Smaakmeester Herman Tackaert - Gelato Factory

Niet dat er deze dagen nog ijs moet zijn maar toch, in het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' zo hier en daar eens op de koffie gaan, dat is plezant. En ijsjes, die laten zich ook in de wintermaanden smaken, liefst zonder strooizout.

Een ontslag, dat staat als een paal boven water, is altijd een ingrijpende gebeurtenis in een mensenleven. Dat dit niet noodzakelijk negatief hoeft te zijn kan onze smaakmeester Herman Tackaert van Gelato Factory met het nodige enthousiasme beamen. Hij werd voor 100 % geleefd door zijn drukke job tot die bewuste dag dat de financiële crisis zijn job als jurist bij een Amerikaans vastgoedkantoor kostte. Het moment van de grote ommekeer, want zo’n onverwachte tegenvaller kan net dat duwtje in de rug betekenen om iemand zijn leven over een compleet andere boeg te gooien. De geboorte van de allereerste Antwerpse ‘maestri del gelato’, vrij vertaald meester ijsbereider.

Smaakmeester Herman Tackaert

De stap om zonder enige voorkennis een eigen zaak te starten - om niet te zeggen een eigen ‘Gelateria’ - was geen evidentie, maar 1 januari 2010 is een datum die bij Herman in zijn geheugen gegrift staat. Op die dag werden er immers knopen doorgehakt, toen schreef hij zich in aan de geroemde ‘Carpigiani Gelato Universiteit’ in Bologna. Maar waarom nu juist die opleiding in Italië? Een vraag die Herman reeds meer dan eens moest beantwoorden. “Gezien de absolute topkwaliteit van het product vanaf het allerprilste begin het uitgangspunt was kwam ik al snel terecht bij het wereldwijd gesmaakte Italiaanse ‘gelato’, dus waar kon ik me beter bekwamen in de fijne kunst van het bereiden van ijs dan in Italië, de bakermat van gelato en sorbetto?”

Hoewel het om de haverklap als roomijs vertaald wordt is gelato wel degelijk een ander product en het verschil, dat zit niet alleen in de volledig artisanale bereiding. De basis, een gepasteuriseerde mengeling van room en melk (geen eieren), is met zijn vetgehalte van slechts 6 % minder vet dan traditioneel roomijs. In combinatie met het gebruik van uitsluitend verse producten en een minder koude temperatuur bij het serveren heeft dit een meer smaakvol resultaat. En dat proef je!

In de koeltoog van Gelato Factory ligt er een ware regenboog aan verschillende smaken op ons te wachten. Er zijn de klassiekers zoals vanille op basis van vanillepeulen uit Madagascar, stracciatella, chocolade op basis van een zelfbereide chocopasta of pistache (100 % puur) voor de gewoontedieren, maar ook de avontuurlijke smaakzoeker komt zeker aan zijn trekken. Of wat dacht je bijvoorbeeld van ricotta met honing en gekarameliseerde vijgen, kibana (kiwi/banaan), Elixir d’Anvers of gember. “Een twintigtal uiteenlopende smaken, allemaal met liefde ter plaatse bereid. Een keuze maken is niet makkelijk maar als je hier je ding niet vindt dan lukt het nergens” grapt onze smaakmeester. En dat Herman Tackaert graag met smaken experimenteert is ondertussen ook alom geweten. Zo was er pas nog een dame die van haar reis naar het zuiden van Frankrijk ongevraagd verse lavendel had meegenomen. Met de smakelijke combinatie van lavendel en Antwerpse stadshoning als resultaat!

Sinds zijn eerste bezoek aan de ijsuniversiteit keerde Herman nog twee keer terug om zich verder te perfectioneren. Suikervrij ijs, ijspralines en zelfs ijstaarten, ze hebben geen geheimen meer voor Herman. ‘Mannelijk abstract’, zo omschrijft Herman de stijl van zijn ijstaarten, welke hij op bestelling maakt.

Het strak ingerichte interieur – Italiaans, wat dacht je – doet hier op het hippe Zuid misschien anders vermoeden maar zo divers het aanbod van smaken, zo divers ook het cliënteel. “Ik hou bewust rekening met de diversiteit van de Antwerpse bevolking, want een ijsje van topkwaliteit moet voor iedereen toegankelijk zijn,” aldus Tackaert. Een mooi voorbeeld hiervan is het limoncello- en het mojito-ijs waar geen druppel alcohol aan te pas komt. Proeven doe je dat niet, maar op deze manier kan bijvoorbeeld ook de Marokkaanse groenteboer die de verse munt levert van beide smaken genieten. Jong of oud, locale restaurateur of toerist, nieuwe Belg of rasechte Antwerpenaar… de weg voor een ijsje naar de Verschansingsstraat hebben ze allemaal gevonden.

Alsof het lot ermee gemoeid is parkeert er pal over de zaak een prachtig blinkende Italiaanse bolide, een cabrio van het merk Ferrari. Een koppel, op zoek naar Italiaans lekkers. Artisanale Italiaanse gelato, een op en top Antwerps verhaal!

Smaakmeester Ronald Ferket - De Vagant

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie aan de borrel gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn. Nu het volop de tijd is van kerstmarkten en hun overaanbod van fruit- en creamjenevers is een stukje over de oeroude basis nooit weg.

Misschien ligt het aan de ietwat oubollige aardebruine kruiken waarmee jenever meer dan eens vereenzelvigd wordt, één ding staat vast, jenever is niet bepaald het hipste drankje van dit moment. Stille getuige hiervan is misschien wel de obligatoire fles jenever die ergens achterin de barkast van zowat ieders grootouders stof ligt te vergaren. Iemand die met veel plezier en een ongeziene passie de zaak van de Belgische jenever bepleit is Ronald Ferket, sinds 28 jaar uitbater van De Vagant in Antwerpen. Ferket is niet zomaar een kenner. In de jeneverwereld is hij niet minder dan een begrip en zijn café een instituut, een bedevaartsoord voor de liefhebber van het eeuwenoude vuurwater. Want vergis je niet, jenever is wel degelijk een drank met rijke geschiedenis.

Ronald Ferket - De Vagant

Ongeacht het feit dat De Vagant tot ver buiten de stadsgrenzen gekend is als jenevercafé heeft onze smaakmeester de zaak zo nooit willen profileren. “De Vagant is geen jenevercafé”, zegt Ferket resoluut, “maar wel een café dat naast een standaard gamma cafédranken toevallig ook een hele mooie collectie jenevers in huis heeft”. En dat in De Vagant iedereen welkom is mag ook onmiddellijk blijken na een vluchtige blik op het aanwezige cliënteel. Jonge meisjes op het terras nippend aan een frisdrank geflankeerd door vuige rockers met het obligatoire pintje. Dames op leeftijd met een koffie aan het raam en een verstokte jeneverdrinker aan de bar die zijn krant komt lezen. Opzet geslaagd!

“Met onze ‘jenever van de week’ proberen we niet alleen de minder gekende merken in de kijker te plaatsen, het werkt ook drempelverlagend”. Jenever moet je immers, net zoals dat ook bij andere dranken het geval is, leren drinken. Zo gaat een relatief zachte jenever als een ‘Vieux d’Anvers’ er al vlotter in dan een kruidige ‘Balegemse’. En dat het verbruik sinds de jaren 80 achteruit is gegaan valt trouwens niet te ontkennen, al wordt er vanuit de industrie wel werk gemaakt om het imago enigszins terug op te poetsen. Een rechtstreeks gevolg hiervan is het immense gamma aan fruit- en creamjenevers, welke vooral in het weekend en uiteraard ook nu rond de Kerstperiode fel gesmaakt worden.

Niet zonder enige trots troont Ronald Ferket me mee naar de eerste verdieping van het café. Hier, in de vroegere restaurantruimte van De Vagant huist nu het museum over het wel en wee van de Antwerpse stokerijen. Unieke affiches, authentieke kruiken, reclamevoorwerpen uit ver vervlogen tijden… Elk object komt met zijn eigen verhaal, vol overtuiging gebracht door Ronald. Een mooi verhaal trouwens, dat deel uitmaakt van een groter geheel, de Antwerpse jenevergeschiedenis! En die waardevolle geschiedenis – en bij uitbreiding ook de Belgische jenevergeschiedenis – via lezingen, proeverijen en geleide museumbezoekjes in stand houden, dat is het nobele streven van onze fiere Antwerpse smaakmeester.

Ondertussen heeft de smaakmeester ook al enkele boeken over jenever op zijn actief, waaronder een heus kookboek. In zijn laatste boek, '25 gesmaakte jaren', komen dan weer zijn 25 favoriete jenevers aan bod. Nee, over jenever is het laatste nog lang niet gezegd. Na meer dan 28 jaar blijft Ronald Ferket zich verdiepen in jenever en het product weet hem nog steeds te verbazen.

Een borreltje, druppeltje, witteke, neut… we hebben er allemaal al van gehoord, maar voor jenever zijn er zo maar even een 750 afgeleide namen of nicknames. Een pak meer dan voor het woord seks is dat! En misschien is dit ook het moment om het een misverstand uit de weg te helpen dat je jenever het best ijskoud drinkt. Nonsens natuurlijk! De subtiele smaak van jenever komt het best tot zijn recht als deze ‘van het schab’ komt. Zeg dat de smaakmeester het gezegd heeft!

Nog meer weten over jenever? Loop dan zeker eens binnen! Een bezoekje aan het museum dien je vooraf te reserveren.

De Vagant

Reyndersstraat 25

Antwerpen

03/226 32 45

Smaakmeester Alain Indria - Lombardia

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

In de Lombardenvest is er geen ontkomen aan Lombardia, een restaurant dat sinds jaar en dag gekend staat voor zijn toegankelijke vegetarische keuken. Werp je voor de eerste keer een blik op het interieur van Lombardia, eentje waar chaos regeert, dan bestaat de kans dat een acuut geval van drempelvrees je overvalt. Er niet aan toegeven is de boodschap. Treed binnen in de even eigenzinnige als wondere wereld van Alain Indria.

Alain Indria loves his veggies

Het was Odette Bus, de moeder van Alain die Lombardia in 1972 opstartte. Niet als restaurant, maar als natuurvoedingswinkel. De overgang naar het restaurant is er geleidelijk aan gekomen toen Alain na een succesvolle windsurfcarrière mee in de zaak stapte. Zo verdween er een eerste rek in de winkel en kwamen er vier tafeltjes in de plaats. Het zouden zeker niet de laatsten zijn en zo kwam de focus steeds meer op biologisch eten en drinken te liggen, iets wat in de jaren '80 en '90 trouwens lang niet zo evident is als dat nu is. "I used to eat lentils before they were cool", zeg ik tegen altijd tegen de artiesten waarvoor ik kook.

Het is zijn natuurlijke, gezonde opvoeding die mee aan de basis ligt van de kookkunsten van onze smaakmeester. In tegenstelling tot zijn grootvader die ooit nog voor de Koning der Belgen kookte, is Alain geen kok. Wel weet hij als geen ander om eerlijke producten en bijzondere smaken te combineren. Als de Wall Street Journal in een artikel in 2006 Lombardia als Antwerpse smaakmaker aanprijst, gaat de bal helemaal aan het rollen. De geboorte van een legende!



Amazing Alain Indria



Ze zijn ondertussen met velen, de adepten van Indria's vegetarische maaltijden en uitgebalanceerde vruchtensappen. Het gevarieerde publiek gaat van locals die er 's ochtends van een ontbijt of gemberthee komen genieten over toevallige passanten en toeristen tot bekende Antwerpse gezichten.Alex Agnew, Eline De Munck, Admiral Freebee... de kans bestaat dat je ze in Lombardia tegen het lijf loopt. Astrid Bryan en 'haren John' zweren bij een Ginger Tea bij het ontbijt en dan zijn er nog de wereldsterren. Sting, Anne Clark, Sigur Rós, Moby... allemaal weten ze de keuken van Lombardia te appreciëren Met deze laatste heeft hij na verschillende ontmoetingen zelfs een vriendschap aangeknoopt.

Alain Indria, friend of the stars

Het is een druk bezet man die Alain Indria. Tijdens onze ochtendlijke babbel zal zijn GSM amper stilstaan en ook in de zaak loopt hij van hot naar her. "Een bijkomstigheid als het je voor de wind gaat", lacht hij. Dat is misschien wel het meest typerende aan Alain, zijn glimlach die net als het baasje overuren lijkt te draaien.

De wereld veroveren, iedereen droomt er allicht wel een keertje van, maar met één vegetarisch restaurant in het centrum van Antwerpen zal dat niet direct lukken. Zijn Ginger Tea daarentegen, een gepatenteerde schuimige, warme fruitdrank met toetsen van gember en citrus, lijkt dat wel aardig te lukken. Onomwonden laat Alain weten dat hij mikt op 50 landen. "Een mens moet toch doelen hebben!"

"Ginger Love Tea is net als Lombardia een familieproduct met Antwerpse geschiedenis", zegt Alain. "Moeder is het opperhoofd, mijn vrouw de ijzeren hand en ik het gezicht en de man van de smaken". Een familiebedrijf, dat is iets om trots op te zijn, dat wil je de mensen toch laten weten. Voor die gelegenheid heeft hij dan ook een 'family owned' logo laten ontwerpen dat net als de Belgisch vlag op de Love Box prijkt. Alain Indria, terecht een fier man en Lombardia... Iemand uit de kunstwereld heeft al te kennen gegeven dat ze Lombardia dringend moeten sluiten "because it's a piece of art". Laten we vooral hopen dat het zo'n vaart niet loopt.

Alain Indria, presenting Ginger Love Tea

Smaakmeesters: Kaasaffineurs Van Tricht & Zoon

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn. 

Je hebt van die smaakmeesters die hun status overstijgen en in het geval van kaasaffineur Michel Van Tricht is dat zeker niet gelogen. Toen hij in 1978 de delicatessenzaak van zijn vader overnam deed niets vermoeden dat hij deze zou uitbouwen tot niets minder dan een internationaal erkend walhalla voor de kaasliefhebber. En toch liep het net zo! Michel Van Tricht - vertegenwoordiger in een vorig leven - had immers snel door dat een persoonlijke zoektocht naar kwaliteitskazen, zonder afhankelijk te zijn van tussenpersonen, meer dan eens loont. Opnieuw de baan op, op zoek naar het beste van het beste. Wat men in het Antwerpse al langer wist werd in 2010 plots een mondiaal gegeven. Een bekroning door de Wall Street Journal als 'Beste Europese Kaasspeciaalzaak'. Trots is hier op zijn plaats!

Frédéric & Michel Van Tricht

Vader en zoon Van Tricht reizen gans Europa af op zoek naar de perfecte kazen. De voorkeur gaat uit naar kazen op basis van rauwe melk - niet gepasteuriseerd is dat - en als het even kan zelfs boerderijkazen. Kaas gemaakt op de boerderij  waar ook de koeien gemolken worden. Verser kan niet! De geselecteerde kazen verhuizen vervolgens naar Antwerpen waar deze in de allerbeste condities kunnen rijpen onder het toeziend oog van onze smaakmeesters. Ziedaar het affineren van kaas in een notendop, iets wat je ongetwijfeld kunt leren, maar Frédéric kreeg het met de paplepel mee. Ongepasteuriseerd durven wij gokken!

Frédéric Van Tricht

Als we door de nieuwe rijpingscellen lopen wijst Frédéric me op de verschillende kazen. Half harde, harde, blauwschimmel, roodschimmel, geiten- en schapenkaas... noem maar op. Een driehonderd kazen, elk met een eigen verhaal, een eigen karakter ook, het ene al wat moeilijker dan het andere. "En allemaal hebben ze aangepaste zorg nodig, een beetje zoals kinderen" weet nieuwbakken vader Frédéric. Om nu al van opvolging te spreken is wat voorbarig, al zal die gedachte in familie Van Tricht er ongetwijfeld al geweest zijn.

Frédéric Van Tricht

Ik wil ze niet te eten geven, de mensen die bij een kaasdegustatie zweren bij witte of rode wijn. Kenners weten natuurlijk als geen ander dat welke kaas ook zich beter laat begeleiden door bier. De recente verhuis van de rijpingskamers naar de oude bottelarij van brouwerij De Koninck is in dat opzicht dan ook meer dan een perfect huwelijk. De vraag of de heren kaasaffineurs niet de stiekeme droom hebben om ook zelf kaas te maken wordt glimlachend onthaald. Frédéric verdwijnt even om niet veel later een kaas met Van Tricht etiket op tafel te rollen. "Een Bolleke Koninck" lacht hij! De cirkel is rond. Net als de kaas!

Een bolleke Koninck, artisanale kaas!

Smaakmeester Johan Segers - 't Fornuis

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

Johan Segers, de rijzige topchef met zijn kenmerkende lange haren zou je met een beetje slechte wil wel eens kunnen verwarren met een bonkige zeekapitein, maar dan wel één die al sinds 1977 resoluut zijn eigen koers vaart, wars van de heersende maar ook vergankelijke culinaire trends. Er mag geen twijfel over bestaan, de in Antwerpen geboren en getogen Segers is een legende in de koekenstad en zijn restaurant niet minder dan een instituut. Hij was bij de eersten om als chef af te studeren aan het PIVA – in 1966 was dat – en in tegenstelling tot de meerderheid van zijn vakbroeders trok hij niet naar andere oorden, hij koos er bewust voor om zich in het hart van Antwerpen te vestigen. Daar in de Reynderstraat, op een steenworp van de Groenplaats, daar zit hij al 35 jaar goed. Het mag dan ook niet verbazen dat hij me breed glimlachend in de deuropening van ’t Fornuis stond op te wachten.

Johan Segers - 't Fornuis

“Eten, dat is levensnoodzakelijk. Met een beetje regelmaat doen we dat normaal gezien dan ook tot drie maal per dag. Dan kan je je toch geen mooier beroep voorstellen dan kok", aldus de chef. Er is geen menukaart in 't Fornuis te vinden, een bewuste keuze. "Het aanbod van de dag, kraakverse producten persoonlijk aan de klant voorstellen en dan kijken waar die zijn voorkeur ligt, daar valt toch bijzonder veel beroepseer te halen. Uiteindelijk wil je toch ook weten voor wie je echt kookt maar tegelijkertijd geeft het me ook de mogelijkheid om uit te leggen waarom een bepaald product een stuk duurder is."

' Fornuis is geroemd om zijn pure keuken waar essentiële smaken volledige ten dienste van het product staan. In 1986 reeds werd Segers' keuken hiervoor beloond met een eerste Michelinster. "Nieuwe trends en technieken in de keuken, ik kan dat alleen maar aanmoedigen, want ook de culinaire wereld is gebaat bij een portie revolutie en evolutie. Je moet alleen nuchter bekijken in hoeverre de mode je eigen traject, je eigen visie mag beïnvloeden". Het is direct ook een tip die hij jonge chefs die een mooie carrière ambiëren kan meegeven. "Veel is mogelijk, maar soms moet je ook veel opofferen.".

Johan Segers - 't Fornuis

In 2010 eerde het weekblad Knack Segers met een ‘Goude Garde bezet met diamanten’, een carrièreprijs zeg maar. Veelal is dit het teken om rustig uit te bollen, maar in het geval van onze smaakmeester is niets minder waar. In de herfst van zijn carrière is de chef immers meer alomtegenwoordig dan ooit tevoren. Naast ’t Fornuis zijn er de televisieprogramma’s op Njam!, de daaraan gerelateerde kookboeken en lazen we recent niets over een nieuw te openen zaak?

“Het televisiewerk en die boeken? Dat is een kans die me geboden werd en ik heb ze met beide handen gegrepen” steekt Segers gedreven van wal. “Heel die hype omtrent dat koken, eigenlijk is dat er een beetje over. Ik wil iets terugdoen, een boodschap brengen en wel op mijn eigen, rustige manier.” Vol vuur gaat hij verder, de ogen fonkelend. “Als er morgen een jonge starter dankzij het zien van mijn programma’s een ambachtelijke slagerij wil openen, of een viswinkel waar men de seizoenen volgt, dan is dat toch het mooiste compliment.” Ik geloof hem als hij zegt dat zijn hoofd liever niet op de boeken ziet staan want het product, daar draait het uiteindelijk toch om!



Johan Segers - 't Fornuis

Een wandeling door het park of de stad, het is iets waar de chef wel van kan genieten, want het blijft immers een harde stiel met onregelmatige uren. Het was dan ook een bewuste keuze om in het weekend de deur van 't Fornuis gesloten te laten. "Er is ook nog zoiets als familie, wat zeker niet onbelangrijk is". Oprecht blij was hij! Gewoon, omdat ik naar zijn verhaal heb willen luisteren. "Rijk ben ik niet" geeft hij me nog mee, "maar gelukkig des te meer!" Zelden iemand geweten waarbij passie en plezier er zo vanaf spat!

Smaakmeesters: Dennis De Potter

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

Een brouwerij, het moet zowat de laatste plaats zijn waar een student chemie denkt terecht te komen na zijn opleiding. En toch, toch zijn er ook daar mogelijkheden. Het levende bewijs hiervan is smaakmeester Dennis De Potter, die zich na een korte passage in het labo van brouwerij De Koninck, nu inmiddels 20 jaar geleden, schopte tot brouwmeester ofte productieverantwoordelijke. “Nee daar durfde ik als 15-jarige alleen maar van dromen” steekt Dennis - die zich zijn allereerste Bolleke op een ver vervlogen oudejaarsavond in café Paters Vaetje nog perfect weet te herinneren - enthousiast van wal. “En nu zit ik hier. Aan de bron!”

Dennis De Potter

De nieuwe, moderne brouwzaal van De Koninck voelt Dennis zich uiteraard als een vis in het water en het mag gezegd, het is een pareltje. Terecht iets om trots op te zijn. En automatisatie mag dan één ding zijn, de kwaliteit van het bier indachtig moet het artisanale karakter van het brouwproces wel nauwlettend in de gaten gehouden worden. “Uiteindelijk werk je met 100 % natuurlijke producten en onder invloed van diverse factoren, denk bijvoorbeeld aan een simpele luchtbel, kunnen die een verschillend resultaat geven en dat is zeer zeker niet de bedoeling”. Elke dag na het afvullen met een panel het brouwsel proeven, dat mag dan wel een droomjob lijken, het blijft wel werken om steeds hetzelfde product af te leveren.

Bestel een Bolleke, het paradepaardje van de brouwerij, op café en de barman weet direct dat je een Koninckske bedoelt. Het was die andere smaakmeester, Marco De Rango, die wist op te merken dat De Koninck op dat vlak de enige is in de ganse brouwwereld. “En dat zonder dat daar ooit campagne rond gevoerd is, dat is door de jaren zo gegroeid”. Het verschil tussen een Koninck uit een flesje en eentje vers van het vat haalt de smaakmeester er ook zo uit. “Die uit het flesje zijn doorgaans iets ouder, rijper, terwijl het Bolleke van’t vat toch net ietsje jonger smaak”. Verder in het gamma heb je natuurlijk nog de gekende Triple d’Anvers (8°) en het in de winter tijdelijk te verkrijgen De Koninck Winter (6,5°).

Dennis De Potter & De Hand

“Consistent een perfect product afleveren is één zaak, als productieverantwoordelijke hoop je ook op café - de laatste schakel in het proces zeg maar – dezelfde liefde voor het utlieme Bolleke terug te vinden”, aldus Dennis. Direct ook de reden waarom de brouwmeester vorig jaar de baan op trok, om op café bij te sturen waar nodig zodat iedere klant effectief een perfect getapt Bolleke te drinken krijgt. Helder amberkleurig, fijn gepareld en met een crèmige schuimkraag van twee vingers dik, het resultaat van een volgens het boekje en dus in twee keer getapt 'Konincklijk' Bolleke.

Dennis De Potter

Het aantal werknemers op de site van De Koninck mag dan nog een fractie zijn van vroeger – zo verhuisde de bottelarij bijvoorbeeld naar de site van Duvel - als de werkdag wordt afgesloten in het verbruikszaaltje van de brouwerij is iedereen graag van de partij. Ook de medewerkers van kaasaffineurs Van Tricht, die er met 8 nieuwe rijpingskamers hun intrek namen in de oude bottelarij. En aan het gezellige sfeertje hier merk je dat het niet ver zoeken is naar de oorsprong van het gezegde ‘Leven in de brouwerij’.

“Bier en kaas, het is een gouden combinatie” lacht onze smaakmeester, “maar mocht er nu nog een bakker zich hier vestigen – er is ruimte genoeg - dan is het plaatje helemaal compleet”. Op zich niet eens zo’n slecht idee en uniek voor de enige stadsbrouwerij die Antwerpen rijk is.

Dennis De Potter

Niemand die zo zijn stempel gedrukt heeft op brouwerij De Koninck dan wijlen Modeste Van den Bogaert. “Toen ik nog in het labo werkte sprong hij ook daar geregeld binnen” zegt Dennis “en dan vroeg hij steeds hoe het met de beestjes was, zijn manier om te vragen of alles in orde was met het brouwsel.”

Om de man te eren vindt dit jaar op 6 en 7 oktober voor de tweede maal het ‘Modeste Bierfestival’ plaats op de site van De Koninck. Naast het eigen gamma en dat van Duvel komen er ook zo’n 35-tal kleine brouwerijen aan bod, want Modeste, dat betekent ook bescheiden. Het bierfestival is een geweldige gelegenheid om het verhaal van deze unieke stadsbrouwerij te beleven.

Smaakmeesters: Marco De Rango

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

Smaakmeesters, die kan je zelfs op café terugvinden. Na een bezoek aan de stad zijn de verschillende Antwerpse drankgelegenheden immers de uitgelezen plaats voor toeristen en dagjesmensen om te verpozen, maar ook om in contact te komen met onze rijke Belgische biercultuur. Een cultuur die zijn weerga niet kent en internationale faam geniet.  In café Bier Central, een etablissement dat zowel door zijn immense bieraanbod als door zijn inrichting de bierliefhebber onmiddellijk weet te bekoren,  tref ik Marco De Rango, biersommelier!

De 34 jarige Zandvlietenaar is niet zomaar een bierliefhebber. Hij is voorzitter van de Polderse Biervrienden, vurig verdediger van onze prachtige Belgische biercultuur en gids in de wondere wereld van het gerstenat. Een voorliefde voor een stevige rode wijn was gezien zijn Italiaanse roots misschien meer voor de hand liggend maar Marco is nu eenmaal verknocht aan het betere Belgische godenvocht.

Marco De Rango

De uitgebreide kennis die hij dankzij bierlegende Hans Bombeke tijdens zijn opleiding ‘Bierkenner’ aan het C.V.O. (centrum voor volwassenenonderwijs) vergaarde deelt Marco op vrijdag vol overgave aan de klanten van café Bier Central. Dat is ook nodig mag blijken, want na een wandeling door de uitgebreide Belgische bierkaart - een uiterst gevarieerd aanbod van 20 bieren van het vat en meer dan 300 verschillende flessenbieren – is het niet uitzonderlijk dat je een welgekomen steuntje in de rug kunt gebruiken.

Elf Nederlanders tijdens een vrijgezellenavond, niet direct het makkelijkste publiek maar onze biersommelier weet ze tijdens een degustatie van een uur moeiteloos aan zijn lippen te kluisteren. Dat er bier mee gemoeid is helpt, maar het mag verbazen hoe aandachtig er geluisterd wordt naar zijn kundige uitleg over de brouwprocessen, de verschillende biersoorten en - hoe kan het ook anders - een onvervalste ode aan het Antwerpse Bolleke. De verhalen over ‘De Plezanten Hof’ gaan er in als zoete koek, net als De Koninck en het andere bier trouwens.

De ogen van onze bierkenner fonkelen. Niet nadat hij de bierkeuze van twee jonge dames vanop afstand reeds perfect wist in te schatten - fruitbier, Kriek Boon – maar wel bij het betreden van de kelder van Bier Central. Dit is niet alleen de goed bewaakte schatkamer van het café, de ziel, het is ook zijn speeltuin. De grote spelers uit de brouwerswereld staan hier broederlijk zij aan zij met de mindere (maar daarom lang niet minder smakelijke) goden. De aanblik van het rijkelijk geëtaleerde flessengeluk maakt onze biersommelier lyrisch en al snel volgt de ene lofzang de andere op waarin vakmanschap, creativiteit en liefde voor het product telkens weer centraal staan.

Marco De Rango

“Uit de meer dan duizend Belgische bieren een favoriet kiezen? “Dat is onbegonnen werk” weet Marco, “en dat is voor een passioneel bierliefhebber direct ook de mooiste luxe die er bestaat”. Voor elke gelegenheid die zich voordoet is er wel een bier dat zich op dat exacte moment perfect laat drinken. Laat dus niet enkel je eigen smaak maar ook de omstandigheden bepalen welk bier er gedronken wordt. En vergeet vooral niet te genieten, hetzij met mate.

Bier Central

De Keyserlei 25

2018 Antwerpen

T 03/201 59 85

www.biercentral.be

Smaakmeesters: Dominique Persoone

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

Aan smaakmeesters die van de nobele kunst van het chocolade bewerken hun beroep hebben gemaakt is er in Antwerpen geen gebrek. Namen als ‘Goossens’, ‘Del Rey’ of ‘Burie’ klinken bij de Antwerpse chocoladeliefhebbers als muziek in de oren en doen zelfs tot ver buiten de stad het hart van menig verstokt chocoholic op hol slaan. Nu wil Antwerpen niet claimen de chocoladehoofdstad van België te zijn – die eer gunnen ze Brugge van harte - maar als ’s lands meest excentrieke chocoladegod zich in de koekenstad komt vestigen, wie zijn zij dan om deze inwijkeling niet met veel plezier en liefde te omarmen en zelfs één van hun te noemen.

Dominique Persoone, zot van 'A'

“Sommige mensen hebben een zwak voor mooie auto’s, ik heb een zwak voor mooie keukens”, aldus Dominique Persoone. Plannen om een tweede vestiging van The Chocolate Line te openen, laat staan één in Antwerpen,  waren er allerminst. Eén blik echter op de majestueuze keuken van het ‘Paleis op de Meir’ - ofwel de keuken van Napoleon - was voldoende om onmiddellijk overstag te gaan. Soms krijg je nu eenmaal kansen waarvan je weet dat ze zich geen tweede keer voordoen en dan moet je je buikgevoel durven volgen. 

Eenieder die  onze smaakmeester ondertussen in zijn werkelijk prachtige ‘Paleis’ gaan bezoeken is weet dat zijn buikgevoel hem niet in de steek gelaten heeft. De keuken van Napoleon - zijn keuken - heeft anno 2010 nog meer glans gekregen, niet in het minst in de vorm van de met 33 miljoen Swarovski-kristallen bezette sterrenhemel.

Aan het fornuis van Napoleon

Misschien valt de zelfverklaarde ‘Shock-o-latier'’ nog het best te omschrijven als een reële versie van Willy Wonka, u weet wel, het bijzondere chocoladegenie uit de Roald Dahl klassieker Sjakie & de Chocoladefabriek.  Geen oempa loempa’s noch een glazen lift in Antwerpen,  maar met zijn vaak bijzondere chocolade lekkernijen weet Persoone wel even spitsvondig als geniaal voor de dag te komen. Zijn continue zoektocht naar ideale smaakcombinaties resulteert in een uniek gamma pralines en afgeleide chocoladeproducten waar zowat iedereen - van Sergio Herman en Peter Goossens tot Panamarenko en zelfs de Rolling Stones  - een onvoorwaardelijke fan van is. En zeg nu zelf, knetterende colapralines, een baconbonbon, een ‘choc-tail'’ met tequila of de’chocolate shooter'’, een snuifmachine voor chocoladepoeder, dat spreekt allemaal toch ongelofelijk tot de verbeelding, niet?

Als een vis in het Antwerpse Water

Het mag niet verbazen dat iemand zo gepassioneerd door zijn vak als Persoone zich louter zou beperken tot een zoektocht naar verrassende, dan wel ideale smaakcombinaties. Zo begint alles immers bij de basis en vooralsnog hebben we in België geen chocoladeplantages. Al meermaals trok hij dus als een volleerd ontdekkingsreiziger door Zuid-Amerika waarbij hij in soms erbarmelijke omstandigheden in afgelegen landsdelen wist te volharden in zijn speurtocht naar nieuwe, ons onbekende cacaosoorten. Met succes trouwens, zoals uit zijn boek 'De Chocoladeroute' mag blijken. Gelukkig voor ons keert hij wel elke keer terug. Meer zelfs, in Antwerpen voelt hij zich als een vis in het water!

The Chocolate Line

Paleis op de Meir 50

www.thechocolateline.be

De Antwerpse Smaakmeesters

Rubens, de meester aller Antwerpse meesters, althans met een penseel in zijn hand. Helaas, in de stadsarchieven valt er niets terug te vinden betreffende ’s mans culinaire talenten. Anders had men hem zonder enige twijfel postuum ook tot smaakmeester gekroond.

Meester Rubens

Aan culinair talent in de koekenstad echter geen gebrek. Om de nominatie van Antwerpen als ‘Ambassadeur van Vlaanderen Lekker Land’ kracht bij te zetten worden verschillende van deze ‘Smaakmeesters’ nu in de schijnwerper gezet. 

Het doel? Enerzijds u aan het stemmen te krijgen – dat spreekt voor zich – en anderzijds om u er fijntjes op wijzen dat  de stad Antwerpen de gedroomde laureaat van de provincie zou zijn. Een laureaat die een ongezien breed scala aan culinaire troeven in huis heeft om niet enkel de stad, maar bij uitbreiding ook culinair Vlaanderen op de wereldkaart te zetten. U stemt toch ook! Het kan nog tot zondag 26 augustus dus waar wacht je op!