Kookboek, Croque a day

Kwam ik vroeger een boekenwinkel buiten, dan had ik steevast een karrenvracht kookboeken onder de arm. Tijden veranderen, iets wat een danig kreunend boekenrek alleen maar kan toejuichen. Af en toe bots ik wel nog op een pareltje dat ik niet kan laten liggen, zoals dat met Croque a day het geval was.

 

 

Croques, ik ben er wel fan van. Kaas, hesp en een krokant gegrilde boterham,.. meer moet dat niet zijn. Maar het mag uiteaard wel en dan zit je met Croque a day helemaal goed. Auteurs van het boek Nico Corbesier en Andy De Brouwer, u kent deze foodfreaks ongetwijfeld als de uitbaters van restaurant Les Elleveurs in Halle, pakken uit met 39 eigenzinnige recepten, voorzien van prachtige foto's.

 

Recepten, foto's, tips... check! Krijg je er gratis en voor niets bij, een pak heerlijke woordspelingen die mij alvast meermaals deden lachen. Wat dacht je van 'Croque 'n Roll', 'Croque Sportif', 'Hitchcroque' of 'Croque au Dille'? Zalig toch! Momenteel heb ik trouwens gigantisch veel zin in een 'Croque Décomposé', een 'Appetite for Deconstruction' met andere woorden.

 

Croque a day, 19,99 €
ISBN 9789022332184
Uitgegeven door Manteau

Old Fashioned wordt tijdelijk Appleton Estate Punch Bar

Een bezoekje aan een cocktailbar, dat blijkt bij Sid Frisjes wel meer dan eens in de agenda te staan aangevinkt. Diezelfde agenda leert ons dat je mij vorig jaar rond deze tijd kon terugvinden in Antwerpen waar Appleton Estate een tijdelijk Tiki Bar uit de grond stampte. Plezante tijden to say the least!

 

Ook dit jaar heeft Appleton iets fijns in petto voor cocktailliefhebbers. Van donderdag 9 april tot en met zaterdag 23 mei toveren ze de fantastische Gentse bar Old Fashioned om tot de Appleton Estate Punch Bar. Allen daarheen, al was het maar omdat Old Fashioned sowieso één van 's lands fijnste bars is. En dan hebben we de punch nog niet geproefd! 

 

 Steve en zijn team hebben een vaste kaart van zes Appleton Rum punches samengesteld met ronkende namen als Voodoo en Appleton Mule. Deze blijven vast op de kaart staan. Gedurende de zes weken dat de bar open is, nodigen Steve en Appleton elf guest bartenders uit van over heel België en Nederland. Daar zitten grote namen bij als Jan van Ongevalle (The Pharmacy, Knokke), Jeroen Van Hecke (l’Apereau, Blankenberge), Timo Jansen (Door 74, Amsterdam) en acht andere kleppers van formaat. Zij komen één avond in de week het team van Old Fashioned vervoegen achter de bar en nemen hun eigen punch recept mee. Hierdoor blijft de kaart steeds verrassen en kunnen de gasten elke week een andere punch ontdekken.

 

Mocht u Old Fashioned nog niet bezocht hebben sinds ze in eind vorig jaar van locatie veranderd zijn, dan is dit een uitgelezen gelegenheid. Deze kelderbar weet schitterend de sfeer van weleer op te reopen, wat maakt dat het de ideale locatie is voor dit tijdelijke punchconcept.

Er staat geen beperking op het aantal personen die een punch kunnen bestellen. Steve serveert hen per ‘single serve’ (1 pers) tot een bowl voor meerdere personen. Vast staat dat elke punch in zijn eigen specifieke bowl en met zijn eigen aangepaste glazen geserveerd wordt. Zo wordt elke punch een aparte beleving.

Appleton Estate Punch Bar – by Old Fashioned
9 april 2015 tot en met 23 mei 2015
Hoogpoort 19
9000 Gent
info & reservatie: 09 279 52 15 

Diabeet - Thomas Van de Water

Mocht u net als ik de rotvaart waarmee de feestdagen komen aanzetten schromelijk onderschat hebben, dan is de kans groot dat u nog op pakjesjacht dient te gaan. Overvolle straten en nog drukkere winkels, begin er maar aan. Een culi-tip om de zoektocht draaglijk te maken dringt zich op!

Omdat er in elke familie ondertussen wel minstens één volbloed foodie zit, is het boek 'Diabeet' altijd een goede keuze. Altijd! Nu doet de titel mogelijk anders vermoeden maar dit pareltje is er lang niet alleen voor diabetici. Een pracht van een kookboek, mooi uitgebalanceerde gerechten, foto's die doen likkebaarden... kortom een boek om in huis te halen. Cadeautje voor jezelf? Kan ook.
 

Diabeet - Thomas Van de Water - Mantau

Zo’n drie jaar geleden verscheen er in De Morgen Magazine een stukje over enkele smakelijke foodblogs. Uw eigenste Coolinary mocht daarin broederlijk een A4’tje delen met Filet-Pur. Een allereerste kennismaking die kon tellen dachten we zo. Dezelfde leeftijd, gedeelde interesses… dan mag het niet verbazen dat de heren achter beide blogs, Thomas Van de Water en ikzelf, het ook buiten blog en boekskes het met elkaar kunnen vinden. Niet dat we elkaar op regelmatige basis tegen het lijf lopen - drukke agenda’s beslissen daar vaak anders over - maar wanneer het toch eens zover is, dan gaat dit altijd wel gepaard met lekker eten en de nodige drankjes. Altijd plezant!

 

Dat Thomas diabeet was ontdekte ik eerder toevallig toen hij vorig jaar tijdens één van onze rendez-vous in Comme Chez Soi met de nodige zorg een spuit in zijn buik plofte. "Niets aan de hand” lachte hij!. Als ik toen één wijze les heb geleerd, dan wel dat diabetes geen reden is om je de geneugten van een foodie te ontzeggen.

Zijn ervaringen als lekkerbek, een pak overheerlijke recepten gebundeld in het toepasselijk getitelde kookboek ‘Diabeet’ kunt u sinds dit voorjaar in de winkelrekken terugvinden. Een aanrader als u het mij vraagt en als ik dat zeg…

Diabeet van Thomas Van de Water

ISBN 978 90 223 2950 4
Uitgeverij Manteau

Restaurant In de Wulf * - Dranouter, zomer 2014

Ons laatste bezoek aan restaurant In de Wulf dateerde alweer van november 2012. Te lang geleden voor een beetje foodie zo klonk het ten huize Coolinary, het signaal om een nieuwe reservatie in de wacht te slepen. De onophoudende stroom lofbetuigingen aan het adres van Kobe Desramaults deed ons een vrezen dat een lange wachttijd ons deel zou zijn. Niets was minder waard. Een lunch op zondag, 4 personen waaronder één vegetariër, binnen twee weken... dat is genoteerd!

In tegenstelling tot ons allereerste bezoek aan In de Wulf was er van een zonovergoten hemel deze keer geen sprake. Jammer genoeg geen terras voor ons, al maakte het gezelschap van de vegetariër en zijn madam natuurlijk veel goed. Gezien wij laatst arriveerden, mocht er direct aan tafel post gevat worden. Er werd door het integrale gezelschap resoluut voor de huischampagne gekozen, waarna de stoet aan hapjes zijn opwachting maakte. Laat maar komen die 'varkenskrokant' of de puik gepresenteerde 'makreel met bijvoet'. 

In de Wulf - Varkenskrokant / Makreel, bijvoet

 

In een aardewerken schaal gevuld met keien werden ons'wulken en zwemkrabbetjes' geserveerd. De wulken waren gewoon te degusteren, de zwemkrabbetjes - we kenden ze van bij een eerder bezoek aan De Jonkman - die waren er om uit te zuigen. Een hapje voor de liefhebbers waaronder ik mezelf gerust durf rekenen.

 

Geen bezoekje aan In de Wulf is complete zonder een variant op 'kerremelkstampers', een aardappelbereiding met karnemelk. Deze keer dus niet bij een stukje kreeft, maar als een verrassend hapje in een gedroogde aardappelschil. Afsluiten deden we met een 'eidooier en radijs', gepresenteerd in de schaal. Sterk werk.

 

In de Wulf - Wulken, zwemkrabbetjes / Kerremelkstampers / Eigeel, radijs

Verbijstering alom aan tafel toen bleek dat ondergetekende vol koos voor de aangepaste sapjes en niet voor de wijnpairing. Vriendin ging me hierin vooraf bij ons bezoek aan Noma in april en dat bleek een schot in de roos. Reden genoeg voor mij om dit ook te proberen. Mijn eerste glaasje was op basis van 'komkommer en weegbree' en was, zoals te verwachten, heerlijk verfrissend.

 

Eveneens verfrissend was de 'Noordzeesepia met peterselie' welke zijn opwachting aan tafel maakte in een kommetje gemaakt van ijs.  De flinterdunne sliertjes sepia werden overgoten met een smaakvolle bouillon, getrokken van de kop van de inktvis. In mijn schriftje (lees iPhone) noteerde ik slechts één woord. Winnertje!

In de Wulf - Noordzeesepia

Volgende in rij was 'hondshaai, koolrabi en rabarber', geserveerd als een canapé. De gevaarlijk klinkende hondshaai leunt wat smaak en structuur betreft (denk stevig, mollig) nog het dichtst aan bij paling. Perfect in combinatie met de krokante zuurdesemtoast, de wat pittige koolrabi en de frisse rabarber.

 

In de Wulf - Hondshaai, koolrabi, rabarber

 

Na zwemkrabben, Noordzeesepia en hondshaai was het tijd voor het ziltzoete vlees van de 'Noordzeekrab'. Het is meer dan duidelijk zijn dat Kobe Desramaults  volledig achter het project van de NorthSeaChefs staat. Dat de chef tijdens ons bezoek met zijn homeboys van Gelinaz op een andere wei zat, was iets wat in de zaal niet gemerkt werd. Een pluim op de hoed van zijn voltallige brigade denk ik dan. 

 

In de Wulf - Noordzeekrab, winterui, stekelbes

Mijn nieuwe sapje op basis van 'groene kruiden, lavas en selder' bleek zowel op vlak van kleur als smaak een perfecte match met het gerechtje waar 'tuinbonen, geitenkaas, erwt en ijzerkruid' de voornaamste spelers waren. Leg een handvol van die rauwe erwtjes op een bord en ik ben fan. Iets met mijn kindertijd waar we als kleine snoodaards wel eens een tuintje onveilig durfde maken op zoek naar deze kleine bommetjes.

In de Wulf - Tuinboon, geitenkaas, ijzerkruid, erwt

Geen idee waarom maar kreeft is iets dat ik vooralsnog nooit spontaan op restaurant besteld heb. En zit het in een menu, dan geeft het toch altijd weer een klein beetje een feestelijke toets daaraan. De drie mooie stukken 'kreeft uit Audresselles' - garing perfect, wat had je gedacht - en het likje bouillon die van de kop van de kreeft werd getrokken, gingen er vlot in. Het sapje op basis van appel en knolselder kon me minder bekoren. Een kwestie van smaak.

 

In de Wulf - Kreeft uit Audresselles

Net als bij onze vorige twee bezoekjes kregen we ook deze keer slakken voorgeschoteld. Ongedierte dat het in de tuin op jonge plantjes gemunt heeft, een delicatessen eenmaal op een bord geserveerd. Deze vier 'slakken uit Comines met jonge prei' hapten maar wat vlot weg. Hands down, best out of three!

In de Wulf - Slakken uit Comines, prei

Het sapje van 'mirabelle met soda' , fris en sprankelend, was opnieuw een schot in de roos en ook van het bord spatte de creativiteit af. Het moet van bij die ene lunch in JEF geleden zijn dat men mij met een bloemkool zo wist te verrassen. Geroosterd, gedroogd, in mosselvocht en wei gekookt...

 

Danig onder de indruk dacht ik er pas halverwege aan een foto te nemen. Het resultaat was er eentje die het fabuleuze gerecht zodoende oneer aan deed dat achterwege laten de enige optie was. Bij de eveneens gesmaakte, boterzachte 'rogvleugelstukjes met kappers van zeevenkel' was ik gelukkig wel terug bij de pinken. Extra punten ook voor de bouillon op basis van het been van de rog. Wat zeg ik? Extra punten voor elke bouillon die tot dusver de revue passeerde.

In de Wulf - Rogvleugel, kappers van zeevenkel

Nu meende ik te weten dat de wijnpairing op restaurant mijn aandacht weleens deed verslappen maar niets blijkt minder waar. Bloednuchter vergat ik niet niet alleen een foto van het stukje lam (nek & rack), ook Kobe's legendarische duifje dat opnieuw zijn opwachting maakte verdween ongeportreteerd in de muil van deze slokop. Een kleine tour de force trouwens want zowel de vegetariër, vriendin als de foodie lieten de duif op een stukje na aan zich voorbij gaan. Klagen hoorde je mij niet. Kluiven daarentegen...

Intrigerend, dat was wel het minste wat je kon zeggen over de schedels die we tijdens de lunch in de zaal zagen verschijnen. Het bleken varkensschedels te zijn waarop een alleraardigst krokant gekarameliseerd 'taartje met varkenshersenen' werd geserveerd. Als er iets 'very 2014' is, dan wel schedels en opgezette beesten allerhande.

In de Wulf - Taartje met varkenshersenen

 

Een gefermenteerd tomatensapje, intens van smaak, was mijn deel alvorens het zoete luik van de menu aan te vatten. Het word 'straf' dekt hier in meerdere opzichten de lading. Hierbij een gevierendeelde 'Flamiche Vieux Lille', een taartje uit de houtoven met een flinke kaas en geraspte mierikswortel.

 

Als je de enige van het tafelgezelschap bent die sapjes heeft bested, dan heb je de brute pech dat iedereen die wel wil proeven. Zo ook met het levendige brouwsel van 'rabarber en vlierbloesem' dat ik ei zo na kwijt speelde aan de verzamelde disgenoten.

 

Respect voor de indrukwekkend opgebouwde gerechten en desserts van Roger van Damme, maar het is de kunst om te verbluffen met ogenschijnlijk eenvoudige presentaties. Een simpele doorzichtige rode dot in een kommetje mocht een tongstrelend dessertje op basis van 'moerasspirea, yoghurt, honing en mirabelle' blijken. Zelden een krokant bovenlaagje met zoveel plezier gebroken.

In de Wulf - Moerasspirea, yoghurt, honing, mirabelle

Werd aan tafel met de nodige ooh's en aah's onthaald, het dessert getiteld 'schijfkamille en jonge komkommer'. Ware het een oscaruitreiking, dan durf ik niet te zeggen of de honingmeringue, het ijs van schijfkamille dan wel de jonge komkommer met het gouden beeldje aan de haal ging. Top! Nog nagenietend lepelde ik ook het derde dessert met krieken in een glansrol achterloos weg. Geen foto, maar wie ligt daar nu nog van wakker.

In de Wulf - Schijfkamille, jonge komkommer

Afsluiten deden we flink doorgezakt in de fauteuils van het salon respectievelijk met een wijntje, een sapje, thee en een stevig geturfde whisky die afklokte op 52%. Daarbij nog enkele fijne snoepjes waarvan de 'poppie' ons tot een avondlijk bezoek aan Ieper inspireerde, Last Post incluis. In de Wulf, het was fijn u weer te zien.

 

In de Wulf

Wulvestraat 1

8950 Heuvelland

Ellis Gourmet Guerilla Battle

Altijd fijn als de mensen van Ellis Gourmet Burger enkele sterrenchefs bereid weten te vinden om achter hun hete vuren post te vatten voor een rondje culinair burgers flippen. Tijdens de tweede Ellis Gourmet Guerilla Battle op de Keyserlei tekenden wij present en proefden dat het goed was. We waren dan ook wat benieuwd wat Bart De Pooter (De Pastorale**, Reet en WY*, Brussel) en Koen Verjans (Innesto, Houthalen) voor ons in petto hadden. De spreekwoordelijk ring waarin de wedstrijd zich zou voltrekken werd voor de gelegenheid neergepoot in de vestiging in Maasmechelen. Gloves on, fight!

Ellis Gourmet Guerilla Battle - Koen Verjans vs Bart De Pooter

Chef Verjans die een flink deel van zijn culinaire bagage bijeen wist te sprokkelen in restaurant 't Zilte was degene die de spits mocht afbijten in deze Italiaans getinte battle.

25 Vlaamse Foodies - Filip Salmon

Ergens in de zomer van 2013 kreeg ik de vraag van Filip Salmon of hij mij per toeval mocht interviewen voor een boek over Vlaamse foodies. Foodie, check! Vlaamstalig, eveneens check! Een afspraak in het bruinste café van Turnhout volgde alwaar een spervuur aan vragen mijn deel werd. Welgemikte antwoorden volgden dat het een lieve lust was, waarna de innerlijke mens gesterkt werd in een goedgekozen restaurant.

 

Een klein jaar later ligt het boek 'Vlaamse Foodies' in de winkel en het mag gezegd, 't is een pareltje geworden. Om te beginnen zijn er verschillende ronkende namen van diverse pluimage (denk Wim Opbrouck, Pascale Naessens, Buscemi, Gene Bervoets, Tony Le Duc, Sven Ornelis, ...) die een tipje van de sluier van het gastronomische luik van hun bestaan lichten, alsook hun favoriete adressen en een receptje prijsgeven. Een pluim op de hoed van Filip Salmon om de culinaire lotgevallen van een dergelijk bont gezelschap te bundelen in een puik boek.

 

25 Vlaamse Foodies - Filip Salmon - Davidsfonds Uitgeverij

Extra credits ook voor de vlotte vormgeving (Maarten Deckers) en de mooie foto's van Marco Mertens. Die fotosessie met Marco, dat was er trouwens ook eentje om niet snel te vergeten. Het was half januari en het nemen van die foto zou makkelijk tijdens mijn lunchpauze gepiept worden. Keuken noch tuin, nergens was er 'goed licht' te vinden.

Op het plat dak zat het licht dan weer wel snor, direct ook de reden waarom ik ter vermaak van fotograaf en voorbijgangers allerhande op ons dak iets gek met cocktails stond te doen. Putje winter! In een zomers hemdje! Soit, 't is een leuke foto geworden!

25 Vlaamse Foodie - Filip Salmon - Uitgeverij Davidsfonds

Het boek Vlaamse Foodies kan u in de betere boekenwinkel terugvinden of bestellen via deze link. Een aanrader zeg ik u en dat niet alleen omdat er enkele pagina's aan de illustere Sid Frisjes zijn besteed.

 

Sinds ons zomers interview / etentje heb ik de auteur Filip Salmon nog één keertje opnieuw gezien en wel in zijn lievelingsrestaurant Bartholomeus. Nu kwam de bebaarde man aan het aanpalende tafeltje me vaag bekend voor, er was alsnog een tweet aan mijn adres nodig om gezicht aan gelegenheid te koppelen. Foodies anno 2014!

Appleton Estate Tiki Bar - Antwerpen

Deze tijd vorig jaar trokken we naar het ondergesneeuwde Bologna voor een korte 'tropische' winterbreak. Doel van de reis? Cocktails drinken in de Nu Lounge Bar, het Tiki geïnspireerde heiligdom van hogepriester Danielle Dalla Pola.

Sinds dit weekend kan je in Antwerpen terecht in de Appleton Estate Tiki Bar, 's lands allereerste, zij het tijdelijke Tiki Bar. Zij die zin hebben in een Mai Tai, een Zombie of zelfs een Volcano Bowl kunnen we deze pop-up bar - een samenwerking tussen Appleton Estate en Serge Buss en Marc Mathieux van Bar Bounce - ten zeerste aanraden.

Appleton Estate TIki Bar

Er werd hier ten huize Coolinary reikhalzend uitgekeken naar de opening van deze bar, niet in het minst omdat het merendeel van de mugs waarin de creaties van Marc geserveerd worden van de hand zijn van één van mijn partners in crime, Wim 'Flap' Thielemans.

Deze bar is een welgekomen afwisseling op de verschillende 'prohibition themed speakeasy bars'. Vergaap je aan een bont allegaartje Polynesische kunstvoorwerpen en waan je in een tropisch paradijs. Verwacht je aan spektakel en vuur. Veel vuur! En mocht je één van de vissen uit het aquarium een duik richting punchbowl zien inzetten, dan heeft iemand allicht teveel gedronken. Jij, of de vis?

Appleton Estate Tiki Bar

Appleton Estate Tiki Bar
Gillisplaats 3
2000 Antwerpen
Van 1 maart tot 30 april , open van woensdag t.e.m. zaterdag van 18u tot 2u.
Reserveren en informeren kan gedurende die 2 maand op 0475.25.50.55

Nuance ** - Duffel

Twee jaar geleden trokken we richting Hof van Cleve en dat deden we in onze gammele Renault Mégane. Dik 14 jaar op de teller, startproblemen en slechts één velg. Om maar te zeggen dat het niet de meest ideale 'ride' was om in stijl te gaan eten! De kleine kwinkslag die ik er toen over schreef - we parkeerden effectief op het einde van de straat - was ook de mensen van Renault niet ontgaan! Of we een herkansing wensten, met hun nieuwste Captur als aangepast vervoer? Een onverwacht verjaardagscadeau zeg maar.

Dat ondergetekende niet met de auto mag rijden - geen rijbewijs, ik 'moet' daar naar't schijnt werk van maken - mocht geen probleem zijn. Meer zelfs, we kregen de auto een paar dagen extra ter beschikking, kwestie van even op het oefenterrein en in de bossen, ver weg van de bewoonde wereld loos te gaan.

Sid Frisjes meets Renault Captur

Een vlotte auto, dat verdient een vlotte chauffeur. Meteen ook de reden waarom ik netjes op de passagiersstoel post vatte terwijl het navigatiesysteem ons richting onze bestemming in de Kiliaanstraat te Duffel loodste. Restaurant Nuance stond alweer een tijdje op de Coolinary wishlist en op deze zonnige zondag mochten we eindelijk aanschuiven. Statig pand, aangename inrichting, uitnodigende sfeer,... wij waren er meer dan klaar voor.

Een glaasje champagne - rosé voor de dame - daar hoort een verfijnd hapje bij en bij Nuance alvast geen gebrek daaraan. We startten met een 'gerookte garnaal met kiwibes', gevolgd door 'Zeeuwse kokkels, gele tomaat en verbena'. Dat het met de hapjes alleen maar crescendo ging mocht blijken toen de 'oester met crème van ponzu en een ijsje van zeewater' gepresenteerd werd. Heerlijk zilte smaken, mooie oester en een verrassend ijsje op basis van zeewater (te verkrijgen in de speciaalzaak).

Renault Captur - Restaurant Nuance - Garnaal, kokkels, oester

Elke chef die een 'koud soepje op basis van watermeloen, pistacheolie, parmezaan en ansjovis' durft serveren verdient respect. Een op zijn zachtst gezegd vreemde combinatie van smaken, maar werken deed het wonderwel. Zonder enige twijfel eentje voor in het lijstje lekkerste gerechten van het afgelopen jaar. 

Restaurant Nuance - koud soepje van watermeloen, parmezaan, pistacheolie

Bij het aanblik van het laatste hapje werden we even op het verkeerde been gezet. Coquille dachten we maar niets was minder waar zo mocht blijken bij de presentatie van 'de flan van zwezerik, met structuren van gele biet en vanille'. Het verdict na 5 hapjes was eensluidend positief. Vlotte, correcte bediening en een keuken om u tegen te zeggen. Wij waren alvast onder de indruk.

Restaurant Nuance -  Zwezerik, gele biet, vanille

Zij die na het laatste hapje hun zinnen hadden gezet op coquilles hadden geluk, als starter kregen we immers 'coquille, cedraat, knolselder en koffie, brioche en melkwei' geserveerd. Een risse carpaccio van coquille met dank aan de cedraat (sukadecitroen) of een kort geschroeide coquille, zij die mij kennen weten dat ze me daar een plezier mee kunnen doen. En knolselder daarbij, perfecte match natuurlijk.

Restaurant Nuance - Coquille, cedraat, knolselder, en koffie, brioche

Lang hebben we niet getwijfeld bij het bekijken van de menukaart. Dat extra gerecht met 'ganzenlever, hibiscus en verschillende bereidingen van rode biet en radijs' dat zouden we ons met veel plezier laten welgevallen. De klassieke terrine kreeg hier het gezelschap van een soepje van ganzenlever, de kleurrijke pastille van hibiscus, de radijs en de rode biet zorgden voor de aangename smaaknuances. 

Restaurant Nuance - Ganzelever, hibiscus, rode biet en radijs

De avonturen van Thierry Theys op Njam moet zowat het enige kookprogramma geweest zijn waarvoor mijn digicorder overuren draaide. De inventiviteit van de chef, de opbouw van het bord,... het kon me meer dan bekoren. Dat gold ook voor de 'gepekelde kabeljauw, met structuren van aardpeer, truffel en een mousseline van gerookte ui'. Perfect gegaarde vis, de aangename smaak van aardpeer, de truffel die zowel in de boter als de saus terugkwam, winterpostelein, witlof... er zijn van die bordjes waarop alles klopt en dit was er zo eentje.

Restaurant Nuance - Kabeljauw, aardpeer, witlof, 

Herfst, dan mag je mij altijd een beetje wild voorschotelen en dat was exact wat er op de menu stond. De 'fazanthaan met wilde cèpes, raapjes en gebrande maïs, en een fijn kroketje op basis van pomme Dauphine' werd rijkelijk overgoten met een mooi afsmakend naturel sausje. Als extraatje kregen we een zalige vol-au-vent van de bil van de fazant, iets waar ik zoals je allicht weet altijd fan van ben.

Zodra Bistro Vintage opent - er zit inderdaad een Bistro aan te komen daar in Duffel - hoop ik dat het videetje op de kaart staat. Net als dat soepje van watermeloen trouwens. Een mens mag zijn wensen toch kenbaar maken, niet?

Restaurant Nuance - Fazanthaan, wilde cêpes, gebrande maïs, ...

Het eerste dessert was er eentje op basis van 'sojamelk, eucalyptus, peer en witte chocolade'. Mooie combinatie, op de presentatie viel opnieuw niets af te dingen en lekker was het zeer zeker. Een frisse toets ontbrak misschien, maar wie ben ik...

Restaurant Nuance -  Sojamelk, peer, witte chocolade, eucalyptus

Het tweede dessert was een lofzang van de chef / nieuwbakken vader voor zijn dochter, getiteld 'Opéra for my daughter'. Het bestond uit de componenten van de klassieke opéra, een Franse taart. Denk koffie en botercrème, maar ook enkele zalige sferen van chocolade, crunch en pinda. Frisse desserten, daar is het natuurlijk niet meer het seizoen voor bedacht ik me op dat eigenste moment.

Restaurant Nuance - Opéra for my daugher

En net wanneer je denkt dat de stoet fijn bereide lekkernijen aan zijn einde is gekomen, wordt je getrakteerd op een fris après-dessert met 'abrikoos en crème van geitenmelk'. In afwachting van het obligatoire tasje thee voor mevrouw weten wij dat natuurlijk wel te smaken. Mijn afsluiter, dat mocht ietsje sterker zijn.

Restaurant Nuance - Abrikoos, crème van geitenmelk

Als een sommelier een ganse maaltijd meer dan kundig weet te vertellen over de door hem geselecteerde aangepaste wijnen, waarom je lot op het einde van de rit ook niet in zijn handen leggen. De Arcane Rum,  12 YO uit Mauritius was voor mij een welgekomen ontdekking. Minder gebrande caramel dan mijn favoriete Plantation, maar de aanwezige banaantoetsen waren een aangename verandering. Ideaal ook bij een heerlijke oliebol.

Ik was er graag bij geweest, de informele vergadering der sterrenchefs waar besloten werd allemaal oliebollen te serveren. Hof van Cleve, Hertog Jan, In de Wulf, Nuance... Oliebollen troef, een trend die ik  alleen maar kan toejuichen trouwens. Nu weet ik weer waarom ik er op de foor dit jaar geen gehaald heb, ze kunnen niet tippen aan de restaurantversie!

Restaurant Nuance - Oliebollen

Trouwens al gezegd dat één van mijn favoriete keramisten, Pieter Stockmans, alomtegenwoordig is in Nuance? De allerlaatste snoeperijen werden dan ook in een hem kenmerkend blauw keramieken hoogstandje gepresenteerd. Op het deksel een 'macaron van groene thee' en een 'smeuige mérengue met peer'. In het delicate potje waren 'structuren van bosbes, een scone, crumble en framboos' terug te vinden.

Restaurant Nuance - Snoeperijen van het huis

Ons bezoekje aan Restaurant Nuance hebben we geen seconde betreurd, dat kan ik je garanderen. Wij kijken met een gezonde dosis interesse uit naar de komst van de Bistro van Thierry Theys en houden in ons achterhoofd dat Duffel niet zo heel ver van Turnhout ligt. Achteraf wel nog even naar onze auto moeten zoeken, tot onze frank viel dat we met die blitze Renault Captur gekomen waren. Nog bedankt daarvoor!

De Pastorale ** - Reet

De Pastorale in Reet stond al enkele jaren op mijn wishlist en sinds kort heb ik dit restaurant mogen aanvinken op datzelfde lijstje. In navolging van een recent bezoek aan WY in Brussel - en eerder ook het pop-up restaurant op de triomfboog van het Ijzerpark - was het nu eindelijk tijd om de culinaire speeltuin van Bart De Pooter te ontdekken. In goed gezelschap trouwens, want ook de heren van Belgian Taste Buds en Be Gusto tekenden present.

Over het prachtige, sfeervol maar ook gedurfd ingerichte pand zouden mensen die er iets van kennen ongetwijfeld een boek kunnen schrijven, maar laat mij het gewoon bij het culinaire luik houden. En dat startte met een mooie plateau 'fingerfood'. 'Mosseltjes met selderij, scheermessen met pompelmoes en spiering met lavas', perfect bij een glaasje Bollinger.

De Pastorale - Fingerfood

We hadden niet anders verwacht dan een chef die alle registers zou opentrekken en dat liet zich onmiddellijk vanaf de eerste hapjes merken. Wat dacht je van een heerlijk zachte, subtiel 'gemarineerde coquille met galanga en rode curry', een 'salade van gekonfijte eendemaagjes met bulgur en scamorza' (Siciliaanse kaas) of 'structuren van escargots en look met een crème van trompets de mort'. Drie fijne hapjes, drie uiteenlopende smaken en structuren en drie keer prijs. Een hattrick heet dat in voetbaltermen. En dan ben ik nog niet lyrisch aan het worden over het erbij geserveerde zuurdesembrood. Ook alle lof waard!

De Pastorale - Hapjes

Het mocht dan het einde van het seizoen zijn, dankzij die puike nazomer kon het bordje met 'verschillende tomatenvarieteiten, tartaar van langoustine en een frisse sorbet van tamarillo (boomtomaat) ' perfect. Zoiets doet instant opnieuw verlangen naar de zomer!

De Pastorale - Tartaar van langoustine met tomaat

Een ode aan de zee, dat mogen ze me overal voorschotelen. Denk 'oester, mosselen en  scheermessen in al hun glorie, maar ook zeevenkel en algen geserveerd als zand'. De smaak moest alvast niet onderdoen voor de presentatie en op dat laatste viel niets af te dingen.

De Pastorale - De Zee

Met de 'gemarineerde goudbrasem met hibiscus, rode biet, geitenkaas en crème van wasabi' ging De Pooter onverminderd voort op hetzelfde elan. De wasabi en rode biet, doorgaans niet mijn beste vrienden kwamen hier uitstekend hetzij subtiel tot hun recht. De hand van de meester heet dat!

De Pastorale - Gemarineerde goudbrasem

Ongetwijfeld weet u dat staartvis hetzelfde is als zeeduivel, maar voor mij was dat nieuw. De zeedeuivel, excuseer, 'staartvis kregen we geserveerd met een sierlijk krokant van zuurkool en pancetta'. In tegenstelling tot de eerdere, licht verteerbare gerechten, was dit er eentje met uitgesproken diepe, rijke smaken.

De Pastorale - Staartvis, zuurkool, pancetta ...

Opnieuw koos de chef voor een uitgesproken smaakervaring, deze keer in de vorm van een stevig stuk rijkelijk 'gelakte Oosterschelde paling met radijs en boekweit'. Een aandenken aan een eerder bezoek aan Japan zo mocht later blijken. Niets op aan te merken, zoveel was zeker, al was het niet mijn favoriete gerecht van de avond. En ach, hoe beter een reeks visbereidingen afsluiten dan met een paling, een beestje dat er niet vies van is zijn stoute schoenen aan te trekken en vertrouwde wateren achter zich te laten op zoek naar andere oorden.

De Pastorale - Gelakte Oosterscheldepaling

Een beetje 'foerageren', daar is men in De Pastorale alvast niet vies van. Getuige daarvan de handgeplukte paddenstoelen uit de nabijgeleven kleiputten welke het fijne gezelschap van de  'wilde patrijs, crosnes en aardperen' kreeg. Herfst op het bord, volledig in het seizoen, dat is puur genieten!

De Pastorale - Wilde patrijs

Ook erg herfstig en ook bijzonder smakelijk was de 'hazerug met crumble van bloedworst, spruitjes en peer'. Een hagelbolletje, dat kan altijd gebeuren. Teken dat het 'echt wild' is zou mijn vader dan zeggen. Mooi stukje haas, perfect in combinatie met de peer, de spruitjes en de crumble. En die crumble van bloedworst, hoe simpel dat ook mag klinken, die was zo zalig, dat hou je niet voor mogelijk. Een absoluut winnertje!

De Pastorale - Hazenrug

Of we zin hadden in enkele dessertjes? Ik dacht het wel! Het eerste van de reeks was een tweeluik,  waarin op het bord 'vijgen, kweepeer en sorbet van Roquefort' en onder het deksel exact diezelfde ingrediënten doch in een andere bereiding, aangevuld met een crème van Poire Williams en peren uit eigen tuin het mooie mochten waren. Een dessert even smakelijk als verrassend, en tegelijk ook eentje dat komaf maakt met de 'dessert of kaas' keuze. Mooi!

De Pastorale - Vijg, kweepeer, Roquefort

'Druifjes en rozijnen, structuren van walnoot, mikado, caramel en een druivensorbet', ook het tweede dessert was een lust voor het oog en - dat spreekt voor zich - het smaakpalet. 

De Pastorale - Druifjes, rozijnen, karamel

Een ideale avond uit eten, die sluit je niet af met een oververzadigd gevoel, maar met het stiekeme verlangen naar meer. En dat trof want De Pooter had na de koffie en tal van snoeperijen nog een laatste troef achter de hand in de vorm van een laatste dessertje, een kleintje op basis 'vanille, ijs van cepes, en een crumble van bittere chocolade'. Ijs van eekhoorntjesbrood, je moet er maar op komen! Het is in ieder geval typerend voor de verfijnde en doordachte keuken van De Pastorale.  Ik ben fan!

De Pastorale - Vanille, ijs van cepes, bittere chocolade

The Hotel - Brussel

Je moet al van slechte wil zijn mocht je The Hotel in Brussel weten te negeren. Het onlangs gerenoveerde, statige vier-sterren hotel torent immers flink boven de aanpalende gebouwen uit. Het aanblik van het hotel bij nacht maakte zo'n indruk dat we onlangs - na een te kort bezoek aan de pop-up cocktailbar Casa Bacardi - besloten hier te logeren. Afgelopen weekend was het zover en ja,  ook die cocktailbar stond terug op het programma.

 

Een vriendelijke ontvangst aan de receptie, dat is het minste en niet meer dan normaal ook. Geen klagen over trouwens. En die welgekomen ontvangst, die laat zich trouwens op de kamer ook merken. Een handgeschreven kaartje, een doosje pralines van Pierre Marcolini... 't zijn die kleine dingen die voor mij de beleving kleur geven.

 

De kamer zelf - we zouden er uiteindelijk amper in vertoeven - daar zou ik me met plezier enkele dagen in verschanst hebben. Mooi ruim, praktisch ingericht, een uitzicht om u tegen te zeggen... ze deed de naam 'Panorama Deluxe' alvast alle eer aan!

 

The Hotel - Panorama Deluxe Kamer

 

Indien het bescheiden assortiment drankjes (Nespresso, Stella, witten en rode wijn, water) in de kamer niet voldoende mocht blijken, dan waren we steeds welkom in de Panorama Lounge van het hotel. Wij namen één van de razendsnelle liften richting 24ste verdieping om er middels onze keycard toegang te krijgen tot de exclusieve trendy ingerichte  lounge.

 

De persoon die op een blauwe maandag besloten heeft om enkele luxe-kamers te schrappen (lees minder inkomsten) en er een trendy lounge neer te poten die verdient wat mij betreft een bescheiden standbeeld. Van een meerwaarde gesproken! Rustig de krant of één van de vele hippe boeken lezen, even op je laptop werken, jezelf een drankje inschenken en ondertussen genieten van het uitzicht. Het mag allicht niet verbazen dat wij het bij het laatste hielden. Een basic bloody mary of een glaasje Mercier champagne, Brussel wordt er alleen maar mooier van.

 

Versnapering waren er trouwens ook te vinden. Doorgaans wil dat zeggen dat er chips en snoepgoed te vinden is en met een beetje geluk enkele kleffe broodjes. Niets van dat alles in The Hotel. Kraakverse belegde broodjes en verrines gevuld met allerlei lekkers zoals gerookte vis, zeewiersalade met sesamolie en zalm... Zalig, om van de dessertjes nog maar te zwijgen!

Zeggen dat er in The Hotel met zorg de nodige aandacht aan luxe besteed wordt zou een understatement zijn. En toch is het niet diezelfde voor de hand liggende luxe, maar wel de kleine accenten die ons verblijf zo aangenaam maakten. Fris water, spekjes en winegums in de lobby, een handgeschreven welkomstbrief, een assortiment verse koekjes bij een ruim uitgebreid ontbijt of een korte vriendelijke babbel. Luxe, daar betaal je voor, maar het zijn de kleine dingen die het verschil maakten.

 

In onze kamer was trouwens ook een telescoop te vinden. Geen flink uit de kluiten gewassen sterrenkijkers zoals deze uit de Panorama Lounge, maar een handig uitschuifbaar exemplaar zoals menig piraat er ooit één mocht hanteren. Ideaal om Brussel van dichtbij te bekijken, want het uitzicht, dat was onbetaalbaar!

The Hotel Brussel - een panorama als geen ander

The Hotel
Boulevard de Waterloo 38
1000 Brussel
T - + 32 (0) 2 504 33 35