Weet wat je eet!

In de winkel de etiketten van verpakkingen afspeuren naar E-nummers en dergelijke, mijn vriendin is daar nogal goed in. Ja, ten huize Coolinary wordt er behoorlijk bewust gegeten. Voor diegenen die graag nog een stapje verder gaan heeft de in Australië residerende Brit James Kennedy een opsomming gemaakt voor de 'chemische samenstelling' van enkele dagdagelijkse producten.

 

Huiver je bij de gedachte dat er E306, E101, E160a, E160c op je bord komt en dit in combinatie met een handvol suikers (Maltose, Sucrose, Fructose, Lactose..) een resem zuren en wat heb je zo nog meer? Best geen scharreleitje meer eten dan!

 

De samenstelling van een simpel eitje

Van hetzelfde laken een broek wat een banaan betreft. Een duizelingwekkende opsomming van wat deze geliefde kromme vrucht ons allemaal te bieden heeft. De zeven klontjes waar men bij een banaan steeds naar verwijst staan er niet tussen maar de suikers, zuren, kleur- en smaakstoffen zijn volop aanwezig.

De samenstelling van een simpele banaan

En ook bij een rode biet is het niet anders. In tegenstelling tot een ei en een banaan - die bestaan 'slechts' voor een luttele 75 % uit water - bestaat de rode biet voor maar liefst 87 % uit water. 87 %, dat wil zeggen dat er maar 13 % ruimte is voor andere toestanden.



De samenstelling van een simpele (Australische) rode biet



Rest nu enkel nog de vraag waar ze bij een ei of een tros druiven de sticker met dat gigantische lijstje ingrediënten gaat kleven. Of toch maar liever rechtstreeks op 'de verpakking' geprint? Gekker moet het niet meer worden.

Victor Nunes - Faces

Vrijdag, het weekend staat voor de deur, dan mag het net iets luchtiger, niet? Opgeklopt eiwit, het is even een optie geweest maar doe toch maar 'Pareidolia'. Dat is het fenomeen waardoor je gezichten ziet in alledaagse objecten en ik, ik zie echt overal gezichten.

 

Wolkenformaties? Een gezicht. Een rare aardappel? Een gezicht. De voorkant van een auto? Opnieuw een gezicht, al bestaat de mogelijkheid dat 'Bassie en Adriaan' hier voor iets tussen zitten. Tegels, brievenbussen, huizen... overal gezichten!

 

Het doet me een plezier te weten dat ik niet de enige persoon ben die in de meest absurde zaken gezichten zie. Victor Nunes, van hetzelfde laken een broek. Hij gaat zelfs nog een stapje verder en maakt volledige kunstwerkjes gebaseerd op zijn hersenspinsels. Hoe creatief kun je zijn met popcorn bijvoorbeeld? Wel, heel creatief zo mag blijken.

 

Victor Nunes - Popcornfaces

Dat walnoten met een beetje goede wil op een hersenhelft lijken mag nietmand verbazen. Maar monsters, vleugels van een engel of enkele braadkiekens... enkele welgemikte pennentrekken plots mag het wel voor iedereen duidelijk zijn dat walnoten niet meer of minder dan des duivels zijn.

Victor Nunes - Walnutfaces

 

Zotte toestanden met bananen? Ook daar draait Nunes zijn handen niet voor om. Of het nu de schil - binnen- of buitenkant, zo u wil - of een gehele banaan is, hij weet er wel weg mee. Religieuze figuren met lange gewaden, check!

Victor Nunes -  fun with bananas

En dat het niet altijd gezichten moetn zijn bewijst hij met zijn reeks zoute koekjes of pretzels. Een camion of zeilboot, een schommel, palmboom of hut... het resultaat ziet er telkens opnieuw schitterend uit.

Victor Nunes - fun with pretzels

Señor Nunes kunt u hier op Facebook terugvinden.

Ik Kook van Woede - toon ons uw Angry Food Face!

Het wereldwijde succes van Angry Birds valt in één woord makkelijk te verklaren. Entertainment! Meer moet je daar absoluut niet achter zoeken want bekijk je dat met nuchtere ogen, dan valt er één ding op. Een stel vogels van diverse pluimage die op zelfmoordmissie vertrekken om wraak te nemen op een bende smerige groene eierrovende varkens die op de koop toe niet direct de beste architecten blijken… een sterke verhaallijn kun je dat moeilijk noemen.

 

Verslavend spelletje, daar niet van, doe mij de Angry Food Faces maar welke 11.11.11 onder de noemer 'Ik Kook van Woede' in het leven hebben geroepen. Het verhaaltje dat hierachter schuilt is allerminst van de pot gerukt en triest genoeg ook nog eens volledig waarheidsgetrouw. Terwijl wij na de maalijd ons rustig druk maken welk dessertje te kiezen zijn er wereldwijd zo'n 842 miljoen mensen die honger lijden.

 

Honger, we kennen dat knagende gevoel allemaal. Dat duurt meestal zo'n 5 minuten en dan proppen we iets in onze muil. Datzelfde hongergevoel, maar dan continu, daar heeft één achtste van de wereldbevolking mee te maken en dat is ronduit oneerlijk. Zeker als je weet dat we doorgaans ruim voldoende voedsel produceren, genoeg om de volledige wereldbevolking anderhalve keer van eten te voorzien. Hoog tijd dus om uw 'Angry Food Face' te laten zien. Of niet, want eerlijk, u gaat er uw slaap toch niet voor laten, wel? Toch maar eens aan denken als je nog eens een hongertje voelt opkomen!

 

Ik Kook van Woede - My Angry Food Face

Hiphop Cereal - Over rappers en cornflakes!

Donderdag, dat is de dag waarop je op Coolinary allerlei soorten ongein kan verwachten. Middels enkele klikken met de muis durft een mens al eens op rare plaatsen te belanden en ook deze keer was dat niet anders. Bij Rappers and Cereal hebben ze goed begrepen dat de namen van de vaak vuilgebekte straatschoffies perfect te combineren vallen met iets onschuldigs als pakweg cornflakes. Dat in combinatie met iemand die een aardig stukje kan photoshhoppen en je komt tot onderstaand resultaat. Time for breakfast, Biatch!

 

Mag de spits afbijten, onze goede vriend Snoop Dogg, of liever Snoop Lion. Het zou me verbazen dat de 'Dogfather' zijn dag start met een bordje conflakes met melk, maar wie ben ik om die bloeddoorlopen wazige puppy-ogen van Snoop te wantrouwen. Snoop Loops for everybody!

 

Snoop Loops

 

Dat Jay-Z zelf nog geen cornflakes-imperium uit de grond heeft gestampt mag een raadsel heten. Succesvol rapper, producer, kledingontwerper, NBA makelaar, getrouwd met de al even succesvolle Beyonce en vader van een kleine spruit die nog voor haar geboorte meer verdiende dan de doorsnee bankdirecteur in België. Om maar te zeggen dat Jay-Z, Jigga voor de vrienden, zijn schaapjes al lang op het droge heeft dankzij zijn uitgekiende manier van zaken doen. Misschien brengen deze Jigga Jacks hem wel op een idee.

Jigga Jacks

Aah, Macklemore, mijn vriend uit de kringloopwinkel. De chronometer er even bijgenomen en deze bleekscheet uit Seattle rapt zo ongeveer evens nel als die andere bekende 'wigga'. Dezelfde iconische status als Eminem heeft hij nog niet bereikt, al loopt het met 's mans carrièere het laatste jaar wel als een sneltrein. En hey, hij kan zijn logees 's ochtends tenminsten Mackle 'S Mores voorschotelen. Als dat niet 'fucking awesome' is weet ik het zelf ook niet meer.

 

Mackle S'Mores

Ludacris heeft een rotjeugd achter de rug en dat zal u 'move bitch get out the way' -gewijs geweten hebben. Als tiener werd hij continu het spreekwoordelijke vuur aan de schenen gelegd door MC Urbanus die al rappend hoge ogen gooide met zijn hiphopklassieker 'Ludacris, potteke pis, potteke kak, almenak'. Dat hij alsnog geëerd wordt met de cornflakesvariant Luda Crisp is niet minder dan gerechtigheid.

Luda Crips

Ook zot van hiphop - negermuziek zoals die van Sint Andries MC's zouden zeggen - en cornflakes, dan weet u waarheen gesurft. Ik ben alvast onvoorwaardelijke fan, stroop mijn rechter broekspijp op tot aan de knie en draag een bandana in de linkerachterzak. Nu de slechte wijken nog mijden en ik hoop het een 'pak' langer te trekken dan 2pac!

Porky the Potato en andere grappige aardappels

Er lag een aardappel op de vensterbank bij mijn vader in Kreta. Op de vensterbank! Ze kregen het niet over hun hart om deze rakker te schillen, laat staan er puree van te maken. Volkomen te begrijpen natuurlijk, want als een aardappel als twee druppels water op een klein biggetje gelijkt - oren en neusje incluis - dan wil zoonlief daar uiteraard een foto van!

 

En kijk, hier is ie dan. We hebben hem onmiddellijk 'Porky the Potato' gedoopt. Als alles goed is staat Porky ondertussen op alcohol, kwestie van nog wat langer van dat guitige gezichtje te genieten.

 

Grappige aardappels, een mens komt dat niet elke dag tegen natuurlijk. Na het zien van Porky heb ik mezelf plechtig doen beloven om in de toekomst alle groentjes die ook maar ergens op lijken - niet gehinderd door enige fantasie - te fotograferen. Een dag later had ik al prijs. In de lokale BioPlanet lag er een bak patatjes en deze drie sprongen er onmiddellijk uit. Akkoord, ze zijn niet kleurijk beschilderd maar met een beetje goede wil kunnen ze toch doorgaan als 'babushkas' of 'matroesjkas', niet?

 

 

Ik denk dat er nog een gouden toekomst is weggelegd voor gember! Hoe dat die dingen op mannekes lijken, kan het niet anders of er daar in't kort een goeike zit aan te komen. Rest alleen de vraag of ik teveel tijd, dan wel teveel fantasie heb...

Big Appetites: Uit het leven gegrepen

Ja jongens, wat was dat gisteren allemaal. Zware kost in vergelijking met het licht verteerbare dat ik u doorgaans als ware het een suikerspin voorschotel. Uiteraard nam die Amélie O. niet la femme Valkiers op de korrel maar wel zowat heel bloggend Vlaanderen, dat had u ook al begrepen. Vandaar dus!

Nieuwe dag, nieuwe onzin en kijk... Om het vederlicht te houden ben ik een keertje op zoek gegaan naar enkele plaatjes van de in Seattle gevestigde fotograaf Christopher Boffoli. Onder de noemer 'Big Appetites' heeft die een fijne reeks foto's genomen. Uit het leven gegrepen, maar dan wel met voedsel en petieterige mannetjes in de hoofdrol.

De Ronde van Vlaanderen staat voor de deur en kijk, wie rijdt daar aan kop op de banaan welke voor de gelegenheid dienst doet als Patersberg? Volledig in het zwart, dat kan maar één ding betekenen. Het is niemand minder dan Tom Boonen. En het regent want hij heeft zijn regenjasje nog aan. Alles geven Tom!



Big Appetites, 'De Ronde van Vlaanderen'



Staat ook voor de deur, Pasen. Eieren allerhande sieren onze tuinen en woning maar niet alvorens deze grondig gecontroleerd zijn door de gezondheidsinspectie. Een ei, dat komt nu eenmaal uit het gat van een beest dus als er een gat in dat ei zit kan er vuiligheid in dat ei kruipen en dat is niet de bedoeling. Soit, u begrijpt waarom die mensen hun werk moeten doen!

 

Big Appetites, 'Controle van de paaseieren'



Heb je dat soms ook? Dan zit je gezellig naar Baantjer, CSI, Flikken of iets dergelijks te kijken en vanaf dat ene ogenblik dat die ene persoon in beeld komt weet je het, die heeft het gedaan. Gewoon, omdat hij of zij er het bakkes voor heeft. Dat er aan mij alvast een geweldig rechercheur is verloren gegaan staat als een paal boven water maar ach. Over onderstaande tafereel dan maar. Die ene braambes rechts met die bloeddoorlopen ogen, die moet je hebben, laat daar geen twijfel over bestaan.



Big Appetites, 'CSI Blackberry'



Van de week heb ik een blik Zwanworstjes gekocht. Dagen zonder Vlees loopt op zijn einde en ik weet nu al dat ik met plezier een hotdog of drie ga binnensloeberen. Zonder mosterd, die rotzooi mag je er inderdaad afhalen. Hotdogs, dat eet je met ketchup en mayonnaise. Zo is het maar net!

Big Appetites, 'Clean-up on isle Hot Dog'

Overkoken: Bitchfight in blogland!

Een beetje modder, een nagelnieuwe jurk van Marc Jacobs en iemand die middels enkele rake volzinnen de eerdergenoemde modder tegen de eerdergenoemde jurk keilt. Meer is er niet nodig om de blogosfeer in rep en roer te zetten. Als iedereen een mening heeft, dan ik ook. Of niet, wie zal het zeggen. In ieder geval, bitchfights, you gotta love em!

Degene die alles in gang zette was Els De Pauw die, in een column in Elle onder haar nom de plume Amélie O.  - een beetje zoals pakweg 'ontheroad' of 'WillyWortel' in hun reacties in Het Laatste Nieuws maar dan met een beter gevoel voor taal - modeblogster Sofie Valkiers van de populaire modeblog Fashionata flink in de zeik wist te zetten.

Van Amélie O. kon ik de stukjes in de ter ziele gegane bladen Deng en Mao wel smaken, Valkiers ben ik ergens in 2009 eens tegen het lijf gelopen op een blogevent van KitchenAid.  Dat de fashionista me na een korte babbel (en op expliciet verzoek) wist toe te vertrouwen dat er hoegenaamd niets mis was met mijn shirt van Thee Andrew Sufers - rock 'n roll chique - deed haar in mijn good books belanden. Zo gaan die dingen.

De ene haar columns lees ik af en toe in De Morgen, bij hoge uitzondering in Elle, de andere haar foto's passeren dan weer met de regelmaat van een koekoeksklok op Facebook zodat ik haar tandpastasmile - niet mijn woorden - en uitgebreide garderobe kan aanschouwen. Ik durf denken dat de genaamde Rudy Verboven ten huize Valkiers gouden zaken zou doen.

Het probleem is dus dat de dartele hinde Sofie wel eens op kosten van deze en gene mag gaan jetsetten. New York, Paris, Milano, dat steekt de ogen uit natuurlijk en meer nog, tijdens dat reizen durft men wel eens zijn geloofwaardigheid een eergevoel verliezen want alle bloggers laten zich omkopen...

Dat laatste stukje, het bleef even nazinderen. Alle bloggers laten zich omkopen! Die stelling, er valt iets voor te zeggen want de postbode staat hier wel verdacht vaak aan de deur met pakjes. Een uitnodiging voor een etentje of snoepreisje, ook daar ga ik volgaarne op in. Duz zat Amélie O. daar stiekem ook mij een beetje te schofferen ja? Te veel blogs, te weinig kwaliteit! En bloggers die - hou u vast aan de takken van de bomen - wel eens de plaats van een gediplomeerde en door ervaring gedreven journalist zouden durven innemen.

Toen ik in 2005 met Coolinary begon was er geen sprake van postpakketjes, snoepreisjes en blogevents voor foodbloggers. Die waren er gewoon niet. Toen ik vrouwe Valkiers tegen het ranke lijf mocht lopen was dat voor mij de eerste keer dat ik werd uitgenodigd op een dergelijk event. Als ik het lijstje deelnemers er nog eens op nalees bleek ik ook de enige foodblogger te zijn. Om maar te zeggen dat tijden veranderen, zeker op een tijdspanne van 8 jaar.

Wat mijn inziens ook veranderd is in diezelfde tijdspanne, dat zijn de budgetten die worden vrijgemaakt voor wat heet 'Sociale Media'. Bloggers dus! En bij uitbreiding ook zij die succesvol in de weer zijn op Twitter, Facebook, Instagram en dergelijke. Magazines zijn, hoe aangenaam lezen ook, relatief trage media en time dat is geld. Sociale media, dat gaat vooruit, ook al verschijnt dit stukje naar diezelfde normen rijkelijk laat maar het was voetbal en boys will be boys!

Terug naar die 'fringe benefits'. Naast snoepreisjes - nog steeds een uitzondering trouwens - pakketjes en plezanterijen krijg ik als blogger ook een resem voorgekauwde persteksten door mijn stort geramd. Dat deze enkele dagen later magazines en de daaraan gelieerde websites vullen is uiteraard niet het werk van diezelfde gediplomeerde en door ervaring gedreven journalist, althans dat mag ik hopen. Dat diezelfde magazines voor een groot deel leven bij de gratie van adverteerders dat zou ik zo nog even over het hoofd zien maar het is wel zo. Het verschuiven van budgetten, wringt daar misschien het schoentje rond de poezelige voet?

Op zoek naar de bewuste column van Amélie O. stootte ik op de site van Elle op een hardnekkige reclame voor Coca Cola Light, eentje die met geen klik op de juiste plaats weg te krijgen was. De popupreclame van Hennes & Mauritz bij la Valkiers maakte middels een welgemikte klik onmiddellijk plaats voor een verslag over haar ontmoeting met Marc Jacobs in Londen, op kosten van dezelfde frisdrankgigant. Twee keer geïnvesteerd en twee keer prijs. Bloggers noch journalist baas, het grote geld wint altijd!

Kunnen we misschien afspreken dat bij de eerstvolgende bitchfight (of catfight, ik wil niet oneerbiedig klinken) de kleren uitgaan en beide partijen elkaar in een bikini naar keuze en onder een dikke laag choco van het best betalende merk bekampen ter ons aller vermaak? De voltallige eenmansredactie van coolinary dankt u vriendelijk.

Ge gaat ze toch geen vlees doen eten!

Dagen zonder Vlees, hoe zit het daarmee? Wel, vandaag verscheen er een flard tekst van mij op de website van De Standaard. Blog, opinie of zelfs column - geef het beestje maar een naam - ondergetekende mocht zijn licht laten schijnen over het fenomeen 'bewust eten'.  Ik, de vleesgeworden koning van de culinaire onzin, gevraagd voor een stukje in De Standaard. Krijg nu wat!

Het lichtend pad van een notoir viesneus die alleseter wordt om vervolgens relatief bewust (zie oktober 2006) om te gaan met eten... dat zou me een stuk verder brengen dan de luttele 400 woorden die ik ter mijner beschikking kreeg. Die laatste stap, en meerbepaald de invloed van de schoonfamilie, dat moest lukken. Dat er bitter weinig ruimte zou zijn voor anekdotes mocht ook geen probleem zijn, daar heb ik coolinary immers voor. Iemand weten waar de termen 'macrochaotisch' en de 'eetpolitie' vandaan komen?

* De eerste keer dat ik macrobiotisch at - uiteraard wou ik dat 'eens' proberen - hoe kan ik, en bij uitbreiding de ganse schoonfamilie, die ervaring vergeten. Met lange tanden begon ik onder het toeziend oog van vriendin en schoonmoeder een gevecht met een stuk seitan of tempé. "Of het lekker was?" vroegen ze nog, alsof mijn mimiek geen boekdelen sprak. "Niet te vreten" dacht ik bij mezelf, maar vooral niets laten merken. Bleek net nu, op het opperste moment van culinaire beïnvloeding, dat stuk nepvlees zijn versheidsdatum ruim voorbij. De introductie van de term 'macrochaotisch' was een feit!

* Mensen met een overtuiging - een missie zo u wil - die durven al eens doordrammerig zijn en daar moet je voorzichtig mee zijn. Als je je schoonmoeder dan toch de bijnaam 'eetpolitie' wil toedichten, dan moet je niet alleen van goede komaf zijn, dan moet je je moment ook verdraaid goed weten kiezen. Succes over de ganse lijn, de lachers op mijn hand en met Lucia kan ik gelukkig nog altijd door één deur.

En Dagen zonder Vlees, hoe zat het daar nu echt mee? Een reeks starten met twee rode kruisjes, dat is niet echt netjes. 't Is dat ik in Bologna ragù zat te eten en me van geen kwaad bewust was. Een ander kruisje is te wijten aan een barbecue die ik heb gedaan. Zelf niet gegeten, maar als je voor 10 man staat te grillen, dan kan je maar beter een kruisje zetten. Het laatste kruisje dank ik aan een steengrillsessie bij een collega. Eén keer bewust in de fout gaan, dat valt nog mee denk ik dan.

Een frituurbezoekje, geen probleem. Kaaskroketten in plaats van bitterballen en hup! Dat het aanbod veggie snacks hier betreurend beperkt is, daar ben ik wel van geschrokken. Op restaurant dan maar! Huisgemaakte kaaskroketten, waarom niet. Ik gok dat ik tegen eind maart kan zeggen waar je de lekkerste kaaskroketten van het land koopt!

Als ik nog even de betreurde Heath Ledger, of liever de door hem met glans vertolkte 'Joker', mag quoten:"Why so serious?". Ja, ik vind dat jammer dat er niet meer foodbloggers op de 'Dagen zonder Vlees' kar springen - het kan nog hoor vriendjes - maar wat doe je daaraan? Dat van dat prekerig gedrag was een grapje, omdat ik weet dat dit niets uithaalt. En omdat je met grapjes, hoe flauw ook, heel af en toe toch meer bereikt dan je denkt.

* Vriendin ziek? Dan krijgt die gegarandeerd een "dan moet je meer vlees eten" op haar bord. De flauwe plezante, zo ben ik dan ook wel.

Strange Fruit - Sarah Illenberger

Dat een mooi plaatje of een aardig stukje kunst mij wel kan bekoren is al langer dan vandaag geweten. Dat moet zelfs niets met eten te maken hebben, maar hier op coolinary is dat wel mooi meegenomen. Ben ik helemaal van mijn sokken geblazen, dan kan daar zonder enige twijfel een post aan gewijd worden. De reeks Strange Fruit van Sarah Illenberger bijvoorbeeld.

Fruit dus - er zitten ook groenten tussen maar laten we daar niet moeilijk over doen - het resultaat mag in ieder geval gezien worden. Deze keer is het niet zozeer de fotografie die me aanspreekt. Een eentonige achtergrond met een fruitje erbij, dat zo ik misschien nog tot een goed einde kunnen brengen. Nee, het is het idee achter de foto, het fruit in kwestie is net niet je doorsnee fruit. Wat dacht je misschienvan een 'Hairy Apple'? Ik zou er niet meteen mijn tanden inzetten maar knap is het wel.



Hairy Apple - © Sarah Illenberger



Ook leuk, 'Slippery', waar je niet al te veel verbeelding nodig hebt om er een sneaker genre de klassieke Converse All Star in te herkennen. Wat één enkele nestel al teweeg kan brengen. Job well done!

Slippery - © Sarah Illenberger



Bij de 'Bamboo Aubergine' - eggplant zo u wil - begint het me zo'n beetje te dagen dat hier mogelijk niet alles het werk is van een kundig fotograaf. Laatste keer dat ik een aubergine langs de mandoline ritste was daar namelijk nergens een spoor van bamboe terug te vinden. Los daarvan, ook een schoontje!

Bamboo Aubergine - © Sarah Illenberger



Zotte dingen met wortel en lippenstift, een discobol meets ananas of een haute couture jurkje gemaakt van bladgroen... slechts één adres en dat is de website van Sarah Illenberger.

Lichtmis: tijd voor pannenkoeken

Zaterdag 2 februari is het Lichtmis en dat zal mij een worst wezen. Een 'feestdag' waarvan amper iemand de herkomst nog weet maar wel een beetje devoot pannenkoeken staat te bakken dat het een lieve lust is...toe maar. Des duivels zeg ik u, want het eten van pannenkoeken proberen te beperken tot één luttele feestdag - er zijn altijd slechte verstaanders - dat is een doodzonde. Pannenkoeken, dat is voor verjaardagsfeestjes, carnaval, luie zondagen of gewoon, zomaar.

Lichtmis dus, reden genoeg voor de mensen van Delhaize om mij middels een pannenkoekenpretpakket (zie foto) te bekeren tot het oud Christelijke gebruik van de pannenkoekenslag. Een mengkom met antislipbodem (10,95 €), zo'n handige suikerverdeler (9,59 €), een pakje vanillesuiker (0,64 €), een fles halfvolle melk (0,72 €) en een kg patisseriebloem (0,63 €). Uiteraard is het niet dat pretpakket ter waarde van 22,63 € dat me overstag heeft doen gaan voor deze post. Neen, het feit dat hier zowaar een openbaring gaat volgen, ongezien sinds de onthulling van de ware identiteit van Batman, dat is de echte reden!



Pannenkoekenpretpakket


In een ver verleden - lang voor ik mezelf al schertsend de barbecuegod van de kempen noemde - was ik zowat de pannenkoekenkoning van Turnhout. Opnieuw, een zelf toegedichte geuzennaam maar toch, wel verdiend. In 'Het Binnenhof' nam ik indien aanwezig naast de afwas namelijk ook de desserts voor mijn rekening en als er iets was dat er de deur uitvloog, dan waren het wel pannenkoeken. Zes pannetjes op het vuur en simultaan pannekoeken bakken, dat was geen 'eurigheid'!

Van diezelfde pannetjes staan er twee bij mij in de kast en eerlijk, je kan je geen betere wensen. Vergeet die regel dat de eerste pannenkoek altijd mislukt, dan doe je ofwel iets verkeerd of zijn je pannen niet veel waard. Misschien maar eens mijn geheimen prijsgeven!

Pannetje op het vuur, ready for action

Nodig: 200 gr bloem, 4 eieren, halve liter melk, 2 zakjes vanillesuiker (8 gr), 2 el kristalsuiker, scheutje arachideolie, scheutje bruiswater, extra arachideolie (om te bakken)

Doen:

- Bloem, eieren en suiker in een mengkom doen en al kloppend met een garde de melk toevoegen. Vervolgens een scheutje bruiswater toevoegen alsook de arachideolie*. Zeef het beslag om klontertjes te verwijderen*.

- Je pannetje op het vuur verwarmen en arachideolie toevoegen. De olie flink verwarmen en zodra deze lichtjes begint te roken weggieten in een potje*. Het nodige beslag toevoegen, een keertje rollen met de pan en deze op het vuur zetten. Met een palletmesje onmiddellijk de zijkantjes vrijsteken en zodra het beslag gestold lijkt met het palletmes je pannenkoek volledig losmaken en deze omdraaien. Dat mag met de nodige show!

- Met een beetje keukenpapier de arachideolie in het kommetje opdeppen en hiermee he pannetje insmeren. Op het vuur zetten en het hele proces herhalen tot al het beslag op is. Dit recep is goed voor zo'n 12 mooie flensjes. Eén ding is zeker, de pannenkoekenkroon zou mij lang niet misstaan!



Twaalf heerlijke flensjes!

De aandachtige lezer heeft ongetwijfeld enkele sterretjes zien staan bij het receptje. Niets mis met de normale manier van pannenkoeken maken, maar deze extra tips kunnen misschien wel eens het verschil maken. Laten we zeggen dat de koning er alvast bij zweert!

* Aangezien ik de pannenkoeken altijd (tenzij er iemand met een notenallergie aan de dis zit) met arachideolie bereid gaat er hiervan een scheutje in het beslag in plaats van boter!

* Bruiswater, je leest het goed! In 'Het Binnenhof' ging er steevast een scheutje in het beslag en daar ben ik - inmiddels zo'n 20 jaar later - nooit van afgeweken. Het resultaat? Luchtigere, minder dikke pannenkoeken.

* In een perfecte wereld zal je een mooi egaal beslag hebben als je vooraf je bloem zeeft maar eerlijk, voeg je melk iets te snel toe, klop te weinig en je hebt alsnog klontertjes. In plaats van de bloem zeef ik gewoon het beslag. Klontertjes fijnwrijven met de bolle kant van een lepel en je hebt geen verlies. Makkelijk zat.

* De truc met de olie! Waarom je mooi egaal deel om zeep helpen met een teveel aan olie. Eenmaal opwarmen in de pan, weggieten en vervolgens met keukenpapier in de pan deppen voor het volgende baksel. Werkt perfect, snel en zonder plakkende pannenkoeken.

Handig materiaal bij een pannenkoekenslag

Op naar Oud Sluis

Een beetje mens komt de grote Sergio Herman zo hier en daar al eens tegen. Bij de voorstelling van het Pure C boek, bij de aankondiging van Sergiology, op Chefs Summit, tijdens The Flemish Primitives... noem maar op. Overal en nergens zeg maar, behalve in zijn restaurant! Tot op heden was ik er niet in geslaagd daar een reservatie voor in de wacht te slepen.

Volledig mijn schuld is dat trouwens! Ruim vooraf reserveren, om één of andere reden zit dat er bij niet direct in. Ik ben het slag volk dat in al zijn naïviteit denkt dat een weekje van tevoren bellen volstaat om een tafeltje te bemachtigen. Er zal last minute wel iemand zijn weggevallen en ze zitten daar op mijn telefoontje te wachten. Niet echt dus!



Proeven, zien, horen...in't echt. Mooie vooruitzichten!



Een verlengd weekend in mei indachtig toch maar eens een mailtje gestuurd naar Oud Sluis. Om dat weekend fijn door te brengen was er twijfel over Barcelona, Genève, Bordeaux en Marseille. Er was een barbecue welke ik in goede banen zou leiden, maar niets van dat alles. Er rolde zowaar een mailtje mijn inbox binnen, om die reservatie te bevestigen datzelfde weeken in mei. In Oud Sluis! Voor mij en mijn madam! Ja, dan cancellen wij vakantieplannen en barbecues - excuses daarvoor - en dromen wij weg bij mooie vooruitzichten. Hoe zou je zelf zijn.

Kamasutra Koekjesuitstekers

Dat 2012 een aangenaam blogjaar was kon je hier al lezen, op hetzelfde elan verder gaan lijkt me geen slecht idee. En hoewel ik absoluut van mening ben dat een foodblog niet noodzakelijk receptjes moet posten - please, daar zijn kookboeken voor - ga ik op dat vlak ook een beetje mijn best proberen te doen. Voor jullie! In de tussentijd alvast één constante... culinaire getinte onzin!

Koekjes en dergelijke bakken, 't is niet direct iets voor mij. Het aanschouwen van de illustere 'Kamasutra Koekjesuitstekers' deed me dan ook weinig. Veel fantasie is er alvast niet voor nodig om te zien dat die koekjes 'vuile manieren' aan het doen zijn. Er zal wel een markt voor zijn gok ik zo.



Kamasutra koekjesuitstekers

En lang niet slecht gegokt zo mag blijken na een vingervlug rondje doelgericht surfen. Geen evidentie trouwens zo met kamasutra in de searchbox. In ieder geval, de 'Kamasutra koekjesuitstekers' in combinatie met wat eetbaar decoratiemateriaal en een 'dirty mind' geeft volgende stoute koekjes als resultaat. 't Zijn sloebers die koekjes!

Kamasutra koekjes

Zelf aan de slag? Via volgende link kan je de koekjesuitstekers terugvinden op Amazon en dat voor een luttele 5,5 €. Voor liefhebbers! Toegegeven, voor deze duizendste post - mja, ik doe dit al even -  had ik een relevanter onderwerp kunnen kiezen dan kamasutrakoekjes maar ach! Als ge al eens niet zot moogt doen.

Coolinary wishlist 2013

Het begint hier een jaarlijkse traditie te worden, het bijeen pennen van enkele restaurants welke ik dat jaar wel wil gaan ontdekken. Dat er van dat lijstje meestal maar een enkeling mag aangevinkt worden is geen erg, doorgaans vallen er her en der nogal wat onverwachte bezoekjes uit de bus. Altijd leuk. Voor 2013 blijken er voornamelijk dezelfde namen op het lijstje te prijken als voorgaande twee jaren. Verder merk ik ook een zekere drang op om enkele andere zaken opnieuw te bezoeken. Ontdekkkingsdrang vs herontdekkingsdrang dus. Het lang niet allesomvattende lijstje!

Te ontdekken:

Oud Sluis

De Pastorale

De Jonkman

Nuance

De Vitrine

Vrijmoed

Helsen

La Belle

Te herontdekken:

Pure C

De Veranda

J.e.F

Volta

Trente

 

Knopen doorhakken, nog zoiets voor 2013. Een ingeving van het moment, wie zal het zeggen, feit is in ieder geval dat ik een reservatie op zak heb voor dat popup-restaurant van Wout Bru. Raar, want bij het opmaken van dit jaarlijkse lijstje komt de naam Bru niet voor. Bizar want dat zou toch iets moeten zijn om naar uit te kijken. Niet direct dus! Knopen doorhakken, gebruik maken van mijn recht om te annuleren en met het vrijgekomen budget een restaurant van de lijst bezoeken. Zo simpel kan het leven zijn.

Dat er in 2013 lekker gegeten mag worden, dat is het minste dat ik u kan wensen. Dat en een goede gezondheid, geluk en voorspoed natuurlijk!

Culinaire verlichting

Culinaire verlichting, als ik dat herlees klinkt het alsof ik - jawel, flauwe woordspeling - het licht gezien heb, mezelf een nieuwe vorm van culinaire bewustwording heb aangemeten. Niets van dat alles! Kerst is nu eenmaal de periode waarin er meer lichtjes aritmisch fonkelen dan goed voor mij is, al dan niet op de tonen van één of andere melige kerstklassieker. Mensen die mij kennen kunnen beamen dat ik daar een beetje ambetant van wordt. Mezelf op iets anders focussen is dan vaak een goed idee. Jeeves, een onderwerp en snel!

Sinds een week of twee hebben we spotjes in onze keuken hangen. Na de verbouwingen was dat een beetje blijven hangen en in het donker koken, dat had ook wel iets. Maar licht, jongens wat een gemak. Als ik nu in mijn tengels snijd weet ik tenminste hoe diep het is, of ik een pleister moet nemen dan wel rechtstreeks naar het ziekenhuis mag fietsen. Spotjes dus! Wist je trouwens dat je die, mocht je dat wensen, op kunt leuken met behulp van enkele kopjes en ondertassen?

Kopjes en ondertassen als versiering voor je spotjes



Liefhebbers van de dolkomische reeks 'That Seventies Show' is het allicht niet ontgaan maar ten huize Forman is men licht - opnieuw, echt? - creatief omgesprongen met oude kaasraspen. Die ondingen die met de regelmaat van de klok een stuk vinger weghappen blijken zowaar dienst te doen als lichtarmatuur. Een gaatje in het handvat, meer is er niet nodig om zelf voor de nodige sfeer te zorgen. Tip van de chef, varieer in verschillende maten en gebruik ze als kaarskoker. Ook leuk! Ik zal mijn madam eens een 'how to' laten schrijven. 

Kaasrasp als lichtarmatuur

Zelf niet zo creatief aangelegd? Toch op zoek naar een lamp die je 'foodie zijn' - ahum - uitstraalt? Dan kan je jezelf nog altijd een looklamp van de hand van Anton Naselevets aanschaffen. Geef toe, eigenlijk ziet die er best leuk uit. Zachte kleuren, in de hoogte verstelbaar, mooi vormgegeven en van vampieren ook geen last meer.

Looklamp door Anton Naselevets

Als er iets is waar zo'n moderne kunstig gedraaide spaarlamp weg van heeft, dan is het wel een verse swirl ijs, recht uit de machine. Het was dan ook maar een kwestie van tijd voor er iemand met een ijshoorntje als lichtarmatuur op de proppen kwam. Op het eerste zicht perfect voor een kinderkamer, maar dan moet je het risico er wel bijnemen dat je kroost halsbrekende toeren gaat uithalen om aan die bollen te likken.

Hoorntjeslampen

Dit was 2012, Coolinary style!

Er staat een nieuw jaar voor de deur, het ideale moment om vooruit te kijken ware het niet dat er hier traditiegetrouw even wordt teruggeblikt op het vorige jaar.

- Uit eten!

In januari maak ik naar goede gewoonte een lijstje op met zaken waar ik, mocht het lot me even goed gezind zijn, graag zou gaan eten. In 2012 heb ik amper 2 restaurants van dat lijstje mogen aanvinken. Dat In de Wulf en Veranda direct goed waren voor 5 bezoekjes wil vooral zeggen dat we het daar enorm naar onze zin hadden.

Niet dat onze culinaire escapades tot amper vijf restaurantsbezoekjes beperkt werden hoor, geen paniek. Van het lokale Vin Perdu over het Griekse Prima Plora naar de Heart Attack Grill in Vegas, van Chez Lucia met de fellow foodies over Eat Love Tastings in Gent en de Hambar in Montréal naar Luzine in Leuven... geen gebrek aan gastronomische uitjes in 2012.

Leesvoer: Viva Veranda, Restaurant Veranda, In de Wulf, In de Wulf bis, Heart Attack Grill, Vin Perdu, Chez Lucia, Hambar, Eat Love Tastings, Luzine, Prima Plora

- Op ontdekking!

Alsof het de normaalste zaak van de wereld was stond ik daar opnieuw, in de keuken van de Comme Chez Soi, een beetje de handen uit de mouwen steken. Het moment van 2012 dacht ik toen. Wist ik veel dat ik nog twee dagen vanuit Zeeland verslag mocht brengen over de grijze garnaal, dat ik de Stella World Draught Masters vanop de allereerste rij in Montréal zou meemaken of dat ik in het gezelschap van Johnnie Walker het gure IJsland zou verkennen. Allesbehalve doordeweeks, dat besef ik maar al te goed.

Leesvoer: Comme Chez Soi, Grijze Garnaal, Restaurant Scherp, Creatief met garnaal, Stella Artois World Draught Masters, Johnnie Walker Double Black

- Erkenning!

Zowel Weekend Knack als Clickx kwamen in 2012 op de proppen met een 'wat zou de beste site van het jaar kunnen zijn' wedstrijd en Coolinary was tot tweemaal toe genomineerd in de categorie 'culinair'. Het is niet meer dan logisch dat lovende woordjes, vriendelijke commentaren en mailtjes telkens weer opnieuw deugd doen, een ereplaats in zo'n nationaal ingerichte wedstrijd dat is - laten we daar niet flauw om doen - meer dan plezant! Een derde plaats op de Weekend Blog Awards en een tweede plaats op Site van het jaar. Hoezee, en ook, marge voor verbetering!

Leesvoer: Weekend Blog Awards, Site van het Jaar

- The Home Bar!

Eten is één ding, maar het is een feit dat drinken minstens zo belangrijk is voor het welzijn van de mens. Los daarvan is het ook gewoon ronduit plezant, intrigerend en lekker waardoor een klein nevenprojectje zich opdronkg. Het kind kreeg de naam Tales from the Home Bar mee! In 2012 heb ik hier en daar wat aangename flessen op de kop getikt, in 2013 is het de bedoeling daar ook effectief mee aan de slag te gaan.

Leesvoer: Tales from the Home Bar, Sips, Jigger's, The Book Club, Diageo Nine-X Cocktail Academy

En dan waren er nog een resem boeken om te lezen, producten om te testen, vermeldingen in kranten en magazines en ook kleine dingen om van te genieten... teveel om op te noemen eigenlijk. Als jullie 2012 samen met Coolinary plezant vonden, dan zie ik geen reden waarom er daar in  2013 geen luchtig vervolg aan te breien.

De allereerste keer: pita

Afgelopen zondag met de vriendjes gezellig Chinees gaan eten in restaurant Kong Chau in Lichtaart. Zo samen gaan eten, op zich doen we dat te weinig, dus als het er van komt is het altijd wel een klein beetje feest. Wat onze keuze betreft lieten we ons adviseren door de gastvrouw des huizes, een ex-klasgenootje van één van de disgenoten, en niet zo heel veel later stond onze tafel propvol lekkers. Gebakken rijst en bami - wat had u gedacht - schotels met rundvlees, met garnalen en gember, met kip, met varken, een vegetarische gerecht met de naam Buddha's delight en uiteraard ook Peking eend met gangnam pangang saus. Zalig, en zoals dat meestal het geval is, ruimschoots voldoende.

Dat het nu pas de eerste keer was dat ik Peking eend at is allicht verwonderlijk voor een foodie. Dat gegeven werd een klein gespreksonderwerp waarna er plots nog enkele andere 'eerste keren' uit de doos der herinneringen werden opgediept.

Eentje daarvan was de eerste keer dat ik pita at bijvoorbeeld. In tegenstelling tot die pita zat die herinnering nog kraakvers in mijn geheugen. Het was 1993 en ondermeer Metallica, Neil Young, Faith No More, Sonic Youth en The Black Crowes hadden mijn eerste Werchter editie weten te kleuren. Na het vuurwerk trokken we met 'tante Sofie' richting de auto en daar stond ze, het eetstalletje waar ik mijn eerste pita zou eten. Een beetje sla en wat cocktailsaus... een openbaring! Laten we zeggen dat het niet de laatste geweest zou zijn.

Met een Chinese inleiding toch ook even stilstaan bij het feit dat er in dergelijke zaken steeds biefsteak friet op de kaart staat. Wie bestelt dat? Allicht dezelfde mensen die klagen dat hun lokale friturist plots van Aziatische origine blijkt te zijn. Frietchinees woord van het jaar! Lespect!

Een Iberico ham om te kussen!

Als ik ergens zo'n ongelofelijk heerlijke Iberico ham - poot incluis - zie liggen dan heb ik het vlaggen. Niet alleen wil ik daar mijn tanden eens inzetten, nog groter is de drang om dat spel bij de poot te pakken en daar iemand een pets mee te geven. Vreemd, daar ben ik me maar al te hard van bewust, maar ik roep verzachtende omstandigheden in mijnheer de juge. Als televisieseries als Bottom en The Young Ones je jeugd mochten kleuren, dan is dergelijk afwijkend gedrag niet geheel onverklaarbaar. Een milde afranseling met zo'n flink uit de kluiten gewassen ham, op televisie ziet dat er ongetwijfeld hilarisch uit, in het echte leven zijn de gevolgen allicht niet van de poes. Tenzij!

Ham kussen

Tenzij ik me online bij Culismo een levensecht 'hamkussen' aanschaf natuurlijk. Zelfde grootte, propere afwerking, laag aan calorieën en de sloop ook nog eens uit 100 % katoen... laat die tenzij maar vallen, het kussen is besteld. 16,90 € een koopje zeg ik u en de verzendingskosten zijn helemaal te verwaarlozen. Een nachtelijk kussengevecht ten huize coolinary gaat nooit meer hetzelfde zijn. Kleine tip voor de vriendin: You can run but you can't ham!



Ham kussen



Chocolade babyhoofdjes

Huivert ende beeft kindjes, de Sint is in het land. Nu hoor ik u denken dat dit toch goed nieuws is - cadeautjes, mandarijntjes, letterkoekjes enzo - één blik op de chocolade mannekes van artieste Annabel de Vetten en je zou voor minder de kriebels krijgen. Angstaanjagend realistische babyhoofdjes van witte chocolade toverde ze uit haar koksmuts, waarbij die zielloze dode ogen een beetje in het ijle zitten te staren.

In tegenstelling tot wat je zou denken was mevrouw de Vetten haar pilletjes niet vergeten, noch had ze er een marathonsessie van het oeuvre van de godfather of gore George Romero opzitten, de hoofdjes waren op bestelling. Gewoon. Op bestelling. Wie is dan de zieke geest vraag ik mij af. Op de afwerking van de hoofdjes valt alvast niets af te dingen, net als op de cupcakes en taartjes die madam doorgaans maakt, al zijn die een pak kindvriendelijker.



Chocolade babyhoofdjes

Shockerende baksels, nieuw is het natuurlijk niet. Ik heb hier al een Thaise bakker weten te passeren die zombiebrood wist te bakken dat moeiteloos een bijrol in The Walking Dead zou kunnen versieren. En dan waren er nog die ontbindende oren en vingers, misbaksels waarop ik de collega's nu ook niet direct op een maandagochtend zou trakteren. Fans van dergelijke culinaire ongein zijn de dames van Eat your Heart out. Doorklikken op eigen risico!

House of inventions - Blikgoed

Het 'House of Inventions', het was maar één van onze stops afgelopen weekend tijdens het 'Festival van de creativiteit' in Turnhout. Plezant, want in elke kamer stond bij elk object een plaatje waarop te lezen viel wanneer het desbetreffende artikel werd uitgevonden. En wat doet een rechtaarde foodie dan? Die trekt met rasse schreden naar de keuken!

Pakweg een blik tomaten, behoorlijk alledaags, maar anno 1810 was dat minder het geval. Toen kwam Peter Durand op het geweldige idee om eten te bewaren in blikken, iets waar we nu nog altijd de vruchten (of groenten) van plukken.

Peter Durand, uitvinder van het blik, 1810

Het grote voordeel van in blik bewaarde producten is zonder enige twijfel de lange houdbaarheid en dat kwam in de jaren stilletjes maar al te goed uit. Zo zou het tot 1858 duren vooraleer Ezra Warner met een degelijke blikopener op de proppen kwam. Juist ja, zo'n 48 jaar na de uitvinding van het blik.

't Is niet zo dat er in die 48 jaar geen blikken geopend werden, uiteraard wel, alleen verliep dat niet altijd even vlekkeloos. Wat zeg ik? Meer dan eens kwamen er zelfs ongelukken van, zeker als je weet dat in het leger de bajonet een van de meest gebruikte voorwerpen was om een blikje 'corned beef' te openen.



Ezra Warner, uitvinder van de blikopener, 1858



48 jaar ongein met blikken, probeer je dat maar eens voor te stellen. Het stemt wel tot nadenken natuurlijk. Misschien zijn er wel dingen die wij nu doen die net dat tikkeltje sneller, handiger kunnen. Rendez-vous binnen 48 jaar?

Stilleven Smaklöst

Onder de noemer 'Smaklöst' werkten fotografe Olivia Jeczmyk en styliste Joanna Lavén aan enkele - ahum, smakelijke - stillevens. Bloemen noch kransen, vis noch vlees, de hoofdrol wordt volledig door papier opgeeist.

Hoe knap zijn die ribstukken niet, om van de doorgeschoten uien nog maar te zwijgen. En dan die vissen en die halve  citroen. Als dit geen ongelofelijk staaltje origami is, dan weet ik het ook niet meer.