In de ban van de NutriBullet...

Onlangs werd ik gecontacteerd met de vraag of ik eventueel een NutriBullet wou uittesten. Nu deed die naam niet direct een belletje rinkelen - mijn brein dacht zelfs even aan een product uit het gamma voor volwassen genotzoekers - het internet bracht gelukkig soelaas.

De NutriBullet dames en heren, dat bleek een soortement blender te zijn. Eentje die u mogelijk van televisie herkent, maar dat doet naar mijn bescheiden mening het toestel enkel oneer aan.

Het toeval wou dat onze eigenste blender het recent had begeven, met als resultaat dat de staafmixer hier 'overuren draaide'. Om maar te zeggen dat het aanbod niet geheel ongelegen kwam. Ondertussen wist die NutriBullet me alvast te intrigeren. Ik bedoel maar, die mengkom staat onderstenboven op het toestel, daar wil je toch gewoon het fijne van weten. Niet?

Amper een week later werd er aan de deur gebeld door een vriendelijke manspersoon die me mee naar zijn auto wenkte. Snel werkte ik de denkbeeldige checklist uit m'n jeugdjaren af - clownsvermomming, lolly noch lange jas - om zo tot de enig mogelijke vaststelling te komen dat mijn hulp gevraagd werd bij het uitladen van een packet. De NutriBullets waren gearriveerd. Meervoud, krijg dat thuis maar weer verkocht.

De eerste was het basismodel met onder de kap een motor van 600W. Deze werd geleverd met 2 messen, 1 hoge mengbeker, twee lage - in combinatie met de vershouddeksels deaal om mee te nemen - en een gebruiksaanwijzing. Mooi meegenomen, op het keukenblad neemt deze alvast niet al te veel plaats in. Adviesprijs in winkels zoals Blokker, Bol, MediaMarkt: een luttele 99 €.

 

De tweede was de NutriBullet RX, een groter, krachtiger model (motor 1700W) die naast gezonde, koude drankjes ook in staat is sauzen en soepen tot een goed einde te brengen. Hiervoor maakt hij gebruik van een slimme technologie die de warmte van de motor over brengt naar de mengkom. Op amper zeven minuten heb je een hartverwarmend drankje van zo'n 70° C. In combinatie met een heus kookboek en enkele mengkommen tel je voor dit exemplaar in de winkel zo'n 199 € neer.

 

Het verkoopspraatje van de Nutribullet leert ons dat de combinatie van een krachtige motor en de exclusieve cyclonische beweging ervoor zorgt dat alles - van stengels en zaden tot de schil van fruit en groenten - volledig verpulverd wordt. Het resultaat, gezonde shakes en soepen met een maximum aan vitamientjes.

 

Geef toe, dat klinkt allemaal geweldig, maar wat zegt het toestel in de praktijk.

 

NutriBullet, het verdict:

 

- Beide NutriBullets werden door mij afwisselend quasi dagelijks gebruikt. Daar waar in het verleden af en toe de tijd ontbrak om te ontbijten - ach kijk, is het al zo laat? - wordt er nu dus dagelijks gezond ontbeten. Mengbeker vullen, knallen en klaar. Zo simpel en zo snel gaat het!

 

- Hoe makkelijk is het niet om 's ochtends een kan te vullen met allerlei lekkers zoals bijvoorbeeld yoghurt, banaan, bladspinazie, avocado, gember, amandelmelk, walnoten,pompoenpitten, dadels, appelciderazijn, rode bietensap en diens meer? Een glas bij het ontbijt, eentje in de voormiddag en eentje na het sporten. Gezond, ik dacht het wel. 

 

Ik dien eerlijk te bekennen, ik ben fan van die NutriBullets. En dan heb ik die warme functie op een pompoensausje en een soepje na nog niet ten volle benut. Valt het even mee dat de winter voor de deur staat.

 

Minpunten?

 

In alle eerlijkheid heb ik al wel eens een keertje gevloekt tijdens het afwassen van de NutriBullets. Achter het schroefsysteem durft wel eens 'vuiligheid' te kruipen. Pas op, da's volledig m'n eigen schuld hoor.  Zo kunnen de mengkommen zonder enig problem in de vaatwasser, maar verkies ik de handwas omdat ze toch op de Bullets op het werkblad kamperen en ik schrik heb dat ze anders het risico lopen dof te worden. Better safe than sorry!

 

En als u mij nu even wenst te excuseren, ik ga mezelf een powershake blasten!

Sunset Gomera Black, op de proef gesteld...

Onlangs kon u hier lezen dat ik sinds enige tijd twee nieuwe barbecues in mijn bezit heb, de Sunset Gomera Black (Gas) en de Sunset Tortuga (houtskool). Een povere zomer, vakantie en mijn eigen technische onkunde maakte dat ik de twee speeltjes nog niet al te vaak gebruikt heb. En dat is jammer!

 

Niets zo makkelijk om snel even van barbecue te doen, dan een gasbarbecue. Er wordt in wedstrijdmiddens - ja, ik doe soms aan barbecuewedstrijden mee - wel eens lacherig gedaan over gasbarbecues, maar eerlijk is eerlijk, na een lange werkdag is het verdraaid makkelijk om met de klik van een knop je barbecue aan te maken. Direct al geode punten voor die Gomera Black.

 

Maar toch even terugkomen op die technische onkunde welke ik mezelf toeschrijf. Natuurlijk is die niet geheel alleen aan mij toe te wijzen. Er zijn verzachtende omstandigheden! Zo zat er bij de BBQ geen slang met zelfontspanner welke ik aan een gasbus kon koppelen. Via de vertegenwoordiger van Sunset heb ik deze alsnog bekomen. Probleem was hier dat deze nog steeds niet aan mijn gasbus (buitendraad) te koppelen was, iets wat mijn inziens niet zou mogen.

 

Nadat Rudi de handyman van Qlinaria van twee gasaansluitingen eentje maakte - het lijkt me niet ideaal, maar het werkt wel - kon de Gomera Black eindelijk van stal gehaald worden. En toen regende het dagen aan een stuk. Belgische zomers, typisch! Gelukkig kwam het zonnetje ondertussen ook al even piepen. Merk trouwens ook op dat onze BBQ een trouwe supporter was van Team Belgium in Rio!

 

Uiteraard heb ik de laatste jaren meermaals met verschillende gasbarbecues gewerkt, nog nooit had ik er eentje thuis staan. Het mag gezegd, het is echt wel makkelijk. In no time is het toestel op temperatuur  en je vlees, vis of groenten ligt sneller op de gril dan je BBQ kunt zeggen. Ne, mij hoor je niets slecht over een gasbarbecue zeggen.

 

Een veggiespiesje, een stuk steak en enkele pittige worstjes, meer dan het gezelschap van een fris slaatje, wat couscous en koude in de schil gegaarde aardappeltjes moet het op een doordeweekse dag niet zijn.

 

Ik zie jullie allicht met verbazing kijken naar de twee worstjes die in de lekbak liggen te rusten. Wel, dat zit zo. Ze waren redelijk pikant, dus eenmaal gegaard kregen ze een Duvelbad. Het nam de pit een beetje weg en de worstjes bleven zo super sappig. Nu reeds mijn favoriete bierworst!

Het is allicht des mensens, maar als er ergens een barbecue wordt aangestoken gaat dat vaak gepaard met een overdaad aan vlees en vis. Bij een normale maaltijd houden we het bij één stukje vlees / vis, maar als het van een grill komt, how maar! Dan zijn verschillende stuks niet meer dan normaal.

 

Gevolg? Er blijft een overdaad aan stukken in de koelkast liggen. Niet dat dit een problem dient te zijn weet ik nu. Waar die stukken vroeger van de koelkast naar de vriezer verhuisden, gaan die nu gewoon de volgende dat opnieuw op de gasbarbecue. It's that simple. 

 

Ik zou er in een niet zo ver verleden niet eens aan gedacht hebben een houtskoolbarbecue warm te stoken voor twee papillotjes met vis en een hamburger. Maar nu...

 

De opmerkzame lezer heeft ongetwijfeld de witte indicatie in de rechteronderhoek van onderstaande foto gezien. Wel, dat is de indicatie van het bijzonder makkelijke Heat Leading System van deze barbecue. Iets waar ik je in de volgende post meer over ga vertellen!

Testlab: Philips Airfryer - goedgekeurd

Net zoals elke andere goede Belg bezondig ik me op regelmatige basis aan een frietje en bijhorende frituursnacks. Gouden zaken doen de frietkoten in de nabijheid van Casa Coolinary, al was het maar omdat ik zelf geen friteuse heb. Thuis frituren, daar gaat het hele huis van stinken en uiteindelijk is het ook altijd een gedoe met dat vet. Dat het ook anders kan, dat mag ik sinds deze week ondervinden nu ik dankzij een gunstige wind in het bezit ben gekomen van een Philips Airfryer.

Zoals de naam al doet vermoeden is de 'Airfyer' een toestel dat je favoriete frituursnacks bereidt op basis van hete lucht, vet komt er niet aan te pas. Gezond frituren met andere woorden, met 80 % minder vet naar eigen zeggen. Nu willen wij ons met plezier laten verleiden door een mooie foto en wat praatjes, willen we een oordeel vellen, dan moet er uitgetest worden.

Een hoogglans zwart toestel, dat perfect past in onze testkeuken waar zwart en wit hoogtij vieren. Feit dat de Philips Airfryer strak vormgegeven is maakt dat hij perfect kan post vatten op het werkblad en na gebruik niet noodzakelijk naar een donker hoekje in de keuken dient verwezen te worden. Het snoer is geïntegreerd in een klein compartiment achteraan de machine, wat het opbergen enkel maar vereenvoudigd.

De Airfryer inpluggen en het frituurplezier kan beginnen. Na zo'n drie minuten is het toestel op maximale temperatuur, zo'n 200 graden, waarna je de mand kan vullen met lekkers. Met de handleiding bij de hand werd er een eerste lading diepvriesfrietjes gebakken. Na zo'n 13 minuutjes waren ze zoals wij ze graag hebben, goudgeel en heerlijk krokant. Geslaagd in de basis? Wij dachten het wel.

Dat de Airfryer vetvrij werkt en er nagenoeg geen nare geurtjes aan te pas komen, dat zijn niets dan voordelen. De uiteindelijke vraag is natuurlijk ook of er nadelen zijn. Nu mag ik mezelf wel een 'foodie' noemen, als puntje bij paaltje komt heb ik een ongelofelijk zwak voor frituursnacks. Laat mij doen, en ik ben elke dag in de weer met bitterballen, viandellen en garnaalkroketten. Volgens vriendin ook direct de reden waarom we het al zo lang zonder friteuse stellen...

Frietjes, dat was alvast een succes, in een opwelling had ik mezelf ook een levensvoorraad snacks gekocht. Meer frietjes, kroketten, bitterballen en chickensticks. Frieten omdat ik een goede Belg ben, bitterballen omdat het mijn schuldig pleziertje is, kroketten omdat die synoniem staan voor feest en chickensticks gewoon omdat het kon. Met een interval van enkel minuten gingen die tesamen de Airfryer in en na en kwartiertje was de snelle hap klaar. Goudgele frietjes, krokante chickensticks en dito kroketten.

Maar kijk die bitterballen, mijn schatjes. Op basis van de kleur zou je zeggen dat ze lang niet gaar waren, maar niets was minder waar. 200° was te hoog gegrepen, de kern was te snel gaar. Perfect van smaak maar ze zagen er niet uit. Had ik 'de handleiding' goed gelezen, dan had ik ze op 180 ° gegaard en enkele minuten langer gegeven. Gelukkig zitten er nog zo'n 24 in de vrieskast, ruimte genoeg om te oefenen.

Vijf dagen in de familie en we zijn stiekem fan van de Airfryer. Alleen zijn we trouwens niet. Op facebook zijn er behoorlijk succesvolle groepen terug te vinden waarin liefhebbers hun receptjes delen. Zelf zit ik nog in de fase van de frituursnacks, maar het toestel blijk alles van quiches, gegrild vlees, pizza, muffins en een pak ander lekkers aan te kunnen. Nee, hier zijn we nog lang niet klaar mee.

Testlab: Moulinex Cuisine Companion

Spreek mij over een keukenrobot en nostalgische gevoelens nemen de bovenhand. Zo mooi de korte periode waarin mijn rijke fantasie de keukenrobot voorzag van mechanische armen, piepende wieltjes en een krakende computerstem, zo groot de desillusie toen dit alles niet meer dan een jongensdroom bleek. Het woord trauma neem ik net niet in de mond, maar zo’n dertig jaar nadat een droom abrupt aan diggelen werd geslagen ben ik op mijn hoede wanneer ik een ‘keukenrobot’ als de Moulinex Cuisine Companion mag uittesten.  

Moulinex Cuisine Companion

 

De Moulinex Cuisine Companion claimt de ideale partner te zijn in uw dagelijkse voorbereidingen, van voorgerecht tot nagerecht. Een manusje-van-alles dus, iets wat alvast mocht blijken op een voorafgaand event waarin ’s lands fine fleur van de foodbloggers kon kennismaken met deze alleskunner. Geflankeerd door een ervaren demonstratrice enkele receptjes tot een goed einde brengen, daar draaien wij onze hand niet voor om, maar hoe deed die Cuisine Companion het thuis, zonder hulp? Wij verwezen het fornuis een week naar de achtergrond en gaven de keukenrobot vrij spel. Al snel mocht blijken dat de gebruiksaanwijzing en het handige kookboekje met 300 gevarieerde recepten (100 voor- hoofd- en nagerechten) mijn beste vriend werden.  

 

Moulinex Cuisine Companion - receptenbundel

 

Moulinex Cuisine Companion - receptenbundel

 

Bestond er zoiets als de Olympische Spelen voor huishoudtoestellen, dan zou de Cuisine Companion als een ware tienkamper uitkomen in disciplines zoals koken, stomen, mengen, hakken, kneden, stoven, emulgeren… Veelzijdig? Ik dacht het wel. Tijd om aan de slag te gaan. Soep passeerde als eerste de revue. Ik stelde het apparaat handmatig in, fruitte de uitjes, waarna de rest van de groenten en de bouillon hun heil zochten in de ruime kom (4,5 liter). Soep met stukjes groenten of toch liever gemixt? No problemo!

 

In de voorraadkast vond ik nog een zakje risotto van The Flavor Shop en ook daar wist m’n nieuwe beste vriend raad mee. Al het goede van risotto en geen twintig minuten in de pan roeren. Akkoord, het ontbreekt aan charme, maar indien je agenda net als de mijne tjokvol staat dan is 20 minuten tijdswinst mooi meegenomen. Gewoon op de gebruiksvriendelijke interface de juiste knoppen indrukken en je bent vertrokken.

 

Geen idee wat we juist vieren op ‘Cinco de Mayo’ maar deze Mexicaanse feestdag staat in mijn agenda aangestipt met volgend bevel: “Drink Tequila!” En wie ben ik om mijn agenda tegen te spreken. Soep maken, risotto roeren, deeg kneden en diens meer, de machine smachtte gewoon naar een klusje met een surplus aan testosteron. Een ‘Crushed Ice Margarita’, op een dinsdag moet dat al eens kunnen dacht ik en aangezien de Cuisine Companion niet protesteerde vloeide de tequila, Grand Marnier, limoen- en citroensap rijkelijk. Ijsblokjes erbij en ‘pulsen’ maar. Makkelijk zat, het dekt de lading.

Moulinex Cuisine Companion - Cinco de Mayo style

  

Punt van ergernis bij huishoudelektronica allerhande, waar blijf je met al de accessoires en hoeveel tijd vergt het afwassen ervan niet? Wel, de accessoires zijn zowat allemaal vaatwasbestendig en ze komen met een handige opbergbox.

 

Als we vergelijken met de thermomix – we kunnen haast niet anders – dan mis ik persoonlijk het ontbreken van een weegschaalfunctie. Iets wat Moulinex dan weer countert met het feit dat ze een perfecte keukenweegschaal in hun gamma hebben die je er voor de gelegenheid ook nog eens bij krijgt. Als tekortkomingen en sterktes elkaar aanvullen, wie ben ik dan om moeilijk te doen. Dat de Cuisine Companion met zijn adviesprijs van 699 € een stuk goedkoper is dan zijn Duitse tegenhanger is ook mooi meegenomen. U had graag nog een pikant weetje als afsluiter? Op het moment dat de Cuisine Companion andere oorden opzocht na een uitgebreide testweek bestelde ik een pizza. Zelf koken? Daar begint een mens toch niet meer aan.

Domo Croque Madame

Voor de eindejaarsperiode hadden de vrienden van Domo een aardigheidje voor Mr. Coolinary in petto, hun nieuwste Croque Madame toestel. Ze konden het niet weten, maar als er iets is wat ik echt nooit eet, dan is het wel een croque madame. Teveel gedoe met die spiegeleieren die - zo maniakaal ben ik dan ook weer - perfect rond moeten zijn enzo.

 

Tijdens de 6 minute opwarmtijd die het toestel nodig heeft kun je perfect enkele croques voorbereiden. Mijn eitjes breek ik in kommetjes om enig ongemak met hardnekkige stukjes schaal te vermijden. Volgens de handleiding hebben ze vier minuutjes nodig die eitjes, al mag dat wat mij betreft gerust een minuutje minder. Hoogwaardige antaanbaklaag, dat bleek ook niet gelogen. De eitjes sprongen jandorie bijna zomaar op mijn bord.



Domo Croque Madame, niets dan lachende gezichtjes

Ondertussen heeft het toestel hier al verschillende malen dienst gedaan en elke keer opnieuw vind ik het behoorlijk lachen als die grote gele ogen en gapende mond me aanstaren. Serieus, voor croques gebruik ik nog steeds mijn Domo Croque XL - daar gaat dit toestel niets aan veranderen - maar een spiegeleitje bij het ontbijt? Haal maar boven die handel.

 

Tip voor de fabrikant! Het feit dat de bakplaten uitneembaar zijn maakt dat je op dat vlak perfect kunt uitbreiden. Vier spiegeleitjes en geen croques, dat lijkt me wel iets. Of een uitsparing waarin je naast je eitjes direct ook enkele strips spek kunt bakken. Zal ik een patent nemen op de 'XL Breakfast Machine' of willen we hier even omtrent samenwerken. Goede ideeën ik hoor.

Slim, Steady, Fit & Detox met Uzuma

Afgelopen zomer – nuja, zomer - werd de Braun sapcentrifuge nog eens van stal gehaald om ondergetekende te voorzien van een rijke selectie huisgeperste sapjes. Allerhande fruit en groenten werd vakkundig tot sap herleid, het ene drankje al smaakvoller dan het andere. Het ambitieuze plan om de groentepulp alsnog tot een bouillon te herleiden stierf nog voor de start een stille dood.

 

Weet je wat het is met die sapjes? Zelfs al heb je een relatief onderhoudsvriendelijk toestel, het blijft toch altijd een gedoe om die proper te maken. Dankzij Uzuma heb ik een volledige week kunnen genieten van een gevarieerd gamma aan sapjes zonder gedoe. Makkelijk zat.

 

Uzuma grossiert  in gezonde 'Green Juices', sapjes met ronkende namen als daar zijn 'Fuse', 'Vibe', 'Shine', 'Rise', 'Zen', 'Aura' en 'Karma'. Bij Uzuma gaan ze er prat op dat één flesje sap van 250 ml evenveel voedingsstoffen bevat als één kilo vers fruit en groenten. Leuk is alvast dat je op de flesjes niet alleen perfect kunt aflezen welke producten erin zitten, ook de hoeveelheid komt duidelijk aan bod. Een handige leidraad wil je zelf nog eens aan de slag gaan met de sapcentrifuge of slowjuicer.

Uzuma Green Juice

Al kunnen de verschillende sapjes afzonderlijk besteld worden (3,5€), het is het overwegen waard om één van de vier programma's te volgen. Naargelang het programma krijg je dan 21 of 28 sapjes thuisgeleverd.

- Slim: Snel en gezond afvallen (73,50 €) - een sapjeskuur van 3 dagen waarbij je 7 flesjes per dag soldaat maakt.

- Steady: Op gewicht blijven (98 €)- een sapjeskuur van een volledige week die je garandeert dat je de nodige bouwstoffen binnenkrijgt.

- Fit: Gezond en fit leven (98 €) - een sapjeskuur van twee weken waarbij je 2 sapjes per dag drinkt.

- Detox: Reinig je lichaam (73,5 €) - opnieuw een sapjeskuur van drie dagen waarbij je 7 flesjes per dag achter de kiezen werkt.

Zelf ging ik vol voor het 'Steady' programma, 7 dagen vier verschillende sapjes drinken, aangevuld met een lunch, diner en snack. Op gezette tijden water drinken is volgens het programma aangeraden, maar dat doe ik sowieso al.

 

Goed om weten is dat de sapjes (welke geen conserveringsmiddelen, geur-, kleur - of smaakstoffen bevatten) in bevrozen toestand verstuurd worden en vervolgens in de koelkast ruim twee weken houdbaar zijn. Perfect voor elk gekozen programma.

 

Uzuma Green Juice

 

Tussen de verschillende sapjes valt een duidelijk onderscheid op te maken . Zo heb je de rode en oranje sapjes welke eerder een zoete smaak hebben, de groene dan weer eerder een 'hartige' toets. Goed nieuws is dat de verschillende sapjes zich allemaal vlot laten drinken, zelfs lekker zijn. Enkel de 'Aura' kon mij minder bekoren. Het moet de spitskool zijn.

Het verdict? Het sapjes drinken ging mij behoorlijk makkelijk af. De occasionele Actimel die ik als ontbijt beschouw werd vervangen door een eerste sapje (8.00 h), waarna ik het makkelijk zonder snacken uithield tot 10.00 h (sapje 2). Na de middagpauze van het zelfde laken een broek, de sapjes van 14.00 h en dat van 16.00 h gingen er allebei vlotjes in.

 

Klinkt gek, maar ik voelde me effectief 'vitaler' tijdens de periode dat ik de sapjes dronk. Dat komt natuurlijk omdat ik die hoeveelheid groenten en fruit tijdens een normale dag gewoon niet weggewerkt krijg. De proef op de som? De weegschaal klokte - 2 kilo af ten opzichte van een week ervoor.

 

Akkoord, echt goedkoop zijn de sapjes niet, maar je krijgt er wel een programma op maat bij. Dat de sapjes mooi uitgebalanceerd zijn en er een gedetailleerde opgave van de effectieve ingrediënten op de flesjes staan in een absolute plus. Mooi meegenomen is de gratis levering en het feit dat je zelf geen toestellen meer dient af te wassen. Coolinary approved!

Creatief met Lesieur Isio 4 - Win een Magimix Mini Plus!

Niet zelden wordt mij gevraagd naar de mogelijkheid om een bepaald product in de kijker te zetten. Aangezien ik sinds het prille begin van Coolinary besloten heb geen 'reclamebanners' te plaatsen, rest er enkel de mogelijkheid om een stukje te schrijven over deze of gene en dan vooral als dat voor Coolinary, mezelf en mijn schare lezers enigszins interessant is.

De mensen van het Franse Lesieur bonden de kat de bel aan en engageerden de gerenommeerde chef Patrick Vandecasserie (ex Villa Lorraine, nu De Mayeur) om per seizoen een recept aan te leveren met de Isio 4 olie uit hun gamma. Ik die dacht dit product niet te kennen moest tot mijn eigen verbazing vaststellen dat net deze Isio 4 gewoon in het keukenrek stond. Het resultaat van een testsessie waarbij ik deze smaakneutrale olie voorzien heb van verschillende krachtige smaken!

U krijgt van mij dus vier seizoensgebonden recepten compleet met mooie foto's, en als klap op de vuurpijl mag ik ook nog eens een Magimix Mini Plus aan één gelukkige lezer wegschenken. U kunt naar onder scrollen om te weten te komen hoe u deze in de wacht kunt slepen, maar dan mist u wel het prachtige lentereceptje op basis van kwark en rood fruit.

Nodig: (voor 4 personen):

- 4 porties kwark, 250 g aardbeien, 100 g frambozen, 100 g aalbessen en 1 dl coulis van rode vruchten

- Voor de sorbet: ½ l water, 200 g suiker, 7 g verse munt, 9 g verse peterselie, 7 g verse koriander,  5 cl citroensap en 8 cl Isio 4-olie

Doen:

- Doe de kwark in een licht vochtige neteldoek en laat deze uitlekken.
- Verwarm het water en voeg de suiker toe om siroop te maken.

- Laat afkoelen en voeg vervolgens alle andere ingrediënten voor de sorbet toe.

- Mix en haal door de zeef.

- Laat de sorbet draaien in de sorbetmachine.

- Maak van de uitgelekte kwark welke nu steviger van structuur is per portie twee mooie quenelles en leg deze op het bord. Garneer met de rode vruchten, de coulis en leg er een bolletje kruidensorbet bij en besprenkel de kwark met enkele druppels Isio 4-olie. Smakelijk!

De wedstrijd en wat te winnen:

Als het water u niet in de mond loopt vanwege dit puike lentereceptje - nu het weer nog - dan wel bij het aanschouwen van deze prachtige zwarte Magimix Mini Plus. Zijn grote broertje mocht ik een tijdje terug uitproberen, de specifiaties van dit kleinood liegen er ook niet om.

Kwaliteitsspeelgoed voor de foodie vervaardigd in Frankrijk. Geleverd met de Mini-mengkom, citruspers, stalen mes, blendermix, eiwitklopper, plakjessnijder/rasp 2 mm, plakjessnijder/rasp 4 mm. Alle toebehoren passen netjes in een stijlvolle opbergdoos, de spatel en het receptenboek vervolledigen de prijs. Op de professionele motor (400W) krijg u 20 jaar garantie, aarzel dus niet om het beestje eens te laten werken. Prijskaartje, zo'n 200 € dus ik durf hier van een mooie give away spreken!


Te winnen: de Magimix Mini Plus



Nu ken ik mijn lezers, slechts een minderheid van diegenen die hier al dan niet dagelijks passeren zouden effectief een receptje maken op basis van de Isio 4 olie van Lessieur. Laat staan dat ze er nog eens een foto van zouden nemen en me deze doorsturen voor een wedstrijdje.

Lesieur Isio 4 is een olie die zich makkelijk laat gebruiken in de keuken, als basis voor een dressing of vinaigrette, om mee te bakken en zelfs om te frituren. Maar welke verschillende complementaire olieën vormen de basis van deze Isio 4? Antwoord in de commentbox - maar dan maak je het de concurentie wel gemakkelijk -  of stuur uw antwoord naar info@coolinary.be en wie weet ben jij de gelukkige winnaar?

Een kleine tip misschien? Op hun website kom je flink wat te weten al zul je wel je beste Frans moeten bovenhalen. Misschien biedt het web wel soelaas en indien dat niet het geval is kan je steeds in je locale Carrefourvestiging terecht voor een flesje olie. Succes, deze wedstrijd wordt afgesloten op zaterdag 1 juni!

Magimix 4200 XL

Of ik een tijdje de nieuwe Magimix 4200 XL wou uitproberen? Die vraag kreeg ik eind december op mijn boterham en aangezien  er op het aanrecht altijd nog wel een plaatsje te vinden was voor wat keukenspeelgoed heb ik daar maar positief op geantwoord. 

Ooit heb ik reeds geschreven dat het iets magisch heeft, zo'n 'keukenrobot'! Iets met herinneringen uit mijn prille jeugd die ik ook voor deze gelegenheid graag weer oprakel. Zo was er die tante waar ik, na vernomen te hebben dat die in het bezit was van een (keuken)robot, maar al te graag op bezoek ging. Een robot, dat was zoals die kleine R2D2 en de gouden C-3PO uit Star Wars, dat wakkert de interesse van een kleine sloeber als mezelf altijd aan. Nooit gezien trouwens die keukenrobot van mijn tante. Die zat jammer genoeg altijd in de kast.

Maar de Magimix 4200 XL dus! Op een keukeneiland - meer bepaald het mijne - ziet die er ongeveer zo uit. Flinke jongen met enkele troeven achter de hand. Zo heeft hij bijvoorbeeld niet één, maar drie mengkommen, wat handig is als je de ene keer veel en de andere keer iets minder te verwerken hebt.

Pesto voor twee personen, dat lukte perfect in de kleinste mengkom. De groentjes voor een barbecuebuffet voor 10 personen, dat wou nog net lukken in de 'middelste' mengkom en het deeg voor een huisgebakken brood, dat ging dan weer perfect in de grootste kom. Makkelijk zat!

De Magimix 4200XL op het eiland

Zoals we van een beetje keukenrobot mogen verwachten komen er een hele reeks accessoires aan te pas, voor het gemak aangeleverd in een handige opbergbox. Wortelen raspen, deeg kneden, eiwit opkloppen, komkommers snijden, parmezaan fijnhakken... noem maar op. En indien je niet erg inventief aangelegd bent valt er nog beroep doen op de Magimix 'Ma Cuisine', een kookgids die je een aardig eind op weg helpt met je robot!

Ik mag dan wat trots zijn op mijn manuele juicers, als je kilo's appelsienen of citroen te persen hebt, dan wil dat net een pak sneller vooruitgaan als je dat met zo'n robot met handig opzetstuk doet. Opnieuw, makkelijk zat!

Magimix receptenschriftje en box met accessoires

Dat het een gerief is zo'n keukenrobot, laat daar vooral geen twijfel over bestaan. En groot! Flink uit de kluiten gewassen is zelfs een understatement. Hij heeft dan ook XL in zijn naam staan. Ergens deze week wordt er afscheid genomen en verdwijnt hij van het eiland. Terug richting fabrikant of onderweg naar nieuwe avonturen. Met robotten weet je nu eenmaal nooit.

Geen idee hoe het met de keukenrobot van mijn tante is gesteld. Het zou me alvast niet verbazen mocht deze hetzelfde lot als C-3PO zijn ondergaan. Die is tot op heden ook nog altijd niet uit de kast gekomen.

Bosto Paella Cook

Of ik eventueel geïnteresseerd was om een nieuw product uit het gamma van Bosto te proberen? Er viel te kiezen tussen een spicy rijstschotel of een Zuiderse paella. Laat me dan maar voor dat laatste kiezen, een beetje Spanje op mijn bord, daar ben ik niet vies van. Het is uiteraard maar wat makkelijk om als foodie een beetje snobistisch mijn neus op te halen voor een kant en klaar maaltijd - waar zaten ze ook met hun gedachten - feit is dat er ook ten huize coolinary wel eens van die dagen zijn dat er te weinig tijd is om te koken. Dan is het gaan eten, afhalen of opwarmen. Paella dus!

Bosto Paella Cook

Een jaar of vier geleden heb ik dat eens gedaan, paella gemaakt voor een stuk of 50 personen en ik kan je zeggen, daar kruipt aardig wat werk in. Logisch dat ik benieuwd was naar deze paella die op een luttele 10 minunten zou klaar zijn. Rijst fruiten in olijfolie tot deze glazig ziet, groenten/kruidenmix en water of bouillon toevoegen, laten pruttelen tot het vocht opgenomen is en klaar. Simpel is het in ieder geval en effectief, na 10 minuten staat er eten op tafel.

Het was en optie, vis, kip, mosselen of iets dergelijks toevoegen, maar dan kun je evengoed van 0 beginnen. Enige toevoeging was wat saffraan en kikkererwten. Het resultaat? Een veggie paella die zich meer dan behoorlijk liet smaken. Extra punten trouwens als een 'pak na middernacht snack'. Koude paella, wie had gedacht dat ook dat behoorlijk lekker kon zijn.

Canderel Sucralose

Allez hup, het is om zeep. Er is besloten dat ik officieel te dik ben en men heeft me een pakket Canderel Sucralose bezorgt. Fijn dat ze aan me denken, maar ik zit er toch maar mee. Een dikkertje, ik? Om maar te zeggen dat die producten van Canderel in sé nogal ver van mijn bed staan, een beetje zoals pakweg de Weight Watchers of Coca Cola Light. Naar haar mening gevraagd over laatstgenoemd product zei een wijs filosofe ooit: "I don't drink that, it's for fat people!" Paris Hilton, you gotta love her!



Canderel Sucralose



Sucralose dus, een nieuwe zoetstof 600 keer sterker dan suiker. Enige voorzichtigheid in de keuken is dan ook nooit weg wil je je baksels niet om zeep helpen. Op zich is het simpel, één koffielepel Canderel Sucralose heeft de zoetkracht als een koffielepel suiker, het weegt alleen 10 keer minder. In dat opzicht is het raadzaam om nooit -en dan bedoelen we ook echt nooit - een bepaalde hoeveelheid suiker te vervangen door eenzelfde gewicht aan Sucralose. Werken met afmetingsmaatjes (cups, el's, tl's...) is dus de boodschap.

Ok, hoe de vork in de steel zit is nu wel geweten, tijd om aan de slag te gaan. Ik heb een tijdje naar die pot gestaart en me afgevraagd wat ik ermee zou doen. Een taartje bakken? Koekjes misschien? Of  toch maar gewoon over wat fruit strooien of in de thee gebruiken.  't Is allemaal mogelijk maar mijn imago indachtig mocht het net dat ietsje cooler zijn. Cooler, dat wil in mijn geval al snel zeggen 'iets met alcool' en dat trof. In de kelder stond er nog een weckpot met biologische citroenzestes op pure alcohol. De basis voor een deftige limoncello zeg maar. Het enige wat ik nog nodig had was een suikersiroop en daarvoor kon die Canderel Sucralose perfect dienen.

Limoncello, gebotteld 29 oktober 2012

Voila het resultaat, limoncello zonder suiker, wat ongetwijfeld wil zeggen dat ik mij grenzeloos mag laven aan deze fles. Ah ja, geen suiker wil zeggen geen calorieën. Of zie ik iets anders over het hoofd? Iets doen met calorie-arme toestanden zonder m'n cool te verliezen. Check!

Zelf aan de bak met deze Canderel Sucralose? Hier worden er enkele pottekes weggegeven. Niet enkel voor dikkertjes dus!

Win een Braun Multiquick sapcentrifuge!

Mijn gat en goei boter, dat zijn beste vriendjes. Vorige week hebben ze nog eens uitgebreid kennisgemaakt toen een vriendelijke koerier aan de deur stond met een wel flink uit de kluiten gewassen pakket. Een aangekondigd pakket, daar niet van, maar de inhoud was tot op dat ogenblik nog een verrassing. Wat dacht je van een prachtige Braun Multiquick sapcentrifuge!

In zeven haasten stond het speelgoedje al op het keukeneiland en zoals het hoort bladerde ik snel even door de gebruiksaanwijzing om enkele zaken vast te stellen die ik met het blote oog ook wel kon zien. Niks fruit vooraf snijden, in de koker passen makkelijk hele appels dus dat zat al snor. Hoezee! En dankzij de antislipvoetjes gaat de centrifuge ook niet op wandel als ze op volle toeren draait. Opnieuw hoezee! Maar het winnertje voor mij, klein maar inovatief, is de druppelstopper. Opvangkan of beker veranderen, één druk op de druppelstopper en je voorkomt een vervelend lekkend toestal dat heel je keukenblad onder morst. Driewerf hoezee! En oh, en 't is ook een streling voor het oog.



Braun Multiquick Sapcentrifuge

Ok, gloednieuw keukenspeelgoed op het eiland, dan hou je als doorsnee inwoner van de fruitmand maar beter je hart vast. Zes appels en een volledig doosje aardbeien moesten eraan geloven en in geen tijd stond daar een meer dan royale portie fris vruchtensap klaar. Een glaasje voor vriendin, de rest van de karaf voor mij, hoe gezond is dat wel niet.

Na het plezier, het opkuiswerk en ook dat viel reuze mee. Even afspoelen onder de kraan en hup, alle 'vuile' onderdelen de vaatwasser in. De in de groene container huizende fruitvliegjes lieten dan weer verstaan uiterst gelukkig te zijn met hun portie verse pulp. Graag gedaan jongens!

Even kijken. Vriendin blij, ik blij, fruitvliegjes blij! Rest me alleen u nog gelukkig te maken en hoe kan ik dat beter doen dan namens de fabrikant zo'n Multiquick Sapcentrifuge uit te delen? Gewoon, om de zomer lekker fruitig in te zetten! Doe even inspiratie op bij volgende foto en lees vooral verder hoe je dit stukje keukengerief in huis kunt halen.

Antioxidant mocktail

Niets zo makkelijk om een stel namen op een hoopje te gooien en daar een winnaar uit te kiezen, maar laten we het toch net even anders doen. Bovenstaande 'antioxidant mocktail' met komkommer, groene paprika, spinazie en kiwi is de nieuwe huisfavoriet, maar welke fruit/groentencombinatie is volgens jou een absolute winner?

* Zet je gouden smaakcombinatie in de commentbox

* Stuur een mailtje naar Coolinary

* Reageer via de facebooklink mbt tot deze post

* Of tweet naar @sidfrisjes met #coolinary

Vanaf half juli, laten we zeggen omstreeks de 17e, maak ik de winnaar bekend. Maar eerst alles proeven natuurlijk!

Délio No Mayo - allemaal slaatjes!

Gisteren zo rond de klok van vijf stond er iemand voor de deur. Met een welgevulde mand, maar ook  met welgemeende excuses. Het betrof immers een lunchpakket - aangeboden door Délio - en laten we eerlijk zijn, vijf uur is nu niet direct het juiste moment om te lunchen.

Nog geen week geleden postte ik hier het receptje van de in eigen huis award winning tonijnsalade van vriendin. Dat de slaatjes van de winkel er eens naast mochten komen staan en ook dat ik in een heel ver verleden nog in een slaatjesbedrijf op de loonlijst heb gestaan. Het is net dat bedrijf dat me deze mand cadeau heeft gedaan. Iets dat van een onfeilbare timing getuigt. En van een gezonde dosis durf. Vooral dat laatste!

Surprise lunchpakket

Terug te vinden in de mand, alles wat nodig is voor een snelle, gezonde lunch aldus de voedingsdeskundige  op de meegeleverde pancarte. Mineraalwater, fruit, soep, vers brood en hoe kan het ook anders... zelfs aan de slaatjes hadden ze gedacht. Slaatjes zonder mayo nota bene, drie variëteiten.

Volgens het verkoopspraatje bevatten deze slaatjes 50 % groenten en meer. En laat ik nu net op dat gebied jammer genoeg een moeilijk eter zijn. Peulvruchten, pompoen, venkel, wortel, ui... allemaal goed en wel maar ik heb dat niet zo graag in mijn tonijnsalade. Vriendin daarentegen lustte er dan weer wel pap van. Een kwestie van goesting.

Nee, doe mij dan maar de kip curry salade. Ook hier een pak groentjes zoals maïs, peulvrucht, aardappel, raap en ui maar gek genoeg weet ik dat dan weer wel te smaken. Mijn voorkeur, er zit geen lijn in, ik weet het. 

No Mayo salades

Het derde slaatje was er eentje met ham, iets waar noch vriendin, noch ik fan van zijn. Proeven deden we niet - flauw, ja we weten het - want dan verkommert het amper aangeraakte pakje toch maar in de koelkast. Dan kunnen we er beter enkele collega's mee blij maken. Enkele collega's, inderdaad, want er was nog wat materiaal om uit te delen bij ook. Iedereen content!

No Mayo give away

Bij het proeven van de tonijnsalade had ik een stukje groente in de mond dat ik niet direct kon plaatsen. Logische stap is dan even hulp zoeken in het ingrediëntenlijstje en wat zag mijn lodderoog? Plantaardige olie,    eigeel, azijn... Zijn dat nu niet de hoofdbestanddelen van mayonaise of zie ik dat verkeerd? Een beetje foodblogger mag naast razend vriendelijk toch ook een beetje kritisch zijn, niet?

Vrienden van de Smaak

Stel je voor: een zachte zomeravond, één lange tafel ergens in een veld, tafelgasten van overal en nergens, de zon die langzaam ondergaat en een topchef die in openlucht staat te koken met producten van de lokale boer, die meteen ook maar bij aanschuift... ziedaar de pure essentie van het rondreizende restaurant van de Vrienden van de Smaak. Een concept zo schoon dat ik het bij voorbaat iedereen al had kunnen aanraden. Maar hey, uitnodigingen zijn er om op in te gaan en ook op een zondagmiddag moet er gegeten worden.

Een prachtig blauwe hemel, hier en daar bezoedeld met een fiks dreigende wolk, het lijkt wel een constante bij onze bezoekjes aan het Limburgse. Hoe graag we onze ogen ook de kost hadden willen geven in de prachtige tuin van Kasteelhoeve de Kerchem, we waren maar wat blij dat onze nieuwe Vrienden van de Smaak op het allerlaatste nippertje een locatiewissel naar De Tuin van de Smaak van de Wroeter doorvoerden.

De Serres van De Wroeter

Zo'n tuinbouwcentrum, dat valt wonderwel om te vormen tot ontvangstruimte voor een stel foodies met honger. Een groentehal, afgeschermd van de aanpalende serre met een pak blauwe veilingbakken, dat werd de plaats waar we van onze aperitiefhapjes mochten genieten. Het eerste hapje dat de revue passeerde was een spiesje met asperge, marshmallow van kervel en crunch van Gandaham, netjes geserveerd in een pot met heerlijk geurende ananassalie.

Asperge, marshmallow van kervel en Gandaham

De eerste spiesjes waren amper achter de kiezen of daar kwamen de lepelhapjes met preskop van varken uit Alken en structuren van mosterd op de proppen. Zoals dat gaat in een gezelschap van foodies klikten de spiegelreflexcamera's dat het een lieve lust was. Zo'n uitnodiging, dat moet je natuurlijk wel een beetje verdienen. Twee lepeltjes voor ondergetekende was voldoende, er zou namelijk nog lekkers volgen. 

Preskop (van varken uit Alken)

Tartaar en crème van lokaal geteelde asperges (Kinrooi), volop in het seizoen is er niets dat zo juist smaakt. En asperges, dat is zo één van die dingen waarvan het een eeuwigheid geduurd heeft voor ik dat lustte. Maar laat nu vooral komen dat witte goud.

Eitje gevuld met asperge uit Kinrooi

Na de hapjes gingen we de boer op. De wild om zich heen razende hagelbui had andere oorden opgezocht wat ons de kans gaf om onder begeleiding het domein van De Wroeter te verkennen. Het lekkers groeit hier trouwens niet enkel in serres, ook in openlucht wordt er geteeld dat het een lieve lust is. Daarstraks nog gezegd dat ik perfect in een grootstad zou kunnen wonen, maar den boerenbuiten, dat blijft toch ook iets hebben. 

Boomgaard van De Wroeter

Serres, daar kweekt men niet alleen, daar eet men ook. Jasjes gingen uit, hemdjes werden opengeknoopt en dat 'marcelleke' onder mijn shirt heeft het ook niet lang volgehouden. Helemaal vergeten dat in een serre de temperatuur al eens durft oplopen.

Shared meals, het is maar één van de zaken die  'Vrienden van de Smaak' dat ongedwongen extraatje geven. Terwijl  je zelf een stuk roggebrood (Limburgse rogge) uit de houtoven van de Wroeter afbreekt schept de buurvrouw je een zalige salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei op. Heel relaxed allemaal.

Salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei

Ik had de eer en het genoegen de asperges met gedroogd rundvlees (uit Alken) te mogen serveren. Een snelle blik in het rond leerde me dat een stuk of vijf asperges wel moest lukken. Een beetje vers groen erbij, iedereen content. En niet onbelangrijk, niks gesmost, dankuwel!

Asperges uit Kinrooi met gedroogd rundvlees uit Alken

Daar zitten ze, de stille genieters. Een zeventigtal foodies, verdeeld over twee tafelhelften, netjes op een rijtje. Binnen de kortste keren heerste er een übergezellig ons kent ons gevoel, al is dat met disgenoten als Anniek en Mel nu ook weer niet zo verwonderlijk.

De vrienden van de smaak

Wat je allemaal niet tegenkomt in een serre zeg. Kraakverse sla, wie had dat kunnen denken. Nee, ik was lang niet de enige die er graag met een krop sla ging lopen. Maar we waren te gast en dan doe je zoiets niet. Stel je voor! Klein geheugensteuntje, dringend pluksla planten!

Sla, verser kan niet!

Een bar in een serre, maak dat van overheidswege verplicht en het aantal tuiniers en mensen met groene vingers stijgt exponentieel, dat mag je van mij aannemen. Goed gedronken dat we hebben, jongens toch.

Bubbels als aperitief (Scorpion Zwart Brut / Vliermaal), een frisse witte bij het voorgerecht (Chardonnay Blauw / wijnkasteel Genoels-Elderen), een verrassende rode bij het hoofdgerecht (De Vroege Loonse / wijndomein Cohlenberg, Borgloon) en zoet bij het dessert (Bosbessenwijn / bosbessenkwekerij 'Blueberry Fields, Koersel). 

En met al die alcohol zouden we het non-alcoholische alternatief nog vergeten. Natuurlijk ongefilterd appelsap van Hugo Jacobs uit Sint Truiden en tafelwater, geparfumeerd met roomse kervel en mosterdbloempjes. Dat laatste is er eentje om te onthouden.

De Vroege Loonse - Wijdomein Cohlenberg; Borgloon

Zei er iemand hoofdgerecht? De prijs voor salade van het jaar mag wat mij betreft nu al worden uitgereikt aan Giovani Oosters voor zijn ongemeen goede salade van spinazie en geitenkaas van "De Levende Aarde" (Alken). Fris en kruidig groen, smeuïge geitenkaas en hier en daar een krokant stukje noot. Super!

Salade van spinazie en geitenkaas

Die asperges, ik had dat zo goed gedaan dat ik ook het lamsvlees mocht uitserveren. En iedereen, op één fluffytariër na,  was vol lof van het lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof. Zachter heb ik het nog nooit gegeten. En die worstjes, jongens die worstjes toch. Daar zou ik nu nog van eten ware het niet dat de schotel in geen tijd leeg was. Betrof het hier een voetbalmatch, dat werd er tijdens deze gang gescoord met niet één maar twee wereldgoals. Absolute klasse!

Lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof

Het dessert mochten we zelf in de cuisine à l'improviste oppikken, kwestie van het aanwezige team van Vous lé Vous de nodige en volkomen welverdiende lofbetuigingen te geven. De pannacotta van geitenmelk met een toets van rabarber en hibiscus lieten we ons maar al te graag welgevallen.

Pannacotta van geitenmelk, rabarber, ...

En omdat koffie nog steeds niet echt aan mij besteed is - iemand gaat mij dat moeten leren drinken - werd het thee achteraf en wel lemon, pure vruchtenthee met citroengras en appel. Een koekje erbij, twee of drie misschien, ook dat is genieten.

Lemon thee & China Yunnan Green

Druppelsgewijs liep De Wroeter leeg en niets dan blije gezichten gezien. Niet het minst bij de organisatie voor wie dit de grote vuurproef was. Wat mij betreft hebben De Vrienden van de Smaak er met mij alvast een nieuwe dikke vriend bij. Het rondreizende restaurant doet de volgende maanden onder andere nog Limburg, Merksplas, Oostende, Meensel-Kiezegem, Sint Katelijne Waver en Dranouter aan. Tijdig reserveren kan wel eens de boodschap zijn! In de tussentijd kun je misschien overwegen om in de lokale kringloopwinkel alvast een leuk bord op de kop te tikken. Je gaat het nodig hebben!

Vrienden van de Smaak

Slaapmutsje - Warme melk³

Warme melk voor het slapen gaan, ik denk niet dat ik dat ooit al gedronken had. Maar aangezien een mens niet enkel op pijnstillers alleen kan leven - nee Dr House - mezelf toch maar een virgin slaapmutsje gegund. En er stond hier trouwens ook nog die melkopschuimer van Espressions dus veel werk zou ik er niet mee hebben. Reden te meer om die warme melk op zijn minst een beetje te pimpen, want op het einde van de rit blijft melk maar melk.

Chocolademelk, er zijn nog zekerheden. 200 ml melk in de de melkopschuimer tesamen met wat cacaopoeder, een druk op de knop en klaar in drie minuten. Heerlijk warm, drinkklaar en vooral, niets aangebrand. Tot zover deel één van mijn nachtmutsje.

Kaneelmelk, waarom niet? 250 ml melk in het apparaat, een halve afgestreken theelepel kaneelpoeder en de machine zijn werk laten doen. Makkelijker kan niet, ik zou me zowaar overbodig gaan voelen in mijn eigen keuken.

En tot slot, vanillemelkschuim. Om te beginnen het schuimopzetstukje aanbrengen anders komt er natuurlijk niets van in huis. 95 ml melk en een flinke snuif vanillepoeder, meer is er niet nodig voor het warme melkschuim. Het enige wat nog rest is het warme vanilleschuim toe te voegen aan het glas met de overige twee melkbereidingen. 

Drie lagen melk

Bijna een halve liter melk, chocolade, kaneel en vanille, dat is goed voor ruim een half uur genieten. Voor de televisie of boven de krant bijvoorbeeld. De mogelijkheden, dat spreekt uiteraard voor zicht, zijn onbeperkt.  Warme melk met honing, kardemom, een lepeltje nutella, een scheutje bruine rum... ga maar door. Dat krijg je dan als een niet koffiedrinker een toestel gaat uitproberen dat in eerste plaats vooral mikt op koffieliefhebbers. Rest me nog te zeggen dat koud opschuimen ook tot de mogelijkheden behoort. Met een smaakje misschien een mooi extraatje bij een milkshake of een dessertje.

Drie lagen melk + opzetschuimer

Te verkrijgen in de betere kookzaak zoals bijvoorbeeld het Turnhoutse Kooktijd. Dat wil zeggen, het toestel natuurlijk. De drie-lagen-melk moet je uiteraard zelf maken.

Feest in de keuken

Er is absoluut niets makkelijker dan foodies een plezier doen met wat nieuw speelgoed. Topmomenten zijn uiteraard verjaar- en feestdagen, gevolgd door die schaarse momenten  dat het geld bijna uit je zakken brandt, smekend om uitgegeven te worden. Een pan, een sauteuse, ne klopper of een patattenscheller... ondergetekende is al snel heel content. Kun je nagaan welke vreugdedans er voorafging aan het uitpakken van  de drie pakketten tjokvol plezanterijen.

Plezant speelgoed

Het meest in het oog springende toestel was ongetwijfeld de 'Superchef' van 'Espressions of Australia', een product dat nog niet zo lang op de Belgische markt te verkrijgen is.  Oogt fris, degelijk en zelfs een tikkeltje industrieel. Het toestel is een echte alleskunner, zo eentje dat mixt en blendt, kookt en stoomt... noem maar op. En ja, het heeft wel wat weg van dat 'ding' dat in menig topkeuken staat.

Espressions Superchef

Om niet te zeggen dat de Superchef verdraaid veel weg heeft van de Thermomix. Mijn opdracht voor de komende dagen en weken? Beide toestellen aan een vergelijkende proef onderwerpen. Soep, spaghetti, risotto, gestoomde vis met groentjes, chocolademousse, sabayon... die zaken. Een mens moet toch eten, nietwaar?

Superchef vs Thermomix

Feit dat vriendin vanaf dinsdag 10 dagen de Italiaanse schone uithangt mag ook niet direct een probleem.   zijn. Leftovers van de vergelijkende proef - mochten die er al zijn - kan ik met de 'Foodsaver' netjes vacumeren. Blijft langer goed, neemt minder plaats in beslag, niets dan voordelen dus. Voor de volgende barbecuesessie met Qlinaria direct ook eens proberen hoe ik vlees kan marineren door te vacumeren. 

Foodsaver

Slow Cooking, dat is toch het originele garen op lage temperatuur, niet? Stoofvlees uren sudderen op een vuurtje, die dingen. Akkoord, zelfs dat deed ons bomma indertijd eigenlijk gewoon in een snelkookpan,  maar toch. Sinds 1970 zowat terug te vinden in elk Amerikaans huishouden: de Crock Pot ofte original Slow Cooker. Stiekem vind ik die stenen pot alleen al ongelofelijk stoer. Benieuwd wat de varkenswangen er van gaan vinden. 

Crock-Pot

Geen koffiedrinkers hier in huis dus die 'melkopschuimer' van Espressions verdwijnt in no-time in de kast zou je denken. Niets is minder waar. Als er iets is waar iedereen wel in slaagt, dan is het wel het laten aanbranden van melk. Warme melk, lepeltje bruine rum, en als ik dan toch bezig ben een melkschuimpje met cacao en kaneel. Ik zou het bijna jammer vinden dat die winter voorbij is.

Espressions Melkopschuimer

Mocht u mij de volgende dagen plots niet zien of horen, vrees niet. Met al dat nieuwe speelgoed in huis kan ik niet anders dan even loos gaan. De kans is dan ook groot dat ik gewoon in de keuken zit.