Testlab: Moulinex Cuisine Companion

Spreek mij over een keukenrobot en nostalgische gevoelens nemen de bovenhand. Zo mooi de korte periode waarin mijn rijke fantasie de keukenrobot voorzag van mechanische armen, piepende wieltjes en een krakende computerstem, zo groot de desillusie toen dit alles niet meer dan een jongensdroom bleek. Het woord trauma neem ik net niet in de mond, maar zo’n dertig jaar nadat een droom abrupt aan diggelen werd geslagen ben ik op mijn hoede wanneer ik een ‘keukenrobot’ als de Moulinex Cuisine Companion mag uittesten.  

Moulinex Cuisine Companion

 

De Moulinex Cuisine Companion claimt de ideale partner te zijn in uw dagelijkse voorbereidingen, van voorgerecht tot nagerecht. Een manusje-van-alles dus, iets wat alvast mocht blijken op een voorafgaand event waarin ’s lands fine fleur van de foodbloggers kon kennismaken met deze alleskunner. Geflankeerd door een ervaren demonstratrice enkele receptjes tot een goed einde brengen, daar draaien wij onze hand niet voor om, maar hoe deed die Cuisine Companion het thuis, zonder hulp? Wij verwezen het fornuis een week naar de achtergrond en gaven de keukenrobot vrij spel. Al snel mocht blijken dat de gebruiksaanwijzing en het handige kookboekje met 300 gevarieerde recepten (100 voor- hoofd- en nagerechten) mijn beste vriend werden.  

 

Moulinex Cuisine Companion - receptenbundel

 

Moulinex Cuisine Companion - receptenbundel

 

Bestond er zoiets als de Olympische Spelen voor huishoudtoestellen, dan zou de Cuisine Companion als een ware tienkamper uitkomen in disciplines zoals koken, stomen, mengen, hakken, kneden, stoven, emulgeren… Veelzijdig? Ik dacht het wel. Tijd om aan de slag te gaan. Soep passeerde als eerste de revue. Ik stelde het apparaat handmatig in, fruitte de uitjes, waarna de rest van de groenten en de bouillon hun heil zochten in de ruime kom (4,5 liter). Soep met stukjes groenten of toch liever gemixt? No problemo!

 

In de voorraadkast vond ik nog een zakje risotto van The Flavor Shop en ook daar wist m’n nieuwe beste vriend raad mee. Al het goede van risotto en geen twintig minuten in de pan roeren. Akkoord, het ontbreekt aan charme, maar indien je agenda net als de mijne tjokvol staat dan is 20 minuten tijdswinst mooi meegenomen. Gewoon op de gebruiksvriendelijke interface de juiste knoppen indrukken en je bent vertrokken.

 

Geen idee wat we juist vieren op ‘Cinco de Mayo’ maar deze Mexicaanse feestdag staat in mijn agenda aangestipt met volgend bevel: “Drink Tequila!” En wie ben ik om mijn agenda tegen te spreken. Soep maken, risotto roeren, deeg kneden en diens meer, de machine smachtte gewoon naar een klusje met een surplus aan testosteron. Een ‘Crushed Ice Margarita’, op een dinsdag moet dat al eens kunnen dacht ik en aangezien de Cuisine Companion niet protesteerde vloeide de tequila, Grand Marnier, limoen- en citroensap rijkelijk. Ijsblokjes erbij en ‘pulsen’ maar. Makkelijk zat, het dekt de lading.

Moulinex Cuisine Companion - Cinco de Mayo style

  

Punt van ergernis bij huishoudelektronica allerhande, waar blijf je met al de accessoires en hoeveel tijd vergt het afwassen ervan niet? Wel, de accessoires zijn zowat allemaal vaatwasbestendig en ze komen met een handige opbergbox.

 

Als we vergelijken met de thermomix – we kunnen haast niet anders – dan mis ik persoonlijk het ontbreken van een weegschaalfunctie. Iets wat Moulinex dan weer countert met het feit dat ze een perfecte keukenweegschaal in hun gamma hebben die je er voor de gelegenheid ook nog eens bij krijgt. Als tekortkomingen en sterktes elkaar aanvullen, wie ben ik dan om moeilijk te doen. Dat de Cuisine Companion met zijn adviesprijs van 699 € een stuk goedkoper is dan zijn Duitse tegenhanger is ook mooi meegenomen. U had graag nog een pikant weetje als afsluiter? Op het moment dat de Cuisine Companion andere oorden opzocht na een uitgebreide testweek bestelde ik een pizza. Zelf koken? Daar begint een mens toch niet meer aan.

Braun Multiquick Sapcentrifuge - de winnaar is...

In juni had ik het genoegen hier op Coolinary een leuke wedstrijd uit te schrijven waarbij er een flink uit de kluiten gewassen Braun Multiquick Sapcentrifuge te winnen viel. Een overtuigend sapjesrecept was al voldoende om onderstaande kanjer in de wacht te slepen.

Het spreekt voor zich dat - gezeten op een schat van overheerlijke sapjesrecepten - we geen random internet applicatie de winnaar laten kiezen. Dat zou wel heel onnozel zijn. Uit alle inzendingen werd er een shortlist opgemaakt en vriending mocht, zonder te weten van wie de inzendingen waren, eens volledig loos gaan met de sapcentrifuge waarvan sprake. Het resultaat? Twee weken sapjes proeven waarvan het ene nog lekkerder was dan het anderen.

De shortlist:

* een handje spinazie - twee handjes groene druiven - een komkommer - een groene frisse appel - half glaasje water.  Omdat ik geen sapcentrifuge heb (hint-hint) beperk ik me nu tot linten komkommer, een handje munt en een stukje selder in een grote karaf water, ook lekker hoor!!

* 3 granny smith, halve komkommer, een limoen, enkele groene koolbladeren, handvol spinaziebladeren, drietal selderstengels, halve venkel, gember naar smaak, handvol Romeinse sla, dragon en muntblaadjes

* 400 gram wortels, geschrapt. - 1 appel - 2 theel. Gember

* appels en peren uit onze eigen boomgaard
* veel mango, een klein beetje rode ui, naar smaak een beetje chilipeper, koriander, witte balsamico en wat zure room. afwerken met limoensap! Een gewokte scampi erbij en je zomeravond kan niet meer stuk

* halve komkommer, een appel, een kiwi, door de centrifuge, een kwartje citroen in het glas uitpersen, handvol muntblaadjes en lepeltje honing erbij, eventueel afwerken met beetje ijs

* 2 appeltjes - 2 tomaten - Teentje knoflook - bosje peterselie - theelepel tabasco

* veenbessen, kersen, mango – yoghurt toevoegen, mengen en klaar.

*/ ¼ kop appelsap1 soeplepel kokosmelk½ banaan¼ theelepel verse gemberwortel 2 ijsblokjes

* rode paprika –tomaat - rode pompelmoes – en een perzik - beetje peper lekker en gezond

* 150gr tomaten 400gr wortelen 100gr peren Alles in stukken snijden en samen in blender mixen. Heerlijk en goed voor de zomer ,en te bruinen .

* 200gr witte verse selder 150 gr zoete appels (granny Smith) 150 gr tomaten ½ limoen ½ citroen

Braun Multiquick sapcentrifuge

De winnaar:

Twaalf mogelijke winnaars, maar zoals dat gaat is er slechts eentje die luid victorie mag kraaien. Te vlak van smaak, te veel verschillende smaken, een recept waar geen sapcentrifuge aan te pas komt, ... De jury was rechtvaardig doch onverbiddelijk en schrapte dat het een lieve lust was tot er uiteindelijk nog eentje over bleef.

Het winnende recept maakte niet alleen perfect gebruik van een sapcentrifuge, er werd ook de nodige aandacht besteed aan smaken en verdere afwerking.

Probeer de zomerse mocktail van Ruth - gefeliciteerd met je nieuwe keukenaanwinst - zeker eens thuis want hij is de moeite waard! Een tip van het huis: doe hier nog een scheutje rum bij en het feest kan helemaal beginnen.

* halve komkommer, een appel, een kiwi, door de centrifuge, een kwartje citroen in het glas uitpersen, handvol muntblaadjes en lepeltje honing erbij, eventueel afwerken met beetje ijs

Die dag in de kookwinkel

Tijdens mijn vakantie kreeg ik via Facebook een berichtje van de lokale kookwinkel met de melding dat mijn hamburgerpers was toegekomen. De middenstand, volledig mee hoor. Mailtjes of - god beware - een telefoontje, dat is zo 2002. Gisteren uiteindelijk toch maar even op de fiets gesprongen en mijn hamburgerpers gaan halen. Dat, en nog vanalles!

Kooktijd, de vangst

Stel, je gaat zelf hamburgers maken en het zijn er nogal wat, dan kun je wel wat hulp gebruiken dacht ik zo. In dat opzicht zijn twee persen natuurlijk veel makkelijker. Gewoon iemand mee aan het werk zetten en je gaat dat nogal vooruit zien gaan. Om maar te zeggen dat ik één hamburgerpers nodig had (echt?) en er met twee naar buiten ben gekomen. Ze zien mij daar graag komen denk ik!

Hamburgerpers

Het gevoel is trouwens wederzijds want in mijn lokale kookwinkel, daar kom ik ook graag. Niet alleen omdat het daar één grote foodie speeltuin is, - lees potentieel gevaar voor de bankrekening van een impulsieve koper - ook omdat uitbaatster Caroline perfect mee is met nieuwe spulletjes en... die soms ook eens uitgetest mogen worden.

Koken op hout, het principe is mij als barbecuefanaat natuurlijk niet geheel onbekend. Een mooi stuk zalm op een cederhouten plankje op de grill, er zijn weinig dingen lekkerder dan dat. Dat je nu ook herbruikbare cederhouten planken hebt voor in de oven, dat wist ik dan weer niet. Een uurtje weken in water, de oven in en na bereiding kan je smullen van een lekker gerecht met een heerlijke rooksmaak. Uitpakken bij de vrienden, neem dat maar van mij aan!

Cedar plank

Geen idee of ik bekend sta als tettenzot maar om één of andere reden kreeg ik ook een pakketje "Small Boobies" onder de arm gestopt. Deze chocolaatjes, gevuld met marshmallows zijn het resultaat van een samenwerking tussen de Turnhoutse chocolatier Verleye en topchef Bart Desmidt van restaurant Bartholomeus. Bezoek zeker eens hun website, of liever nog hun winkel in Brugge. Hmmm boobies, love 'em!

Verleye boobies!

Slaapmutsje - Warme melk³

Warme melk voor het slapen gaan, ik denk niet dat ik dat ooit al gedronken had. Maar aangezien een mens niet enkel op pijnstillers alleen kan leven - nee Dr House - mezelf toch maar een virgin slaapmutsje gegund. En er stond hier trouwens ook nog die melkopschuimer van Espressions dus veel werk zou ik er niet mee hebben. Reden te meer om die warme melk op zijn minst een beetje te pimpen, want op het einde van de rit blijft melk maar melk.

Chocolademelk, er zijn nog zekerheden. 200 ml melk in de de melkopschuimer tesamen met wat cacaopoeder, een druk op de knop en klaar in drie minuten. Heerlijk warm, drinkklaar en vooral, niets aangebrand. Tot zover deel één van mijn nachtmutsje.

Kaneelmelk, waarom niet? 250 ml melk in het apparaat, een halve afgestreken theelepel kaneelpoeder en de machine zijn werk laten doen. Makkelijker kan niet, ik zou me zowaar overbodig gaan voelen in mijn eigen keuken.

En tot slot, vanillemelkschuim. Om te beginnen het schuimopzetstukje aanbrengen anders komt er natuurlijk niets van in huis. 95 ml melk en een flinke snuif vanillepoeder, meer is er niet nodig voor het warme melkschuim. Het enige wat nog rest is het warme vanilleschuim toe te voegen aan het glas met de overige twee melkbereidingen. 

Drie lagen melk

Bijna een halve liter melk, chocolade, kaneel en vanille, dat is goed voor ruim een half uur genieten. Voor de televisie of boven de krant bijvoorbeeld. De mogelijkheden, dat spreekt uiteraard voor zicht, zijn onbeperkt.  Warme melk met honing, kardemom, een lepeltje nutella, een scheutje bruine rum... ga maar door. Dat krijg je dan als een niet koffiedrinker een toestel gaat uitproberen dat in eerste plaats vooral mikt op koffieliefhebbers. Rest me nog te zeggen dat koud opschuimen ook tot de mogelijkheden behoort. Met een smaakje misschien een mooi extraatje bij een milkshake of een dessertje.

Drie lagen melk + opzetschuimer

Te verkrijgen in de betere kookzaak zoals bijvoorbeeld het Turnhoutse Kooktijd. Dat wil zeggen, het toestel natuurlijk. De drie-lagen-melk moet je uiteraard zelf maken.

Feest in de keuken

Er is absoluut niets makkelijker dan foodies een plezier doen met wat nieuw speelgoed. Topmomenten zijn uiteraard verjaar- en feestdagen, gevolgd door die schaarse momenten  dat het geld bijna uit je zakken brandt, smekend om uitgegeven te worden. Een pan, een sauteuse, ne klopper of een patattenscheller... ondergetekende is al snel heel content. Kun je nagaan welke vreugdedans er voorafging aan het uitpakken van  de drie pakketten tjokvol plezanterijen.

Plezant speelgoed

Het meest in het oog springende toestel was ongetwijfeld de 'Superchef' van 'Espressions of Australia', een product dat nog niet zo lang op de Belgische markt te verkrijgen is.  Oogt fris, degelijk en zelfs een tikkeltje industrieel. Het toestel is een echte alleskunner, zo eentje dat mixt en blendt, kookt en stoomt... noem maar op. En ja, het heeft wel wat weg van dat 'ding' dat in menig topkeuken staat.

Espressions Superchef

Om niet te zeggen dat de Superchef verdraaid veel weg heeft van de Thermomix. Mijn opdracht voor de komende dagen en weken? Beide toestellen aan een vergelijkende proef onderwerpen. Soep, spaghetti, risotto, gestoomde vis met groentjes, chocolademousse, sabayon... die zaken. Een mens moet toch eten, nietwaar?

Superchef vs Thermomix

Feit dat vriendin vanaf dinsdag 10 dagen de Italiaanse schone uithangt mag ook niet direct een probleem.   zijn. Leftovers van de vergelijkende proef - mochten die er al zijn - kan ik met de 'Foodsaver' netjes vacumeren. Blijft langer goed, neemt minder plaats in beslag, niets dan voordelen dus. Voor de volgende barbecuesessie met Qlinaria direct ook eens proberen hoe ik vlees kan marineren door te vacumeren. 

Foodsaver

Slow Cooking, dat is toch het originele garen op lage temperatuur, niet? Stoofvlees uren sudderen op een vuurtje, die dingen. Akkoord, zelfs dat deed ons bomma indertijd eigenlijk gewoon in een snelkookpan,  maar toch. Sinds 1970 zowat terug te vinden in elk Amerikaans huishouden: de Crock Pot ofte original Slow Cooker. Stiekem vind ik die stenen pot alleen al ongelofelijk stoer. Benieuwd wat de varkenswangen er van gaan vinden. 

Crock-Pot

Geen koffiedrinkers hier in huis dus die 'melkopschuimer' van Espressions verdwijnt in no-time in de kast zou je denken. Niets is minder waar. Als er iets is waar iedereen wel in slaagt, dan is het wel het laten aanbranden van melk. Warme melk, lepeltje bruine rum, en als ik dan toch bezig ben een melkschuimpje met cacao en kaneel. Ik zou het bijna jammer vinden dat die winter voorbij is.

Espressions Melkopschuimer

Mocht u mij de volgende dagen plots niet zien of horen, vrees niet. Met al dat nieuwe speelgoed in huis kan ik niet anders dan even loos gaan. De kans is dan ook groot dat ik gewoon in de keuken zit. 

Plezant speelgoed - Big Green Egg

En of we blij zijn met onze investering, de Big Green Egg Large. Ziet er niet allen super uit, werkt ook nog eens geweldig. Drie van deze rakkers gaan vrijdag mee naar het wereldkampioenschap barbecue in Gronau en ze zullen hun peren zien, daar ben ik wel zeker van.

Daarstraks nog een klein oefensessieke gedaan en enkele theorietjes uitgeprobeerd die wonderwel bleken te werken. Luchtschuifkes hanteren, geen probleem.

En de temperatuur die blijft lekker netjes stabiel, wat een gemak. Ik ben fan, echt! Voor thuis misschien toch ook nog eentje overwegen?

Uitgedroogd

Als er iets is wat er bij vriendin altijd ingaat, dan is het wel een gedroogd appeltje. Geen bezoek aan de winkel zonder een pakje mee te graaien, en daar aan de kassa dan een euro of 7 voor neer te tellen. Toch een tikkeltje aan de dure kant vind ik zo, zeker als je weet dat in zo'n pakje amper een hele appel zit.

Toen we gisteren een bezoekje brachten aan Hanos, nog altijd een ware culinaire speeluin, bleek er in een onbewaakt moment plots een deshydrator op onze kar plaatsgenomen te hebben. De logica achter de aankoop was simpel. Nodig hebben we het niet, maar na een keer of tien appels te drogen zou de aankoopprijs volledig zijn terugverdiend. We zouden wel dom geweest zijn om de 'droger' niet te kopen.

Zondagochtend, en terwijl vriendin gezellig fitnessen is, ben ik in de weer met een pakje Jonagolds. Eén eerste vaststelling? Om optimaal te kunnen profiteren van het toestel zou ik gerust een niveau of twee meer kunnen gebruiken. Eerst misschien het resultaat maar eens afwachten.

Volgende dat professioneel aan vocht onttrokken zal worden zijn champignons. Doel is ze zo te drogen dat ik er een poedertje van kan maken. Benieuwd!

Moulinex - zo makkelijk is het

Vraag mij om 3 standaardmerken te noemen van kleine keukentoestellen (genre mixer, blender, wafelijzer… ) en ik denk dat ik spontaan Braun, Philips en Moulinex zou opnoemen. Dat laatste antwoord is op zijn minst verwonderlijk te noemen. Na de overname door Seb in 2001 werd door de Europese commissie beslist, gezien hun dominante marktpositie, dat Moulinex in 9 landen waaronder België niet meer verdeeld mocht worden. In 2008 verdween het merk vervolgens helemaal van het toneel. Als je merknaam na al die tijd nog steeds een belletje doet rinkelen bij de consument, dan kan je spreken van een straf merk. ‘A Household name’ zoals dat in mooi Engels vakjargon heet. Ondertussen zijn we een maand ver in 2011 en guess what? Moulinex is helemaal terug!

Om de glorieuze terugkeer van de gevallen engel te vieren, werden 20 foodbloggers afgelopen dinsdag uitgenodigd voor een avondje kookplezier. Plaats van gebeuren was de Brusselse kookstudio van chef Yves Mattagne in het prachtige Tour & Taxis gebouw. Als binnenkomer kregen we een glaasje bubbels (optioneel een vers geperst sapje) voor bij de informele ontmoetingsbabbel. Er volgde een welkomstwoordje, een kort bedrijfsfilmpje en in no time was het kooktijd.

Dat de gerenommeerde Mattagne niet van de partij zou zijn om ons een handje toe te steken wisten we natuurlijk op voorhand. Niet dat we de chef gemist hebben. De opzet van de avond zelf - met gebruik van verschillende Moulinex toestellen uit de nieuwe, hippe Red Ruby reeks een drie gangen menu maken - was nu niet direct een uitdaging voor ons doorwinterde hobbykoks. De meeste voorbereidingen waren zelfs al achter de rug, zodat we quasi onmiddellijk de versgewassen handen uit de mouwen konden steken. Hygiëne boven alles.

Met enkele lotgenoten ging ik al snel aan de slag met de ‘Fresh Express’ en de ‘Pie & Co’, terwijl anderen dan weer de ‘Hapto Regular’, de ‘Moulinette’ en de ‘Masterchef 5000’ onder handen namen. Er werd een smakelijk soepje gemaakt met coquilles als garnituur en schuim van truffel. Over het hoofdgerecht, een weliswaar goed op smaak gebrachte tartaar uit de blender, kon ik niet anders dan de doodzonde uitspreken. Een woordje: handgesneden! De lekkere frietjes en rijkelijk vloeiende drank maakten wel weer veel goed. Als afsluiter stonden onze zoete en hartige baksels (clafoutis, quiche, pie) op het menu, die door iedereen fel gesmaakt werden.

Onder de deelnemers werd er vlot gebabbeld, er werden kaartjes uitgewisseld, fototoestellen ‘klikten’ dat het een lieve lust was, en de aanwezige afgevaardigden van Moulinex zagen dat het goed was. Nee, die uitnodiging van de lieve Hélène van Cleverwood was meer dan welkom. Onze felrode schort, eentje voor mijn collectie, mochten we uiteraard houden. Toen iedereen uiteindelijk op het punt stond huiswaarts te keren, bleek dat we ook nog zo’n schattige ‘Fresh Express’ meekregen. Hij heeft gisteren zijn nut trouwens al bewezen bij het maken van de spaghettisaus.

Mooi staaltje productplacement deze post, al zeg ik het zelf. Voor de slechte verstaander zal ik vanaf heden een tag ‘product placement’ meegeven als ik nog eens een stukje schrijf op verzoek van deze of gene.

L'Air du Temps **

Mijn collega's kunnen bevestigen dat, toen ik van de vriendelijke mensen van de Grijze Garnaal een telefoontje kreeg met de melding dat ik een etentje gewonnen had in restaurant L'Air du Temps**, ik door het dolle heen was. Sneller dan verwacht zou ik dus gaan eten in een restaurant dat al enige tijd op mijn verlanglijstje stond. Samen met mijn vriendin boekte ik voor mijn verjaardag - zij die zich geroepen mochten voelen een kleinigheidje te kopen kan ik doorverwijzen naar Kooktijd in Turnhout - een weekendje Namen, en zaterdag was het dus zover. Eindelijk!

Eghezée bleek vanuit Namen makkelijk te bereiken, al is het altijd handig het correcte huisnummer in de GPS in te geven. Zeg wat je wil over de Walen, ze hebben ons daar ter plaatse toch maar mooi verder geholpen, waarvoor dank. Een vriendelijke ontvangst door de gastvrouw en een hoofdknikje van de chef waren ons deel, waarna we naar onze tafel werden begeleid. De kaart werd ons gepresenteerd zodat we een mooi overzicht hadden van het aanbod van L'Air du Temps. Nodig hadden we ze niet want onze menu bleek reeds besproken. "Menu Geneses" met aangepaste wijnen om exact te zijn. En halve glaasjes voor de dame die nog met de auto zou rijden maar toch wou proeven.

Bij de ontvangst kregen we een welkomstwater van venkelbloemen en een flinterdun meergranenbrood met gefruite uien. De frisse anijssmaak van het venkelwater zorgde ervoor dat we met de nodige goesting onze vier gangen konden aanvatten. Na de hapjes uiteraard.

Het eerste wachthapje was een interpretatie van 'Kimchi', Koreas nationale gerecht met ondermeer spitskool en koolrabi. Fijne stukjes kool met een heerlijke bite in een zilt smakend soepje. Geen foto, maar lekker was het wel. De grote canon heeft voor restaurantbezoek trouwens plaats gemaakt voor een subtieler pocketmodel, tot tevredenheid van vriendin. De kwaliteit van de foto's is net dat ietsje minder, waarvoor mijn excuses.

Amuse 2 was een scheermesje met mayonnaise van algen, sap van gember en koriander en gepofte rijst. Mooie basic presentatie en goed van smaak. Nooit gedacht dat ik scheermesjes met plezier zou eten, maar toch, lekker.

Next up, nog steeds een hapje, tempura van ormeau (zeeoor volgens het internet), fijne daikon, gel van matcha thee en mayonnaise van soya. Wat een fenomenale geur bij dit gerechtje. De mayo smaakte het gefrituurde netjes af. De ormeau was mogelijk een tikkeltje aan de taaie kant, maar wat de boer niet kent, daar zaagt hij ook niet over.




Als laatste kregen we een stukje cake van tomaat, gegrilde sardine, een parmezaankoekje, pickles van paprika en ansjovismayo. Zonder twijfel mijn favoriet van de hapjes en gewoon een streling voor het oog!

Hoezeer ik ook fan ben van een broodje met wat boter of olijfolie en grof zeezout, dit kon in de verste verte niet tippen aan de niet te versmaden ponzupasta welke we rijkelijk smeerden. Zalig.

Het begin van de degustatiemenu iemand? Wat te zeggen van oesters in gepekelde kool, zalf van pompoen, hemels zacht buikspek met doenjang, en gochujang. Doenjang en gochujang zijn beide pastas van Koreaanse oorsprong, de ene van gefermenteerde soyabonen, de andere van gefermenteerde rode pepers. Mooie zilte en zoute smaken, waarbij het buikspek ook door vriendin fel gesmaakt werd.

Voor het tweede voorgerecht kregen we zowaar iemand van de keuken aan tafel die het gerecht kwam voorstellen. Vlot vertaald vanuit het Frans kwam dat neer op een bordje met daarin Sint-Jakobsnoot, peterseliewortel, shizorisotto en schuim van paddestoelen als belangrijkste hoofdrolspelers. Coquilles scoren altijd op voorwaarde dat de bereiding goed zit. En jongens wat zat die goed. Ei zo na holden we de persoon die het bordje voorstelde achterna om hem uitvoerig te feliciteren met zulke mooie zachte coquilles. In plaats daarvan zetten we het gewoon op een bescheiden genieten, wat net dat tikkeltje gepaster was.

Kijk, een hoofdgerecht waar je quasi elk element kan benoemen en dat in een restaurant van één van 's lands meest vooruitstrevende chefs, dat zie ik graag. Reefilet, groene selder, kweepeer, venkel, rijst... en dat kleine oranje dingetje beste mensen is een wortel. Ok, ik lieg. Ik heb de ober naar de vertaling van 'chevreuil' moeten vragen want ik wist het niet. Ree dus, en prompt werd onze Franstalige menuvoorstelling door Nederlandstalige vervangen. Toch nog lang volgehouden met mijn Frans. Terug naar de essentie: eerlijk gerecht, volle smaken en perfect in seizoen. Top!

Zoals bij elke prachtige ouverture komt er ook aan een menu een einde, veelal in de vorm van een dessert. Een lekkere staaf op basis van donkere manjari chocolade, gemaakt van de beste chocoladebonen van Madagascar, een vulling op basis van vlierbessenazijn, geëmulgeerd schuim van witte ivoire chocolade en sinaasappel, en crumble. Perfect samenspel van de intense bittere smaak van de chocolade, en het fris zurige van de vlierazijn. Om duimen en vingers bij af te likken.

En nee, een abrupt einde van een maaltijd geschikt voor koningen, daar ben ik geen fan van. Gelukkig zijn we net voldoende culinair onderlegd om te weten dat bij thee, koffie of digestief de poppen terug aan het dansen gaan. In de vorm van een kleurig zoet soepje of een smeuiïge panna cotta bijvoorbeeld.

Of lekkere bonbons op een stokje in een glaasje knikkers. Er wordt thuis tot op heden nog altijd gebikkeld over welke knikkers nu de gewoontjes zijn, en welke de biekes. Misschien op een lokale kleuterschool eens woord gaan halen.

De boog kan niet altijd gespannen zijn, het blauwe omhulsel van onderstande smurfenbonbon kon ik geen specifieke smaak toedichten. Lekkere vulling daar niet van, maar het krokantje (of ik) miste iets.

Nog een flinterdun kruidenkoekje toe, deze keer zonder gefruite ajuin zoals bij de starter, en het godenmaal zat er volledig op.

Mag ik mezelf nog extra punten geven voor mijn keuze van de Sakura thee, een infuus van 3 gram kersenbloesem dat 2 minuten getrokken had. Een geweldige geur van cuberdons wist onze neuzen (woordspelingen, waar haal ik ze toch) moeiteloos te vinden. Flashback van 20 jaar, easy.

En dan, hoe gaat het dan verder? Vraag je de rekening, goed wetend dat er niet betaald moet worden? Wandel je rustig buiten, hopend dat het wel in orde is? Of wenk je gewoon subtiel de gastvrouw? Het laatste bleek alvast een goede optie, wij mochten beschikken. Gratis dineren is iets waar ik perfect aan zou kunnen wennen. Zo is er ruimte om terecht een flink uit de kluiten gewassen fooi te geven, en op de weg naar buiten nog eens een prachtig kookboek - 85 €, gepersonaliseerde kribbel van de grote chef incluis - op de kop kan tikken. Ge-wel-dig!

Tefal Natura

Ze zien er leuk uit, die pannen uit de nieuwe Natura reeks van Tefal, waarvan ik de sauteerpan via een gunstige wind in mijn brievenbus heb mogen terugvinden. Nu mag 'leuk' al wel eens aan de basis liggen van een ondoordachte aankoop, er zijn nog enkele andere troeven die in het voordeel van deze reeks spreken. Leuk en mooi vormgegeven zijn gewoon een aardige bijkomstigheid.

Zo blijkt Tefal voor deze reeks volledig de groene kaart getrokken te hebben. De pannen zijn vervaardigd uit 100% gerecycleerd aluminium, de houten handvaten afkomstig uit duurzaam beheerde wouden, en de papieren verpakking is - hoe kan het ook anders - volledig gerecycleerd.

Niet geheel onbelangrijk, het gebruiksgemak! Het netjes afgeronde handvat ligt alvast geweldig in de hand, dus dat zit wel snor. De thermospot, het rode bolletje centraal in de pan, geeft aan wanneer de pan warm genoeg is voor gebruik. Iets wat waarschijnlijk in sommige huishoudens al een serieuze hulp is bij het bereiden van wat lekkers. Dat het hier pannen betreft met een antiaanbaklaag mag niet verwonderen. Op dat vlak is Tefal bij mijn weten trouwens zowat de referentie, zoals Pampers dat voor luiers is.

Milieuvriendelijk, gemakkelijk in gebruik, en mooi genoeg om op het fornuis te laten staan. Niettegenstaande ik niet direct mijn pannen van Demeyere en Le Creuset zou buiten gooien toch een mooie aanvulling op mijn collectie. Had ik al gezegd dat ze ook leuk waren?

Win een Stick-It

De Sint is geweest, hoera! Naar goede gewoonte kunnen we weer een tijdje verder wat chocolade mannetjes en speculaas betreft. Een chocolade Y was er ook dit jaar niet bij, maar dat ben ik zo ondertussen wel gewend. Verder had de Sint ook nog enkele leuke Stick-Its bij. Dat zijn trendy plankjes met 45 of 90 gaatjes, waarop je hapjes gemakkelijk en op een originele manier kunt presenteren.

Omdat Coolinary ook een beetje van Sinterklaas mag spelen, kan ik één wel heel braaf culinair kindje blij maken met een Stick It met 45 gaatjes. Ideaal om de komende feestdagen je aperitiefhapjes mee te serveren. Reactie in de commentbox of een mailtje naar SidFrisjes@gmail.com lijkt me voldoende. Veel succes!

Dankuwel Sinterklaas

Zondagavond 29 november, exact één week voor zijn verjaardag stond ie daar. Wat is Sinterklaas weer vroeg dit jaar, dacht ik bij mezelf. De Sint had niet eens de moeite gedaan zijn zo gekende heiligenpak aan te trekken, en de hulppieten aan zijn zijde bleken van Poolse afkomst. Zwart waren ze allerminst.

Als ik niet beter wist – ze hadden me namelijk zelf uitgenodigd - zou ik deze louche bende ervan verdacht hebben een bende inbrekers te zijn. Een geruststellende blik van de opperklaas richting aanhangwagen nam alle twijfel weg. Een bruine doos is maar een bruine doos, tenzij er een kanjer van en “My Boretti” sticker opkleeft natuurlijk. ‘Italië lag op mijn weg’, grapte de Sint, ‘en deze stond toch op je lijstje, niet’?

De Sint, niet te beroerd om zelf de handen uit de mouwen te steken, maande 2 witte pieten en mezelf aan om het gevaarte mee binnen te loodsen. Met de nodige voorzichtigheid pakten we het cadeau uit en daar stond het dan, te blinken in onze onafgewerkte keuken.

Een volledige meter, hoogglans zwart kookplezier. Twee ovens waarvan ééntje voorzien van draaispit, 4 gasbekkens en een fikse frytop. In de oven zat nog een welkomstpakket met Italiaans kookboek, een pizzasteen en een briefje hoe ik mijn Boretti keukenschort kan bemachtigen. Kon ik er al maar aan gaan staan.

KitchenAid blogevent - Cookaholic

Gisteren op uitnodiging van Dieter in het wondermooie kookatelier van Cookaholic de 90ste verjaardag gaan vieren van het übercoole KitchenAid. De insteek van de avond was simpel. Nodig een stel bloggers uit en laat ze onder begeleiding zelf hun maaltijd maken... Ideaal om de gezichten achter de verschillende blogs te zien.

Bij wijze van aperitief mochten we loos gaan met vruchten allerhande om onze eigen smoothie te maken. Lekker, gezond en kinderspel met de KitchenAid blender. Het sap van twee appelsienen, een banaan, een kiwi en een 20 cl yoghurt blenden en voila.

Tijd voor een snelle kennismakingsronde onder de aanwezigen. Waren onder andere aanwezig: de Pretmeloen (geweldige naam), Lamazone, Clopin, Flair / Loslopendenwild, Imke Dielen, Fashionata (en niet Passionata dus), Volume 12, Goedles / Communicatiemannen, Stef, en Kristof. KitchenAid zelf kwam met een afvaardiging van een 5 personen waaronder ook Isabella. Koken leek in eerste instantie ondergeschikt aan twitteren, flippen, poken, en diens meer maar uiteindelijk kreeg Gaetan de olijke bende toch aan de slag.

Wat stond er op de menu hoor ik u denken: Maïskoekjes (tawd mun kow pod), viskoekjes (tawd mun pla), gestoomde Thaïse kip (gaeng khiew waan gai) met gebakken rijst (khao pad) en een wortelcake met sinaasappelglazuur. Ik zette me, geflankeerd door "Miss Rupsigheid" en Valerie, aan de carrotcake en zag dat het goed was. Goeie zet trouwens want wij mochten met de Artisan werken. Al en hele tijd met stip op 1 wat betreft musthaves voor de Coolinary Cuisine. De blender staat op een mooie tweede plaats.

De hoop die sommige bleken te koesteren een mooi toestel mee huiswaarts te nemen bleek ijdel te zijn maar toch... Het was een plezante avond met lekker eten, een open bar, gezellige babbels, een lightsabre mockfight met dunschillers en een presentje. De immer handige KitchenAid keukenschort alsook een luxecatalogus keerden mee huiswaarts. Ik ben alvast meer dan overtuigd zo'n estethisch verantwoorde hebbedingen in huis te halen. Nu mijn bankrekening nog.

Point Virgule - Bamboo snijplank

Zaterdag in Breda met een cadeaubon twee bamboo snijplanken van het merk Point-Virgule gekocht. Eentje voor hem, eentje voor haar.

Vervolgens richting Ikea gereden en daar gravad lax gegeten en een zakje met vier donuts meegenomen. Er zijn nog zekerheden. Alhoewel, ik heb geen hotdog naar binnen gespeeld.

Prettige feestdagen

Prettige feestdagen, verlengde weekends... je zou voor minder vergeten te bloggen. En toch! In Amsterdam eindelijk de S-XL cakevorm van Konstantin Slawinski op de kop kunnen tikken en dat wou ik nog even delen. Verkopers in hippe winkels in Antwerpen, New York, Barcelona, Tilburg en god weet waar keken me steeds onbegrijpend aan toen ik over de cakevorm begon maar bij Duikelman hadden ze hem dus wel. Dolletjes! Een kerstcadeautje voor jezelf kopen, daar is niks mis mee denk ik dan.

Bananaslicer

Eigenlijk zou hier, zoals eerder beloofd, een receptje met makreel in de hoofdrol moeten staan. Of een stukje over het feit dat iedereen in de zomer zou moeten trouwen. Zo kan je onder een stralende hemel heerlijk aperitieven en de eeuwig durende feestdis vervangen door de ooo zo gemoedelijke barbecue. Het lot besliste er echter anders over. Toeval wil dat bij een blitzbezoek aan de Carrefour mijn oog gevallen was op volgend keukenhebbeding: de bananaslicer.

Jawel beste mensen, dankzij de bananaslicer kan ook u voor slechts 1,99 € een banaan in partjes snijden. Ideaal voor het maken van fruitsalades, sangria, banana split... Geen gesukkel meer met een mes, de bananaslicer doet al het werk voor u.

De eerste bij wie ik deze onmisbare slicer in de keukenkast zie liggen krijgt een trap onder zijn achterste.

Cakevorm

Bovenstaande cakevorm van Konstantin Slawinski heeft ongeveer al in elk boekje gestaan en is uit designoogpunt een echte voltreffer. De cakevorm verdeelt je huisgemaakte cake in 15 verschillende delen. Voor elk wat wils zeg maar. Enige nadeel is dat het verdomd moeilijk is om er aan te geraken. Tot nog toe heb ik hem nergens zien liggen. Een lichtpuntje is dan weer dat ze hem verkopen in de giftshop van het Moma in New York. Nog een dikke maand wachten en dan kan u bij mij thuis verse voorgeportioneerde cake komen eten.

Quooker

Onlangs tijdens mijn zoektocht naar de ideale keuken en toebehoren bij Quooker terechtgekomen, een handige extra keukenkraan waaruit je met één draai aan de knop kokend water kan halen, iets wat we met andere woorden echt nodig hebben. Handig denk ik dan: thee en koffie direct uit de kraan, kokend water voor spaghetti… je bespaart er gewoon heel veel tijd, energie en water mee! Pas hebben ze trouwens ook een combiversie op de markt gebracht waardoor je uit je gewone keukenmengkraan instant water van 50 à 60°C kan tappen. En de kranen ogen zelfs nog mooi ook dus wat meer kan een mens zich buiten een Quooker nog wensen? Reken maar van yes dat ik op Batibouw op zoek ga naar hun stand om het mirakel met eigen ogen te aanschouwen!

Droomkeukens en keukendromen

Als alles perfect volgens wens verloopt, worden we binnen dit en 3 maanden eigenaar van een woning en dat na een papieren rompslomp die we er uiteindelijk graag bij nemen. Het huisje dat er sinds 1952 staat heeft nog model gestaan voor het huis van het gezin Weyts – Vosters (een bevriend koppel) maar dient nog wel gerenoveerd te worden.

Volgens onze voorlopige planning is eerst de vernieuwing van het sanitair en de elektriciteit aan de orde. Voorts wordt de kleinste slaapkamer omgetoverd tot badkamer, de huidige badkamer tot washok en het toilet op de gelijksvloer is ook aan vernieuwing toe. De ramen dienen vervangen worden door isolerend dubbel glas en van zodra de centrale verwarming van de master bedroom en het bureau zijn doorgetrokken naar de zolder kan de afwerking van het 1ste verdiep beginnen. Likje verf, nieuwe vloer etc.

En dan is de gelijksvloer aan de beurt. Als het even kan willen we de veranda slopen en de living en keuken een metertje of 2 – 3 doortrekken. De veranda is te ouderwets en een langgerekte open keuken met dito werkblad lijkt ons wel wat. En hier begint het dromen natuurlijk want hoe ga je zo’n keuken in hemelsnaam inrichten? Welke materialen gaan we gebruiken voor het werkblad? Wordt het een Boretti fornuis of inbouwpitten van Smeg. Waar komt de spoelbak van Franke en nemen we zo’n industriële spriet erbij? Wat met kasten en opbergsystemen, laten we dat maken of brengen we een bezoekje aan de betrouwbare Ikea? En dan zijn er nog de vaatwasser, de koelkast, de vloerbekleding, tegels… maar vooral, wie gaat dat allemaal betalen?

Zoveel vragen zo weinig antwoorden? Ervaringen van andere mensen zijn nu méér dan welkom dus shoot!

1/ waar kunnen we op onze vrije zaterdag en zondag terecht voor keukeninrichtingen en “machinerie”?
2/ zijn de toestellen nu wel dan niet goedkoper in Nederland?
3/ een open keuken voor- en nadelen?

Flavour Shaker

Ken je dat gevoel dat je soms kan hebben wanneer je ’s ochtends wakker wordt en vindt dat je iets leuks verdiend hebt? Zaterdag was het weer zover, ik moest en zou zo’n Jamie Oliver Flavour Shaker kopen. Je kent het handigheidje wel, lijkt op een Russisch popje of met een beetje verbeelding op een mini bowlingpin en dankzij de keramische bal erin kan je kruiden en dergelijke lekker stuk shaken, vinaigrettes en marinades maken. Het ziet er cool uit, je kan er iets mee dus waarom zou ik er dan ook geen nodig hebben natuurlijk?

Ik dus op zoek naar een winkel en er waren twee in Turnhout waar ik terecht kon, een duurdere speciaalzaak en Oil & Vinager. Gezien de shaker op beide plaatsen tot op de laatste cent evenveel kostte (lees “even duur was”) heb ik hem voor één keer toch maar in de duurdere winkel gekocht. Uiteraard ben ik in Oil & Vinager wel eerst vanalles gaan proeven en de frambozen-balsamico mag je gerust in huis halen hoor, heel lekker.

De flavour shaker moest uitgetest worden en een eerste opdracht was lijnzaad. Volgens m’n schoonmoeder volstond de bamix staafmixer niet om dit tot poeder te herleiden dus de shaker stond voor een heuse test. Na enige tijd als een wilde gek heen en weer geschud te hebben, (de perfecte methode heb ik vooralsnog niet onder de knie) konden we vaststellen dat de shaker het er goed vanaf brengt.

Het leuke is dat je buiten de shaker eigenlijk niets vuil hoeft te maken. Enkele walnoten in de shaker, teentje knoflook, verse basilicum, grof zeezout, oude kaas en shaken maar, olijfolie toevoegen en je pesto is klaar. Experimenteren is de boodschap en akkoord, het oogt misschien een beetje vreemd maar zoals de grote rockers het zeiden, there’s a whole lotta shaking going on!