In de ban van de NutriBullet...

Onlangs werd ik gecontacteerd met de vraag of ik eventueel een NutriBullet wou uittesten. Nu deed die naam niet direct een belletje rinkelen - mijn brein dacht zelfs even aan een product uit het gamma voor volwassen genotzoekers - het internet bracht gelukkig soelaas.

De NutriBullet dames en heren, dat bleek een soortement blender te zijn. Eentje die u mogelijk van televisie herkent, maar dat doet naar mijn bescheiden mening het toestel enkel oneer aan.

Het toeval wou dat onze eigenste blender het recent had begeven, met als resultaat dat de staafmixer hier 'overuren draaide'. Om maar te zeggen dat het aanbod niet geheel ongelegen kwam. Ondertussen wist die NutriBullet me alvast te intrigeren. Ik bedoel maar, die mengkom staat onderstenboven op het toestel, daar wil je toch gewoon het fijne van weten. Niet?

Amper een week later werd er aan de deur gebeld door een vriendelijke manspersoon die me mee naar zijn auto wenkte. Snel werkte ik de denkbeeldige checklist uit m'n jeugdjaren af - clownsvermomming, lolly noch lange jas - om zo tot de enig mogelijke vaststelling te komen dat mijn hulp gevraagd werd bij het uitladen van een packet. De NutriBullets waren gearriveerd. Meervoud, krijg dat thuis maar weer verkocht.

De eerste was het basismodel met onder de kap een motor van 600W. Deze werd geleverd met 2 messen, 1 hoge mengbeker, twee lage - in combinatie met de vershouddeksels deaal om mee te nemen - en een gebruiksaanwijzing. Mooi meegenomen, op het keukenblad neemt deze alvast niet al te veel plaats in. Adviesprijs in winkels zoals Blokker, Bol, MediaMarkt: een luttele 99 €.

 

De tweede was de NutriBullet RX, een groter, krachtiger model (motor 1700W) die naast gezonde, koude drankjes ook in staat is sauzen en soepen tot een goed einde te brengen. Hiervoor maakt hij gebruik van een slimme technologie die de warmte van de motor over brengt naar de mengkom. Op amper zeven minuten heb je een hartverwarmend drankje van zo'n 70° C. In combinatie met een heus kookboek en enkele mengkommen tel je voor dit exemplaar in de winkel zo'n 199 € neer.

 

Het verkoopspraatje van de Nutribullet leert ons dat de combinatie van een krachtige motor en de exclusieve cyclonische beweging ervoor zorgt dat alles - van stengels en zaden tot de schil van fruit en groenten - volledig verpulverd wordt. Het resultaat, gezonde shakes en soepen met een maximum aan vitamientjes.

 

Geef toe, dat klinkt allemaal geweldig, maar wat zegt het toestel in de praktijk.

 

NutriBullet, het verdict:

 

- Beide NutriBullets werden door mij afwisselend quasi dagelijks gebruikt. Daar waar in het verleden af en toe de tijd ontbrak om te ontbijten - ach kijk, is het al zo laat? - wordt er nu dus dagelijks gezond ontbeten. Mengbeker vullen, knallen en klaar. Zo simpel en zo snel gaat het!

 

- Hoe makkelijk is het niet om 's ochtends een kan te vullen met allerlei lekkers zoals bijvoorbeeld yoghurt, banaan, bladspinazie, avocado, gember, amandelmelk, walnoten,pompoenpitten, dadels, appelciderazijn, rode bietensap en diens meer? Een glas bij het ontbijt, eentje in de voormiddag en eentje na het sporten. Gezond, ik dacht het wel. 

 

Ik dien eerlijk te bekennen, ik ben fan van die NutriBullets. En dan heb ik die warme functie op een pompoensausje en een soepje na nog niet ten volle benut. Valt het even mee dat de winter voor de deur staat.

 

Minpunten?

 

In alle eerlijkheid heb ik al wel eens een keertje gevloekt tijdens het afwassen van de NutriBullets. Achter het schroefsysteem durft wel eens 'vuiligheid' te kruipen. Pas op, da's volledig m'n eigen schuld hoor.  Zo kunnen de mengkommen zonder enig problem in de vaatwasser, maar verkies ik de handwas omdat ze toch op de Bullets op het werkblad kamperen en ik schrik heb dat ze anders het risico lopen dof te worden. Better safe than sorry!

 

En als u mij nu even wenst te excuseren, ik ga mezelf een powershake blasten!

Testlab: Philips Airfryer - goedgekeurd

Net zoals elke andere goede Belg bezondig ik me op regelmatige basis aan een frietje en bijhorende frituursnacks. Gouden zaken doen de frietkoten in de nabijheid van Casa Coolinary, al was het maar omdat ik zelf geen friteuse heb. Thuis frituren, daar gaat het hele huis van stinken en uiteindelijk is het ook altijd een gedoe met dat vet. Dat het ook anders kan, dat mag ik sinds deze week ondervinden nu ik dankzij een gunstige wind in het bezit ben gekomen van een Philips Airfryer.

Zoals de naam al doet vermoeden is de 'Airfyer' een toestel dat je favoriete frituursnacks bereidt op basis van hete lucht, vet komt er niet aan te pas. Gezond frituren met andere woorden, met 80 % minder vet naar eigen zeggen. Nu willen wij ons met plezier laten verleiden door een mooie foto en wat praatjes, willen we een oordeel vellen, dan moet er uitgetest worden.

Een hoogglans zwart toestel, dat perfect past in onze testkeuken waar zwart en wit hoogtij vieren. Feit dat de Philips Airfryer strak vormgegeven is maakt dat hij perfect kan post vatten op het werkblad en na gebruik niet noodzakelijk naar een donker hoekje in de keuken dient verwezen te worden. Het snoer is geïntegreerd in een klein compartiment achteraan de machine, wat het opbergen enkel maar vereenvoudigd.

De Airfryer inpluggen en het frituurplezier kan beginnen. Na zo'n drie minuten is het toestel op maximale temperatuur, zo'n 200 graden, waarna je de mand kan vullen met lekkers. Met de handleiding bij de hand werd er een eerste lading diepvriesfrietjes gebakken. Na zo'n 13 minuutjes waren ze zoals wij ze graag hebben, goudgeel en heerlijk krokant. Geslaagd in de basis? Wij dachten het wel.

Dat de Airfryer vetvrij werkt en er nagenoeg geen nare geurtjes aan te pas komen, dat zijn niets dan voordelen. De uiteindelijke vraag is natuurlijk ook of er nadelen zijn. Nu mag ik mezelf wel een 'foodie' noemen, als puntje bij paaltje komt heb ik een ongelofelijk zwak voor frituursnacks. Laat mij doen, en ik ben elke dag in de weer met bitterballen, viandellen en garnaalkroketten. Volgens vriendin ook direct de reden waarom we het al zo lang zonder friteuse stellen...

Frietjes, dat was alvast een succes, in een opwelling had ik mezelf ook een levensvoorraad snacks gekocht. Meer frietjes, kroketten, bitterballen en chickensticks. Frieten omdat ik een goede Belg ben, bitterballen omdat het mijn schuldig pleziertje is, kroketten omdat die synoniem staan voor feest en chickensticks gewoon omdat het kon. Met een interval van enkel minuten gingen die tesamen de Airfryer in en na en kwartiertje was de snelle hap klaar. Goudgele frietjes, krokante chickensticks en dito kroketten.

Maar kijk die bitterballen, mijn schatjes. Op basis van de kleur zou je zeggen dat ze lang niet gaar waren, maar niets was minder waar. 200° was te hoog gegrepen, de kern was te snel gaar. Perfect van smaak maar ze zagen er niet uit. Had ik 'de handleiding' goed gelezen, dan had ik ze op 180 ° gegaard en enkele minuten langer gegeven. Gelukkig zitten er nog zo'n 24 in de vrieskast, ruimte genoeg om te oefenen.

Vijf dagen in de familie en we zijn stiekem fan van de Airfryer. Alleen zijn we trouwens niet. Op facebook zijn er behoorlijk succesvolle groepen terug te vinden waarin liefhebbers hun receptjes delen. Zelf zit ik nog in de fase van de frituursnacks, maar het toestel blijk alles van quiches, gegrild vlees, pizza, muffins en een pak ander lekkers aan te kunnen. Nee, hier zijn we nog lang niet klaar mee.

Testlab: Moulinex Cuisine Companion

Spreek mij over een keukenrobot en nostalgische gevoelens nemen de bovenhand. Zo mooi de korte periode waarin mijn rijke fantasie de keukenrobot voorzag van mechanische armen, piepende wieltjes en een krakende computerstem, zo groot de desillusie toen dit alles niet meer dan een jongensdroom bleek. Het woord trauma neem ik net niet in de mond, maar zo’n dertig jaar nadat een droom abrupt aan diggelen werd geslagen ben ik op mijn hoede wanneer ik een ‘keukenrobot’ als de Moulinex Cuisine Companion mag uittesten.  

Moulinex Cuisine Companion

 

De Moulinex Cuisine Companion claimt de ideale partner te zijn in uw dagelijkse voorbereidingen, van voorgerecht tot nagerecht. Een manusje-van-alles dus, iets wat alvast mocht blijken op een voorafgaand event waarin ’s lands fine fleur van de foodbloggers kon kennismaken met deze alleskunner. Geflankeerd door een ervaren demonstratrice enkele receptjes tot een goed einde brengen, daar draaien wij onze hand niet voor om, maar hoe deed die Cuisine Companion het thuis, zonder hulp? Wij verwezen het fornuis een week naar de achtergrond en gaven de keukenrobot vrij spel. Al snel mocht blijken dat de gebruiksaanwijzing en het handige kookboekje met 300 gevarieerde recepten (100 voor- hoofd- en nagerechten) mijn beste vriend werden.  

 

Moulinex Cuisine Companion - receptenbundel

 

Moulinex Cuisine Companion - receptenbundel

 

Bestond er zoiets als de Olympische Spelen voor huishoudtoestellen, dan zou de Cuisine Companion als een ware tienkamper uitkomen in disciplines zoals koken, stomen, mengen, hakken, kneden, stoven, emulgeren… Veelzijdig? Ik dacht het wel. Tijd om aan de slag te gaan. Soep passeerde als eerste de revue. Ik stelde het apparaat handmatig in, fruitte de uitjes, waarna de rest van de groenten en de bouillon hun heil zochten in de ruime kom (4,5 liter). Soep met stukjes groenten of toch liever gemixt? No problemo!

 

In de voorraadkast vond ik nog een zakje risotto van The Flavor Shop en ook daar wist m’n nieuwe beste vriend raad mee. Al het goede van risotto en geen twintig minuten in de pan roeren. Akkoord, het ontbreekt aan charme, maar indien je agenda net als de mijne tjokvol staat dan is 20 minuten tijdswinst mooi meegenomen. Gewoon op de gebruiksvriendelijke interface de juiste knoppen indrukken en je bent vertrokken.

 

Geen idee wat we juist vieren op ‘Cinco de Mayo’ maar deze Mexicaanse feestdag staat in mijn agenda aangestipt met volgend bevel: “Drink Tequila!” En wie ben ik om mijn agenda tegen te spreken. Soep maken, risotto roeren, deeg kneden en diens meer, de machine smachtte gewoon naar een klusje met een surplus aan testosteron. Een ‘Crushed Ice Margarita’, op een dinsdag moet dat al eens kunnen dacht ik en aangezien de Cuisine Companion niet protesteerde vloeide de tequila, Grand Marnier, limoen- en citroensap rijkelijk. Ijsblokjes erbij en ‘pulsen’ maar. Makkelijk zat, het dekt de lading.

Moulinex Cuisine Companion - Cinco de Mayo style

  

Punt van ergernis bij huishoudelektronica allerhande, waar blijf je met al de accessoires en hoeveel tijd vergt het afwassen ervan niet? Wel, de accessoires zijn zowat allemaal vaatwasbestendig en ze komen met een handige opbergbox.

 

Als we vergelijken met de thermomix – we kunnen haast niet anders – dan mis ik persoonlijk het ontbreken van een weegschaalfunctie. Iets wat Moulinex dan weer countert met het feit dat ze een perfecte keukenweegschaal in hun gamma hebben die je er voor de gelegenheid ook nog eens bij krijgt. Als tekortkomingen en sterktes elkaar aanvullen, wie ben ik dan om moeilijk te doen. Dat de Cuisine Companion met zijn adviesprijs van 699 € een stuk goedkoper is dan zijn Duitse tegenhanger is ook mooi meegenomen. U had graag nog een pikant weetje als afsluiter? Op het moment dat de Cuisine Companion andere oorden opzocht na een uitgebreide testweek bestelde ik een pizza. Zelf koken? Daar begint een mens toch niet meer aan.

Bionina Coconut Water

Een jaar of vijf moet ik geweest zijn - het blijft een gok - maar het Spaans strand waar ondergetekende bleef zeuren om toch maar uit een kokosnoot te mogen drinken, dat kan ik me zo voor de geest halen. Onder het motto 'de aanhouder wint' liep ik niet veel later trots als een pauw met mijn kokosnoot rond en dronk ik 'coconut water' lang voor het cool was.

Niet dat er toen al een trendsetter in mij schuilde,  het kokoswater kon het verfijnde smakenpalet van mijn jongere ik absoluut niet bekoren en dat tot grote ergernis van mijn ouders trouwens. Geen idee wat er die dag verder nog gebeurd is op dat idyllische strand maar de kans is groot dat ik in de zee heb geplast.

Aan kokosmelk durf ik me met de regelmaat van een klok wagen - handig in de keuken - kokoswater zo mag uit de inleiding blijken roept dan weer een zekere aversie op . Daar sta je dan mooi met een alleraardigst pakketje 'Bionina Coconut Water' in de hand

 

Bionina Coconut Water

Ze hebben goed gelachen, de collega's, toen ik aan mijn bureau snel even een brikje van 330 ml kokoswater soldaat ging maken. Natuurlijk gezoet, een energiek fris vruchtensap, caloriearm, allemaal goed en wel, 't is gewoon niet mijn ding. Nog altijd niet!

 

Meevaller, er blijkt geen enkele geschreven regel die stelt dat je kokoswater enkel en alleen puur moet drinken. Dat maakt dat cocktails zoals bijvoorbeeld de Kingston Colada perfect mogelijk zijn. Kokoswater, ik vind dat plots zo erg niet meer.

Domo Croque Madame

Voor de eindejaarsperiode hadden de vrienden van Domo een aardigheidje voor Mr. Coolinary in petto, hun nieuwste Croque Madame toestel. Ze konden het niet weten, maar als er iets is wat ik echt nooit eet, dan is het wel een croque madame. Teveel gedoe met die spiegeleieren die - zo maniakaal ben ik dan ook weer - perfect rond moeten zijn enzo.

 

Tijdens de 6 minute opwarmtijd die het toestel nodig heeft kun je perfect enkele croques voorbereiden. Mijn eitjes breek ik in kommetjes om enig ongemak met hardnekkige stukjes schaal te vermijden. Volgens de handleiding hebben ze vier minuutjes nodig die eitjes, al mag dat wat mij betreft gerust een minuutje minder. Hoogwaardige antaanbaklaag, dat bleek ook niet gelogen. De eitjes sprongen jandorie bijna zomaar op mijn bord.



Domo Croque Madame, niets dan lachende gezichtjes

Ondertussen heeft het toestel hier al verschillende malen dienst gedaan en elke keer opnieuw vind ik het behoorlijk lachen als die grote gele ogen en gapende mond me aanstaren. Serieus, voor croques gebruik ik nog steeds mijn Domo Croque XL - daar gaat dit toestel niets aan veranderen - maar een spiegeleitje bij het ontbijt? Haal maar boven die handel.

 

Tip voor de fabrikant! Het feit dat de bakplaten uitneembaar zijn maakt dat je op dat vlak perfect kunt uitbreiden. Vier spiegeleitjes en geen croques, dat lijkt me wel iets. Of een uitsparing waarin je naast je eitjes direct ook enkele strips spek kunt bakken. Zal ik een patent nemen op de 'XL Breakfast Machine' of willen we hier even omtrent samenwerken. Goede ideeën ik hoor.

Brita Navelia Pink Kiss

Gebotteld water, ’t is een raar beestje! Het feit dat er in België perfect drinkbaar water uit zowat elke kraan stroomt zou voldoende reden mogen zijn geen gebotteld water te kopen. Kraantjeswater, dat scheelt niet alleen de spreekwoordelijke slok op de borrel, je spaart er ook nog eens een pak afval mee uit.

‘Een Brita’ was gemeengoed in het huishouden van ons beider ouders, wat maakte dat zo’n kan één van de aankopen was waar we niet over twijfelden toen we gingen samenwonen. Er werd gewikt, gewogen en de zwarte Elmaris XL - de patser van het gamma goed voor 3,5 liter gezuiverd water - kwam als winnaar uit de bus. Dat het paradepaardje van het gamma een aanwinst is op elk aanrecht kan je wel raden, al is de  keerzijde van de medaille dat zo'n volledig gevulde flink uit de kluiten gewassen kan zich niet altijd even makkelijk laat hanteren.

Een oplossing hiervoor werd ons aangereikt door de mensen van Meet the Blogger in de vorm van een Brita Navelia. De knalroze Pink Kiss deed de licht bebaarde foodblogger die ik ben even de wenkbrauwen fronsen, vriendin daarentegen was onmiddellijk verkocht. "De ideale kan om op de bureau te gebruiken" zo klonk het. Sinds ontvangst is de Pink Kiss zowat overal in huis terug te vinden, terwijl mijn flinke Elmaris in de keuken heerst als nooit tevoren.

Brita Navelia Pink Kiss

Mocht roze niet direct je ding zijn - mijn blik op bovenstaande foto spreekt alvast boekdelen - dan heb ik daar alle begrip voor. Weet wel dat de kan in nog 5 andere leuke kleuren en patronen beschikbaar is. De Pink Kiss is wel de enige waarmee je een goed doel steunt, namelijk Think Pink. Per aankoop gaat er 1 Euro naar de goede zaak.

Duurzaam water drinken, een goed doel steunen en genieten van gefilterd water? Bij deze weet je bij deze wat gekocht. En mocht je voorkeur alsnog uitgaan voor gebotteld water, dan mag ik hopen dat de voorkeur uitgaat naar glazen flessen. Just sayin!

Domo Croque XL

Sinds mijn vader in Kreta woont maken we er een gewoonte van in de maand juli op visite te gaan in zijn Villa Metochia. Beetje nietsen aan het zwembad, snorkelen in de zee, het prachtige landschap doorkruisen met de auto en een keer of drie genieten van de Kretenzische keuken van ons favoriete restaurant daar, Prima Plora.

Allemaal mooi, al zijn het vaak de kleine zaken die de vakantie reeds ruim tevoren kleur geven. Zo kan ik maanden uitkijken naar de spaghetti bolognése van het lokale eethuis of de pepersalami bij het ontbijt, iets wat ik anders doorgaans nooit eet.

Het zijn de kleine dingen waar je vaak het meeste plezier aan hebt. Een Croque Monsieur bijvoorbeeld, ik mag dat bijzonder graag en veel eten. De toaster deed hier tot voor kort dienst als croque-machine, maar sinds de intrede van de Domo Croque XL mag die laatste hier vol aan de bak. Eerlijk, als handtas is hem geen lang leven beschoren maar croques maken doe hij als de beste.

Domo Croque XL

Het mogen dan wel de kleine dingen zijn die het leven kleuren, bij Domo plakken ze maar wat graag XL achter de productnaam (zie ook hun Teppanyaki). Bigger is lang niet altijd beter maar in het geval van hun eenvoudig te bedienen Croque machine weet ik het wel te appreciëren. Een croque waarvan de randen niet eens gegrild zijn, daar zit toch niemand op te wachten, wel? Supersize it! 

Domo Croque XL

Wat croques betreft ben ik trouwens een behoorlijk saaie foodie. Een lapje oude kaas, een sneetje Zwarte Woudham en een likje Heinz ketchup, meer moet dat niet zijn. Alhoewel! Croques met gerookte zalm en kaas, of met banaan en Nutella gaan er ook altijd in. Weet ik direct weer wat eten zodadelijk, een flink uit de kluiten gewassen Croque Monsieur.

Domo Croque XL

Shoppen bij Bol.com

Er was een tijd dat ondergetekende geen boekenwinkel kon binnenwandelen zonder een flink uit de kluiten gewassen gevulde draagzak kookboeken mee naar buiten te zeulen. Die tijd ligt gelukkig in een ver verleden. Nadat de grote Pieter Van Dooveren me polste naar mijn favoriete kookboek kon ik niet anders dan vaststellen dat op jaarbasis zelfs één gerecht koken per kookboek onbegonnen werk was.

Goed nieuws voor de portefeuille, ware het niet dat de vrienden 'kredietkaart' en 'tinternet' mij maar al te vaak tot impulsaankopen 'dwingen'. Nuja, dwingen? Als ik iets leuk zie op het internet en er staat een 'buy' knop naast, dan is de kans groot dat ik er op druk. In dat opzicht mocht het best verbazen dat ik tot recent nog nooit iets gekocht heb bij Bol, u allicht gekend van de leuze Bol punt com.

Een cadeautje in de vorm van een geschenkenbon loodste me naar de website en voor ik het wist voelde ik me hopeloos verloren als ware ik een 10-jarig jongetje dat net zijn moeder is kwijtgeraakt tussen de rekken van de supermarket. Wat een gi-gan-tisch aanbod! 6.700.000 artikelen aldus de website, begin dan maar eens te zoeken wat je kunt gebruiken en het bedrag van je cadeaubon iets of wat benadert. Trouwens, voor kortingen en deals op bol is Flipit altijd nog wel handig. 't Is maar dat je het weet.

Ik navigeerde me in geen tijd richting 'de keukenafdeling' en als snel mocht blijken dat ik het compulsief aankopen van keukenmateriaal lang niet verleerd ben. Niet dat ik per sé een electrische zoutmolen van Peugeot nodig had, maar zijn peperige broertje voelde zich wat eenzaam daar op het aanrecht. Een Mix en Measure set van Royal VKB mocht ook niet mankeren, al was het maar om het restbedrag op te maken. En dan volgt het spannende/lange wachten tot de levering van het pakket

 

Bol.com - thuislevering die kan tellen

Niets lang wachten dus. Voor vier uur besteld wil blijkbaar echt wel zeggen, de volgende dag geleverd. Nu bestel ik op meer dan regelmatige basis online spulletjes, zelden is de levering zo snel. Petje af daarvoor hoor. Dat de Peugeot zoutmolen stuk bleek valt moeilijk op het konto van de verdeler te schrijven. Gelukkig blijk ik handiger dan verwacht en blijft plakband een wondermiddel!

Of ik nog een volgende keer mijn aankopen ga doen op Bol is de vraag. Het aanbod intimideert me een beetje en zelfs virtueel look ik niet zo graag verloren.

Biotona Raw Superfoods

Of ik eventueel zin had om eens loos te gaan met enkele producten uit het nieuwe gamma van Biotona Raw Superfoods van het in Oostkamp gevestigde KeyPharm Laboratories. Die naam mocht dan enige scepsis oproepen, de mail liep binnen net na een lunch in het Deense 42 Raw. Ach, laten we maar eens gek doen! Uit het gamma koos ik 'Wheat grass', 'Red beet' en 'Superfruits', het bereiden van snelle gezonde sapjes indachtig.

De rode biet en de superfruits vielen hier 'rauw en onverwerkt' onmiddellijk in de smaak, het tarwegraspoeder was een ander paar mouwen. Gelukkig viel dat in een smoothie wel volledig mee. Poedertjes proeven en sapjes maken was één ding, er moesten 'kleine' gerechtjes gemaakt worden.

Biotona Raw Superfoods

Nu had ik me aan alle principes van de 'raw food movement' kunnen houden, stiekem besliste ik dat niet te doen. Het zou iets met rabarber worden, een groente - inderdaad ja, een groente - die me altijd weer terug katapulteert naar mijn jeugdjaren. Zo'n zure stengel in een pot suiker 'soppen' en genieten maar.

Ingrediënten voor 4 personen:

1 stengel rabarber, 100 gr mascarpone, 20 ml vanille-olie*, Biotona Superfruits, Biotona Wheat Grass, 100 ml room, 10 gr agavesiroop

Doen:

- Schraap de rabarber om de buitenste vliesjes te verwijderen indien je niet van de kenmerkende zure smaak houdt. Doe je dit niet, zorg er dan voor dat je de stengel goed schilt. Snijdt in gelijke stukken en gaar kort in en pannetje op een laag vuur.

- Klop de mascarpone los en meng hier een afgestreken eetlepel Biotona superfruits onder. Zet koud weg.

- Meng de room met de agavesiroop, doe in een siphon en zet hier één 'bommetje' op. Zet koud weg.

- Voeg een halve theelepel Biotona Wheat Grass toe aan de vanille-olie en meng tot een geheel.

- Werk een bordje af met de Superfruit-mascarpone, rabarber en slagroom. Werk af met enkele druppels groene vanille-olie en een weinig superfruitpoeder.

Biotona Superfruits, mascarpone, rabarber

* Om vanille-olie te maken neem ik een klein flesje (250 ml) en vul dit met druivenpitolie en een geschraapte vanillepeul. Des te langer je deze laat trekken, des te sterker de smaak.

5 days of health - StarMeal & Tao

Nog tot vrijdag kan je deelnemen aan ‘5 days of health’, een programma in het leven geroepen door Tao en StarMeal om jou aan een gezondere levensstijl te helpen. Denk hierbij aan een combinatie tussen een uitgebalanceerd weekmenu met alle voedingselementen die het lichaam nodig heeft en een bewegingsprogramma waar je minsten 5 dagen zoet mee bent. De voordelen van een uitgebalanceerd eetpatroon zijn legio: gaande van een stijgend energieniveau, een slankere lijn, minder kans op tal van ziekten en op de koop toe ook nog eens een mooiere huid. Feel good, look good… tot zover het verkooppraatje!

Vijf dagen de gezonde toer op, daar draai ik mijn hand niet direct voor om. Na de ‘core stability training’ van vorig jaar heb ik nog bijster weinig gesport. De ‘verpakking’ van Sid Frisjes kon met andere woorden een nieuwe boost gebruiken dus die 5 days of health campagne kwam op het juiste moment. Vijf dagen op rij onbezorgd naar het werk trekken in de wetenschap dat er telkens weer een ontbijt, lunch en diner geleverd wordt, dat klinkt niet alleen veelbelovend, dat is het ook. Dat het pakketje de eerste dag slechts omstreeks 14.30 h geleverd werd, ruim na de tijd dat ik doorgaans ontbijt en lunch, dat bedekken we voor de gelegenheid maar met de mantel der liefde.

In de pakketjes zat een dagelijks wisselend gamma Starmeal gerechten waaronder telkens twee rijkelijk belegde boterhammen, een slaatje en een pastagerecht, aangevuld met drie blikjes TAO. De boterhammen waren van de hand van Sonja Kimpen zo liet de verpakking uitschijnen. Ook op de pastaslaatjes mochten middels een sticker enkele bekende koppen pronken met onderschrift “het favoriete slaatje van”. Mijn favoriet, 'orecchiette met zalm' deelde ik aldus de sticker met Hans van Alphen. Ook een Kempenzoon trouwens.

Een stevig weekendje Groezrock - of de welverdiende recuperatie daarvan - lag direct aan de basis dat ik niet aan het sportieve luik ben gekomen. Excuses daarvoor maar als je 'tamme duvel' opzoekt in een woordenboek, dan bestaat de kans dat je op mijn foto stoot.

Gezonde voeding, een gezond lijf... merk je daar na amper vijf dagen iets van? Allicht wel al durf ik er mijn hand niet voor in het vuur steken. De weegschaal was alvast unaniem, er was bijna twee kilo af. Al kan dat ook zijn omdat ik een week gezond gesnackt heb.

Nog over de slaatjes zelf, die waren de slechtste nog niet. In het voorverpakte versvak mogelijk zelfs de betere. Maar vijf dagen aan een stuk niets anders eten gaf me wel het gevoel een foodie in het keurslijf van een camionchauffeur te zijn. Stoppen aan het tankstation, een energydrankje en een voorverpakte maaltijd kopen. Goed voor een keertje maar niet voor 5 dagen aan een stuk. Laat staan drie keer per dag.

Zelf nog inpikken in de 5 days of health, dat kan. Mooi meegenomen, je kan een reis naar Curacao vinden met de stickers op de producten van StarMeal welke je in de betere supermarkt of tankstation kan terugvinden. Hetzelfde geldt voor de drankjes van het op en top Belgische Tao. 

Zelf champignons kweken met Archi.Duc

Mijn jammerlijk gefaalde poging om thuis cantharellen of iets dergelijks te kweken, dat moet ook alweer een jaar of vier geleden zijn. Toen was dat met een koker van piepschuim welke je moest inprikken en in de kelder plaatsen. Vervolgens zou de natuur het zware werk overnemen en was het aftellen naar een heerlijke oogst. Die oogst bleef uit en ‘het ding’ werd naar de prullenbak verwezen toen een niet al te frisse geur in de kelder de bovenhand. Aan schimmels geen gebrek maar de verhoopte paddenstoelen bleven uit. Jammer!

Nee, doe dan maar de leuk vormgegeven oogstbakjes – kijk, dat is in de vorm van een champignon – van Archi.Duc. Nooit gedacht dat ‘champignonspotten’ een hobby zou kunnen zijn, maar die kleine rakkers, die schieten dus werkelijk als euhm, paddenstoelen uit de grond. Amper drie dagen na ontvangst van mijn pakket zagen de potten er zo uit. 

Archi.Duc - paddenstoelenkweekset

Zo'n kraakverse champignon, daar moet je gewoon je tanden een keertje in gezet hebben. Met wortel en al uit het kweekbakje trekken, voetje afsnijden en klaar. Ideale gelegenheid ook om dat fijne Opinel champignonmesje boven te halen.

Tot drie keer 250 gram zou je met de Archi.Duc kweekset kunnen oogsten, afhankelijk van de omstandigheden. Mijn eerste oogst kastanjechampignons ging alvast vlot boven de 250 gram. Zo'n 318 gram om  precies te zijn, waarvan na het opkuisen een 280 gram overbleef. De Parijse deden het een ietsje minder en hadden ook meer tijd nodig. 245 gram netto bij de eerste pluk, een dag later kwam daar nog een kleine 50 gram bij.

Onderstaande foto op instagram oogstte naast lof ook commentaar van de bedenker achter de kweekbakjes. "Dat ik de champignons vooral niet te groot mocht laten worden, dat put immers de veengrond uit".  De tips en tricks op de website zijn een handige tool, al had ik die misschien voor het oogsten moeten doornemen.

Archi.Duc - Champignonoogst, Opinel mesje

Champignons kweken! En dan te weten dat die in een niet zo ver verleden nog met stip op één genoteerd stonden in mijn lijstje 'dingen die ik niet lust'. In ieder geval, plots hadden we een kleine karrenvracht aan verse champignons ter onzer beschikking. Een risotto al funghi leek een evidentie, ik draaide wat champignons in een pastagerechtje en ook kort opgebakken met een fijngesnipperd sjalotje en knoflook waren ze meer dan lekker.

Archi.Duc - Champignonoogst

Nadat we de op de kweekbakjes meegegeven instructies nauwgezet volgden, verdwenen deze voor enkele dagen de kelder in. Een herfstsimulatie heet dat! Ondertussen staan ze terug op het aanrecht en het eerste dat opvalt is dat het allemaal wat minder vlot gaat. Er lijken minder champignons door te komen. Misschien dat de onderliggende veengrond effectief uitgeput is. 'Eigen schuld'... denk ik dan.

Binnenkort nog eens naar de Carrefour fietsen - daar zijn ze voorlopig exclusief te verkrijgen - om zo'n bakje op de kop te tikken. Voor 4,99 € ben je niet alleen verzekerd van een spannend groeiproces, er zijn natuurlijk ook nog de champignons. Vanaf mei ook in andere supermarkten verkrijgbaar. Welke juist, dat is voorlopig ook voor mij nog een raadsel.

Klein feestje met een grote Teppanyaki

De eindejaarsfeesten mogen alweer een maand achter ons liggen, een reden om terug te blikken op de feestperiode is altijd makkelijk gevonden. Wie is er nu niet weg van een klein beetje nostalgie? Zo denk ik met plezier terug aan vroeger toen we bij ‘ons ma’ thuis – hallo ma (ze leest mee) – tijdens de feestdagen altijd wel iets leuks deden. Iets leuks, dat was dan bijvoorbeeld gourmetten, fonduen, steengrillen, racletten… die dingen. Klinkt onnozel, maar dat had iets. Wat zeg ik, dat heeft iets! Gezellig samen aan tafel, een beetje keuvelen en ondertussen met kleine vorkjes, pannetjes of pietluttige stukjes vlees en vis in de weer zijn. Zalig!

 

Via een gunstige wind belandde net voor de feestdagen de flink uit de kluiten gewassen Domo Teppanyaki XL in de Coolinary testkeuken. Gemakshalve had ik er tijdens diezelfde feestperiode een stukje over kunnen schrijven maar dat leek me iets te voor de hand liggend. Feest, dat is namelijk iets voor alle dagen, ook in februari!

 

Domo Teppanyaki XL

Ik vraag me wel eens af waarom sommige mensen een volledig gedekte feesttafel hebben staan in de eetkamer. Dat zijn zo van die dingen die je wel eens ziet bij pakweg MTV Cribs. Om mee uit te pakken denk ik dan, want een recente studie heeft aangetoont dat we tegenwoordig veel minder 'samen eten'.

 

Toen we ruim voor onze korte sessie op de Teppanyaki de tafel dekten - denk borden, bestek, water- en champagneglas, bloemetje en kaarslicht - begon het ons te dagen, er hing een hele namiddag een zekere feestsfeer in huis. Nu maken we er altijd een erezaak van samen aan tafel te eten, de tafel, die dekken we pas als het moment zover is. 

 

XL, die Teppanyaki heeft zijn naam alvast niet gestolen. Onze vleesjes - maar liefst 16 welliswaar kleine stukjes - pasten moeiteloos op de van twee kookzones voorziene bakplaten. Wat door ons alvast als positief ervaren werd is dat je het snoer ten alle tijden kunt ontkoppelen van het toestel. Zo kan je dit onmiddellijk voor en na de baksessie verwijderen zodat er niemand over valt. Het volledige toestel van tafel halen is dankzij de 'cool touch' handvaten' trouwens ook geen enkel probleem. Aan u de keuze. 



Domo Teppanyaki XL

Het enige nadeel van de Teppanyaki XL is de onvermijdelijk baklucht die je een tijdje in huis hebt hangen. Al is dat voor sommige mensen misschien wel een deel van de 'afterparty'.

Wist je trouwens dat je het toestel ook voor volstrekt andere doeleinden kunt gebruiken? Indien iemand na de maaltijd het in zijn hoofd krijgt om pakweg tafeltennis te spelen dan kan het toestel pefect dienst doen als net. Wel eerst even proper maken. Staat er karaoke op het menu en heb je nog een draagbaar toetsenbord of 'keytar' nodig, zoek niet verder! Plezier verzekerd, en dan had ik amper gedronken.

Smartmat goes Veggie

Een nieuw jaar - de eerste maand is jandorie de helft reeds gepasseerd - dat gaat bij een pak mensen gepaard met goede, al dan niet haalbare voornemens. Kijk naar mij - 10 kilo afvallen - wie gelooft zoiets nu? Onder het motto ‘gezonder, bewuster leven’ scoort het voornemen om ‘minder tot geen vlees’ te eten de laatste jaren trouwens ook bijzonder goed. Nee, die nieuwbakken vegetariërs, ik zou ze de kost niet willen geven zelfs al is het enkel met groenten en vleesvervangers.

 

Nobel voornemen, eensklaps vegetarisch gaan eten, maar alles behalve een lachertje. Een aanzienlijk deel van die goede voornemens wordt na amper drie maanden gestaakt en de verleiding daartoe schuilt in een klein hoekje. Tot u spreekt een overtuigd alleseter, maar dan wel eentje die thuis vaker vegetarisch dan vlees eet. De kerk in het midden houden heet dat. Een gouden tip? Eet gevarieerd vegetarisch! En mag ik u in dat opzicht trouwens de nieuwe, vegetarische optie van Smartmat aanbevelen?
 

Het Smartmat Veggie kookpakket

Het vegetarische proefpakket dat ik op een druilerige maandagavond in december van Smartmat kreeg toegestuurd kwam met een begeleidend schrijven van initiatiefnemer Anders Asarby. De oprichter, die net als een flink deel van zijn medewerkers een overtuigd vegetariër is, die was maar wat blij met de nieuwe vleesvrije toevoeging aan hun reeds bestaande aanbod. Een volle boodschappentas afgeleverd aan je voordeur, makkelijker kan haast niet.

 

Blij als een kind in een speelgoedwinkel keerde ik de goed gevulde boodschappentas binnenstebuiten. Dat de inhoud weinig verrassend was, dat lag allicht aan het feit dat er ten huize Coolinary met de regelmaat van de klok biologisch gewinkeld wordt. Veel reeds bekende merken dus. De opgelegde weekmenu daarentegen, die wist dan weer wel te verrassen!

Het Smarmat Veggie Kookpakket

Met al het lekkers dat op bovenstaande foto te zien is, toverden wij volgende drie gerechten op tafel. Op dinsdag aten we een 'Halloumisalade met huisgemaakte humus' iets wat we ook zonder Smartmat uit onze hoge hoed zouden toveren. Kikkererwten, halloumi, bulgur... slecht kan dat natuurlijk nooit zijn.

 

Woensdag was het de beurt aan 'Romige gnocchi met wortelgroenten en bruine champignons'. Een instant reminder dat we thuis te weinig gnocchi eten, want dat is 'lè-kker'. Ik zou al snel voor de veilige keuze gaan met een tomaten- of kaassausje, maar die licht knapperige wortelperterselie, die deed het perfect.

 

Op donderdag kregen we een 'Tacotaart met guacamole en lollo rosso' voor de kiezen. Op vrijdag trouwens ook want 1 van de drie gerechten is voorzien op een dubbele portie. Boekweitmeel, dat is toch altijd een klein beetje wennen. Allicht lag het aan mij - of mijn bereiding - maar op donderdag vond ik de bodem van de tacotaart een tikkeltje droog. Een mening die trouwens gedeeld werd door mijn disgenoot.  Op vrijdag niets van dat alles. De tacotaart heeft de oven niet meer gezien. Koud bij het ontbijt, en als snack om het weekend in te zetten. Zalig!

Het Smartmat Veggie kookpakket.

 

Of je nu kiest voor het veggie menu (65 €, 4dagen - 2 personen), een quick en easy menu (89 € 4 dagen - 4 personen),  het 5 dagen menu (109 €, 5 dagen), een 3 dagen menu (75 €, 4 personen) of het 2 personen menu (65 €, 4 dagen), Smartmat is zoveel meer dan een 'boodschappen aan huis dienst'.  Smartmat werkt inspirerend, maakt voor u de juiste keuzes op vlak van aankopen en werkt bovendien tijdbesparend omdat je niet zelf nog naar de winkel moet hollen.

 

Dat laatste is allicht de reden waarom ik uiteindelijk geen abonnement (wekelijks of tweewekelijks) neem. Ik hol graag naar de winkel. Misschien moeten we thuis maar eens de rekening maken. Kijken of we niet teveel of te duur inkopen en alsnog overstag gaan. Kijk, als dat geen goed voornemen is.

Afternoon Tea - Raymond Blanc - Eurostar

Er eens even tussen knijpen, een tripje naar hier of daar, ik ben daar wel fan van. Er is altijd weer dat dromen van verre bestemmingen, maar op een uurtje of twee geraak je vanuit onze hoofdstad toch ook al een heel eind. Londen bijvoorbeeld, dat lag dankzij Eurostar nog nooit zo dichtbij. Afgelopen zomer stond er reeds een blitzbezoek op het programma - loop ik daar Ferran Adrìa toch niet tegen het lijf - en ook tijdens de wintermaanden heeft deze metropool aan de Thames voor ieder wat wils in petto.

Of we zin hadden in champagne? De vraag die ons voor de voeten werd geworpen nog voor we 'onze coupé' betraden bleek niet zonder reden. In ons rijtuig dienden we enkel de aanwezigheid van twee andere reizigers te dulden en een geopende fles, die moet op natuurlijk. Ja, daarvoor waren ze bij ons aan het goede adres. Een wereld van verschil trouwens ten opzichte van de heenreis toen men net mij schromelijk over het hoofd zag bij het bedelen van de bubbels. Ach, een gegeven paard...

AfternoonTea - Raymond Blanc - Eurostar

'Afternoon Tea', hoezeer ik er deze zomer ook van in de wolken was, ons volledig met het bezoeken van cocktailbars volgestouwd programma - ja ook in de namiddag - liet geen tijd voor thee en een gebakje. Jammere zaak, ware het niet dat de vrienden van Eurostar de gerenommeerde chef Raymond Blanc wisten te strikken om ons aan boord alsnog van deze goede oude Engelse traditie te laten genieten!

Afternoon Tea - Raymond Blanc - Eurostar

Koffie of thee, een flesje wijn, bulgur met een stukje vlees - risotto voor de vegetariërs - een krokant broodje, twee kazekes met een chutney, een stukje gebak...  na een derde drukke dag in Londen wisten we dit allemaal wel te smaken. De absolute winnaar op ons bordje echter was de scone.

En zo'n scone, dat ziet er niet uit. Patisserie zonder enige ambitie, met een beetje slechte wil een mislukt koekje voor een koninginnenhapje  Niets om over naar huis te schrijven. Dat is dan tot het ultieme moment dat je deze scone als het ware onthoofd, rijkelijk voorziet van hemelse 'clotted cream' om vervolgens af te sluiten met een laagje aardbeienconfituur. Zalig! Een reclamecampagne 'Londen  - die scone' dringt zich op!

Afternoon Tea - Raymond Blanc - Eurostar

Londen, I love it! Na drie intensieve dagen - Buckingham Palace voor de zoveelste keer niet gezien - kan ik niet anders dan tot de vaststelling komen dat de hoofdstad van onze links rijdende vrienden van over het kanaal een enorm kloefer is. Teveel eet- of theehuizen, restaurants en cocktailbars om op één weekend te bezoeken. En dan hebben we op een aan te raden Jack the Ripper - tour amper aan cultuur gedaan. Misschien direct een nieuw bezoekje inplannen!

Of de kans groot is dat u hier de volgende dagen nog een adres of wat uit Londen krijgt aangesmeerd? Ik dacht het wel!

Lesieur winterrecept: espuma van mierikswortel

Lente, zomer en herfst, dat hebben we allemaal achter de kiezen. Sinds twee dagen is de winter officieel in het land en dat weet ik niet omdat ik angstvallig mijn kalender in de gaten heb gehouden. Nee, daarvan word ik op de hoogte gesteld middels een recept van van de hand van Patrick Vandecasserie voor het Franse Lesieur.

 

Staat er op het menu: 'Ravioli van ossenstaart met geklaarde bouillon en espuma van mierikswortel'. Klinkt alvast veelbelovend, al dient gezegd dat ik een beetje teleurgesteld was vast te stellen dat er 'receptenfraude' wordt gepleegd. Niet iedereen heeft immers 200 gr gekookte ossenstaart en 20 cl geklaarde gevogeltebouillon in de ijskast liggen. Met de mierikswortelespuma, daar kan je dan weer wel zo mee aan de slag. Meevaller ook want daar komt die Isio-4 olie goed van pas. Zullen we?

 

 

Ravioli met ossenstaart, geklaarde bouillon, ...

 

 

Nodig: (voor 4 personen)

 

8 blaadjes raviolideeg, 200 g gekookte ossenstaart, 20 cl geklaarde gevogeltebouillon, 10 cl sojasaus, 1 courgette, 1 wortel, 1 eigeel, enkele blaadjes postelein voor de garnering.

 

Voor de espuma: 20 cl verse room, 10 cl melk, 1 eetelepel fijngehakte mierikswortel, 5 cl Isio 4-olie, 1 koffielepel mosterd, zout, peper

 

Doen:

 

- De blaadjes raviolideeg uitspreiden, vullen met de gehakte ossenstaart en dichtkleven met wat eigeel.

 

- Gezouten water aan de kook brengen en de ravioli twee minuten onderdompelen en vervolgens aan de kant houden.

 

- De courgettes en wortelen met de mandoline in dunne plakjes snijden.

 

- Voor de espuma: alle ingrediënten samen mengen, in een sifonfles doen en laden met een gaspatroon.

 

- De gevogeltebouillon opwarmen en deze naar smaak bijkruiden met sojasaus.

 

- De ravioli op de borden schikken, de bouillon toevoegen en verder garneren met de groenten, de postelein en enkele stukjes ossenstaart.


Awel, ik vind dat een mooi bordje. Ravioli, een bouillonneke, kraakverse groentjes... ik ben daar wel fan van. Eentje om te proberen denk ik dan.

Baileys Chocolat Luxe

Zij die niet kunnen weerstaan aan de zachte smaak van Baileys Original Irish Cream en Belgische chocolade zullen het graag horen, beide producten zijn nu in één fles te verkrijgen. Presenting, 'Baileys Chocolat Luxe,' een halve liter puur genot in een mooi vormgegeven fles die mij qua versiering onherroepelijk doet denken aan de Martini Gran Lusso, ook een 'luxe' fles trouwens.

 

Bij Diageo zijn ze alvast niet over één nacht ijs gegaan wat deze nieuwe, innovatieve drank betreft. Zo proefde Anthony Wilson - zoon van Steve Wilson, één van de bedenkers van Baileys - maar liefst meer dan 200 chocoladevarianten om tot de conclusie te komen dat de Belgische het beste tot zijn recht kwam om tot de ultieme drankervaring van gesmolten chocolade te komen.

 

Maar liefst 840 pogingen waren er nodig om tot een bevredigend resultaat te komen, waar men bij de laatste poging het alcoholpercentage met 1,3 % verminderde zodat de rokerige whiskytoetsen de zachte smaak van chocolade niet meer zou overheersen. En dat eindresultaat, dat ligt sinds kort in de winkel.

 

Baileys Chocolat Luxe

De onmiskenbare smaak van Baileys, net als die van chocolade trouwens, is overduidelijk aanwezig. Op de smaak valt er dus met andere woorden niets af te dingen. Meer zelfs, deze Baileys Chocolat Luxe zou wel eens één van die producten kunnen zijn die in de eindejaarsperiode - denk kerstmarkten en koopzondagen -  potten gaan breken.

 

Allicht te wijten aan het feit dat we hem in de ijskast bewaarden, maar de structuur van het drankje werd ten huize coolinary nogal stroperig bevonden. Niet dat we dit een nadeel beschouwen want de 'serve' met een quenelle vanille-ijs in plaats van een gewoon ijsblokje is helemaal het einde. Dessert of toch maar een digestiefje? Twee in één glas, het kan

Baileys Chocolat Luxe - Vanille ijs

Te verkrijgen in de supermarkt voor een adviesprijs van zo'n 17,99 €.

Nuance ** - Duffel

Twee jaar geleden trokken we richting Hof van Cleve en dat deden we in onze gammele Renault Mégane. Dik 14 jaar op de teller, startproblemen en slechts één velg. Om maar te zeggen dat het niet de meest ideale 'ride' was om in stijl te gaan eten! De kleine kwinkslag die ik er toen over schreef - we parkeerden effectief op het einde van de straat - was ook de mensen van Renault niet ontgaan! Of we een herkansing wensten, met hun nieuwste Captur als aangepast vervoer? Een onverwacht verjaardagscadeau zeg maar.

Dat ondergetekende niet met de auto mag rijden - geen rijbewijs, ik 'moet' daar naar't schijnt werk van maken - mocht geen probleem zijn. Meer zelfs, we kregen de auto een paar dagen extra ter beschikking, kwestie van even op het oefenterrein en in de bossen, ver weg van de bewoonde wereld loos te gaan.

Sid Frisjes meets Renault Captur

Een vlotte auto, dat verdient een vlotte chauffeur. Meteen ook de reden waarom ik netjes op de passagiersstoel post vatte terwijl het navigatiesysteem ons richting onze bestemming in de Kiliaanstraat te Duffel loodste. Restaurant Nuance stond alweer een tijdje op de Coolinary wishlist en op deze zonnige zondag mochten we eindelijk aanschuiven. Statig pand, aangename inrichting, uitnodigende sfeer,... wij waren er meer dan klaar voor.

Een glaasje champagne - rosé voor de dame - daar hoort een verfijnd hapje bij en bij Nuance alvast geen gebrek daaraan. We startten met een 'gerookte garnaal met kiwibes', gevolgd door 'Zeeuwse kokkels, gele tomaat en verbena'. Dat het met de hapjes alleen maar crescendo ging mocht blijken toen de 'oester met crème van ponzu en een ijsje van zeewater' gepresenteerd werd. Heerlijk zilte smaken, mooie oester en een verrassend ijsje op basis van zeewater (te verkrijgen in de speciaalzaak).

Renault Captur - Restaurant Nuance - Garnaal, kokkels, oester

Elke chef die een 'koud soepje op basis van watermeloen, pistacheolie, parmezaan en ansjovis' durft serveren verdient respect. Een op zijn zachtst gezegd vreemde combinatie van smaken, maar werken deed het wonderwel. Zonder enige twijfel eentje voor in het lijstje lekkerste gerechten van het afgelopen jaar. 

Restaurant Nuance - koud soepje van watermeloen, parmezaan, pistacheolie

Bij het aanblik van het laatste hapje werden we even op het verkeerde been gezet. Coquille dachten we maar niets was minder waar zo mocht blijken bij de presentatie van 'de flan van zwezerik, met structuren van gele biet en vanille'. Het verdict na 5 hapjes was eensluidend positief. Vlotte, correcte bediening en een keuken om u tegen te zeggen. Wij waren alvast onder de indruk.

Restaurant Nuance -  Zwezerik, gele biet, vanille

Zij die na het laatste hapje hun zinnen hadden gezet op coquilles hadden geluk, als starter kregen we immers 'coquille, cedraat, knolselder en koffie, brioche en melkwei' geserveerd. Een risse carpaccio van coquille met dank aan de cedraat (sukadecitroen) of een kort geschroeide coquille, zij die mij kennen weten dat ze me daar een plezier mee kunnen doen. En knolselder daarbij, perfecte match natuurlijk.

Restaurant Nuance - Coquille, cedraat, knolselder, en koffie, brioche

Lang hebben we niet getwijfeld bij het bekijken van de menukaart. Dat extra gerecht met 'ganzenlever, hibiscus en verschillende bereidingen van rode biet en radijs' dat zouden we ons met veel plezier laten welgevallen. De klassieke terrine kreeg hier het gezelschap van een soepje van ganzenlever, de kleurrijke pastille van hibiscus, de radijs en de rode biet zorgden voor de aangename smaaknuances. 

Restaurant Nuance - Ganzelever, hibiscus, rode biet en radijs

De avonturen van Thierry Theys op Njam moet zowat het enige kookprogramma geweest zijn waarvoor mijn digicorder overuren draaide. De inventiviteit van de chef, de opbouw van het bord,... het kon me meer dan bekoren. Dat gold ook voor de 'gepekelde kabeljauw, met structuren van aardpeer, truffel en een mousseline van gerookte ui'. Perfect gegaarde vis, de aangename smaak van aardpeer, de truffel die zowel in de boter als de saus terugkwam, winterpostelein, witlof... er zijn van die bordjes waarop alles klopt en dit was er zo eentje.

Restaurant Nuance - Kabeljauw, aardpeer, witlof, 

Herfst, dan mag je mij altijd een beetje wild voorschotelen en dat was exact wat er op de menu stond. De 'fazanthaan met wilde cèpes, raapjes en gebrande maïs, en een fijn kroketje op basis van pomme Dauphine' werd rijkelijk overgoten met een mooi afsmakend naturel sausje. Als extraatje kregen we een zalige vol-au-vent van de bil van de fazant, iets waar ik zoals je allicht weet altijd fan van ben.

Zodra Bistro Vintage opent - er zit inderdaad een Bistro aan te komen daar in Duffel - hoop ik dat het videetje op de kaart staat. Net als dat soepje van watermeloen trouwens. Een mens mag zijn wensen toch kenbaar maken, niet?

Restaurant Nuance - Fazanthaan, wilde cêpes, gebrande maïs, ...

Het eerste dessert was er eentje op basis van 'sojamelk, eucalyptus, peer en witte chocolade'. Mooie combinatie, op de presentatie viel opnieuw niets af te dingen en lekker was het zeer zeker. Een frisse toets ontbrak misschien, maar wie ben ik...

Restaurant Nuance -  Sojamelk, peer, witte chocolade, eucalyptus

Het tweede dessert was een lofzang van de chef / nieuwbakken vader voor zijn dochter, getiteld 'Opéra for my daughter'. Het bestond uit de componenten van de klassieke opéra, een Franse taart. Denk koffie en botercrème, maar ook enkele zalige sferen van chocolade, crunch en pinda. Frisse desserten, daar is het natuurlijk niet meer het seizoen voor bedacht ik me op dat eigenste moment.

Restaurant Nuance - Opéra for my daugher

En net wanneer je denkt dat de stoet fijn bereide lekkernijen aan zijn einde is gekomen, wordt je getrakteerd op een fris après-dessert met 'abrikoos en crème van geitenmelk'. In afwachting van het obligatoire tasje thee voor mevrouw weten wij dat natuurlijk wel te smaken. Mijn afsluiter, dat mocht ietsje sterker zijn.

Restaurant Nuance - Abrikoos, crème van geitenmelk

Als een sommelier een ganse maaltijd meer dan kundig weet te vertellen over de door hem geselecteerde aangepaste wijnen, waarom je lot op het einde van de rit ook niet in zijn handen leggen. De Arcane Rum,  12 YO uit Mauritius was voor mij een welgekomen ontdekking. Minder gebrande caramel dan mijn favoriete Plantation, maar de aanwezige banaantoetsen waren een aangename verandering. Ideaal ook bij een heerlijke oliebol.

Ik was er graag bij geweest, de informele vergadering der sterrenchefs waar besloten werd allemaal oliebollen te serveren. Hof van Cleve, Hertog Jan, In de Wulf, Nuance... Oliebollen troef, een trend die ik  alleen maar kan toejuichen trouwens. Nu weet ik weer waarom ik er op de foor dit jaar geen gehaald heb, ze kunnen niet tippen aan de restaurantversie!

Restaurant Nuance - Oliebollen

Trouwens al gezegd dat één van mijn favoriete keramisten, Pieter Stockmans, alomtegenwoordig is in Nuance? De allerlaatste snoeperijen werden dan ook in een hem kenmerkend blauw keramieken hoogstandje gepresenteerd. Op het deksel een 'macaron van groene thee' en een 'smeuige mérengue met peer'. In het delicate potje waren 'structuren van bosbes, een scone, crumble en framboos' terug te vinden.

Restaurant Nuance - Snoeperijen van het huis

Ons bezoekje aan Restaurant Nuance hebben we geen seconde betreurd, dat kan ik je garanderen. Wij kijken met een gezonde dosis interesse uit naar de komst van de Bistro van Thierry Theys en houden in ons achterhoofd dat Duffel niet zo heel ver van Turnhout ligt. Achteraf wel nog even naar onze auto moeten zoeken, tot onze frank viel dat we met die blitze Renault Captur gekomen waren. Nog bedankt daarvoor!

Lesieur Herfstrecept: Gebraden patrijs met knollenpuree



Euhm ja, die seizoenen vliegen er in een rotvaart door dit jaar. Na het lente- en zomerrecept is het ondertussen alweer tijd voor een herfstreceptje met Isio 4 olie van Lesieur. Het vallen van de bladeren, ik had het moeten weten natuurlijk.

 

Herfst, dan denk ik onherroepelijk aan wild, bospaddenstoelen en ook een hele rits groenten welke tot in de eeuwigheid allicht de stempel 'vergeten groenten' opgeplakt zullen krijgen. Patrijs, Parijse champignons en kervelwortel... drie keer prijs in het recept van chef Patrick Vandecasserie. Lang leve de herfst!

Lesieur Isio 4 - Wilde patrijs met knollenpuree

Nodig:

 

4 jonge patrijzen (gekuist door de poelier), 500 gr aardappelen (bintje), 200 gr kervelwortel, 20 gr bosbessen, platte peterselie, 4 mooie Parijse champignons, 10 cl Isio 4 olie, 10 cl melk, 10 cl room, 20 gr boter

 

Doen:

 

- Schil de aardappelen en de kervelwortels en kook deze in licht gezouten water. Wanneer deze gaar zijn het water afgieten en de aardappelen en kervelwortel vervolgens prakken met een pureestamper.

 

-  Zet een pan op een middelhoog vuur en voeg er de olie aan toe. De patrijzen kruiden met peper en zout en deze langs elke kant mooi aanbraden. Vervolgens zo'n 5 minuten verder garen in het midden van een op 180° voorverwarmde oven.

 

- Werk ondertussen de puree af door er de melk, room en boter aan toe te voegen. Kruid af met peper en zout.

 

- Versnijd de patrijs en serveer met de knollenpuree. Werk af met de bosbessen, platte peterselie en flinterdun gesneden champignons.

's Werelds kleinste keuken

Ik heb al eens eerder geschreven over foodtrucks, foodcaravans en diens meer. Dat ik me zo ook wel een volledig ingerichte keuken op wielen zou willen aanschaffen om her en der voor 'culinaire spielerei' te zorgen. Dat er daarbij aardig wat planning komt kijken en ook een zeker budget vereist is ligt aan de basis dat die wilde plannen van mij zich voorlopig nog steeds in een prille embryonale fase bevinden. Maar ach, je moet ergens beginnen en een droom, dat is reeds het halve werk.

Misschien moet ik maar eens een voorbeeld nemen aan de man uit het onderstaande filmpje en gewoon klein beginnen. En dat mag je meer dan letterlijk nemen, want dat is exact wat deze kerel deed, klein beginnen! Mag ik u voorstellen, 's werelds allerkleinste keuken!

Een goed doordacht idee, een stel flink bij de pinken schrijnwerkers en een druk bezochte locatie in de Brusselse binnenstad, meer was er niet nodig om deze commercial te draaien. Akkoord, de kans is groot dat mijn gewrichten zouden protesteren en heel erg comfortabel ziet deze kleine keuken er nu ook weer niet uit. Opvallen doet ze dan weer wel. Getuige daarvan de verschillende mensen die een heerlijk soepje kwamen kopen.

Natuurlijk is het besef er dat het schattige huisje louter gemaakt is om reclame te maken voor die Cookeo van Moulinex. Maar mocht het toch ergens in de weg staan, dan mogen ze dat hier steeds komen afleveren. Genoeg kleine kindjes in de buurt die ik erin aan het werk kan zetten.