Posts weergeven met het label Très Coolinary. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label Très Coolinary. Alle posts weergeven

vrijdag, juni 02, 2017

Resto Signatuur - Hoogstraten

Twee maal, zo vaak schoven wij onze benen onder een tafel bij Resto Signatuur in Hoogstraten. Een diner vorig jaar gold als eerste aangename kennismaking, de inderhaast ingeplande lunch van vorige week maakt dat we Resto Signatuur heel voorzichtig in het rijtje van onze huisfavorieten naast Lewis, Bún en Veranda weten te plaatsen.
 
Een vrije dag, de zon hoog aan de hemel en een brandend gevoel om ons even lekker in de watten te laten leggen. Koppel daaraan die foto op instagram van het uitnodigende terras en onze bestemming voor de lunch was beklonken. Resto Signatuur heeft zijn stek gevonden in de oude rijkswachtkazerne van Hoogstraten. Hun rustig gelegen terras op de binnenplaats van die oude kazerne heeft alvast twee grote voordelen. Je hebt er geen last van het drukke verkeer, en ook de zon staat er niet pal op je hoofd. Dat een welgekomen briesje bij tropische temperaturen voor verkoeling zorgt is een extra troef.
 

 
Gewikt en gewogen, de vier-gangen menu (38 €) zou het worden. Met een gepland Brompton tripje na de dis van zo’n 30 km doorheen de Hoogstraatse velden, leek vier gangen ons wel voldoende. Lunchke hé mensen!
 
Starten deden we - ons sprankelend glas champagne even buiten beschouwing gelaten – met een fijne combinatie van ‘Burratina, crumble van spek, geglaceerde artisjok en een citrusvinaigrette’. Schotel mij dit vijf dagen op rij voor en ik lepel dat nog altijd met evenveel plezier weg. Ik ben wel fan van burrata, een romige variant van buffelmozzarella, crumble van spek idem dito, maar het winnertje op het bord wat mij betreft was zonder meer de citrusvinaigrette. Hemels fris, ideaal bij temperaturen die schommelen rond de 30° C. De toon was alvast gezet.
 
 
 
De ‘Belgische noedelsoep’, het tweede gerechtje van deze menu, ik zat er eerlijk gezegd niet echt op te wachten. Gelukkig maar dat vriendin voet bij stuk hield, want wat een voltreffer was dit niet? De noodles waren in geen velden noch wegen te bekennen, maar waren vervangen door een fijne julienne van asperge. In onze dampende kom aspergeconsommé was verder gerookte varkenspoot, Oosterscheldekreeft, lamsoor, een half eitje en peterselievinaigrette terug te vinden. ‘Boenk erop’, een waarlijk machtig gerecht! Dat er speciaal voor dit gerecht kommetjes werden ontworpen, doet mij alvast vermoeden dat een variatie hierop wel eens een vaste waarde kan worden. Hoera!
 
 
 
Al enige tijd ben ik niet meer de foodie die ik enkele jaren geleden was. Mijn oprechte excuses hiervoor. ‘Txogitxu’, ik had er eerlijk waar nog nooit van gehoord. Het blijkt een Baskische speciliteit waarbij niet het ras van het rund, maar wel de kwaliteit van het vlees centraal staat. En die kwaliteit dames en heren, stond buiten kijf hoor. De dun gesneden Txogitxu speelde hier een overduidelijke hoofdrol en kreeg het gezelschap van krokante prei, kappertjes, beukenzwam en een fijne jus van gerookte laurier. De wederhelft die liever geen dan wel vlees eet liet zich ontvallen dat ze dit echt wel wist te smaken. Als dat geen compliment is.
 
 
 
Afsluiten deden we zoals we gestart waren, met frisse toetsen van citroen in de vorm van een ‘citroentaartje’. Het ogenschijnlijk eenvoudig dessert bestond uit een krokant bodempje van boterdeeg, roomijs van bio-citroen, een mousse van Griekse yoghurt en gremolata van piment d’Espelette, gember en citroengras. Als welopgevoede jongeman at ik dit netjes met m’n bestek op, maar verder was het om duimen en vingers bij af te likken. Ei zo na bestelde we een extra portie, maar er wachtte ons nog dat tochtje met de fiets.
 
 
 
Van onze kant niets dan lof voor het jonge koppel - Sally (zaal) en Bart (keuken) - dat met het nodige enthousiasme dit pareltje bestiert. Een geslaagd minimalistisch interieur en heerlijk verrassende gerechtjes zonder overbodige franjes… niet zelden een gouden combinatie.
 
Tel daarbij zeker ook hun goed oog voor fijne vormgeving en de meer dan democratisch geprijsde kaart. Voor 4 gangen betaal je een luttele 38 €, voor 5 gangen 47 € en 6 gangen 56 €. A la cart gerechtjes kosten 12 €, met uitzondering van de garnaalkroketten (14 €)! Wees eerlijk, deze prijzen kom je zelden nog tegen. Uw portefeuille zal een bezoek aan Resto Signatuur alvast niet beklagen. Ons verdict? Een aanrader! #KempenBoven
 
Resto Signatuur
Vrijheid 208/2
2320 Hoogstraten
T 03/501 37 01
 
Geopend van:
 
Woensdag tot zondag, van 12:00h tot 14h30 & 18:00h tot 21:00h
Zaterdag, van 18:00 h tot 21:00 h

dinsdag, november 08, 2016

In de ban van de NutriBullet...



Onlangs werd ik gecontacteerd met de vraag of ik eventueel een NutriBullet wou uittesten. Nu deed die naam niet direct een belletje rinkelen - mijn brein dacht zelfs even aan een product uit het gamma voor volwassen genotzoekers - het internet bracht gelukkig soelaas.

De NutriBullet dames en heren, dat bleek een soortement blender te zijn. Eentje die u mogelijk van televisie herkent, maar dat doet naar mijn bescheiden mening het toestel enkel oneer aan.

Het toeval wou dat onze eigenste blender het recent had begeven, met als resultaat dat de staafmixer hier 'overuren draaide'. Om maar te zeggen dat het aanbod niet geheel ongelegen kwam. Ondertussen wist die NutriBullet me alvast te intrigeren. Ik bedoel maar, die mengkom staat onderstenboven op het toestel, daar wil je toch gewoon het fijne van weten. Niet?

Amper een week later werd er aan de deur gebeld door een vriendelijke manspersoon die me mee naar zijn auto wenkte. Snel werkte ik de denkbeeldige checklist uit m'n jeugdjaren af - clownsvermomming, lolly noch lange jas - om zo tot de enig mogelijke vaststelling te komen dat mijn hulp gevraagd werd bij het uitladen van een packet. De NutriBullets waren gearriveerd. Meervoud, krijg dat thuis maar weer verkocht.

De eerste was het basismodel met onder de kap een motor van 600W. Deze werd geleverd met 2 messen, 1 hoge mengbeker, twee lage - in combinatie met de vershouddeksels deaal om mee te nemen - en een gebruiksaanwijzing. Mooi meegenomen, op het keukenblad neemt deze alvast niet al te veel plaats in. Adviesprijs in winkels zoals Blokker, Bol, MediaMarkt: een luttele 99 €.
 

De tweede was de NutriBullet RX, een groter, krachtiger model (motor 1700W) die naast gezonde, koude drankjes ook in staat is sauzen en soepen tot een goed einde te brengen. Hiervoor maakt hij gebruik van een slimme technologie die de warmte van de motor over brengt naar de mengkom. Op amper zeven minuten heb je een hartverwarmend drankje van zo'n 70° C. In combinatie met een heus kookboek en enkele mengkommen tel je voor dit exemplaar in de winkel zo'n 199 € neer.
 


Het verkoopspraatje van de Nutribullet leert ons dat de combinatie van een krachtige motor en de exclusieve cyclonische beweging ervoor zorgt dat alles - van stengels en zaden tot de schil van fruit en groenten - volledig verpulverd wordt. Het resultaat, gezonde shakes en soepen met een maximum aan vitamientjes.
 
Geef toe, dat klinkt allemaal geweldig, maar wat zegt het toestel in de praktijk.
 
NutriBullet, het verdict:
 
- Beide NutriBullets werden door mij afwisselend quasi dagelijks gebruikt. Daar waar in het verleden af en toe de tijd ontbrak om te ontbijten - ach kijk, is het al zo laat? - wordt er nu dus dagelijks gezond ontbeten. Mengbeker vullen, knallen en klaar. Zo simpel en zo snel gaat het!
 
- Hoe makkelijk is het niet om 's ochtends een kan te vullen met allerlei lekkers zoals bijvoorbeeld yoghurt, banaan, bladspinazie, avocado, gember, amandelmelk, walnoten,pompoenpitten, dadels, appelciderazijn, rode bietensap en diens meer? Een glas bij het ontbijt, eentje in de voormiddag en eentje na het sporten. Gezond, ik dacht het wel. 
 
Ik dien eerlijk te bekennen, ik ben fan van die NutriBullets. En dan heb ik die warme functie op een pompoensausje en een soepje na nog niet ten volle benut. Valt het even mee dat de winter voor de deur staat.
 
Minpunten?
 
In alle eerlijkheid heb ik al wel eens een keertje gevloekt tijdens het afwassen van de NutriBullets. Achter het schroefsysteem durft wel eens 'vuiligheid' te kruipen. Pas op, da's volledig m'n eigen schuld hoor.  Zo kunnen de mengkommen zonder enig problem in de vaatwasser, maar verkies ik de handwas omdat ze toch op de Bullets op het werkblad kamperen en ik schrik heb dat ze anders het risico lopen dof te worden. Better safe than sorry!
 
En als u mij nu even wenst te excuseren, ik ga mezelf een powershake blasten!

woensdag, augustus 17, 2016

De grote Jack Daniel's Barrel Hunt

Wie net als ik in z'n tienerjaren een ongelofelijke fan was van Guns N' Roses, die slaat geheid wel eens een glaasje Jack Daniel's achterover. Ik beken, ik ben fan. Niet alleen van de band, maar vooral ook van de iconische fles met zijn ronkende naam: Jack Daniel's! Dient er her of der een stevig potje gerockt te worden, dan is onze goede vriend Jack Daniel's - Jef Daneels in de kempenmond - nooit ver weg.
 
Om zijn 150ste verjaardag luister bij te zetten verstopt Jack Daniel's ter uwer vermaak 150 vaten op historische plaatsen over de ganse wereld. Onder de noemer Jack Daniel's Barrel Hunt deed deze wereldwijde schattenjacht alvast Munchen, Praag en Londen aan. Belgische liefhebbers mogen alvast beginnen nagelbijten want weldra is het aan ons...
 

"Is zo'n vat Jack Daniel's de moeite om op schattenjacht te gaan" hoor ik u denken! Neen, absoluut niet! Zo werden de vaten niet eens machinaal gemaakt, maar met de hand. Wat zelfs erger is, de vaten hebben reeds gediend om het drankje van de rockgoden in te rijpen. Okay, dat proces is goed voor 100% van de kleurbepaling en zo'n 70 à 80% van de smaakbepaling maar toch.
 
Een tweedehands vat dus, daarmee probeert men ons te lokken. Dat het vat gevuld is met onder andere een exclusieve barkit gemaakt van witte eik en tal van andere uiterst exclusieve prijzen lijkt me niet meer dan een pleister op de wonde. Of toch niet?
 

Nu ik jullie er ongetwijfeld van overtuigd heb om absoluut niet op zoek te gaan naar zo'n mucho coole barrel zou het niet netjes van mezelf zijn jullie er niet op te wijzen dat er vanaf zaterdag eentje te vinden is in ons Belgiëland.
 
De tips over de locatie welke u volledig zult negeren zijn terug te vinden op de facebookpagina van Jack Daniel's, op zaterdag. Terwijl u zich zaterdag rustig van de dagtaak kwijt zal ik me - alvorens me naar de pukkelpopweide te reppen - het hoofd breken over de whereabouts van deze eerste Barrel. Want over één ding kunnen we het eens zijn neem ik aan... niets mooier dan ondergetekende die zaterdag de lofzang 'een vat, een vat, een vat' ten berde brengt.

vrijdag, juli 22, 2016

Brompton World Championships 2016 - de voorbereiding

Doekjes moet ik er niet om winden, de laatste tijd (lees gerust jaren) post ik een pak minder op Coolinary. Niet zonder reden trouwens. Zo schreef ik naast mijn voltijdse dagtaak de laatste jaren een pak artikels voor o.a. VTM Koken, Miles Magazine, Bru, Visit Antwerpen en andere partijen. En kijk, dan stond Coolinary gewoon als laatste in de rij.
 
Sinds dit voorjaar kan ik ook een andere reden aanhalen, met name mijn Brompton. Al jaren vind ik deze in Engeland gemaakte vouwfiets een fijn staaltje design. Mijn woon-werkverkeer bedraagt amper 2 km (enkele rit), wat maakt dat ik zo'n prijzige fiets - ik betaalde de mijne 1550 € - niet eerder heb gekocht. Tot begin dit jaar dus, met reden!
 
Waarom een Brompton kopen?
 
Op 1 februari zag ik op Instagram een aankondiging voor het 'Wereldkampioenschap Bromton rijden 2016' passeren, en wie mij kent weet dat ik - opgepast, understatement of the year - relatief impulsief beslissingen durf nemen. Enkele klikken later had ik me ingeschreven voor het kampioenschap. Wat restte was een rondje wachten in de hoop ook effectief geselecteerd te worden voor de wedstrijd. Dat mailtje kwam er drie weken later! Reden genoeg om een Brompton te kopen.
 
Daar stond ik dan, bij Fietsen Bart in Turnhout, de reden van mijn aankoop goed te praten. Zelden een verkoper zo hard weten lachen. Geweldige service trouwens, en Bart is gewoon ook een topkerel.
 
Op 16 maart bestelde ik m'n fiets, op 14 april kreeg ik een mailtje dat hij vanuit Londen was gearriveerd. Geweldige fiets. Je kunt dat naast de televisie parkeren en dat ziet er ronduit geweldig uit. Zalig!
 
 
Een kampioenschap indachtig wil ook zeggen dat er getraind moet worden. Hoe ludiek die wedstrijd ook - 8 rondjes van 2,15 km rond het park aan Buckingham Palace, op een Brompton en in een net kostuum - je kunt maar beter goed voorbereid voor de dag komen. Voor een a-sportief person als mezelf geldt dat allicht dubbel.
 
Eén week had ik m'n Brompton en het leek oprecht een goed idee om 's nachts na een festival huiswaarts te keren op de fiets. Kilometers malen, dat idee. De details bespaar ik jullie met plezier, maar als er ooit een discipline 'rijden met een gapende hoofdwonde en twee gekneusde ribben' komt, dan win ik die met de vingers in m'n neus.
 
 
's Nachts rijden bleek dus geen goed idee, m'n lesje had ik wel geleerd. Een helm leek me ook geen overbodige luxe. Zes hechtingen is goed voor één sterk verhaal, maar niet voor herhaling vatbaar.
 
Trainen
 
Eenmaal hersteld van m'n tuimelperte kroop ik terug het zadel op en fietse ik al eens een keertje naar Antwerpen (45 km). Verder was  trainen in de maanden mei nog redelijk à l'improviste. Ik vogelde een toer uit van zo'n 17 km en een keertje of twee in de week reed ik die dan, afgewisseld met wat cardio-oefeningen in de fitness. Kous af!
 
Afvallen
 
Gaandeweg merkte ik dat ik fanatieker - en ook consistenter - werd wat het trainen betrof. M'n doel was niet alleen aanvaardbaar presteren op de wedstrijd (top 100 is al ambitieus), maar ook ettelijke kilo's overboord te gooien.
 
Repen chocolade, taartjes en koffiekoeken werden verbannen, het broodje 's middags werd vervangen door slaatjes allerhande en de dag 's ochtends starten doe ik met ongezoete yoghurt met fruit of een misosoepje. Ohja, als het effe kan probeer ik ook geen pintjes of cocktails te drinken. Lukt matig laten we zeggen!
 
Om dwangmatig m'n eigen gewicht meten kocht ik een smartscale, zo eentje die info doorstuurt naar m'n iPhone. Wel nu, de teller van dat spel ging alvast van 88 naar 81 kg. Maar liefst 7 kilo eraf. M'n einddoel is 75 kg - iets wat ik tegen einde van deze zomer hoop te halen. Voor de wedstrijd in Londen hoop ik af te klokken op 80 kg rond.
 
Beter trainen
 
Als je nooit sport en dan plots intensief begint te bewegen, dan is een uithoudingstest bij een sportdokter nooit een slecht idee. Kwestie van je tikker niet te overbelasten tijdens het onbezonnen trainen enzo. Dankzij een volledig hartslagrapport en een pak trainingsadvies sport ik nu een pak gerichter. En fietsenmaker Bart heeft ondertussen ook een groter blad op m'n Brompton gelegd. Kwestie van - komt ie - een tandje te kunnen bij steken!
 

Nog negen dagen en dan is het zover, de Brompton World Championships in Londen. Nog een weekje trainen en dan om zaterdag omstreeks 19.15 h knallen! Serieus, ik maak me geen illusies. Met kleppers als David Millar (ooit gele trui Tour de France) en Michael Hutchinson (UK kampioen tijdrijden) maak ik geen schijn van kans. 
 
Met een deelnemersveld waar flink wat sportievelingen tussen zitten is m'n beoogde top 100 plaats al ambitieus, maar het blijft het doel. Misschien moet ik me gewoon een ronde of twee laten uitzakken om er zo voor te zorgen dat ik met de winnaars op de finish foto kom te staan?
 
Net zoals het ooit met het barbecueën was, is dit eerste kampioenschap voor mij om eens te zien wat het allemaal inhoudt. 'Daarna kan ik nog zien...'  alzo sprak de regerend wereldkampioen barbecuesaus!

 

maandag, juli 11, 2016

Welkom Sunset BBQ

Sinds kort ben ik de trotse bezitter van twee nieuwe barbecues, de Sunset Gomera Black en een Sunset Tortuga. De Gomera (links) is een gasbarbecue en de Tortuga (rechts) eentje op houtskool. Beide werden in een flink uit de kluiten gewassen doos afgeleverd, wat maakte dat ondergetekende in de weer mocht met schroevendraaiers en sleutels allerhande. En zoiets kan twee kanten uit!
 
Kant 1: Het monteren van de Tortuga, de houtskoolbarbecue.
 
De verschillende onderdelen netjes voor me uitstallen, de instructies volgen, hier en daar wat vijzen aandraaien en in no time was de houtskoolbarbecue gebruiksklaar. Fluitje van en cent.
 
Kant 2: Het monteren van de Gomera Black, de gasbarbecue
 
Eerlijk, ik heb gevloekt bij het monteren van die Gomera Black. Om te beginnen omdat het begon te regenen nadat ik alle elementen netjes op het terras had uitgestald. En vervolgens omdat ik er rotsvast van overtuigd was dat er geen handleiding was meegestuurd. Een zoektocht op het internet mocht niets opleveren, een telefoontje naar de vertegenwoordiger leerde me dat de handleiding wel degelijk in de doos zat. gewoon over het hoofd gezien.
 
Met behulp van een logische handleiding was het geen probleem om samen met de wederhelft - ja, ik heb een hulplijn moeten inroepen - ook de gasbarbecue te assembleren zoals het hoort.

Sunset Gomera Black & Sunset Tortuga

Dan heb je twee splinternieuwe barbecues, wil het weer in België niet mee. Die enkele dagen dat de zon in juni scheen zat ik in Ierland of Italië en de overige dagen was het armoe troef. Regen, onweer en alles daartussen...
 
Afgelopen weekend was het eindelijk geweldig weer, maar pendelde ik dan weer tussen verschillende verjaardagsfeestjes (proficiat Seb & Katrien), het legendarische Sjockfestival en m'n eigen slaapkamer. Mag ik hopen dat het eindelijk gaat zomeren zodat ik die Tortuga en die Gomera Black eens aan het werk kan zetten. Wordt zonder enige twijfel vervolgt.
 
 

vrijdag, mei 27, 2016

Wildpluk in Brussel met The Botanist

Er zijn zo van die uitnodigingen die iemand als ik moeilijk kan afslaan. Die van The Botanist bijvoorbeeld, eentje om te gaan wildplukken in de wondermooie Brusselse natuur. Gooi nog een heerlijk natuurlijke maaltijd en enkele cocktails in de mix en je weet dat ik geheid van de partij ben!
 
Waarom wildplukken hoor ik jullie denken. Een goed vraag met een meer dan voor de hand liggend antwoord. The Botanist is een small batch gin, gemaakt uit 9 basisaromaten en 22 lokale, in het wild groeiende botanische ingrediënten. Deze 'botanicals' - zo heet dat onder connaisseurs - worden met de hand geplukt rond de lochs en rotsen, op de Hebriden eilanden voor de kust van Schotland. Hoofdleverancier is het gekende eiland Islay waar ook de distilleerderij van Bruichladdich gevestigd is.
 
Niemand beter dan international Brand Ambassador Joanne Brown om ons de geschiedenis van deze relatief jonge gin (2010) toe te lichten. Met een sappige Schotse tongval vertelde Joanne over haar ervaringen met wildplukken op het eiland. Ogen dicht en wegdromen naar Islay, zo makkelijk kan het soms zijn.
 
Wie een beetje bij de zaak is heeft ongetwijfeld opgemerkt dat The Botanist niet meer in een slanke rechthoekige fles zit,  maar wel in een mooi vormgegeven rond exemplaar. Tip voor de liefhebbers, de gebruikte botanicals zijn in relief op de fles terug te vinden.
 
 
Als er iets is wat een mens opkikkert na een intensieve fietstocht van een half uurtje doorheen het glooiende Brusselse landschap, dan wel een kraakverse salade. En kraakvers mag je letterlijk nemen, verschillende smaakvolle blaadjes en bloemen waren zich luttele uren ervoor niet eens bewust van hun gruwelijk lot. De struik met met chickennuggets hebben we tijdens de wildpluk jammer genoeg niet meer gevonden. Stel je voor! 
 
Direct in de cocktails vliegen - mensen weten waar mijn prioriteiten doorgaans liggen - was er niet bij. Het programma voorzag dat we onze gin eerst gewoon puur proefden alvorens de Brusselse flora onveilig te maken.
 
 
 
De persoon die onze wildpluk in goede banen zou leiden was Geert Heyneman, Gents stadsbotanicus en fervent wildplukker. Voor een divers publiek dat verschillende talen spreekt is de Engelse taal zelden een slechte keuze.
 
Wildplukken mag dan misschien wel een geitenwollensokken imago hebben, zodra Geert het had over zware metalen (Heavy Metal) aan de oevers van rivierbeddingen of de culinaire toepassingen van een dovenetel (Deaf Nettle) rockte het als de beesten. Bijna m'n luchtgitaar boven gehaald.
 
Alle gekheid op een stokje, we laten teveel lekkers aan ons voorbij gaan. We kunnen wel met grote ogen kijken naar chefs zoals René Redzepi of Kobe Desramaults die in de nabije omgeving van hun restaurant 'foerageren', zelf doen we het te weinig of helemaal niet. Met wisselend success zelf kruiden en groentjes telen omdat het hip is, doe maar eens lekker gek, maar al het moois dat de natuur ons geeft... dat laten we netjes links liggen. Waarom? We weten niet beter! 
 
Wie zelf aan de slag wenst te gaan maar - net zoals zowat iedereen - niet weet hoe te beginnen kan ik het  Grote Wildplukboek van Edwin Florès alvast aanraden. Hiermee kan je zo aan de slag.
 

 
Dat ik op amper een uurtje tijd bijzonder smaakvolle 'dingskes' geproefd heb, het is een understatement. En dan heb ik het niet eens over de fenomenale wildplukpesto van Geert, maar gewoon blaadjes, wortels en knopjes. Uiteraard lieten wij ons al het groen welgevallen, met smaken die varieerden van bitter tot pittig en zoet. Alles wat je in de keuken nodig hebt met andere woorden. M'n geheugen laat me even in de steek maar ik denk dat het de meidoorn was me wist weg te blazen met een hemelse amandelsmaak. Ongelofelijk straf!

 
Een derde onderdeel van het grote wildpluk avontuur was het bereiden van cocktails op basis van The Botanist met verse planten, bloemen en kruiden als verrassende smaakmakers. Nick Baeyens, voormalig barman van ondermeer Baar in Gent had duidelijk wat opgestoken tijdens de weken dat hij Geert Heyneman vergezelde op zijn wildpluktochten. Het resultaat waren smaakvolle siroopjes die niet alleen cocktails ten goede komen, maar ook een prachtige basis zijn voor zomerse limonades.
 
De cocktail waarvan ik hier het recept deel, een variatie op de French 75,   kreeg de welluidende naam 'De Zonnekoning' mee. Hij verwijst niet naar Lodewijk XIV, maar wel naar de gele paardebloem die als basis diende voor de siroop. Het ligt waarschijnlijk aan mij, maar 'Manneken Pis' had als naam ook niet misstaan. Pisbloem, Brussel...
 
Nodig:
 
40 ml The Botanist, 30 ml citroensap, 28 ml paardenbloemsiroop, witbier.
 
Doen:
 
Doe gin, citroensap en siroop in een met ijs gevulde shaker en shake krachtig gedurende 10 à 15 seconden. Strain en top af met het witbier. Heerlijk verfrissend.


The Botanist, te koop bij de betere drankenhandel. Adviesprijs 39,95 €

dinsdag, april 19, 2016

Burgers & Booze, Antwerpen


Eind 2014 opende Burgers & Booze op het Antwerpse Zuid zijn deuren, een zaak die zoals de naam reeds doet vermoeden grossiert in premium hamburgers en eigenzinnige cocktails.
 
Niet eigenaar Kiarash Nabavieh - u kent hem ondertussen ook van Frank & Brut - gooide tijdens die opstartperiode grote ogen op social media, maar wel de White Lie burger, een pekzwart exemplaar van broodje, kaas tot ketchup.
 
Dat plaatsjes schaars zijn in een goed draaiende keet heeft natuurlijk ook zijn nadelen. Vol is vol, en als je een acuut hongertje hebt is dat wel het laatste dat je wil horen. De afgelopen weken werd er dan ook druk gewerkt in het pand van de buren en sinds vandaag is Burgers & Booze zowaar dubbel zo groot.
 
 
Dubbel zovee zitjes dus, en daarmee stopt het goed nieuw voor de liefhebbers van  gourmet hamburgers niet. Ook de White Lie burger maakt opnieuw zijn opwachting, hetzij voor een beperkte periode. Smullen van deze delicatesse - zo zwart dat het de hoes van een Metallica plaat kon zijn - is voor diegenen die er snel bij zijn. Ons wijs advies? Gewoon doen, want hij is om duimen en vingers bij af te likken.
 


U blijft nog even op uw honger zitten en verwacht nog meer nieuwtjes? Daar draaien wij bij Coolinary onze hand niet voor om. Niemand anders dan Dries Botty - onze homeboy van de Dirty Rabbit - is verantwoordelijk voor het cocktailmenu van Burgers & Booze. Zet jezelf aan de puike bar en laat jezelf eens lekker gaan denken we dan. Puntje van kritiek is dat ik de pickleback shots niet meer op de kaart zie staan. Ongetwijfeld een vergissing. Right?


Last but not least langs de neus weg nog even melden dat Kiarash nog wilde plannen heeft. Zo staan er voor zowel Burgers & Booze als Frank & Brut filialen gepland in Brugge, Brussel, Gent en Knokke. Vergeet de Kempen niet denk ik dan!

Burgers & Booze
Leopold de Waelstraat 7
2000 Antwerpen

Openingsuren:

- Zondag tot en met donderdag van 17h tot 22h
- Vrijdag en zaterdag van  17 h tot 23h

maandag, maart 14, 2016

Pizza Pocket


Een verhaaltje uit de wonderlijk waanzinnige wereld van Sid Frisjes is misschien de uitgelezen manier om opnieuw aan te knopen met het foodbloggen. Het was alweer een tijdje geleden, maar laten we daar vooral niet om treuren. Sid's back, en hij schrijft terug nog steeds over onzin.
 
Het moet ondertussen een jaar of twee geleden zijn dat ondergetekende alvorens een cocktailworkshop in de Absinthbar aan te vatten, samen met de genaamden Flap en Wedz in Da Giovanni belandde voor een snelle hap.
 
Groot was mijn verbazing toen één van mijn twee kompanen zijn laatste spie pizza in zijn borstzak deed verdwijnen onder het motto 'voor de honger die komt'. En die honger kwam er, meerbepaald tijdens de cocktailworkshop. Breed grijnzend diepte 'hij die in Antwerpen woont' zijn stuk pizza opnieuw op om dit zonder te verpinken te verorberen. Nooit eerder meegemaakt!
 
 



Nu vraagt u zich ongetwijfeld af waarom deze anekdote net nu wordt opgerakeld? Wel, zo uitzonderlijk bleek de actie met de pizza en de borstzak niet te zijn. Getuige hiervan het hemd met de Pizza Pocket. Iemand weet waar zich aan te verwachten met Kerstmis.

woensdag, februari 10, 2016

Ferran Adrià: Notes on creativity - Marres Maastricht

Hij komt naar Nederland, de legendarische chef-kok Ferran Adrià van het al even legendarische restaurant El Bulli. Noteer 18 maart 2016 alvast in je agenda, want dan zakt de chef af naar Maastricht voor de speciaal aan hem gewijde tentoonstelling Ferran Adrià: Notes on Creativity. Deze tentoonstelling loopt van 10 maart tot en met 3 juli 2016 en is exclusief te zien is in Marres, Huis voor Hedendaagse Cultuur in Maastricht.
 
Ter gelegenheid van zijn komst organiseert Marres een reeks van activiteiten en ontmoetingen: cookouts in de wijk, meet en greets voor studenten en ontmoetingen met jonge kooktalenten. Op zaterdag 19 maart is er een uniek, exclusief diner, waarop bekende chef-koks die schatplichtig zijn aan Adrià – en bij elkaar goed zijn voor negen Michelin sterren – hun krachten bundelen.
 
 
 
De tentoonstelling: honderden tekeningen, kleimodellen en de soep-geur-lepel
 
Verwacht je aan honderden tekeningen, kleimodellen, foto’s, spraakmakende gerechten, prachtige menu’s, bijzonder serviesgoed – zoals de soep-geur-lepel – en opmerkelijk kookgerei. Het hoogtepunt van de tentoonstelling is een speciaal ontworpen spiegelzaal met een eindeloos landschap van meer dan honderd zwevende eetobjecten: glazen tumblers in alle mogelijke vormen, metalen amuseplaatjes, leistenen en glazen borden en plasticines, die de grootte van een gerecht aangeven. Ook de films Cooking in Progress en 1846 komen hier aan bod.
 
Enkele jaren geleden liep ik als bij toeval de tentoonstelling El Bulli: Ferran Adrià and the Art of Food binnen in het Londense Sommerset House. Amper vijf uur bleek de tentoonstelling geopend, en een half uurtje na mijn toerkomst stond ik al oog in oog met Ferran. Zelden starstruck, maar toen even wel. Om maar te zeggen dat die tentoonstelling in Maastricht ook dik de moete gaat zijn. Ik voel dat er een daguitstap zit aan te komen.
 
 
 
Uniek diner: negen Michelin sterren bijeen
 
Marres organiseert op zaterdag 19 maart rond Adrià’s komst een ongekend, spectaculair en uniek fondsenwervingsdiner. Sterrenkoks voor wie Adrià een belangrijke inspiratiebron is geweest, zullen dit uniek diner bereiden, dat zal bestaan uit tien gangen. Het gaat om de sterrenchefs Jonnie Boer (De Librije, Zwolle, drie Michelin sterren), Sergio Herman (The Jane, Antwerpen, twee sterren), Hans van Wolde (Beluga Loves You, Maastricht, twee sterren), Margo Reuten (DaVinci, Maasbracht, twee sterren) en het grote, nieuwe patisserietalent Marieke Harkema. Er zijn nog enkele plaatsen voor € 1.000,00 per stoel beschikbaar. Niet direct voor mijn portefeuille denk ik dan. De opbrengst gaat naar een innovatief scholenproject van Marres over de zintuigen. Voor informatie en reserveringen: dinerferranadria@marres.org.
 
 

dinsdag, januari 19, 2016

41 Grados * - Barcelona

Tickets in Barcelona wordt al langer dan vandaag omschreven als 's werelds meest exclusieve tapasbar, iets dat niet mag verbazen met Albert Adrìa - jongere broer van Ferran - aan het roer. Plaatsjes zijn er net niet zo moeilijk te bemachtigen als bij het ter ziele gegane El Bulli, maar moeilijk genoeg om de stempel 'exclusief' mee te krijgen zo blijkt.

Verdiende diezelfde stempel 'exclusief'  wat ons betreft dubbel en dik, het tot de verbeelding sprekende 41 Grados in het aanpalende pand van dezelfde Adrìa broer. Met slechts een 16-tal couverts al naargelang de tafelschikking en een formule waarbij je om en bij de 40 smaaksensaties voorgeschoteld krijgt kon het niet mankeren dat ondergetekende daar bij één van zijn Barcelona bezoekjes zou binnenwaaien. En zo gezegd, zo gedaan... zo'n anderhalf jaar geleden.

Controle over het internet heb je niet, maar om het zintuigelijke spektakel dat 41 Grados was voor toekomstige bezoekers niet te verpesten werd gevraagd geen foto's of videos via social media of blogs te verspreiden. Afspraken waar ik me met plezier aan houd, maar aangezien 41 Grados ondertussen de deuren sloot en de opening van Enigma nu echt wel in de steigers staat, kan het weer wel.

We arriveerden een kwartiertje te vroeg bij 41 Grados, niet direct een probleem in onze ogen, maar timing bleek essentieel in het concept van het restaurant. Een vriendelijke dame nodigde ons uit een glaasje champagne te nuttigen bij de buren van Tickets, die exclusieve tapasbar die het midden houdt tussen old school circus en foodmarkt. Net op het moment dat ik vriendin toefluisterde dat Albert Adrìa hier allicht niet zelf rondloopt passeerde hij langs ons tafeltje en knikte ons vriendelijk toe. Straf! Na tien minuten werden we opnieuw begeleid naar 41 Grados, het spektakel kon beginnen! Met een jaar of twee vertraging, alsnog de foto's van een onvervalst feest!












woensdag, januari 13, 2016

Heropening Restaurant Veranda

Er zijn zo van die mailtjes in je inbox waar je automatisch gelukkig van wordt. Dat Veranda in februari heropent bijvoorbeeld. Altijd al één van m'n favoriete restaurants geweest, dus bijzonder opgetogen dat we er snel terug de voeten onder tafel kunnen schuiven. De locatie van het restaurant mag dan vernieuwd zijn, aan de formule verandert er niets.
 
Of toch! Het restaurant wordt immers uitgebreid met een walk-in wijnbar waar er te genieten valt van comfortfood, speciaalbieren en natuurwijnen. In tegenstelling tot het restaurant valt er voor de wijnbar niet te reserveren. Ideaal voor foodies zoals mezelf die pas ter elfder uren beseffen dat ze zin hebben in iets lekkers. Februari, dat wordt een maand om duimen en vingers bij af te likken!


Veranda
Lange Lobroekstraat 34
2060 Antwerpen

donderdag, januari 07, 2016

Coolinary, een terugblik op 2015

Een traditie op Coolinary is de jaarlijkse blik over mijn schouder naar het afgelopen jaar, alsook een vooruitblik naar het nieuwe jaar. Back to the future, waar wacht ik op, er is jandorie al een week voorbij?
 
2015, was het jaar dat Coolinary 10 kaarsjes mocht uitblazen. Een scharnierjaar ook, want 2015 was het jaar dat ik ogenschijnlijk een pak minder schreef. Op Coolinary althans, want in 2015 schreef ik met enige regelmaat ook voor VTM Koken, Visit Antwerpen, Bru en Miles Magazine. Heel fijn allemaal, meer van dat in 2016!
 
Ik was er van overtuigd dat ik vorig jaar een pak minder op restaurant ben geweest, maar niets blijkt minder waar. Meer dan geweldige herinneringen aan de bezoekjes aan Bún, Brasa, Bascule, Chochon de Luxe, Hertog Jan, de Upper Room Bar, Volta, Villa in the Sky… ga zo maar door.
 
2015 was ook het jaar dat ik Parijs nog eens bezocht. Met absoluut absurde gevolgen, en dat is een understatement. Geweldige stad, daar doet alle bagger die ze vorig jaar over zich hebben gekregen geen morzel afbreuk aan. Genoten in Saturne, van éclairekes van Génie, van macarons van Hermé… Een retourtje Parijs, liever morgen dan volgende week.
 
Leuke feestjes ook in 2015. Het begon al met The Brunch, het betere zondagmiddag vertier. De Venuez barshow is ook altijd genieten en ook de Venuez Hospitality Awards kent zijn gelijke niet. Fijn om deel te mogen uitmaken van de jury aldaar.
 
Cocktails en drank, veel van dat in 2015. Bars allerhande, lanceringen van diverse merken, wedstrijden zoals die van Bacardi, Diageo en Campari. De laatste in een kasteel trouwens. Een kasteel! En druiven plukken bij Bernard Massard in het zonnige Luxemburg, ook zotjes!
 
Al bij al was 2015 lang niet slecht! Veel ongein in de wereld, maar mijn kleine bubbel bleef daar al bij al van gespaard.

donderdag, december 17, 2015

Op bezoek bij wijnhuis Bernard-Massard

Tijdens de feestdagen wordt er traditiegetrouw altijd wel ergens een flesje bubbels gekraakt. Bij voorkeur champagne, maar ook Spaanse cava of Italiaanse prosecco weten te bekoren. Ziet eveneens zijn oorsprong volgens de ‘méthode traditionelle’ – méthode champegnoise is sinds 1994 beschermd – de mousserende wijnen van het Luxemburgse huis Bernard-Massard.
 
Druiven plukken op een wijndomein stond al langer dan vandaag op m’n wishlist en dit seizoen kon die activiteit eindelijk afgevinkt worden. Het was in één van de op een zonovergoten heuvel gelegen wijngaarden van Bernard-Massard dat ondergetekende met gevaar voor eigen vingers de vlijmscherpe druivenschaar mocht hanteren. Maar wel eerst even lunchen want met een lege maag kan ik niet werken. Het fenomenale zicht op de Moezel – aan de overkant woont ‘den Duits’ – kregen we er gratis bij.


 
Met zo’n 80% aandelen in het bezit van de familie Clasen kunnen we hier zonder problemen van een familiebedrijf spreken. Zoon Antoine, een stijlvol manspersoon, was tijdens ons tweedaags bezoek aan Grevenmacher onze gids en aanspreekpersoon. Hij beantwoordde niet alleen netjes onze vragen, maar toonde ons ook hoe je de druiventrossen behandelt, waar je op moest letten en wat te doen met ‘slechte’ druiven.


 
Van het geromantiseerde beeld dat ik van de druivenpluk had – denk gezellige picknickdekens, stokbrood, wijn en ander lekkers – bleef na dik twee uur niet veel meer over. Druiven plukken is jandorie hard labeur! Om te beginnen moet je er de juiste trossen weten uit te pikken, de ‘slechte’ druiven verwijderen, vooral niets over het hoofd zien en ook nog eens opletten met je schaar dat je geen vinger – de jouwe of die van iemand anders – mee door hebt. Om van het zeulen met zo’n volle bak druiven, het plakkende druivensap en de brandende zon nog maar te zwijgen. Los daarvan, absoluut een topervaring. Mag je me altijd voor opbellen!


 
Een glas mousserende wijn op een zonnige heuvelflank omringd door niets dan druivenranken, beter wordt het niet. Tenzij Antoine je uitnodigt op het landgoed van zijn ouders om te ervaren of hun wijnen ook recht blijven bij een waar feestmaal. Strak in het pak gehesen nam ik mijn plaats aan de feestdis naast de vrouw des huizes. De verschillende wijnen lieten we ons welgevallen terwijl we gebombardeerd werden met verhalen en anekdotes door vader Clasen.
 
Dat ze in de Tweede Wereldoorlog flink wat wijngaarden moesten verkopen om toch maar eigenaar van het domein te kunnen blijven bijvoorbeeld. Dat ze later betere wijngaarden kochten rolde vervolgens triomfantelijk van zijn lippen. Mousserende wijnen, witte wijnen, daar is Bernard Massard voor gekend, maar ook hun rode wijn van de Pinot Noir druif welke ons bij het hoofdgerecht werd geserveerd mocht er meer dan zijn. Met een productie op jaarbasis van slechts 1500 flessen blijft deze rode wijn redelijk exclusief. Een hobbyproject van vader Clasen, die een fervent liefhebber van een goede Bourgogne is.
 
Een bezoek aan het epicentrum van Bernard Massard – een statig roos gekleurd pand aan de oevers van de Moezel – stond de volgende ochtend op het programma. Van het rijpen van de wijn tot de ‘remuage’ en het bottelen tot de etikettering en opslag, de volledige productielijn hebben we doorlopen.
 


Tijdens onze tocht door de 'kelders' strooide Antoine kwistig met cijfers en weetjes. Van de 3.000.000 flessen mousserende wijn is zo’n derde voor de Belgische markt bestemd, niet verwonderlijk als je weet dat ze al 90 jaar exporteren naar ons land. Ook Canada en Finland zijn trouwens fervente afnemers. Terloops maakt hij ons diets op een krijtlijn zo’n flinke meter boven ons hoofd. “Tot daar stond het water van de Moezel bij de felste overstroming die het huis ooit heeft gekend”, zuchtte hij.
 
Een optie is hier nog meer cijferwerk en wist-je datjes op jullie los te laten, maar dat neemt natuurlijk jullie plezier weg mochten jullie zelf naar Grevenmacher afzakken voor een bezoekje. Een aanrader, en dat op amper 2.30 h van Brussel!

Dank aan het bonte gezelschap (Pam, AlexHerman, Inge & Yentl en last but not least Bavo & Isabelle)  die van deze trip er eentje maakten om niet te vergeten.
 
 


Van april tot eind oktober kun je dagelijks terecht ten huize Bernard-Massard. Een bezoekje met degustatie is er reeds vanaf 6 €. Passeer je de giftshop om een flinke keldervoorraad in te slaan, dan is de kans niet gering dat je geholpen wordt door een Belg. Uit Herentals dan nog!

Route du Vin 22
Grevenmacher
Luxemburg

woensdag, december 02, 2015

Bacardi Legacy, Benelux Finals

De Bacardi Legacy Cocktail Competition is in 2016 aan zijn zevende editie toe. Orgelpunt van deze prestigieuze wedstrijd is uiteraard de grote finale welke in San Francisco zal doorgaan. Wie deel wenst uit te maken van het selecte kransje topbartenders dat een kans maakt op de oppergaai, die kan maar beter uit het juiste hout gesneden zijn. Bij de tien geselecteerde finalisten voor de onlangs gehouden Benelux finale waren drie Belgen. Uw nederige dienaar trok alvast naar Amsterdam om Dries Botty (The Dirty Rabbit), Jim Geurts (Triple J) en Thierry de Bruyne (Take Two) aan te moedigen.
 
Plaats van gebeuren, de arena waar onze gladiatoren gewapend met jiggers, barspoons en strainers zouden strijden, was Vondelpark 3. Een prachtige locatie zoveel was zeker, 100% Legacy proof. Bij onze aankomst hadden de 10 finalisten het namiddagluik van de wedstrijd er reeds opzitten. Dit bestond uit de presentatie van hun marketingplan. Bij eventuele winst moeten de drie ‘most promising’ bartenders hun cocktail immers promoten en daar begin je maar beter niet onbezonnen aan.
 
 
Drie Belgen in deze Benelux finale dus, maar de concurrentie was op zijn minst sterk te noemen. Luxemburg vaardigde met Cathy Akila Mutis (Kjub) en Filoo About (Mamacita) twee mij total onbekende kandidaten af. De vijfkoppige Nederlands delegatie, bestaande uit Airto Cramer (Tales & Spirits), Anya Lily Montague (Mr. Porter), Remco Babay (Porem), Thomas Datema (Hiding in Plain Sight) en Timo Janse (Door 74), was een volledig Amsterdams onderonsje. Dat laatste liet zich duidelijk merken in de talrijk opgekomen supporters die hun boys 'n girls onder luid gejoel kwamen bijstaan. Alsof twee cocktails bereiden voor een vakjury niet zenuwslopend genoeg is!

 
Ieder mag zo zijn favorieten hebben in het deelnemersveld - de barcommunity is een hechte wereld waarin  vriendschappen worden gesmeed die je zelden elders ziet - de jury is streng en rechtvaardig.
 
Volgende klasbakken kregen de (on)dankbare taak alle cocktails zorgvuldig te proeven, te wikken en te wegen... De immer charmante Dickie Cullimore (NZ, Global Brand Ambassador van Bacardi), Mads Voorhoeve (NL, Barman en directeur van European Bartender School Amsterdam), Richard Hunt (UK, Cocktail Consultant, gespecialiseerd in Tiki drinks) en onze eigen Rolf Schollaert (BE, The Cocktail Nation).
 
Als toeschouwer beoordeel je toch vooral op de presentatie van de barman, iets wat bij het bekend maken van de winnaars niet zelden tot verrassingen leidt. Om je een idee te geven waar de jury naar kijkt wisten we Dickie een 'judge sheet' afhandig te maken. Op de naam van de cocktail staan 10 punten. Deze moet aantrekkelijk en memorable zijn en de tand des tijds weten te doorstaan. Voor de inspiratie van de cocktail heeft de jury tot 20 punten veil. Is het een verhaal dat de cocktail eer aan doet? Aroma en smaak van de cocktail is logischerwijs goed voor maar liefst 30 punten, net als de voorstelling door de barman trouwens.  Op orginaliteit, maakbaarheid, en presentatie van de cocktail staan telkens 10 punten. 
 

Na een zenuwachtige start van Anya Lily Montague die wel haar moedertaal mee had - de presentaties zijn immers in het Engels - en een vlotte presentatie van Thomas Datema was het aan Dries Botty (the Dirty Rabbit) om het beste van zichzelf te geven.
 
Zijn cocktail genaamd 'Josephine's Last Wish' was een eerbetoon aan de gelijknamige Antwerpse bar waar Dries een tijdlang het mooie weer mocht maken. Een sterke presentatie - double shaken, wat had je gedacht - en ingrediënten zoals dragon, sherry azijn en appelbloesemhoning die voor de verrassende toets zorgden. Wat ons betrof alvast een kandidaat voor de most promising 3...
 

Als achtste barman was Thierry De Bruyne (Take Two) aan de beurt om zijn 'Inner Strenght' cocktail voor te stellen. Onder het motto "you can do anything" vatte hij zijn beurt een tikkeltje zenuwachtig aan, de liefde voor het vak en familie als centraal thema. Die zenuwen, niets om zich echter zorgen over te maken, het gros van het deelnemersveld had wel te lijden onder 'the shakes'.


De laatste der Belgen was de immer rustige Jim Geurts met zijn signature cocktail Jimzalabim. Jim is iemand die je op onmiddellijk op je gemak laat voelen, zonder enige twijfel een niet te missen kwaliteit voor een barman. Misschien mag het tijdens een wedstrijd wat meer zijn. Een badjas en een pompend muziekje zoals boksers dat ook doen, ik zeg maar iets. Zijn indrukwekkende gestalte kan het zeker wel verdragen. Mooie presentatie, daar niet van, maar in een zaal dolgedraaide Nederlanders - zijn eigen meegereisde fans ten spijt - is meer nodig dan een goede presentatie.


De juryleden gingen in afzondering onmiddellijk nadat de 10 bartenders de revue waren gepasseerd. Een belangrijke taak rustte immers op hun schouders en  dergelijke beslissingen neem je maar beter niet onder het gejoel van een inmiddels licht aangeschoten meute. De cocktails van de deelnemende barmannen mochten dan niet voor onze smaakpapillen bestemd zijn, dorst hebben we alvast niet geleden.
 
Kon alvast meer dan bekoren, een 'Anejo Highball', een 'Ocho Old Fashioned', een 'Old Cuban''Le Latin' en uiteraard ook een 'Bacardi Daiquiri'. Verder waren er ondermeer broodjes met kreeft om de innerlijke mens te sterken en herinner ik me ook nog een fenomenaal goede bitterbal van Nederlandse makelij. Kwam niet uit de muur, nee!

"If we were ready for the winners" schalde uit de boxen. De beraadslaging van de jury was ten einde en ze hadden meteen een verrassing voor ons in petto. Niet 3, maar 4 bartenders mochten zich onder het kransje 'most promising' rekenen. Reken er maar op dat de zenuwen even strak gespannen stonden.
 
De ravissante Anya Lily Montague (Mr. Porter, Amsterdam) was de eerste naam die uit de bus kwam. Haar cocktail 'The Companion' - en niet haar duizelingwekkende décolleté zo verzekerde een jurylid me achteraf - wisten  duidelijk te overtuigen. Sterke naam, The Companion, vind ik. Eentje die je makkelijk kan drinken als je ergens alleen aan de bar beland.

 

Wie de volgende vier maanden niet in Mr. Porter geraakt en toch wil genieten van The Companion, die kan misschien thuis aan de slag gaan. Hierbij alvast het recept. 50 ml Bacardi Carta Blanca, 10 ml Noilly Prat (droge vermouth), 25 ml citroensap, 15 ml honing, 2 barspoons perenpuree en een vleugje versgemalen zwarte peper. Shaken met ijs en double strainen in een porto glas.

 
We moeten daar eerlijk in zijn, het Engels van de twee Luxemburgse kandidaten kan in een later stadium van de wedstrijd wel eens als een struikelblok ervaren worden. Desalniettemin wist Phillipe - Filoo voor de vrienden -  About (Mamacita, Luxembourg) zich te verzekeren van een plaatsje bij de final four.  Met Richard Hunt als Tiki specialst in de jury was de exotische cocktail Nictyceius van Filoo dan ook lang geen slechte keuze.

 
Wij maken ons geen illusies, de kans dat we in de nabije toekomst in de Mexicaanse bar van Filoo in Luxemburg belanden is nihil. Neemt niet weg dat ook zijn cocktail Nictyceius - verschrikkelijke naam, dat wel - het drinken meer dan waard is.
 
50 ml Barcardi Carta Oro, 40 ml, Jus de Mangoustan, 20 ml Eau de Coco, 20 ml Velvet Falernum, 10 ml Leblon signature Merlet en 2 dashes Old Fashioned Bitters. Swizzle in bamboo glas gevuld met crushed ice.


Airto Cramer (Tales & Spirits, Amsterdam) had nog voor zijn sterke presentatie het publiek aan zijn kant. Dat hij als laatste barman moest aantreden was te wijten aan het feit dat hij eerst nog een shift moest draaien. Zoiets brengt natuurlijk tonnen respect met zich mee! Zelfverzekerd vatte hij post voor de bar waar hij 'Wolf of Wallstreet-gewijs'  zieltjes wist te winnen. Timing bleek geen probleem, een sterke cocktail afleveren evenmin.

 
Tales & Spirits is een bar die we je in Amsterdam absoluut kunnen aanraden. Spot je Airto achter de bar, vraag hem dan zeker zijn signature A Capella Cocktail met 60 ml Bacardi Carta Oro, 20 ml versgeperst citroensap, 20 ml honingpolleneucalyptussiroop, 1 dash Fernet Branca en 1 eiwit. Shaken met ijs en double strainen in een coupe.

 
De lachende vierde was Remco Babay (Porem, Amsterdam) met zijn cocktail The Foreigner. In tegenstelling tot zijn concullega's geen strak pak, bretellen of obligatoir strikje maar een kickass baseball outfit voor Remco. Sterk! Timo Janse van Door 74 liet zich eerder dit jaar ontvallen dat ze bij de opening van hun bar voor de outfit 'hemdje, bretel, strikje' kozen omdat het bij het concept van hun bar paste. Op één of andere manier lijkt dit wel het vaste uniform van de hedendaagse Europese barman te zijn geworden. Blij met Remco dus die daarmee breekt en wel net tijdens een dergelijke belangrijke wedstrijd.
 
 
De presentatie van The Foreigner in een baseballglove bleek een gedurfd huzarenstukje. Zo'n handschoen is immers niet al te stabiel. We vergeven het je mocht je dit thuis zonder sportattributen doen, aan smaak verandert het alvast niets. Wat heb je wel nodig? 65 ml Bacardi Carta Blanca, 25 ml versgeperst limoensap, 15 ml Amontollado Sherry en 15 ml Kamillehoning. Shaken met ijs en double strainen in een coupe.
 

Geen Belgen bij de laatste vier, we vinden het een tikkeltje jammer. Langs de andere kant was deze wedstrijdfinale wel weer een prachtig event om mee te maken. De vier overgebleven kandidaten mogen zich nu verheugen op verdure ondersteuning van Bacardi om hun cocktail, verhaal en presentatie volledig op punt te zetten en heel misschien wordt één van deze drankjes er wel eentje voor de geschiedenisboeken. En nu, op naar San Francisco!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...