Chili con Carne

Telkens ik chili con carne maak, het geroemde TexMex gerecht, denk ik met veel plezier terug aan de reeks receptjes van rockers dat ik hier enkele jaren geleden bijeen pende. Naast een risotto van de Fixkes, penne van The Rhythm Junks, cocktails van Nid & Sancy en Zornik, passeerde ook een chili con carne van El Guapo Stuntteam de revue. In 2007 was dat, verdraaid lang geleden!

Chili con carne komt hier thuis nog regelmatig op tafel. Niet het receptje van die vuige rockers, maar wel een eigen interpretatie. Het kost hoegenaamd niets - in 2007 maakte ik een pot voor amper 3,50 €, Jeroen Meus tegenwoordig voor 3,75 € per persoon - het is bijzonder makkelijk te maken en laat zich enorm goed smaken. Zeker de dag erna!



Le Creuset - chili con carne



Nodig voor 4 personen:

Circa 400 gr gehakt (gemengd), 2 gesnipperde uien, 2 teentjes geplette look, 150 gr champignons in blokjes gesneden, 1 fijngesneden rode paprika, 1 fijngesneden puntpaprika, 2 fijngesneden rode pepers, 400 gr tomatenblokjes (1 blik), 1 blikje tomatenconcentraat, scheut rode wijn, 2 takjes verse tijm, steranijs, laurierblad, kaneelstok, zout, 1 blik kidneybeans,  1 klein blikje maïs.

Doen:

* Fruit de gesnipperde ui in een ruime pan/pot met dikke bodem. Voeg de geplette look en de champignons toe en kruid met grof zeezout. De overige gesneden groenten (de tomaten nog niet) en ook het laurierblad, steranijs, kaneelstok en tijm toevoegen en verder laten garen op laag vuur.

* In een andere pan het gehakt in wat boter rul bakken. Superfijn zoals bij pakweg een bolognaisesaus hoeft nu ook weer niet. Er mogen gerust nog mooie stukjes vlees inzitten.

* Het gehakt bij het groentemengsel voegen, alsook de tomaatblokjes, het tomaatconcentraat en een scheutje rode wijn. Gebruik de rode wijn om de laatste restjes tomaat / concentraat uit de blikjes te krijgen. Laat 10 minuten sudderen op een laag vuurtje alvorens de kidneybeans toe te voegen. Gebruik indien mogelijk rode kidneybeans op chilisaus. Extra smaak weet je wel. Een beetje rundsbouillon kan tevens wonderen doen. Nog 10 minuutjes laten verder sudderen en de chili is klaar. Vergeet niet je kaneelstok, laurierblad, tijm en steranijs te verwijderen. Heel onaangenaam mocht je daar op bijten (en ik kan het weten)

* De licht zoete smaak van de maïs neemt een beetje de pit van je chili weg. Je kan deze erbij serveren of gewoon mengen onder je gerecht. Serveer je chili con carne met zure room, rijst, wat sla, tortillas en geraspte kaas.

Chili con carne con queso

Niet pittig genoeg? Voeg een extra pepertje of twee toe of varieer eens met verschillende soorten pepers. Een vegetarische variant, een chili sin carne, kan je simpelweg maken door het gehakt door seitangehakt te vervangen. Laat dan ook zeker de optionele rundsbouillon weg. Voeg desgevallend wat extra champignons toe en eventueel een geraspte wortel.

Plak op die donkere snor en zoek erbij die sombrero, vloek als een yank of brabbel zoals Speedy Gonzales maar vergeet vooral niet te genieten van deze TexMex klassieker. Yihaa!

L'Air du Temps **

Mijn collega's kunnen bevestigen dat, toen ik van de vriendelijke mensen van de Grijze Garnaal een telefoontje kreeg met de melding dat ik een etentje gewonnen had in restaurant L'Air du Temps**, ik door het dolle heen was. Sneller dan verwacht zou ik dus gaan eten in een restaurant dat al enige tijd op mijn verlanglijstje stond. Samen met mijn vriendin boekte ik voor mijn verjaardag - zij die zich geroepen mochten voelen een kleinigheidje te kopen kan ik doorverwijzen naar Kooktijd in Turnhout - een weekendje Namen, en zaterdag was het dus zover. Eindelijk!

Eghezée bleek vanuit Namen makkelijk te bereiken, al is het altijd handig het correcte huisnummer in de GPS in te geven. Zeg wat je wil over de Walen, ze hebben ons daar ter plaatse toch maar mooi verder geholpen, waarvoor dank. Een vriendelijke ontvangst door de gastvrouw en een hoofdknikje van de chef waren ons deel, waarna we naar onze tafel werden begeleid. De kaart werd ons gepresenteerd zodat we een mooi overzicht hadden van het aanbod van L'Air du Temps. Nodig hadden we ze niet want onze menu bleek reeds besproken. "Menu Geneses" met aangepaste wijnen om exact te zijn. En halve glaasjes voor de dame die nog met de auto zou rijden maar toch wou proeven.

Bij de ontvangst kregen we een welkomstwater van venkelbloemen en een flinterdun meergranenbrood met gefruite uien. De frisse anijssmaak van het venkelwater zorgde ervoor dat we met de nodige goesting onze vier gangen konden aanvatten. Na de hapjes uiteraard.

Het eerste wachthapje was een interpretatie van 'Kimchi', Koreas nationale gerecht met ondermeer spitskool en koolrabi. Fijne stukjes kool met een heerlijke bite in een zilt smakend soepje. Geen foto, maar lekker was het wel. De grote canon heeft voor restaurantbezoek trouwens plaats gemaakt voor een subtieler pocketmodel, tot tevredenheid van vriendin. De kwaliteit van de foto's is net dat ietsje minder, waarvoor mijn excuses.

Amuse 2 was een scheermesje met mayonnaise van algen, sap van gember en koriander en gepofte rijst. Mooie basic presentatie en goed van smaak. Nooit gedacht dat ik scheermesjes met plezier zou eten, maar toch, lekker.

Next up, nog steeds een hapje, tempura van ormeau (zeeoor volgens het internet), fijne daikon, gel van matcha thee en mayonnaise van soya. Wat een fenomenale geur bij dit gerechtje. De mayo smaakte het gefrituurde netjes af. De ormeau was mogelijk een tikkeltje aan de taaie kant, maar wat de boer niet kent, daar zaagt hij ook niet over.




Als laatste kregen we een stukje cake van tomaat, gegrilde sardine, een parmezaankoekje, pickles van paprika en ansjovismayo. Zonder twijfel mijn favoriet van de hapjes en gewoon een streling voor het oog!

Hoezeer ik ook fan ben van een broodje met wat boter of olijfolie en grof zeezout, dit kon in de verste verte niet tippen aan de niet te versmaden ponzupasta welke we rijkelijk smeerden. Zalig.

Het begin van de degustatiemenu iemand? Wat te zeggen van oesters in gepekelde kool, zalf van pompoen, hemels zacht buikspek met doenjang, en gochujang. Doenjang en gochujang zijn beide pastas van Koreaanse oorsprong, de ene van gefermenteerde soyabonen, de andere van gefermenteerde rode pepers. Mooie zilte en zoute smaken, waarbij het buikspek ook door vriendin fel gesmaakt werd.

Voor het tweede voorgerecht kregen we zowaar iemand van de keuken aan tafel die het gerecht kwam voorstellen. Vlot vertaald vanuit het Frans kwam dat neer op een bordje met daarin Sint-Jakobsnoot, peterseliewortel, shizorisotto en schuim van paddestoelen als belangrijkste hoofdrolspelers. Coquilles scoren altijd op voorwaarde dat de bereiding goed zit. En jongens wat zat die goed. Ei zo na holden we de persoon die het bordje voorstelde achterna om hem uitvoerig te feliciteren met zulke mooie zachte coquilles. In plaats daarvan zetten we het gewoon op een bescheiden genieten, wat net dat tikkeltje gepaster was.

Kijk, een hoofdgerecht waar je quasi elk element kan benoemen en dat in een restaurant van één van 's lands meest vooruitstrevende chefs, dat zie ik graag. Reefilet, groene selder, kweepeer, venkel, rijst... en dat kleine oranje dingetje beste mensen is een wortel. Ok, ik lieg. Ik heb de ober naar de vertaling van 'chevreuil' moeten vragen want ik wist het niet. Ree dus, en prompt werd onze Franstalige menuvoorstelling door Nederlandstalige vervangen. Toch nog lang volgehouden met mijn Frans. Terug naar de essentie: eerlijk gerecht, volle smaken en perfect in seizoen. Top!

Zoals bij elke prachtige ouverture komt er ook aan een menu een einde, veelal in de vorm van een dessert. Een lekkere staaf op basis van donkere manjari chocolade, gemaakt van de beste chocoladebonen van Madagascar, een vulling op basis van vlierbessenazijn, geëmulgeerd schuim van witte ivoire chocolade en sinaasappel, en crumble. Perfect samenspel van de intense bittere smaak van de chocolade, en het fris zurige van de vlierazijn. Om duimen en vingers bij af te likken.

En nee, een abrupt einde van een maaltijd geschikt voor koningen, daar ben ik geen fan van. Gelukkig zijn we net voldoende culinair onderlegd om te weten dat bij thee, koffie of digestief de poppen terug aan het dansen gaan. In de vorm van een kleurig zoet soepje of een smeuiïge panna cotta bijvoorbeeld.

Of lekkere bonbons op een stokje in een glaasje knikkers. Er wordt thuis tot op heden nog altijd gebikkeld over welke knikkers nu de gewoontjes zijn, en welke de biekes. Misschien op een lokale kleuterschool eens woord gaan halen.

De boog kan niet altijd gespannen zijn, het blauwe omhulsel van onderstande smurfenbonbon kon ik geen specifieke smaak toedichten. Lekkere vulling daar niet van, maar het krokantje (of ik) miste iets.

Nog een flinterdun kruidenkoekje toe, deze keer zonder gefruite ajuin zoals bij de starter, en het godenmaal zat er volledig op.

Mag ik mezelf nog extra punten geven voor mijn keuze van de Sakura thee, een infuus van 3 gram kersenbloesem dat 2 minuten getrokken had. Een geweldige geur van cuberdons wist onze neuzen (woordspelingen, waar haal ik ze toch) moeiteloos te vinden. Flashback van 20 jaar, easy.

En dan, hoe gaat het dan verder? Vraag je de rekening, goed wetend dat er niet betaald moet worden? Wandel je rustig buiten, hopend dat het wel in orde is? Of wenk je gewoon subtiel de gastvrouw? Het laatste bleek alvast een goede optie, wij mochten beschikken. Gratis dineren is iets waar ik perfect aan zou kunnen wennen. Zo is er ruimte om terecht een flink uit de kluiten gewassen fooi te geven, en op de weg naar buiten nog eens een prachtig kookboek - 85 €, gepersonaliseerde kribbel van de grote chef incluis - op de kop kan tikken. Ge-wel-dig!

The Rhythm Junks' quickfast penne

De kogel is door de kerk, de Italiaanse keuken is volgens volgens coolinary's mini-enquête de lekkerste aller keukens. Een receptje om het te vieren lijkt me gepast en waarom er niet direct eentje tegenaan gooien uit de reeks "Smaken Verschillen"? Een hele tijd terug al stuurde opperharmonicagod Steven de Bruyn van The Rhythm Junks een receptje voor een snelle pasta, een ideale studiomaaltijd wist hij me te verzekeren.

Penne met broccoli Rhythm Junks style.

Ingrediënten:

olijfolie
enkele teentjes look
1 broccoli
2 rode pepertjes
6 ansjovisfilets
peper
zout
Parmezaanse kaas
500 gr penne rigata

Bereiding:

* Snij de broccoli, eventueel ook de stam en kook samen met de penne al dente in gezouten water.

* Doe wat olijfolie in de pan en bak hierin de ansjovis, fijngesneden look en stukjes rode peper aan. Lekker laten sudderen en de ansjovis fijnstampen met een houten lepel.

* Als de broccoli en de pasta giet je ze af en voeg je deze aan de pan toe. Nog een minuutje door elkaar mengen, kruiden met zwarte peper van de molen en hasta la pasta.

* Afwerken met geraspte of geschaafde Parmezaanse kaas en doorspoelen met een lekker glas Chianti erbij.

Smakelings

Nid & Sancy's Anti Oxidant Margarita

Lang geleden dat hier nog eens een receptje verscheen, laat staan eentje uit de reeks "Smaken Verschillen". Ik heb dus wat goed te maken en dat doen we met een cocktail uit de barkast van Nid & Sancy. Vorig weekend moesten we in dezelfde zaal draaien als Nid & Sancy en beloofde ik hen een thermos van hun favoriete anti oxidant margarita cadeau te doen. Een uitgelopen bezoekje aan de bomma en een acuut gebrek aan gember gooide echter roet in het eten. Laat dit je vooral niet tegenhouden om zelf aan de slag te gaan met een semi gezonde cocktail.

Ingrediënten:

50 ml Tequila
15 ml Triple Sec
30 ml fresh squeezed lemon
30 ml mix van honinggezoete groene thee met geraspte gember en verse munt.
verse munt
gecrushed ijs

Bereiding:

* Groene thee maken, verse munt, geraspte gember en honing toevoegen. Laten afkoelen.

* Tequila, Triple Sec, groene thee, limoensap en gecrushed ijs in een shaker doen... schudden en serveren in een margarita glas, gegarneerd met een blaadje verse munt.

Rest er mij nog te zeggen dat het optreden in de Kuub in Turnhout een bommetje was, Nid & Sancy geweldig toffe mensen zijn en wie hen in de nabije toekomst nog aan het werk wil zien daarvoor best naar Azië afzakt.

Koekjestaart à la Starfucker

Een optreden van Starfucker is altijd een feestje en dat zullen ze volgende week op de wei van Pukkelpop zeker bewijzen. Feestjes zijn nooit compleet zonder taart dus heeft Marlies van Starfucker een receptje doorgestuurd voor een lekkere koekjestaart, compleet met overzichtelijk stappenplan.

Ingrediënten:

1 pak echte boter (250 gr)
2 pakken “petit beurre” koeken (van LU, da zijn de beste)
1 zakske vanillesuiker
evenveel suiker als boter (250 gr)
een bus melk / koffie voor de liefhebbers
een supergroot pak melkchocolade van Côte d'Or
gekleurde balonnen

Bereiding:

* Nodig al je vrienden uit die graag met eten spelen en plakkerige dingen doen en je kan beginnen.

* Neem een grote schotel en leg dit voor je neus (vierkant / rechthoekig dienblad)

* Vet de schotel in met een beetje boter

* Neem een soepbord en doe er een halve bus melk in en de vanillesuiker (hier kan je ook koffie gebruiken als je dat graag wil)

* Open een pak “petit beurre” koeken en dompel de koekjes één voor één onder in de melk (1 halve seconde is genoeg anders vallen de koekjes uit elkaar)

* Leg ze in een vorm naar keuze naast elkaar op de schotel (vierkant, rechthoek, kruis...) volgens de grootte van de taart die je wilt maken. Dit is de eerste laag.

* Open het pak boter, doe de suiker bij en meng dit door elkaar met een stevige vork of lepel.

* Beplak de eerste laag koekjes met boter. (na verwoedde pogingen om dit met bestek te doen is mijn beste advies: doe het met uw vingers)

* Vervolgens leg je er opnieuw een laag ondergedompelde koekjes op, gevolgd door een laagje suikerboter, een laagje koekjes, een laagje suikerboter, een laagje koekjes, een laagje suikerboter… (herhaal zo vaak je wil maar eindig met een laagje suikerboter)

* Beplak de zijkanten van je taart ook met suikerboter

* Hak met een groot mes de chocolade in stukjes (oppassen kindjes) en plak de stukjes over de hele taart.

* Vingers aflikken, handen wassen, taart in de ijskast en 24 uur wachten.

* Ballonnen opblazen en… feestje!!!

Het voltallige Starfucker laat weten dat jullie 17 augustus uitgenodigd zijn op hun feestje in Kiewit. Zij die een stukje zelfgemaakte koekjestaart meenemen (niet naar het podium gooien) of de band in StuBru’s Afrekening weten te stemmen krijgen een kus van een bandlid naar keuze…

El Guapo Stuntteam con Carne

Chili con Carne is iets wat ik eigenlijk nog niet zo lang maak maar de basis is zo simpel, goedkoop en… het is een gerecht dat je volledig naar je eigen hand kan zetten. Vorige donderdag nog de proef op de som gedaan en het gehakt de tomaten en bonen gekocht in de Lidl voor een 3,5 €.

Mitch Thundersticks van het geweldige El Guapo Stuntteam bezorgde ons zijn persoonlijke recept voor een mean ass Chili Con Carne.

Ingrediënten:

500 g gehakt
1 groene en 1 rode paprika
Rode pepertjes (schijfjes)
4 Tomaten (of een blik)
1 blik rode chilibonen1 a 2 ajuinen
Mais
Suiker
Chili poeder
Komijn
OreganoCayennepeper
Zwarte Peper
Zout
Laurier
Look
Olijfolie

Bereiding:

* Het gehakt samen met de ajuinen bakken in voldoende olijfolie en “vollebak” kruiden met chilipoeder, komijn, oregano, zout en peper. Ondertussen prak je het gehakt in kleine stukjes met het vork.

* In blokjes gesneden paprika, pepertjes en tomaten erbij eventueel bijkruiden en vervolgens een teentje of vier geperste knoflook en twee blaadjes laurier toevoegen en goed omroeren.

* Een klontje suiker toevoegen even laten pruttelen en vervolgens de chilibonen en de mais toevoegen.

* Laat nog even op een zacht vuur trekken en voeg indien nodig nog wat tomatenpuree toe.

De EGST serveertip krijg je er gratis bij: Serveren met stokbrood of tortilla’s , sla, zure room of mayonaise en lots of cheese!!! Banderos cool range nachos zijn er lekker bij en uiteraard heel veel bier. As rawk ’n roll as it gets!

De bijdrage van Coolinary beperk zicht tot een kick ass picture van Mitch Thundersticks, het toevoegen van Tequila aan de serveertip en een slimme manier om zelf zure room te maken mocht je die niet in huis hebben. Neem een dl room en roer er twee eetlepels citroensap door. Laat een half uurtje staan, roer af en toe door et voila!

Flaming Dr. Pepper - Zornik style

Of de gasten van Zornik zelf nog wakker liggen van het feit dat ze morgen in Werchter op een volle wei hun ding mogen doen weet ik niet maar de fans die het niet meer kunnen houden en het feestje nu al in gang willen zetten kunnen misschien eens een Flaming Dr Pepper maken... Ingestuurd door Koen Buyse himself en zoals mag blijken, niet voor watjes!

Ingrediënten:

25 cl bier
Amaretto
pure alcohol (94°C)

Bereiding:

Neem een glas van 50cl en vul dit voor de helft met bier. Neem een klein borrelglaasje, vul dit voor de helft met Amaretto, de andere helft met pure alcohol (94%). Steek het goedje in de fik, laat het in het grote glas vallen en...snel, heel snel opdrinken!

Omdat wij de veiligheid van onze lezers hoog in het vaandel dragen en vooral alle mogelijke betrokkenheid bij mogelijke ongevallen van ons af willen schuiven zeggen we er graag bij dat de Flaming Dr Pepper met de nodige voorzichtigheid bereidt dient te worden. Now let's get wasted!

Confuse The Cat al Italiano

Het derde receptje uit de reeks "Smaken Verschillen" is volledig de hand van Geert Plessers, zanger/gitarist van Confuse The Cat en onder muziekliefhebbers ook wel bekend als de frontman van het licht fantastische en jammer genoeg ter ziele gegane Reiziger. Veel moet ik hier niet liggen lullen want zowel de ingrediëntenlijst als de bereiding werd me netjes doorgemaild. Een schoolvoorbeeld met andere woorden!

"Parmigiano de Melanzana" is een Italiaanse vegetarische ovenschotel uit de zuidelijke regio Puglia en stond op 2 november 2006 op de menu bij hun optreden in Copertino.

Ingrediënten:

400 gram tomaten (vers gepelde tomaten)
250 gram kaas (mozzarella)
100 gram bloem
6 eetlepels kaas (parmezaanse)
4 aubergines
2 eetlepels verse basilicum
2 eetlepels olijfolie
1 teentje knoflook
zout (op smaak)
suiker (op smaak)
peper (op smaak)

Bereiding:

* Snij de aubergines in plakjes en doe deze in een vergiet, bestrooi ze met zout en laat ze 30 minuten staan. Spoel ze af onder de koude kraan, dep ze droog met keukenpapier en wentel ze door de bloem.

* Bak in een bodem hete olijfolie de plakjes aubergine aan beide kanten goudbruin en laat ze op keukenpapier uitlekken.

* Fruit de knoflook zacht in 2 eetlepels verse olijfolie, voeg de tomaten, suiker, peper en basilicum er aan toe en laat het geheel inkoken en binden.

* Doe een laag van de gebakken aubergineplakjes onderin een ingevette ovenschaal, leg daarover een laag van plakjes mozzarella en begiet ze met een deel van de tomatensaus. Herhaal deze procedure tot alle ingrediënten gebruikt zijn en bestrooi de bovenkant met parmezaanse kaas.

* Bak het gerecht ongeveer 25 minuten in een voorverwarmde oven (180 graden Celcius), tot de bovenkant goudbruin is. Buon apetito!

Niet van de poes denken wij dan ten kantore coolinary. Check zeker hun myspace, website of pik van de zomer een optreden van hen mee en maak je onsterfelijk populair door een portie van deze ovenschotel in een tupperwaredozeke mee te nemen.

White Russian, Hitch Style

De vegetarische risotto "Fixkes style" is maar amper koud of Studio Brussel heeft er al op ingepikt. Gisteren stond er op hun site, net onder een post over No Doubt en I'm from Barcelona, een verwijzing naar coolinary en uiteraard vinden wij dat geweldig! Kwatongen beweren zelfs dat de naam Sid Frisjes over de radiogolven is gegaan... respect!

Of bovenstaande gevierd dient te worden laat ik in het midden maar voor de zekerheid haal ik mijn cocktailshaker al maar uit de barkast om een White Russian, Hitch style te shaken... naast de zelfgebrouwen Ricard en vette muziek één van de smaakmakers op Hitch's eigenste Farmfest.

Ingrediënten:

30 ml wodka
30 ml Kahlua
30 ml (slag)room
ijsblokjes

Bereiding:

Drie blokken ijs, wodka, Kahlua en slagroom in de shaker. Shake, drink, repeat!

Risotto Fixkes Style

Onlangs een eerste receptje binnengekregen van een Belgische band (zie Smaken Verschillen) en niet direct van de eerste de beste. Stabroeks finest, Sam Valkenborgh van Fixkes, was niet te beroerd om één van zijn favoriete receptjes te delen met coolinary en dat vinden wij uiteraard geweldig. Wie een recept voor karbonaaien verwacht zal elders moeten gaan zoeken, het wordt een Vegetarische Risotto, Fixkes Style.

De ingrediëntenlijst hebben wij opgesteld en is goed voor een flinke portie risotto voor zo'n 6 personen, wat de quorn, champignons en paddenstoelenmix betreft kijk je best hoe graag je die dingen lust en pas je naargelang aan. De bereidingswijze is volledig van de hand van Sam Valkenborgh himself.

Ingrediënten:

400 gr Arborio risottorijst
circa 1 liter groentenbouillon (indien mogelijk zelfgemaakte)
2 uien of 3 sjalotten
1 glas wijn of sherry
200 gr champignons
200 gr paddenstoelenmix
quorn
basilicumblaadjes
boter
parmezaanse kaas

Bereiding:

* Wat champignons en paddestoelen in stukskes snijden,verschillende soorten door mekaar. Die efkes de pan in, zo'n diepe pan, tot ze beginnen te verkleuren, zeker niet langer. Uit de pan halen.

* Dan wat quorn-blokjes aanbakken. Duurt niet lang want die hebben niet veel nodig. Ook die weer de pan uit.

* Boter erin, wat klein gesneden ajuin. Beetje later wat witte wijn of sherry ofzo erbij en als de alcohol verdampt is de rijst erbij doen. Vanaf dan is het beetje bij beetje de bouillon toevoegen en blijven roeren. De volgende pollepel bouillon pas toevoegen als de vorige geabsorbeerd is.

* Na een minuutje of tien de champignons en de quorn erbij en voor de rest bezig blijven zoals daarvoor, bouillon toevoegen in kleine hoeveelheden en blijven roeren.

* Na een klein twintig minuten moet de rijst klaar zijn, maar dat proef je wel. Nog een flinke scheut boter erbij, vers geraspte parmesan erover, wat verse basilicum en als dat niet smaakt, dan weet ik het ook niet meer.

Als dat niet smaakt dan weten wij het bij coolinary inderdaad ook niet meer. Misschien nog snel een gouden coolinary tip meegeven: - voor een geslaagde risotto gebruik je best verse ingrediënten, kokende bouillon en een pan met zware bodem. Moesten er nog vragen zijn, vraag maar aan!

Volgend receptje in de reeks komt van Confuse the Cat... een foto van de risotto komt eraan!

Smaken Verschillen,

Al bijna een hele week nagelaten iets te posten op coolinary. Aan gebrek aan inspiratie zal het niet liggen:

- zo dienen er nog 4 culinaire boeken besproken te worden,
- heb ik afgelopen weekend geweldig gegeten in restaurant De Weerelt,
- werden er weer op vakkundige wijze cocktails gemaakt,
- valt er binnenkort weeral een boek te winnen
- en is er nog dat projectje waar ik nu echt werk van ga maken…

En dat laatst is net wat me nu al de hele week bezighoudt, even toelichten. Het valt me op dat er op regelmatige basis kookboeken uitkomen, al dan niet vertalingen, en meestal beperken die zich steeds tot één welbepaalde richting. Italiaanse of Spaanse keuken, Mezze of tapas, Chocolade, Vlees, Vis of het gevreesde kookboek van de BV… zelden zit er eens een echt origineel boek tussen. Een reeks recepten van allerlei slag bundelen kun je volgens mij enkel maken als je pakweg Jamie Oliver heet of als je een geweldige rode draad hebt en die meen ik te hebben.

Als foodie en als muziekliefhebber leek het me wel wat om de favoriete recepten van een hele reeks bands te bundelen. Dat ideetje heb ik ergens in juni ook al eens aangehaald (zie hier) maar ik blijk een trage starter te zijn. Vanaf vandaag ga ik op zoek naar de favoriete recepten van bands van eigen bodem. Het zou me verbazen als iedereen met een frietje stoofvlees op de proppen gaat komen dus ik ben alvast benieuwd wat het resultaat gaat zijn!

Verschillende bands, verschillende genres en verschillende smaken: de reden om verdere posts hieromtrent te labelen onder “Smaken Verschillen”. Suggesties en tips zijn altijd welkom en als je een band kent mag je ze steeds doorverwijzen naar deze blog, naar sidfrisjes@gmail.com of ze in ware Joepie stijl zelf vragen naar hun favoriete gerecht/recept. Coolinair België zal u dankbaar zijn en het resultaat kan je lezen op coolinary en wie weet... misschien ooit ook in een kookboek!