Win een doos chocolade uit de Neuhaus lentecollectie!

Je zou ze van plat opportunisme kunnen beschuldigen maar niets is minder waar, de vrienden van Neuhaus waren er al redelijk snel na mijn post over hun paascollectie bij om me ook hun lentecollectie te laten proeven. Eerlijk, als er iets is waar je me de weken na pasen geen plezier mee kunt doen, dan wel chocolade.

 

Een doosje uit de collectie weggeven op Coolinary dan maar, iets wat 'mijn lezers' dubbel en dik verdienen omdat ze deze culinair geïnspireerde onzin al tien jaar als zoete koek slikken. Dat wedstrijdje, dat zou ik na mijn tripje Parijs wel even organiseren. And then the internet broke...

 

 

 

Je moet het ze nageven, Neuhaus' interpretatie van mijn vakantiefoto was één van de beter uitgevoerde photoshops. Zo kom ik toch nog tot aan het topje van de Eiffeltoren, mocht dat al de bedoeling geweest zijn.

 

Een geschenkverpakking chocolade winnen dus, daarin 16 overheerlijke pralines met de fijnste smaakcombinaties. Wat dacht u bijvoorbeeld van 'ananas / szechuanpeper', 'framboos / rozenblad', 'violet / merengue' of 'groene thee / limoengras'?

 

Winnen is makkelijk, een simpele reactie op de facebookpagina van Coolinary waar dit bericht gedeeld wordt is voldoende. Of had u echt gedacht dat ik jullie nog meer Eiffeltorens zou laten bewerken? Die heb ik nu wel even genoeg gezien.

 

Laten we zeggen dat u tot woensdagavond de tijd heeft om een al dan niet humoristische poging te wagen om gratis chocolade in huis te halen. Daarna pikt een onschuldige hand - niet de mijne, die heeft directiestoornissen - een winnaar uit de verschillende inzendingen.

Neuhaus paascollectie

Wijsheid komt met de jaren, is het niet vanzelf, dan wel onder lichte dwang. Onlangs met scha en schande mogen ondervinden, maar wel eerlijk genoeg om dat toe te geven, zo ben ik dan ook wel weer. 

Jaren heb ik 'gedweept' met chocolatiers zoals Marcolini en Persoone, de grote huizen liet ik categoriek links liggen. Flauw zo vonden ze bij Neuhaus, want ook hun chocolade mag best geproefd worden aldus ene Mr. Neuhaus die ik onlangs aan de lijn had. "We kunnen je inderdaad niet verplichten bij ons binnen te stappen" wist hij, "maar onze meer dan vastberaden koerier is nu onderweg naar je thuis, wimpel die maar eens af". 

Principes, die worden voor minder overboord gegooid als er een flinke manskerel voor de deur staat die van geen nee wil weten. Dat is zowat in een notendop hoe ik eigenaar werd van twee kleurige blinkende paaseieren en een roze konijntje met een strikje. Proeven maar. Dan toch!

Paaseitjes en pralines, daarmee ging Neuhaus dus zieltjes winnen. Als het op eitjes aankomt ben ik nogal een makkelijke prooi. Zolang er geen lopende vulling in zit - ik wist aardig weg te blijven van het groene ei met de vanillecrème - hap ik die makkelijk weg. Pralines, dat is een andere zaak, iets met jeugdtrauma's.

Heb ik in die tien jaar dat ik blog ooit verteld dat ik als kleine bengel ooit een praline toegestopt kreeg in één van die grote chocoladehuizen - een schattig bazeke met looks that could kill, logisch lijkt me - waarna ik instant ziek werd en vorm gaf aan de term die later de naam 'projectielkotsen' kreeg? Nee, op het vlak van pralines ben ik een moeilijke mens.

Neuhaus blijkt de uitvinder is van de praline, zo leerde ik uit een bijgeleverd foldertje waarin heel hun gamma stond opgelijst. Hun prijsstukken zijn de 'irrésistibles' en - toeval bestaat niet - daarvan zaten er enkele in mijn grote ei. Ik nam me voor eerst de 'plaisir' te proeven, nougatine met een ganache van subtiel geroosterde hazelnoten, daar kan je niet veel mee verkeerd doen. Viel dat mee, dan was het de beurt aan 'séduction' om me te verleiden. 

Na het proeven van die nougatine gevuld met verse room met frambozen werd er ten huize Coolinary een pact gesloten. De 'irrésistibles' waren voor mij - ik had toch die grote manskerel moeten trotseren - vriendin mocht zich tegoed doen aan de eitjes en overige pralines zover ik er nog niet me weg was. Faire deal, ik dacht het wel!

Heeft Neuhaus me overtuigd met hun paaschocolade? Moeilijk te zeggen. Zeker is wel dat ik snel nog een keertje binnenspring voor enkele van hun 'irrésitibles'. Die zijn ook het ganse jaar te verkrijgen, altijd mooi meegenomen.

Chocolade Baby Doll - Pierre Marcolini

Pierre Marcolini dient geen introductie, de reputatie van de gerespecteerde meester-patissier gaat hem ruim vooraf. Al langer dan vandaag ben ik fan van zijn lekkernijen, of het nu gaat over chocolade thee, pralines na de maaltijd of een handvol macarons welke ik bij een Brussels stadsbezoek altijd wel soldaat maak. Kerst, Valentijn, Pasen… het is bij elke nakende feestdag opnieuw uitkijken wat Marcolini voor de chocoholics onder ons in petto heeft. Laat me alvast zeggen dat hij ook dit jaar niet teleur stelt!

 

De sierlijke, speelse chocolade kippen, konijnen en eieren ten spijt, de paascreatie van de meester die mij het meest kan bekoren is zonder enige twijfel de rijkelijk gevulde ‘baby doll’. Er zijn ongetwijfeld mannen die voor een matroesjka zwichten dankzij de bevallige Saartje Vandendriessche welke hoge ogen wist te gooien in de gelijknamige serie welke ik nooit gezien heb trouwens. In mijn geval ligt onvervalst jeugdsentiment aan de basis.

 

Op de schouw van bomma zaliger stond er een oud houten poppetje dat altijd wel op de nodige aandacht van de verzamelde kleinkinderen kon rekenen. In het grote poppetje schuilde een iets kleiner exemplaar waarin op zijn beurt een nog kleiner poppetje huisde en ga zo maar door. Uren mee gespeeld, altijd onder het toeziend oog van de bomma en steeds met de nodige zorg!

 

Het houten poppetje resideert ondertussen bij mijn zus in Engeland die daar ongetwijfeld maar half zoveel plezier aan beleeft als ik. Misschien moet er maar eens een overdracht van speelgoed plaatsvinden, ik zal er goed zorg voor dragen. Dat in tegenstelling tot deze chocolade versie welke ik na twee dagen sacraal aanbidden vakkundig een kopje kleiner heb gemaakt met behulp van een zorgvuldig opgewarmd mes.

 

Zelf ook fan van zo’n heerlijke Baby Doll? Ze zijn beschikbaar in drie maten en gaan over de toonbank voor respectievelijk 12,90 €, 34 € en 44 €. Bij het ter perse gaan van dit stukje heb was de prijs voor een eventuele paaldansact van la Vandendriessche niet gekend. Jammer.

Introducing: The Boule de New York

Op de vorige editie van de Venuez Benelux Barshow tekenden de vrienden van Vandemoortele present met hun ‘Crousti’, een lekkernij gebaseerd op de even geniale als succesvolle ‘Cronut’ die patissier Dominique Ansel in New York lanceerde. Brangelina nog aan toe, ook de cronut is een samentrekking van twee overheerlijke geneugten des levens, met name de croissant en de donut.

 

Ik denk dat we het er over eens kunnen zijn dat de crousti een ongelukkig gekozen naam is, een jeugdzonde waar we niet meer over spreken. Ook bij Vandemoortele hebben ze ondertussen het licht gezien. Introducing 'The Boule de New York' .

 

Boule de New York

Voor de lanceringsvariant van de Boule de New York wist men niemand minder dan de Brusselse patissier Fabrice Collignon te strikken, iemand die we bij Coolinary nog kennen van een gesmaakte dessertenmenu.

 

Zijn Boule de New York is er ééntje met speculaasvulling en een cunchy laagje gezouten karamel. Nog zonder te proeven durf ik te zeggen dat dit een voltreffer is. Deze zoete zonde krijgt later nog het gezelschap van een chocolade- en een vanillevariant. 

Boule de New York

Rest er enkel nog de vraag waar u terecht kunt voor deze lekkernij die u het beste van Parijs en New York in een enkele hap biedt. Niet overal zo mag blijken, want iets zo hip als de Boule de New York, dat is ook een tikkeltje exclusief.

 

Vanaf 14 februari kunt u in het atelier van  Fabrice Colligon op de  Waterloosesteenweg 637 in Brussel terecht voor je portie krokant rond plezier. Ook in een selecte groep kwaliteitsvolle koffiebars zal de Boule de New York geintroduceerd worden. Een overzichtje:

 

Caffènation, Mechelsesteenweg 16, 2000 Antwerpen

OR Espresso Bar, Rue A. Ortsstraat 9, 1000 Brussel

OR Espresso Bar, Place Jourdan 13A, 1040 Etterbeek

OR Espresso Bar, Walpoortstraat 26, 9000 Gent

Sweet coffee, Botermarkt 15, 3500 Hasselt

Viva Sara Kaffée, Grote Markt 33, 8500 Kortrijk

Punto Caffè, Leopold Vanderkelenstraat 17a, 3000 Leuven

Get Your Mug., 17 rue des carmes, 4000 Luik

Beans, Ijzerenleen 37, 2800 Mechelen

Nieuwe naam Nutella blijkt schot in de roos

Dat er hier in huis iemand zit die de pot Nutella wel eens met een lepel(tje) te lijf durft gaan, daar heb ik al wel eens iets over geschreven. Stiekem doet ze dat dan, wat weinig zoden aan de dijk brengt, want ten huize Coolinary is ondergetekende de man van de afwas. Of van de de afwasmachine zo u wil, die laad ik netjes in en uit. En dan zie je die lepeltjes, een klodder resterende hazelnootpasta incluis. Geen erg natuurlijk, al durf ik die lepeltjes wel eens vervloeken als de pot choco tegen alle verwachtingen in plots leeg blijkt.

 

“Dat het haar schuldig pleziertje is”, zegt ze dan. En dat “mijn naam toch ook niet op die pot staat”. Niet dat het laatste die lepeltjesdrang ook maar een strobreed in de weg legt. Een pot met mijn naam op, we hebben dat geprobeerd? Ook direct op hoor!

Nutella na de naamsverandering

 

Rondvraag leert trouwens dat menig huishouden met hetzelfde ‘probleem’ te kampen heeft. Als het dat maar is! Ik durf er donder op zeggen dat er onder de Coolinary lezers ook 'chocolepelaars' zitten. Stiekeme genieters zijn het.

Chocolade potloden



Het Japanse designbureau Nendo mag een pak verbluffende ontwerpen op hun actief schrijven, uitblinken in eenvoud is iets waar ze hun hand ook niet voor omdraaien. Zo ontwierpen ze voor de in Tokyo gevestigde patissier Tsujiguchi Hironobu deze eerder basic 'chocolade potloden'.

 

Vroeger, in lang vervolgen tijden, had ik wel eens de behoefte om op het uiteinde van mijn potloden te bijten. Dat ik met de glimlach mijn setje Caran d'Ache kleurpotloden zou inwisselen tegen een chocolade variant zal ik gemakshalve toch eerder toeschrijven aan mijn liefde voor chocolade.

 

Chocolade kleurpotloden

Het spreekt voor zich dat het niet de bedoeling is die potloden in drie happen soldaat te maken. Verre van trouwens. Een potlood is niet zelden het 'weapon of choice' voor een kunstenaar of designer die  een nieuwe opdracht aanvat. Schetsen, daar begint het vaak mee.

 

De chocolade potloden komen pas op het einde van 'de schepping' in actie. Voorzichtig door de puntenslijper halen en de chocolade krullen gebruiken om een taartje af te werken. Laat mij alvast de eerste zijn om te zeggen dat het absoluut toegestaan is om stiekem op de achterkant van je potlood te bijten.

Chocolade Lego

Hoe zot was ik als kleine bengel niet van Lego? Behoorlijk zot, ik zal het u zeggen. Een volle waston vol blokjes - waspoedern dat zat toen nog in een ton -  daar kon ik me uren mee amuseren. Na dertig jaar is er op dat vlak trouwens weinig veranderd. Toen vriendin onlangs aan het shoppen sloeg in Kopenhagen, wist ik mezelf in stilte bezig te houden in de Lego winkel. Mannetjes maken enzo... beter wordt het niet! Tenzij...

 

Tenzij er Lego op de markt komt gemaakt van chocolade! Dat niemand ooit eerder met het idee van de Japanse kunstenaar Akihiro Mizuuchi op de proppen is gekomen mag een raadsel heten.

 

Chocolade Lego - Akihiro Mizuuchi

Beetje verveeld tijdens het bouwen? Dan steek je als kleine uk toch zo'n blokje in je mond? Ver weg was de mama vroeger nooit om met een vermanend vingertje teken te doen dat "de blokskes niet in de mond hoorden". Driewerf hoera, want nu mag dat lekker wel!

Chocolade Lego - Akihiro Mizuuchi

Chocolade Legoblokjes, dat maakt de keuze voor mijn cadeautje voor Sinterklaas er alleen maar makkelijker op. Van de Goedheiligman mocht ik iets nieuws kiezen. Iets lekkers, of iets om mee te spelen. Als dat me trouwens niet doet denken aan een reclame van Kinder Surprise, dan weet ik het ook niet meer. U spot deze eetbare Legoblokken in de winkel? Slechts één adres en wel het mijne.

Chocolade Lego - Akihiro Mizuuchi

Het relaas van een arme cacaoboer

Ik mag aannemen dat ieder van ons met een gezonde dosis werkvreugde de dag aanvat. Probeer je nu even voor te stellen dat je elke dag opnieuw hetzelfde werk doet, maar dan zonder dat het duidelijk is wat het 'grote plaatje' is.

Dat is exact het lot van de cacaoboer in onderstaand filmpje, en bij uitbreiding mogelijk ook zijn 700.000 Ivoriaanse collega's die hetzelfde lot beschoren zijn. Nu zou je denken dat iemand op een cacaoplantage de eerste is die je iets over chocolade kan zeggen, maar niets is minder waar.

Een geweldig filmpje, de blik in de ogen van de nieuwboren chocoholics is onbetaalbaar. Wat het natuurlijk extra schrijnend maakt natuurlijk! En als nu iemand mij kan zeggen waar ik die heerlijke chocoladewijn kan kopen...

Cadbury ChocFix - Designer Cookies

Het Engelse chocoladebedrijf Cadbury gaf enkele studenten van de Londense University of Arts de opdracht om hun producten vanuit hun eigen oogpunt zo creatief mogelijk te benaderen. Een kolfje naar de hand van Robert Cooper zo mocht blijken. Zijn ChocFix koekjes – een verwijzing naar de gekende Airfix modelbouw vliegtuigjes – was niet minder dan een schot in de roos.

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

De koekjes bestaan uit holle, met Cadbury chocolade gevulde 'wafer biscuits', waarbij de chocolade de lijm is die het geheel bindt. Geen idee of Astrid Bryan - verschoning, Nuyens - ook deze keer mee leest maar een welgemikte "how cool is that" lijkt me hier wel op zijn plaats.

 

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

Cooper beperkte zich trouwens niet enkel tot vliegtuigjes. Ter vermaak van het kleine grut heeft hij zich ook aan raceauto's, dinosaurussen en paarden gewaagd. Voor ieder wat wils zeg maar.

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

De verpakking, speciaal ontworpen om makkelijk te stapelen in de winkelrekken, maakt trouwens gebruik van AR ofte 'Augmented Reality'. Bekijk het doosje door een smartphone of tablet en je krijgt een 3D versie van het paard, vliegtuig, raceauto of dinosaurus te zien. En dan te bedenken dat het in twee breken van mijn Vitabis om deze stukken vervolgens over elkaar te zagen zowat het zotste was wat ik in mijn jeugdjaren met een koek kon aanvangen. Times they are a changing!

Robert Cooper - ChocFix Cookies

Bon, geen idee of deze koeken ook werkelijk in productie gaan, maar indien dat het geval zou zijn... I want one!

Dessertbattle 4 - Hot Cuisine de Pierre vs. Sander Goossens

Terwijl de zon hoog aan de hemel brandde, schoven wij vorige zondag gezellig aan voor een epische 'dessertenbattle' van collega foodblogger, globetrotter en allround nice guy Pieter Declercq. Voor deze vierde editie zou restaurant L'Epicerie du Cirque het strijdtoneel vormen, de concurentie bestond voor de gelegenheid uit niemand minder dan Sander Goosens, een onvervalste krak in zijn vak.

Beide heren zouden ons meenemen op een zoete reis rond de wereld, welke ons ondermeer tot Oceanië, Afrika, Noord- en Zuid -Amerika en Azië zou brengen. Hooggespannen verwachtingen waren alvast ons deel!

Na een korte voorstelling mocht een zichtbaar zenuwachtige Pieter - Pierre voor de vrienden - de spits afbijten.

Links op het bord kregen we de 'McPierre', een fijn, door het Noord-Amerikaanse continent geïnspireerde desserthamburger op basis van 'zoete aardappel, veenbes en amandel'. Het verrassende blaadje rucola zorgde voor een nootachtige toets wat zeker niet misstond.

Australië werd vertegenwoordigd door een eigen interpretatie van de gekende  'Lamington'. De versie van Pieter bestond uit een 'biscuit op basis van pistache met limoen en enkele dotjes chocolade', iets wat erin ging als zoete koek.

Koffie uit Kenia was het uitgangspunt voor het Afrikaanse avontuur en kwam in de vorm van een een glaasje 'bittere chocolademousse met sinaasappel'. Nu ben ik niet direct 's werelds grootste liefhebber van koffie, hier wist ik wel weg mee. Benieuwd hoe Sander het zou aanpakken.

Sander Goossens had bij zijn voorstelling reeds kort laten weten dat hij niet zou goochelen met technieken en moeilijk te evenaren bereidingswijzen. Hij had zin om te koken, met smaken te spelen ook en dat hebben we geweten.

Om te starten kregen we twee kommetjes gepresenteerd. In het ene kommetje 'julienne van Granny Smith, limoen en een infusie van gember en limoengras in de vorm van een ijspastille', in het andere 'gelei van abrikoos, geconfijte citroen, wortel en safraan'. Fris, vederlicht, verrassend, aangenaam van textuur.... kortweg indrukwekkend.

Als laatste hapje kregen we een luchtige 'whiskeycrème met poeder van popcorn' gepresenteerd. De subtiele smaak van whiskey, een onmiskenbare popcorntoets en een licht zoutje. Na drie hapjes van beide kemphanen was het overduidelijk dat de uitdager een meer dan vette kluif zou hebben aan Sander Goossens. Game on!

  

Hot Cuisine de Pierre: Dessertbattle #4 - Sander Goossens

Niet zo heel lang geleden zat Pieter in Azië en die reis, een ervaring aan smaken, kregen we in een glaasje geserveerd. Onderaan een 'crumble van havermout en gember, een mousse van mango, gelei van munt, kokoskaviaar en Kampot peper'.  Op smaak viel niets af te dingen, de portie was misschien gebaat met een tikkeltje minder generositeit. Tip van de aanwezige patissiers, in glaasjes geen geleermiddelen gebruiken. In dat andere glas, het wijnglas, een beendroge Moscato Secco die een mooi contrasteerde tegen de zoetigheid.

Dessertbattle #4 - Hot Cuisine de Pierre

Bij het inzetten van Sanders Azië interpretatie viel mij de ogenschijnlijke eenvoud op. Crumble, ijs en vruchten, basic nietwaar? Ik kan je nu reeds zeggen dat één van de meer intrigerende desserts is dat ik in tijden gegeten heb. "Een mindfuck van een bordje" schreef ik in mijn schriftje. Die geur van  Indische specerijen, je verwacht dat niet bij een dessert. En dan proeven! Stukjes 'mango, crème van yoghurt en de Indische specerijen, currycrumble en ijs van kokos'. Goossens zat duidelijk op de eerste rij tijdens de les 'smaakbalans'. Na de hapjes schreef hij ook dit punt achter zijn naam. 

Hot Cuisine de Pierre: Dessertbattle #4 - Sander Goossens

Ga er maar eens aanstaan, als enthousiaste amateur een vakman in zijn eigen domein een beetje uitdagen. En toch stond Pieter mooi zijn mannetje. Hij serveerde een 'cremeux van tonka en mousse van chocolade in een chocolade bal', daarbij 'in rum gemarineerde ananas en een pittige sorbet van chili'. Luchtige chocolademousse, een mooie uitgevoerde chocolade bal en een sorbet die vlot over de tongen ging. Behoorlijk spicy, maar dit dessert kon dat perfect hebben.

Dessertbattle #4 - Hot Cuisine de Pierre

Ananas, ik ben daar niet zo'n fan van en toch wist ik die in zowel het dessert van Pieter als Sander te smaken. In het laatste dessert kreeg de 'ananas het gezelschap van Jamaicaanse specerijen, een sablee van cacaoboon, ijs van molasse en schuim van gember'.

En het verdict van het smaakpanel? Ook het derde dessert ging naar Sander, al was het nipt.Alleen al voor de spicy sorbet had Pieter dit dessert van mij gekregen. Winst of verlies, uiteindelijk doet dat er niet toe. Pieter was een ervaring rijker, net als wij.

Hot Cuisine de Pierre: Dessertbattle #4 - Sander Goossens

Of er nog zoetigheid moest zijn? Zij die nog niet verzadigd waren konden zich tegoed doen aan pralines.  'Truffels met chicorei' van Sander of  'pralines met Wervikse tabak, Schotse whisky en donkere chocolade' van Pieter. Die laatste was mijn favoriet al is het er bij eentje gebleven. Ik zal eivol!



Ook eens een dessertbattle bijwonen? Dan hou je maar beter de blog van Pieter in de gaten. De avonturen van Sander ga ik uiteraard ook op de voet volgen? Die 'popt' binnenkort 'up' in de schaduw van The Jane. Benieuwd!

Restaurant Bartholomeus ** - Heist aan Zee

Afgelopen weekend stond er een bezoekje aan restaurant Bartholomeus van Bart en Sandra Desmidt op het programma. Een heerlijk zonnetje aan de hemel, weinig verkeer op de baan... ideaal om richting Heist aan Zee te trekken. Het restaurant mocht in november een tweede Michelinster in ontvangst nemen, wij lieten ons vooral leiden door de lovende commentaren van collega foodies.

Hoewel menu 'Bartholomeus' meer dan aanlokkelijk oogde (4 gangen, 74 € / 5 gangen, 84 € - aperitief inbegrepen) ging onze voorkeur uit naar de degustatiemenu 'Terre et Mer' (6 gangen, 138 €). Ook bij deze menu was een glaasje huischampagne 'Mailly' Grand Cru inbegrepen, welke het gezelschap kreeg van drie aardige hapjes. 'Krokante vischips', een stukje 'schelvis op een zacht miniatuurbroodje' en een 'fris schuimend soepje met  rog, bloemkool en linzen'.

Bartholomeus - Voorproevertjes

Bij de omschrijving 'Wagyu tartaar, Gillardeau oester, limoen en soja' kan een beetje foodie zich wat presentatie betreft wel één en ander voorstellen. En dan krijg je het eerste gerecht van de Terre et Mer menu voorgeschoteld dat alle verwachtingen overtreft. Er was de verrassende bal van licht gezouten karamel met daarin de fijne handgesneden tartaar, het ijspoeder op basis van limoen en daaronder een heerlijke oester. Zacht, zuur, krokant, zilt, fris... een harmonieus uitgekiend pallet van smaken en texturen.

Bartholomeus - Wagyu tartaar, Gillardeau, limoen, soja

Gouden regel op restaurant, de Iphone is er enkel om snel een foto te nemen en kleine bedenkingen neer te pennen. Geen Instagram, geen Twitter, geen Facebook! Regels waar het mij vaag bekend voorkomende heershap van  het aanpalende tafeltje zich niets van aantrok en naarstig aan het tweeten sloeg. Een tweet! Of 'Sid Frisjes' mogelijk ook in Bartholomeus aanwezig was. Hilariteit alom, het gezicht kreeg terug een naam maar meer daarover in een later post, ons tweede gerecht op basis van 'Noordzeekreeft, spinazie, kokos, cumbava' was gearriveerd.

Een restaurant aan zee, dat heeft onmiskenbaar zijn voordelen. Al het lekkers dat de zee te bieden heeft   bijvoorbeeld, waaronder ook de Noordzeekreeft, verstopt onder een dun vel van kokos. Daarbij een 'springroll' gevuld met het vlees uit de scharen. Veel heeft het delicate kreeftenvlees niet nodig om te schitteren. Kokos, spinazie en een jus op basis van cumbava - kaffirlimoen voor de vrienden - die voor de frisse toets zorgde, bleken ruim voldoende.

Bartholomeus - Noordzeekreeft, spinazie, kokos, cumbava

De hopscheuten in het volgende gerecht - een pareltje van een compositie - was de reden waarom wij overstag gingen voor het Terre et Mer menu. 'Hopscheuten, zeetong, postelein, ei', de nadruk op de krokante hopscheuten die zelfs het perfect gegaarde stuk zeetong van het toneel speelden. Extra punten ook voor het ronde kroketje van eidooier die, eenmaal aangesneden, zijn gouden vulling perfect deed samengaan met het op zich reeds fantastische sausje op basis van postelein. Een plaatje waar alles klopt, een oscar waard.

Bartholomeus - Hopscheuten, zeetong, postelein, ei

Geen aangepaste wijnen bij de door ons gekozen menu, het was enigszins een verrassing. In een doorsnee wijnkaart raak ik al snel het noorden kwijt, de flink uit de kluiten gewassen kloefer die ik bij Bartholomeus voorgeschoteld kreeg gaf me een idee hoe 'Alice in Wonderland' zich gevoeld moest hebben toen ze dat gat in duikelde. 

Twee halve flessen wijn waaronder een Pouilly Fumé, het is heel even een optie geweest. Omdat enig  chauvinisme mij echter niet vreemd is liet ik mij verleiden door de Belgische parel Clos d'Opleeuw (89 €). Uiteraard wel pas nadat sommelier Marino Opsomer me wist te verzekeren dat deze 100 % Chardonnay zeker de eerste drie gerechten perfect zou begeleiden. Het bleek niet gelogen.

Bartholomeus - Clos d'Opleeuw

Als hoofdgerecht kregen we verschillende stukjes 'melklam uit de Pyreneeën, kikkererwt, paprika en M'hamsa'. Het bord met lam werd eerst ingezet, op de voet gevolgd met een apart kommetje heerlijk kruidige handgerolde couscous. Omdat je vlees met een beentje met de handen mag eten - ook in een restaurant met twee sterren - verschenen er op tafel twee fingerbowls. "Nog een fris theetje", lachte de jonge ober. Altijd gelukkig dat zoiets nog kan, al moet je daar allicht mee oppassen. In Oud Sluis heeft iemand die fingerbowl namelijk ooit echt opgedronken.

In vergelijking met de eerder gepasseerde gerechten was het hoofdgerecht eerder klassiek maar daarom niet minder smaakvol. Ik ben nogal gevoelig voor achtergrondmuziek. Dat Portishead hier ondertussen subtiel uit de speakers galmde getuigt in mijn ogen trouwens ook van goede smaak.

Bartholomeus - Melklam 'Pyreneeën', kikkererwt, paprika, M'hamsa

Een bord met enkele dotjes 'mandarijn en yuzu' is niet meer dan exact dat. Tot men er vakkundig een met allerlei lekkers gevulde chocoladen bal van zo'n 30 cm hoogte in laat vallen. Spreekwoordelijk vuurwerk aan tafel! Dat bolletje met liquide mandarijn, die brosse chocolade, de speculaas, de combinatie van frisse zuurtjes, krokant, kruidig en zoet... een dessert dat nu reeds meedingt naar de titel van 'dessert van het jaar'. Onder de indruk is een understatement!

Bartholomeus - Mandarijn, speculaas, yuzu, chocolade

Wat deden de mensen vroeger als ze een dag naar zee waren geweest? Juist ja, een kaartje versturen met daarop een strandtafereel. Hier speelde het tweede dessert netjes op in. Een zandkasteel op basis van Babelutte-ijs, een schelpje, krokant van muscovadosuiker met daaronder rijstpap en passievrucht. Extra punten voor het speelse postkaartje met de namen van Sandra en Bart.

Bartholomeus - Babelutte 'aan Zee', passievrucht, rijstpap, muscovado

Afsluiten deden  we met thee. Daarbij verschenen nog enkele snoeperijen waaronder een mini boule de berlin, een stukje nougatine en uiteraard ook een chocolaatje uit de BbyB reeks van Bart, een samenwerking met de Turnhoutse chocolatier  Jan Verleye. 

Een lunch op dit niveau met zicht op zee, ik kan het iedereen aanraden. Niet dat je enkel je blik op de zee of in je bord dient te richten, ook in het restaurant kan je je ogen trouwens de kost geven. Aan kunst namelijk geen gebrek. Onderweg naar het kleinste kamertje spotten wij bijvoorbeeld een volledig erkende Boël en ook het tafereel uit 'Popeye' kon ons meer dan bekoren. Net als de geweldige lunch!

Restaurant Bartholomeus

Zeedijk 267

8301 Heist aan Zee

050 / 51 75 76

Chök Barcelona - The Chocolate Kitchen

Barcelona, ik denk dat ik gerust mag zeggen dat ik daar mijn hart verloren heb. Een levendige fietsvriendelijke stad met een zalig klimaat, cultuur à volonté, aangename stranden, bergen, een bruisend nachtleven en in elke straatje of steegje dat je indraait lijkt er wel een kleine culinaire parel verborgen. Heerlijk dat alles te ontdekken.

 

Onlangs was ik er nog eens een keertje op bezoek - de achtste keer alweer - nu met de schoonouders in mijn kielzog. Een beetje rondleiden en gidsen, een heuse stadsderby meemaken in Camp Nou, maar vooral ook veel rondslenteren. Zalig.

 

Tijdens één van onze wandelingen kwamen we in de Calle del Carme terecht, een zijstraat van iconische Ramblas. Die laatste is, tenzij het je eerste keer in de stad is en zelfs dan, best te mijden. Te druk, te duur... te!

 

Een ontdekking in C/ del Carme was zonder enige twijfel Chök - The Chocolate Kitchen, een plaats waar zoetebekken zonder enige twijfel optimaal tot hun trekken komen. De eenvoudinge doch ronduit mooie vitrine werkt als lokkertje de winkel doet de rest.

Chök Barcelona - The Chocolate Kitchen

Een gigantisch aanbod aan rijkelijk versierde donuts, macarons in alle soorten en maten, koffie, originechocolade, croissants, kronuts... teveel om op te noemen eigenlijk! Er was een tweede bezoekje (een dag later) nodig om te beseffen dat het pand - een oud chocoladefabriekje, kun je het geloven -  waarin de winkel en het atelier gehuisvest is zo mogelijk nog indrukwekkender is dan het aanbod lekkers.

Chök Barcelona - The Chocolate Kitchen

Bescheiden als ik ben kocht ik mezelf één luttele donut - we hadden net gegeten - en deelde ik die netjes met mijn twee compagnons. Een luchtige donut, egale chocoladesmaak en heerlijke chips van gezouten karamel. Dat ik uit de hele collectie een keuze kon maken mocht trouwens een wonder heten.

Chök Barcelona - The Chocolate Kitchen

Een wonder inderdaad, want stiekem kon ik helemaal geen keuze maken. Zo onopvallend mogelijk gidste ik mijn vriendin en haar broertje de volgende dag opnieuw langst Chök en deze keer zou er niet gedeeld worden. De donuts met chocolade, sprinkels, yoghurt en framboos, pistache verdwenen deze keer in een taartdoos welke we iets verder op een pleintje zouden aanbreken. Heerlijk

 

Chök, ik ben helemaal fan. Een jaar of 15 geleden tekende ik uitvoerig een plannetje uit van een donutshop wel ik later in mijn leven zou openen. Enkele jaren later vond vriendin datzelfde plannetje terug in een boek waar het dienst deed als bladwijzer. Hilariteit alom, want Frisjes zou een donutzaak openen. Waarom niet eigenlijk vroeg ik me af toen ik daar in Chök stond.

 

Na het nemen van enkele foto's vroeg de vriendelijke uitbater of ik geen zin had om in Chök te komen werken. Een grapje allicht, maar als ik zo'n 15 jaar jonger was had ik het ongetwijfeld overwogen. Bij een volgende bezoekje eens een dagje stage lopen anders, dat zie ik wel zitten.

 

Chök Barcelona - The Chocolate Kitchen

Truffels van Godiva

Geluk, dat zit in de kleine dingen des levens. Een glimlach op het juiste moment, een zonnestraal... op een feelgood mindfulness website zouden ze daar ongetwijfeld naar verwijzen, op Coolinary houden we het gewoon bij chocolade, meerbepaald bij truffels! Bron van opperste geluk, dat is als ze lekker zijn.

Mijn bompa zaliger reed vroeger steevast met zijn auto van Turnhout naar Kasterlee om er bij Bakkerij Van Heuckelom truffels te kopen. Een zakje met zeven truffels, voor elke dag één. Elke week opnieuw! En wanneer ondergetekende er tijdens zijn middagpauze zijn boterhammen kwam opeten, dan was zo'n truffel zijn deel. Simpele dingen, hemels plezier. Herinneringen om te koesteren! Ik mag ze bij Godiva op hun beide pollekes kussen - voor de truffels, dat spreekt - maar vooral om net dat ene schuifje met jeugdherinneringen aan te boren.

Godiva - Truffels collectie

Diezelfde mooie jeugdherinneringen, een schoonzus op bezoek en een vriendin die net als mezelf nog niet aan het avondmaal is begonnen...  geen omstandigheden om een doos truffels aan te breken, dat moet ik je niet vertellen. Middels enkele niet bepaald familie-vriendelijke moves kon ik mijn snel slinkende voorraad  tijdig vrijwaren van verder gratuit geschrans. Behoorden alvast tot de favorieten, de 'amandel honing truffel', 'speculaas truffel' en de 'gezouten caramel truffel'.

Hoe snel eet een mens een doos truffels op - heel snel dus!

Wist je dat diezelfde jeugdherinneringen trouwens ook aan de basis lagen van het feit dat ik ooit een half jaar avondschool 'pralines' heb gedaan? In dat half jaar kwam er ook truffels aan bod, tot twee keer toe. Absoluut de moeite, daar niet van, maar tegen de truffels van bompa kunnen ze niet op. Iets wat ook voor deze hapklare brokken van 15 gram chocoladeplezier van Godiva geldt. Jeugdsentiment, daar kan nu eenmaal niets tegen op!

Godiva Truffels

Twix Peanut Butter

Vorig jaar rond deze tijd hing ik ergens in de States rond voor een fikse rondrit doorheen California, Arizona, Utah en Nevada. Supermarkten en tankstations, dat waren toch telkens kleine hoogtepunten, gewoon de variaties op gekende producten en het enorme aanbod tout court. Als bij toeval liep ik vorige week op het 'USA' rek in de lokale Carrefour en tot mijn vreugde zag ik daar onderstaande verpakkingen liggen.



Skittles & Twix PB



Bij een random tankstation tussen San Diego en Palm Springs kreeg ik van de bediende een welgemeende proficiat omdat ik de gewone 'Skittles' kocht uit het enorme gamma. "Those are my favourites too" gaf ze nog mee, terwijl ik nog in de winkel gretig het pakje open maakte. Mocht ik dat nu elke dag eten zou ik ook variëren, maar voor een eerste keer moet het niet gekker worden.

De 'Twix' dan, een klassieker onder de chocolade repen. Zo klassiek dat een pak mensen allicht vergeten zijn dat die dubbele reep vroeger gewoon 'Raider' heette. Twix Ice Cream, check! Twix White Chocolate, check! Twix Dark Chocolate, check! En aan dat rijtje kan ik nu ook de Twix PB toevoegen. Niet dat ik een grote fan ben van 'peanut butter', het gaat om het lijstje. U begrijpt dat ik die dingen niet in het rek kan laten liggen.

Neuhaus viert moeder!

Als er iets is waar wij in de glorieuze regio Kempen niet aan mee doen, dan is dat wel Moederkesdag in mei. Moederkesdag, mei, wie bedenkt zoiets? Vijftien augustus of niet, zo simpel is dat. Dus als er dan een pakketje chocolade wordt afgeleverd om diezelfde 'valse' Moederkesdag - of liever diezelfde chocolade - extra in de verf te zetten, dan wil ik dat wel eens met veel plezier weglachen. Mij gaan ze hier niet hebben liggen!

Neuhaus viert moeder

Akkoord, ik heb ze geproefd. Zowel de chocolaatjes met geconfijte citroen als deze met stukjes framboos. Slecht zijn ze zeker niet, maar om nu mijn Kempense ziel te verkopen en een feest te vieren dat er eigenlijk geen is. Nooit! Dat wil dus zeggen dat er hier een doosje chocolaatjes ligt te wacht op iemand die dat echt verdient. Ma, dat ben jij dus. Omdat niets 'ik zie je graag' zegt gelijk een gratis doosje chocolade.

Infusion de cacao - Pierre Marcolini

Cacao-thee, hoe kom je erop en vooral, hoe begin je eraan? In het geval van 's lands meest gerenommeerde chocolatier Pierre Marcolini is het idee beginnen rijpen tijdens een initiatiebezoek aan enkele Peruviaanse cacaoplantages waar hij een aftreksel van cacaopeulen geserveerd kreeg. Na drie jaar finetunen - het originele drankje was immers te sterk en te bitter - kwam Marcolini met zijn eigen infusie op de proppen waarvan de pure versie onverhoopt in mijn brievenbus belandde. Kerstdagen, cadeautjes... tradities zijn er om hoog te houden.

Infusion de cacao - Pierre Marcolini

Even toegeven dat ik ondanks mijn status als chocoholic - of chocofiel, zo u wil - niet direct warm liep voor deze 'chocoladethee'? Chocomelk in alle mogelijke gedaantes, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar heet water met chocoladesmaak? Het stijlvolle witte doosje met Marcolini-signatuur heeft hier dan ook enige tijd onaangeroerd in het rek gestaan. Nuja, onaangeroerd. Ik zit hier in huis met een stiekeme theedrinker en wou ik zelf ook van teatime doen, dan was er geen tijd te verliezen. 

Infusion de cacao - zakjes fijne neteldoek gevuld met lekkers

Er werd water aan de kook gebracht, een oude theepot en dito theekopje uit de kast opgediept en in de tussentijd bestudeerde ik één van de uit milieuvriendelijke neteldoek gemaakte overgebleven theezakjes. En dan was het tijd om te proeven, een bevreemdende maar uiterst aangename ervaring. Om te beginnen zijn er die onmiskenbare chocolade aroma's welke zachtjes je neus prikkelen en herinneringen van versgebakken chocoladecake oproepen. De delicate smaak van de infusie zelf dan die zich heerlijk achteraan in je mond weet te manifesteren. Subtiliteit troef maar onmiskenbaar chocolade. De chocofiel glimlacht tevreden!

Infusion de cacao - het resultaat laat zich smaken

Ik proefde de pure versie van deze 'infusion de cacao' maar deze is ook beschikbaar met rozenparfum, jasmijn of kaneel. Ideaal om een dessert te begeleiden, een creatieve thuiskok weet dit volgens mij dan weer perfect te integreren in een inventief dessert. Er borrelt wat in mijn hoofd en het smaakt naar chocolade. Altijd leuk!

Verkrijgbaar in de winkels van Marcolini alsook online. Kostprijs 9,80 € voor 8 zakjes, goed voor zo'n 36 kopjes.