg 16, 2000 Antwerpen

OR Espresso Bar, Rue A. Ortsstraat 9, 1000 Brussel

OR Espresso Bar, Place Jourdan 13A, 1040 Etterbeek

OR Espresso Bar, Walpoortstraat 26, 9000 Gent

Sweet coffee, Botermarkt 15, 3500 Hasselt

Viva Sara Kaffée, Grote Markt 33, 8500 Kortrijk

Punto Caffè, Leopold Vanderkelenstraat 17a, 3000 Leuven

Get Your Mug., 17 rue des carmes, 4000 Luik

Beans, Ijzerenleen 37, 2800 Mechelen

Nieuwe aanwinst - Le Creuset fluitketel

Drama, de elektrische waterkoker bleek stuk. ’t Is te zeggen, die bleef maar koken dus technisch gezien deed die perfect wat van hem verwacht werd. In ieder geval, de ingebouwde veiligheid deed het niet meer en dat liefste vrienden, dat zou wel eens gevaarlijk kunnen zijn. Dan dringt zich de vraag natuurlijk op wat gedaan en in het geval van deze foodie is dat een hekel punt. Zo van 2007 tot 2011 had ik een behoorlijke Quooker obsessie dat het een wonder mag heten dat we er nooit één in huis hebben gehaald. Kokend water recht uit de kraan, als ik er nu opnieuw over nadenk, dan wil ik dat nog steeds…

 

Quooker - nog altijd een beetje een must have

 

Veel ruimte mocht die waterkoker dan niet innemen, bij elke herschikking van de keuken was het toch altijd een beetje zoeken naar een plaatsje. Links van het fornuis, rechts of toch maar op het keukeneiland. Opnieuw, een heetwaterkraan zou een oplossing zijn, maar dat is onze nieuwste aanwinst ook. Bij Kooktijd, het pretparadijs voor de foodie in Turnhout, kocht ik een hooglans zwarte fluitketel van Le Creuset en die kan perfect op één van de pitten van de Boretti blijven staan. Makkelijk zat!

 

Le Creuset fluitketel

 

Een fluitketel, hoe old school is dat niet? ‘Slow Cooking’ heet dat, letterlijk, al doet hij er eigenlijk niet echt veel langer over dan zijn elektrische evenknie. We zijn er content van. Niet dat ik had verwacht dat er enkel Franse ingenieurs aan mijn Le Creuset zouden sleutelen, dat gouden ‘made in Thailand’ klevertje op de bodem gaf me op één of andere rare reden een vreemd gevoel. Het fluitje van de ketel – een gemak, geen veiligheidsvoorziening dixit de handleiding – had ik trouwens luider verwacht. Iets genre arbitersfluitje na een zware overtreding in plaats van de doodsreutel van één van die gehypte internetgeiten. Ha, die waren grappig!

Diabeet - Thomas Van de Water

Mocht u net als ik de rotvaart waarmee de feestdagen komen aanzetten schromelijk onderschat hebben, dan is de kans groot dat u nog op pakjesjacht dient te gaan. Overvolle straten en nog drukkere winkels, begin er maar aan. Een culi-tip om de zoektocht draaglijk te maken dringt zich op!

Omdat er in elke familie ondertussen wel minstens één volbloed foodie zit, is het boek 'Diabeet' altijd een goede keuze. Altijd! Nu doet de titel mogelijk anders vermoeden maar dit pareltje is er lang niet alleen voor diabetici. Een pracht van een kookboek, mooi uitgebalanceerde gerechten, foto's die doen likkebaarden... kortom een boek om in huis te halen. Cadeautje voor jezelf? Kan ook.
 

Diabeet - Thomas Van de Water - Mantau

Zo’n drie jaar geleden verscheen er in De Morgen Magazine een stukje over enkele smakelijke foodblogs. Uw eigenste Coolinary mocht daarin broederlijk een A4’tje delen met Filet-Pur. Een allereerste kennismaking die kon tellen dachten we zo. Dezelfde leeftijd, gedeelde interesses… dan mag het niet verbazen dat de heren achter beide blogs, Thomas Van de Water en ikzelf, het ook buiten blog en boekskes het met elkaar kunnen vinden. Niet dat we elkaar op regelmatige basis tegen het lijf lopen - drukke agenda’s beslissen daar vaak anders over - maar wanneer het toch eens zover is, dan gaat dit altijd wel gepaard met lekker eten en de nodige drankjes. Altijd plezant!

 

Dat Thomas diabeet was ontdekte ik eerder toevallig toen hij vorig jaar tijdens één van onze rendez-vous in Comme Chez Soi met de nodige zorg een spuit in zijn buik plofte. "Niets aan de hand” lachte hij!. Als ik toen één wijze les heb geleerd, dan wel dat diabetes geen reden is om je de geneugten van een foodie te ontzeggen.

Zijn ervaringen als lekkerbek, een pak overheerlijke recepten gebundeld in het toepasselijk getitelde kookboek ‘Diabeet’ kunt u sinds dit voorjaar in de winkelrekken terugvinden. Een aanrader als u het mij vraagt en als ik dat zeg…

Diabeet van Thomas Van de Water

ISBN 978 90 223 2950 4
Uitgeverij Manteau

Kwiziner - een nieuwe leuke webshop

Voor mooie, praktische keukenspullen heeft elke foodie zo wel zijn eigen adresjes. De ene snuistert graag rond in obscure achterstraatjes in weinig gekende wijken, de andere houdt het dan weer bij een rondje webwinkelen vanuit de luie zetel. Zij die zich eerder tot de laatste categorie wensen te rekenen, die kunnen bij deze alvast de nieuwe webshop Kwiziner virtueel gaan verkennen.

 

Als onvervalst liefhebber van de betere woordspeling, fijn keukenmateriaal en gewoon ook als vriendelijke manspersoon zet ik met graagte Kwiziner, de nieuwe webwinkel van collega foodblogger Cookanista even in de kijker.

 

Eerlijk is eerlijk, toen Kim zich tijdens een bloggersdiner in Coeur d'Artichaut liet ontvallen "dat ze binnen afzienbare tijd wel van haar blog wou kunnen leven" verslikte ik me bijna in mijn glas wijn. Een gedurfde uitspraak vond ik dat, zeker omdat zoiets in België slechts voor de happy few is weggelegd. Een blog is natuurlijk maar één ding, de dromen omvatten meer... 

 

En kijk! Amper een jaar later is er al haar eigenste webwinkel waar je sinds vandaag terecht kunt voor 'functioneel keukendesign'. De ideale locatie om tijdens druilerige zomerdagen even te vertoeven denk ik dan. Succes ermee!

Cadbury ChocFix - Designer Cookies

Het Engelse chocoladebedrijf Cadbury gaf enkele studenten van de Londense University of Arts de opdracht om hun producten vanuit hun eigen oogpunt zo creatief mogelijk te benaderen. Een kolfje naar de hand van Robert Cooper zo mocht blijken. Zijn ChocFix koekjes – een verwijzing naar de gekende Airfix modelbouw vliegtuigjes – was niet minder dan een schot in de roos.

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

De koekjes bestaan uit holle, met Cadbury chocolade gevulde 'wafer biscuits', waarbij de chocolade de lijm is die het geheel bindt. Geen idee of Astrid Bryan - verschoning, Nuyens - ook deze keer mee leest maar een welgemikte "how cool is that" lijkt me hier wel op zijn plaats.

 

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

Cooper beperkte zich trouwens niet enkel tot vliegtuigjes. Ter vermaak van het kleine grut heeft hij zich ook aan raceauto's, dinosaurussen en paarden gewaagd. Voor ieder wat wils zeg maar.

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

De verpakking, speciaal ontworpen om makkelijk te stapelen in de winkelrekken, maakt trouwens gebruik van AR ofte 'Augmented Reality'. Bekijk het doosje door een smartphone of tablet en je krijgt een 3D versie van het paard, vliegtuig, raceauto of dinosaurus te zien. En dan te bedenken dat het in twee breken van mijn Vitabis om deze stukken vervolgens over elkaar te zagen zowat het zotste was wat ik in mijn jeugdjaren met een koek kon aanvangen. Times they are a changing!

Robert Cooper - ChocFix Cookies

Bon, geen idee of deze koeken ook werkelijk in productie gaan, maar indien dat het geval zou zijn... I want one!

Inspector Gadget - Traveling Sushi Bag Cover



Twee weken geleden bij aankomst op de luchthaven van Chania was het zover. Welgemikt plukte ik een koffer van de bagageband in de veronderstelling dat het de onze was. Om zeker te zijn ritste ik ze nog even open om vast te stellen dat het lang niet de onze was. Dezelfde koffer, andere inhoud... kan gebeuren.

 

Zelf ben ik niet de man van de 'nametags' om dergelijke vergissingen te voorkomen. Nee, doe mij maar de 'Traveling Sushi Bag Cover' - een hebbeding waarvan de naam de ladig volledig dekt - die exclusief bij Omise Parco in de Narita luchthaven van Tokyo te verkrijgen zijn. 



Traveling Sushi Bag Cover

 

De Traveling Sushi Bag Cover is een uit nylon vervaardigd kleinood dat je baggage tegen vuil en water beschermt en er op de koop toe nog eens super cool uit ziet. Reuze sushi, wie is daar nu niet zot van? Van links naar rechts en met de klok mee: 'Tamago Nigiri', 'Ebi Nigiri', 'Sake Nigiri' en 'Toro Nigiri'. 

 

Traveling Sushi Bag Cover

Nu het dan toch vakantie is, tijd voor een kleine oproep. Mocht iemand één van de volgende richting Tokyo afzakken, dan kunt u mij altijd een plezier doen met zo'n sushi suitcase cover. De 'Tamago Nigiri' zoals afgebeeld op onderstaande foto bijvoorbeeld., daar heb ik geen enkel probleem mee.

Traveling Sushi Bag Cover

Als zelfs de thee relaxt...

Toen het reclamebureau M&C Saatchi vrij spel kreeg van het Maleisische bedrijf BOH om de kalmerende werking van hun verschillende theevariëteiten in de kijker te zetten, kwamen ze met thee-inkt bewerkte theezakjes op de proppen. Het resultaat is 'mucho cool' als je het mij vraagt.

 

Op de verschillende theezakjes kun je een draak, een donkere wolk, een vulkaan of een slechtgeluimde beer herkennen. Eenmaal je de zakjes in het kokende water dompelt komt hun rustige alter ego op de proppen, respectievelijk een duif, een aardig wolkje, een gewone berg en een lachende beer.

 

Relaxerende thee in invetieve zakjes

 

Eenmaal deze mooi vormgegeven theezakjes in ditto verpakking op de markt verschijnen is het slechts een kwestie van tijd alvorens deze in het gamma van vriendin worden opgenomen. Serieus, hoeveel verschillende soorten thee kan een mens nodig hebben? Nu, deze zou ook ik wel kopen. Again, 'Mucho Cool'!

Relaxerende thee in inventieve zakjes

Dat doet me er trouwens aan denken dat het misschien geen slecht idee is om die Antwerpse theemagnaat met zijn kort lontje te voorzien van een laagje thee-inkt. Zijn impossante lijf kan dat ongetwijfeld hebben en als er dan toch een 'donderbui' zit aan te komen dan is één kopje voldoende. Een kopje heet water wel te verstaan!

Shoppen bij Bol.com

Er was een tijd dat ondergetekende geen boekenwinkel kon binnenwandelen zonder een flink uit de kluiten gewassen gevulde draagzak kookboeken mee naar buiten te zeulen. Die tijd ligt gelukkig in een ver verleden. Nadat de grote Pieter Van Dooveren me polste naar mijn favoriete kookboek kon ik niet anders dan vaststellen dat op jaarbasis zelfs één gerecht koken per kookboek onbegonnen werk was.

Goed nieuws voor de portefeuille, ware het niet dat de vrienden 'kredietkaart' en 'tinternet' mij maar al te vaak tot impulsaankopen 'dwingen'. Nuja, dwingen? Als ik iets leuk zie op het internet en er staat een 'buy' knop naast, dan is de kans groot dat ik er op druk. In dat opzicht mocht het best verbazen dat ik tot recent nog nooit iets gekocht heb bij Bol, u allicht gekend van de leuze Bol punt com.

Een cadeautje in de vorm van een geschenkenbon loodste me naar de website en voor ik het wist voelde ik me hopeloos verloren als ware ik een 10-jarig jongetje dat net zijn moeder is kwijtgeraakt tussen de rekken van de supermarket. Wat een gi-gan-tisch aanbod! 6.700.000 artikelen aldus de website, begin dan maar eens te zoeken wat je kunt gebruiken en het bedrag van je cadeaubon iets of wat benadert. Trouwens, voor kortingen en deals op bol is Flipit altijd nog wel handig. 't Is maar dat je het weet.

Ik navigeerde me in geen tijd richting 'de keukenafdeling' en als snel mocht blijken dat ik het compulsief aankopen van keukenmateriaal lang niet verleerd ben. Niet dat ik per sé een electrische zoutmolen van Peugeot nodig had, maar zijn peperige broertje voelde zich wat eenzaam daar op het aanrecht. Een Mix en Measure set van Royal VKB mocht ook niet mankeren, al was het maar om het restbedrag op te maken. En dan volgt het spannende/lange wachten tot de levering van het pakket

 

Bol.com - thuislevering die kan tellen

Niets lang wachten dus. Voor vier uur besteld wil blijkbaar echt wel zeggen, de volgende dag geleverd. Nu bestel ik op meer dan regelmatige basis online spulletjes, zelden is de levering zo snel. Petje af daarvoor hoor. Dat de Peugeot zoutmolen stuk bleek valt moeilijk op het konto van de verdeler te schrijven. Gelukkig blijk ik handiger dan verwacht en blijft plakband een wondermiddel!

Of ik nog een volgende keer mijn aankopen ga doen op Bol is de vraag. Het aanbod intimideert me een beetje en zelfs virtueel look ik niet zo graag verloren.

Desire - Sergio Herman, reflecties van een topchef

Het gaat hard voor Desire, het tweedelig tijdsdocument van Sergio Herman dat afgelopen vrijdag 9 mei werd gepresenteerd aan de pers. Amper 48 uur later was geen enkel exemplaar van de Nederlandse editie meer verkrijgbaar via internet. Een heruitgave van één deel, de verhalenbundel in dagboekstijl, wordt nu gepland en krijgt als titel mee: 'DESIRE - SERGIO HERMAN Reflecties van een topchef'.

 

Nog vóór de officiële presentatie had plaatsgevonden, was ongeveer de helft van de exemplaren (totale oplage: 2000) reeds online verkocht. Na afloop van de perspresentatie vlogen de overgebleven exemplaren in no time de deur uit. De signeersessie van Sergio Herman in boekhandel Het paard van Troje te Gent trok zoveel belangstellenden dat de 50 beschikbare exemplaren binnen twee uur op waren.

Desire - Sergio Herman, bij voorbaat een must have

Uitgever Tony Le Duc: “We verkeren nog steeds in shock over de manier waarop DESIRE is ontvangen. De telefoons staan roodgloeiend en de mails stromen binnen met de vraag naar meer exemplaren. Maar een herdruk van de luxe editie is uitgesloten: we hebben gekozen voor genummerde exemplaren en dan is bijdrukken geen optie. Via de site van Minestrone kun je traceren welke boekhandels DESIRE nog op voorraad hebben, maar de hoeveelheden zijn uiteraard beperkt.” Zij die per sé één van de luxe exemplaren wensen te bemachtigen weten wat gedaan, een rondje boekhandels rijden!

 

Wel is besloten tot een heruitgave van de verhalenbundel DESIRE: het boekje dat in dagboekstijl is geschreven door culinair journalist Mara Grimm en dat verhaalt over Sergio Hermans laatste jaar bij Oud Sluis. Het boekje verschijnt medio juni en krijgt als titel mee: ‘DESIRE, reflecties van een topchef’. De verhalenbundel maakt oorspronkelijk deel uit van het tweedelig tijdsdocument over het laatste jaar van toprestaurant Oud Sluis.

 

Uitgever Tony Le Duc: “Omdat vooral de verhalenbundel uit de luxe editie veel teweeg brengt, hebben we besloten dit deel een eigen leven te geven”. In tegenstelling tot de luxe editie van DESIRE zal ‘DESIRE, reflecties van een topchef’ breed worden verspreid via de boekhandel. Het boek zal ook in restaurant The Jane (Antwerpen) en in Pure C (Cadzand) verkrijgbaar zijn en is online te bestellen via de site van Minestrone.

Inspector Gadget - R2D2 keukenhulpje

Het moeten niet alijd de flink uit de kluiten gewassen keukenrobots genre KitchenAid of Thermomix zijn die hier om uw onverdeelde aandacht staan te springen. Kleine en fijne robots zoals pakweg de legendarische R2D2 verdienen hier ook een plaatsje. Wat had je van Coolinary gedacht met een '... may the forks be with you!' slogan!

 

Presenting: de exclusieve Star Wars R2D2 measuring set die voor amper 20 dollar de uwe kan zijn. Ontmantel het alleraardigst robotje en je hebt vier verschillende afmetingsmaatjes, 1 cup, 1/2 cup, 1/3 cup en 1/4 cup. But wait, there's more! De armen - of zijn dat benen? - meten perfect 1/4, 1/2 of 1 theelepel af, 1/3 eetlepel krijg je er ook nog bij.

 

R2D2 - measuring cups

Mocht C-3PO zich nu nog afvragen waar R2D2 mee bezig is, dan is de kans groot dat het antwoord te zoeken is in de richting van het bakken van een cake. Tenzij u dit hebbedingetje natuurlijk voor totaal andere doeleinden zoekt te gebruiken. We don't judge! Te koop via ThinkGeek!

Green-Aid, War on Plastic

Nu Barack 'el Presidente' Obama in België is kun je er donder op zeggen dat hij het nieuws gaat domineren zoals enkel hij dat kan. Met stijl! Mits enig geluk kan er wel een stiekeme 'fistbump' met Elio af, bij voorbaat reeds het beeld van de dag! Wist je trouwens dat Obama op aanraden van Michelle The Hotel als uitvalsbasis heeft gekozen? Blijkt dat zij zich af en toe ook aan de strapatsen op Coolinary waagt en van 'teen kom tander'. Nice!

 

Ok, hij mag de verwachtingen niet helemaal hebben ingelost, Obama heeft tonnen meer charisma dan die houten Klaas uit Texas met zijn 'War on Terror'. Wat me op geheel slinkse wijze naadloos brengt bij de 'War on Plastic', een bescheiden oorlog die wel de moeite om te voeren is.

 

Green-Aid, War on Plastic

Plastic zakken, kunnen ze dat niet gewoon bij wet verbieden? Bannen uit alle winkels die rotzooi, want dat is het! Hebben ze in een ver verleden ook met de bruin papieren zakken gedaan en daar kon je jandorie nog coole maskers mee knutselen. Ondertussen heeft iedereen toch wel zo'n opplooibare bak van deze of gene supermarkt in de auto staan en aan herbruikbare zakken geen gebrek.

 

Over herbruikbare zakken gesproken! Die van Green-Aid in de vorm van een granaat is er eentje die op een ludieke manier de 'war on plastic' kracht bij zet. Een iets betere wereld voor 12,5 €, dat is een investering waarmee je niets te verliezen hebt. Advies van Coolinary: best niet mee spelen in de buurt van Obama en zijn veiligheidsmensen. Of in de buurt van veiligheidsmensen in het algemeen.

Green-Aid, War on Plastic

Mocht u als persoon of winkel toch de voorkeur geven aan plastic zakken, dan is dat uw terechte keuze. En als die keuze weloverwogen is, dan kunnen jullie me ongetwijfeld enkele redenen geven waarom plastic zakjes niet mogen verdwijnen. 'Omdat dat handig is' vind ik alvast een domme reden. Ik ben 'benift'.

KitchenAid Artisan, het kloppende hart van de keuken

Het gros van ‘s lands bloggers heeft ongetwijfeld al eens een uitnodiging gekregen om deel te nemen aan een ‘blogevent’, een door een PR- of reclamebureau opgezet avondje in het teken van één of meerdere producten. De inzet? Enkele zieltjes winnen voor de opdrachtgever met als tegenprestatie een al dan niet leuk neergepend verhaaltje op de blog.

 

Mijn allereerste keer, ik herinner het me nog als ware het gisteren. We schrijven maart 2009, de locatie een kookstudio in Antwerpen en het organiserende merk het toen 90-jarige KitchenAid. Van de aanwezige bloggers werd verwacht dat ze met vereende krachten een vooraf bepaald menuutje tot een goed einde zouden brengen. Nu hoor ik je denken dat dit voor foodbloggers pur sang geen probleem mocht zijn en dat klopt, ware het niet dat ik tussen een bont allegaartje vooraanstaande tech, lifestyle en fashion bloggers zowaar de enige foodblogger was. Ja, ook dat was 2009!

 

Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar naar welgeteld 5 jaar ben ik overstag gegaan en heb ik mezelf een zwarte Artisan KitchenAid cadeau gedaan. 't Spel zal ongetwijfeld een pak dingen gaan kneden, opkloppen en mengen, de rest van de tijd mag het netjes staan blinken op het eiland.

KitchenAid Artisan - het kloppende hart van de keuken

Rats vergeten trouwens dat ik van de lokale kookwinkel - Kooktijd is dat - nog een aankoopbon had liggen. Nu is zoiets nooit weg en kan ik mezelf daar perfect een kleinigheidje mee cadeau doen. Een andere optie is natuurlijk om één van de extra's bij deze keukenrobot aan te schaffen? Laat gerust weten welke toebehoren jullie onmisbaar vinden voor de KitchenAid.

Zelf champignons kweken met Archi.Duc

Mijn jammerlijk gefaalde poging om thuis cantharellen of iets dergelijks te kweken, dat moet ook alweer een jaar of vier geleden zijn. Toen was dat met een koker van piepschuim welke je moest inprikken en in de kelder plaatsen. Vervolgens zou de natuur het zware werk overnemen en was het aftellen naar een heerlijke oogst. Die oogst bleef uit en ‘het ding’ werd naar de prullenbak verwezen toen een niet al te frisse geur in de kelder de bovenhand. Aan schimmels geen gebrek maar de verhoopte paddenstoelen bleven uit. Jammer!

Nee, doe dan maar de leuk vormgegeven oogstbakjes – kijk, dat is in de vorm van een champignon – van Archi.Duc. Nooit gedacht dat ‘champignonspotten’ een hobby zou kunnen zijn, maar die kleine rakkers, die schieten dus werkelijk als euhm, paddenstoelen uit de grond. Amper drie dagen na ontvangst van mijn pakket zagen de potten er zo uit. 

Archi.Duc - paddenstoelenkweekset

Zo'n kraakverse champignon, daar moet je gewoon je tanden een keertje in gezet hebben. Met wortel en al uit het kweekbakje trekken, voetje afsnijden en klaar. Ideale gelegenheid ook om dat fijne Opinel champignonmesje boven te halen.

Tot drie keer 250 gram zou je met de Archi.Duc kweekset kunnen oogsten, afhankelijk van de omstandigheden. Mijn eerste oogst kastanjechampignons ging alvast vlot boven de 250 gram. Zo'n 318 gram om  precies te zijn, waarvan na het opkuisen een 280 gram overbleef. De Parijse deden het een ietsje minder en hadden ook meer tijd nodig. 245 gram netto bij de eerste pluk, een dag later kwam daar nog een kleine 50 gram bij.

Onderstaande foto op instagram oogstte naast lof ook commentaar van de bedenker achter de kweekbakjes. "Dat ik de champignons vooral niet te groot mocht laten worden, dat put immers de veengrond uit".  De tips en tricks op de website zijn een handige tool, al had ik die misschien voor het oogsten moeten doornemen.

Archi.Duc - Champignonoogst, Opinel mesje

Champignons kweken! En dan te weten dat die in een niet zo ver verleden nog met stip op één genoteerd stonden in mijn lijstje 'dingen die ik niet lust'. In ieder geval, plots hadden we een kleine karrenvracht aan verse champignons ter onzer beschikking. Een risotto al funghi leek een evidentie, ik draaide wat champignons in een pastagerechtje en ook kort opgebakken met een fijngesnipperd sjalotje en knoflook waren ze meer dan lekker.

Archi.Duc - Champignonoogst

Nadat we de op de kweekbakjes meegegeven instructies nauwgezet volgden, verdwenen deze voor enkele dagen de kelder in. Een herfstsimulatie heet dat! Ondertussen staan ze terug op het aanrecht en het eerste dat opvalt is dat het allemaal wat minder vlot gaat. Er lijken minder champignons door te komen. Misschien dat de onderliggende veengrond effectief uitgeput is. 'Eigen schuld'... denk ik dan.

Binnenkort nog eens naar de Carrefour fietsen - daar zijn ze voorlopig exclusief te verkrijgen - om zo'n bakje op de kop te tikken. Voor 4,99 € ben je niet alleen verzekerd van een spannend groeiproces, er zijn natuurlijk ook nog de champignons. Vanaf mei ook in andere supermarkten verkrijgbaar. Welke juist, dat is voorlopig ook voor mij nog een raadsel.

Inspector Gadget - Jean Daudignac dresseerlepel

Het moet ergens in september geweest zijn toen ik mezelf een set van twee Jean Daudignac dresseerlepels aanschafte. Jean Daudignac, voor mij een nobele onbekende, blijkt een bekende Franse chocolatier te zijn, eentje die dus twee gekke lepels op de markt heeft gebracht. Het onweerlegbare nut van 's mans dresseerlepels werd middels een filmpje aangetoont. Eentje dat ruim lang genoeg duurde om mij in een ander tabblad ondertussen tot aankoop te doen overgaan trouwens.

Moraal van het verhaal? Meer dan één filmpje is er niet nodig om mij sneller dan mijn schaduw iets op 'tinternet' te doen kopen. Ik betwijfel of dat een geruststellende gedachte is maar ach, ik heb toch maar mooi twee dresseerlepels die ik welgeteld één keertje gebruikte. Een typisch geval van gat in hand denk ik dan.

Inspector Gadget - Edible Eyes

Voor mensen die, in tegenstelling tot mezelf of Victor Nunez, niet het minste last hebben van 'Pareidolia' - u weet wel, overal gezichten in zien - is er nu iets leuks op de markt, namelijke Edible Eyes ofte eetbare ogen. Pareidolia, daar heb je namelijk geen last van, dat kleurt het leven. Waarom dacht je dat ik altijd goed gezind was?

 

Eetbare ogen dus, wat doe je daarmee? Wel, op je eten plakken tiens! Probeer bijvoorbeeld een vleeseter eens een geweten schoppen door twee ogen op zijn hamburger te plakken? Voor de optionele koegeluiden moet je zelf zorgen maar het garandeerd wel een grotere slaagkans. Mijn advies, ga voor schattig kalfsgeblaat. Zij die nu plots een onweerstaanbaar zin in kalfsgebraad hebben, ik snap dat volledig.

 

Edible Eyes - pimp je hamburger

Zit je thuis met kinderen die liever overal 'hun kop naast leggen' dan te eten wat de pot schaft? Probeer het eens met de Edible Eyes. De kans bestaat dat ze plots wel zin hebben om lekker mee te eten. Dat, of ze eindigen geheid in een psychiatrische instelling. Best op eigen risico te gebruiken dus.

Edible Eyes - pimp je aardbeien

Edible Eyes dienen niet om vleeseters een geweten te schoppen, noch zijn ze er om uw kinderen een beter eetpatroon aan te praten. Edible Eyes zijn gewoon grappig en plezant. Meer moet dat soms niet zijn.

Edible Eyes - Pimp je cupcakes

Edible Eyes via Suck Uk

Inspector Gadget - Legless Pirate Corkscrew

Onder de nom de plume Inspector Gadget heb ik voor VTM Koken een reeks stukjes geschreven over, hoe kan het ook anders, keukengadgets. Van feestelijke gadgets en gadgets voor kinderen tot specifieke gadgets voor eieren, citrusvruchten of kruiden. Aan die reeks hebben we ondertussen een eind gebreid, wat wil zeggen dat er op Coolinary terug volop ruimte is voor fijne hebbedinges in allerlei soorten en maten. Inspector Gadget is dood, lang leve Inspector Gadget. Laat die totaal van de pot gerukte gadgets maar komen.

Een flessenopener is maar een flessenopener, zoveel is zeker. Tot je die een lapje voor zijn denkbeeldige oog geeft natuurlijk. Veel fantasie (lees geen) is er niet nodig om in de 'Legless Corkscrew' een gevaarlijk ogende bebaarde piraat te herkennen.

Legless Corkscrew

Ik mag dan een pak flessenopeners in huis hebben rondslingeren, voor een extra exemplaar dat de tongen doet rollen is er altijd nog plaats. 'Jack the Pirate' - yep, ik heb hem ondertussen een naam gegeven -  haal je voor een luttele 12,50 € in huis (papegaai niet inbegrepen). Geef toe, zo'n kurk als houten been, als dat geen fijn staaltje productdesign is, dan weet ik het ook niet meer.  

Legless Corkscrew

Legless Corkscrew via SuckUK

De Padpivot - mijn nieuwe kookboekenstand

Na de aankoop van mijn iPad, nu alweer zo'n jaar of twee geleden, heb ik hier een stukje geschreven hoe dat spel hier het dagelijkse keukenleven probeert te beïnvloeden. Culinaire apps die kookboeken vervangen, die dingen!

We zijn ondertussen twee jaar verder en ik moet vaststellen dat die iPad vooral dienst doet om op vakantie te nemen en om in de zetel mee rond te lummelen. En op de kookboekenstand, daar staat op dit moment een exemplaar Ons Kookboek uit 1943. Vooruitgang, daar moet dat boek niet van weten, al kun je hem net als je flesje ketchup en je bokaal hazelnootpasta tegenwoordig wel personaliseren!

Kookboekenstand - Ons Kookboek 1943

Akkoord, ik ga daar eerlijk in moeten zijn, die iPad heeft wel eens postgevat in die kookboekenstand maar 't een was duidelijk niet voor 't ander gemaakt. Ondertussen heb ik mezelf zo'n padpivot aangeschaft, een 'kookboekenstand 2.0' zeg maar.

 

Geen idee waarom ik daar twee jaar mee gewacht heb eigenlijk. Om te beginnen past mijn tablet daar perfect op, iets wat ideaal is voor pakweg op het keukeneiland. 't Spel is ervoor gemaakt dus hier geen angsten voor metalen bolletjes die voor krassen zorgen. En dankzij dat gebogen onderstelletje kan je die trouwens ook supermakkelijk op je been plaatsen, iets wat ideaal is als je net als ik wel eens in de zetel ligt te lummelen. Winnertje, al zeg ik het zelf!

 

Padpivot