Liefmans Goudenband in een nieuw jasje

Naast het occasionele pintje heb ik lange tijd gezworen bij 'een Bolleke'. Sinds jaar en dag is mijn blogger profielfoto er eentje waarop ik mezelf tegoed doe aan lekkers van brouwerij De Koninck. Maar tijden veranderen, sinds kort is er een nieuwe liefde in mijn leven. Sinds ik in The Upper Room Bar een Liefmans Goudenband kreeg voorgeschoteld drink ik niet anders meer.

 

 

 

In november werd Liefmans Goudenband uit meer dan 200 bieren van 79 Belgische brouwerijen verkozen tot Best Belgian Beer tijdens Brussels Beer Challenge en dit nadat het reeds eerder driemaal een gouden medaille behaalde. Voorheen was de Goudenband enkel verkrijgbaar in flessen  van 75 cl of 37,5 cl, maar de brouwerij gaat nu overstag van flesjes van 33 cl. Niet enkel de fles maar ook de wikkel moet eraan geloven, die krijgt een meer in het oog springend kleurtje.

 

Nu probeert de brouwerij mij te verkopen dat ik dat 33 cl flesje niet meer moet delen, reken uit je winst. Probleem is echter dat ik die 37,5 cl fles ook niet deelde. Op de koop toe staat mijn "ik drink er nog eentje" nu niet meer garant voor een half uurtje langer op een zonnig terras. Toch ook een beetje jammer. Vijf dagen Parijs en ik zal het wel te boven komen zeker.

Nieuwe bewoners voor stadsbrouwerij De Koninck

Het moet zo’n tweeëneenhalf jaar geleden zijn dat ik in de stadsbrouwerij De Koninck zowel Frédérik Van Tricht als brouwmeester Dennis De Potter ging interviewen. Kaas en bier is een gouden huwelijk, dus toen Van Tricht in 2012 met acht rijpingskamers en een degustatieruimte zijn intrek nam naast de nieuwe brouwzaal keek niemand verbaasd op. Dat er nog ruimte was voor verdere initiatieven mocht toen al blijken bij het verkennen van het verdere domein.

 

Tweeëneenhalf jaar later dus en de buren van de brouwerij mogen zich stilaan verheugen op de komst van schoon volk. Kunnen de lokroep van de Antwaarpse Pale Ale – een bolleke voor de vrienden – niet weerstaan:

 

Luc De Laet, beenhouwer in hart en nieren en van kinds af gepassioneerd om een eigen slagerij te openen. Zijn verhaal is er eentje van goesting, hard werken en ferme portie gezonde ambitie. Een fantastische mens om een babbeltje mee te doen over barbecues. Zijn Secreto n° 7 - die proefde ik hier - is één van die dingen die 2014 voor mij extra kleur (en smaak) gaven.

 

 

Binnen de ruimte van Slagerij De Laet zal het duo Bert-Jan Michielsen (chef-kok) en kempenzoon Luc Dickens – fans van de Schone van Boskoop kennen beide heren uiteraard - een restaurant openen. Bert-Jan startte als jonge snaak bij De Laet en kreeg de smaak, letterlijk en figuurlijk, te pakken. Michielsen woont vlakbij de brouwerij en kent de omgeving uit zijn broekzak. Voor de liefhebbers, 'kalfswangen met Winterkoninck en mousseline van aardappelen', komt sowieso op het menu.

 

 

Begenadigd foodfotograaf, uitgever, legende en zo mogelijk zelfs held, dat kan niemand anders zijn dan Tony Le Duc. In de zomer van 2015 zal hij zijn bedrijf ‘Minestrone Cookbooks’ vestigen in het voormalige labo van Brouwerij De Koninck. Makkelijk, want het restaurant van zijn partner in crime, de notoire S. Herman ligt op een steenworp van de stadsbrouwerij. Naast het kantoor zal er ook een proeflab worden geïnstalleerd waarbij er op regelmatige tijdstippen kook- en bierdemo’s zullen worden georganiseerd.

 

 

Ook de piepjonge chocolatier Jitsk Heyninck - in Shanghai, Qatar en Korea niets dan lof voor zijn pralines – vindt zijn weg naar de stadsbrouwerij. Naast de brouwzaal komt er een chocolade atelier en een winkel. Kleinschalige leveranciers, eerlijke ingrediënten en 100 % smaak, dat horen wij graag!

 

 

Ondertussen wordt er elke minuut gewerkt op en om de brouwerijsite. In de zomer van 2015 zal de vernieuwde stadsbrouwerij haar deuren openen voor het grote publiek. Van de inspirerende omgeving rond de brouwerij met onder meer Velodome, Summer Josephine’s, De Hand en De Pelgrim tot in het hart van de stadsbrouwerij waar Dennis De Potter aan het roer staat, kan je kennis maken met het Bolleke, het icoon va de stad Antwerpen in al haar facetten en dit in een urban setting.

 

Bezoekers kunnen zelf een tour doen doorheen de brouwerij. Dit 75 tot 90 minuten durende bezoek dompelt jong en oud onder in een Koninklijcke wereld. Zo loop je via een 4 meter hoge passerelle dwars door de brouwzaal. Je voelt de dynamiek van de stadsbrouwerij, je komt meer te weten over het Belgische bierlandschap. Uiteraard kan er nadien uitgebreid geproefd worden van het Antwerps gerstenat.

 

De uitwerking van de vernieuwde Stadsbrouwerij werd mede mogelijk gemaakt dankzij de steun van Toerisme Vlaanderen en de Vlaamse Overheid.

The Jane, Upper Room Bar

Een bezoekje aan The Jane, of de Upper Room Bar althans, het moest er ooit een keertje van komen. Dat ik niet de man ben om maanden (lees drie) van te voren te reserveren mag dan al een gegeven zijn, de herinnering aan  een fenomenaal etentje in Oud Sluis had makkelijk met die principes komaf kunnen maken.

 

Dinsdagavond stond er onder de noemer 'Beer & Bites' een tasting op het programma waarbij lekkers van de brouwerijen Liefmans, Duvel Moortgat en De Koninck gekoppeld zou worden aan de culinaire hoogstandjes welke Nick Bril en Sergio Herman dagdagelijks uit hun immer stijlvolle koksoutfit weten te toveren.

 

De bevallige aanwezigheid van de gezusters Leyers en socialite Joy Anna Thielemans ten spijt, de meest fonkelende ster van de avond was zonder twijfel brouwster op rust Rosa Merckx. Maar liefst negentig lentes oud, maar stralen gelijk een jong veulen. Ik durf zelfs te betwijfelen of de pailletten op haar blouse er voor iets tussen zatten.

Liefmans @ The Upper Room Bar

Ligt het aan de kleur, dan wel aan de mierzoete smaak welke onverlaten wel eens aan een kriekbier toedichten, feit is dat kriekbier al langer dan vandaag wordt afgedaan als zijnde een 'vrouwendrankje'. Mocht je zelf ook die mening zijn toegedaan, dan wil ik je ten stelligste de 'Liefmans Kriek van 2005', exclusief verkrijgbaar bij The Jane, aanraden. Zijn mooie geronde smaken maakt van dit kriekbier een starter om u tegen te zeggen.

 

In het begeleidende kommetje kregen we een 'ceviche van makreel met jonge groenten' geserveerd. De frisse smaak van de krokante groentjes en zachte stukjes makreel paste perfect bij het biertje in het glas. Pairing geslaagd heet dat.

Liefmans Kriek 2005 (Liefmans, Oudenaarde) & Makreel, jonge groenten

 

Het weer buiten is er nog niet naar, maar gezien onze klok ondertussen in winteruur tikt, was het maar wat logisch dat ook de Winterkonick de revue zou passeren. Daarbij een bordje met een zalige 'huisgemaakte pate, pickles en toast'.

 

Met 'een bolleke' kun je bij mij niets verkeerd doen - wat zeg ik, ik had er eerder die avond al twee op - en ook de wintervariant weet me te bekoren. Ook over de pate niets dan goed. Dat radijsje, het krokantje, de gebrande hazelnoot of het uitje... het complementeerde de stevige paté alleen maar. Deze dagen zul je het in Antwerpen nog zelden horen maar in 2014 durf ik me er toch aan wagen. Lang leve de winter!

 

Winterkoninck (De Koninck, Antwerpen) & Huisgemaakte pate, pickles en toast

Wat de heren Herman & Bril achter een fornuis klaarspelen - met name smaaksensaties creëren die bijblijven - dat doet Paul Morel met evenveel flair en vakkennis achter de bar.

 

Te weinig geweten is dat je in de Upper Room Bar ook terecht kunt zonder reservatie. Hier kan je terecht voor fijne wijntjes, memorabele cocktails en exclusieve bieren, al dan niet gecombineerd met enkele 'bites'. De kaart welke verschilt van die van het restaurant telt 14 gerechten welke van prijs variëren tussen de 8 en 14 Euro.

 

De Upper Room Bar is trouwens ook de ideale plaats om de grandeur van deze prachtig gerenoveerde kapel te bevatten. Het balkon leent zich dan weer voor de obligatoire foto met daarop zowel de indrukwekkende luchter als de neon doodskop.

Upper Room Bar, Paul Morel at work

Beste reclameslogan van het jaar? 'Not really from India and not really a Pale Ale', het onderschrift op de gesmaakte Vedett IPA van Duvel-Moortgat. Doorgaans geserveerd in een fijn glas met Indiase kleuren, in The Jane mag dat een zilveren beker zijn waarin ook een Mint Julep niet zou misstaan. Een siroop op basis van Vedett IPA en Paul Morel is vertrokken gok ik dan.

 

Ook niet van India al waren er meer dan voldoende raakvlakken, het hapje op basis van 'kokkel, kikkererwt, limoen en curry'. Mooi hoe Nick Bril samen met (bier)sommelier Nicolas Soenen er bij hun pairings telkens weer 'boenk' op zaten.

Vedett IPA (Duvel Moortgat)  & Kokkel, kikkererwt, curry en limoen

Mijn kop eraf als de exclusieve Liefmans Goudenband van 2004 een bier is dat door iedereen gesmaakt wordt. Met zijn complexe, gelaagde smaken is het wat mij betreft een absolute aanrader, maar niet voor ieders smakenpalet.

 

Ik mag hopen dat  de fenomenale 'Bak Kut Teh' vast op de kaart staat in The Jane, zoniet vrees ik bij mijn volgende bezoek een scène te maken. Niet dat mij iets gevraagd werd maar deze interpretatie van een traditionele Chinese soep is absolute wereldklasse. Hemels zacht buikspek heb ik al eerder gegeten, maar nooit in combinatie met een dergelijke bouillon. Sprakeloos!

Goudenband 2004 (Liefmans, Oudenaarde) & Bak Kut Teh

Als laatste in de rij van vijf volgde er een cocktail van de hand van Paul Morel op basis van 'passievrucht, Duvel Tripel Hop en Arabische kruiden'. De basis voor de cocktail werd aan de bar met behulp van een kidde gemaakt, de afwerking met de premix in stijlvolle karaffen gebeurde in de zaal.

 

Na vier biertjes was dit drankje een welgekomen afwisseling al moet ik eerlijk bekennen dat ik de Duvel Tripel Hop in de cocktail miste. Daarvoor leunde de smaakbalans ook iets te fel door naar de fris zurige kant.  Een retourtje naar de Upper Room Bar dringt met andere woorden op. Meer zelfs, ik kijk er al naar uit!

Stella Artois Belgian Draught Masters 2014 - Marjolein Geuens

Begin deze week vond in de voormalige brouwerij De Hoorn in Leuven de Stella Artois Belgian Draught Masters 2014 plaats, het Belgische Kampioenschap Biertappen zeg maar. De 24 jarige Marjolein Geuens gaf haar mannelijke medekandidaten het nakijken en kwam als winnaar uit de bus. Geuens verzekert zich met deze glansprestatie alvast van een plaatsje in de geschiedenisboeken als eerste vrouw die deze wedstrijd wint in het 17-jarig bestaan van de Belgische Draught Masters.

 

En ook de toekomst ziet er rooskleurig uit... Er vallen namelijk parallellen te trekken met huidig Wereldkampioen Allain Schaiko. Marjolein Geuens die pas in september haar eerste (9) stappen als tapster zette is momenteel aan de slag als barvrouw in café ’t Archief in Leuven, dezelfde plaats waar Schaiko twee jaar geleden werkzaam was toen hij zowel het Belgische als het Wereldkampioenschap achter zijn naam mocht schrijven.

 

Stella Artois Belgian Draught Master 2014 - Marjolein Geuens

Tijdens het wereldkampioenschap in het prachtige Chalet du Mont Royal in Montreal zagen wij een Belgische kandidaat die blaakte van het zelfvertrouwen, net als enkele van zijn medekandidaten trouwens. Schaiko liet zich echter niet van de wijs brengen en won op glorieuze wijze de wedstrijd, de rest is geschiedenis. Of niet helemaal. Schaiko liet zich na de wedstrijd zonder veel moeite overhalen om het bekende Stella Artois 9 Step Pouring Ritual opnieuw uit te voeren. Als kersverse wereldkampioen ging hij niet alleen in op deze vraag, hij voerde het tapritueel perfect uit voor het oog van de camera. Geblinddoekt!

 

Wij kijken nu alvast reikhalzend uit naar de prestaties van Marjolein Geuens op het Wereldkampioenschap in Cannes op 17 mei. Wie weet treedt onze Belgische kandidate in de voetsporen van Allaine Schaiko en schrijft ze zo opnieuw geschiedenis. Wij geloven er alvast in, yes she Cannes!

Duvel Distilled 2013



Gisteren werd de Duvel Distilled 2013, het 6 jaar op eiken vaten gerijpte godendrankje van brouwerij Moortgat voorgesteld. Van dit strogele distilaat zullen er slechts 5.000 flessen aan de man gebracht worden via de Duvel Shop. Een fles moet zo'n 39 € kosten - verzending inbegrepen - maar gezien de exclusiviteit van dit hebbeding mag dat menig liefhebber niet weerhouden zich in te tekenen voor de aankoop ervan. Gevolg van de perfect georchestreerde hype? De website van Duvel die gisteren zo plat lag als een  bierviltje.

 

We zijn ondertussen een dag verder en het intekenen is een feit. Nu volgt het lange wachten in de hoop dat er iets uit de bus komt. 't Zou mooi zijn voor de Home Bar natuurlijk, kwestie van de proefnotities aan de werkelijkheid te toetsen.

 

Duvel Distilled 2013

Anekdotes, ik ben er niet vies van. Zo was er die keer dat we richting Brussel reden en aan de brouwerij in Puurs een redelijk lachwekkende vaststelling deden. Een onverlaat met gevoel voor humor had schijnbaar net het schuine beentje van het 'rijpt' uit de iconische slogan omgebogen. "ssst... hier rijpt den Duvel" zag er net dat tikkeltje anders uit. Lachen!

La Guilde Culinaire - koken in kostuum

Aan etentjes in Montréal geen gebrek, een culinaire uitstap waar we zelf de handen uit de mouwen mochten steken, dat hadden we nog niet gehad. Tussen de lunch en het effectieve avondfeest trok ik met de verzamelde pers - een tot twee personen beperkte delegatie uit Europa, aangevuld met een handvol Amerikaanse bloggers en Canadese persluitjes - richting La Guilde Culinaire. Deze culinaire speeltuin van chef Jonathan Garnier is deels kookatelier, deels kookwinkel. Hoe dan ook een plaats waar foodies hun hart zonder zorgen  kunnen ophalen.



La Guilde Culinaire



Feit dat de kookworkshop plaatsvond vlak voor het grote event, de Stella World Draught Masters, bracht wel een klein ongemak met zich mee. Het koken zou geschieden in dezelfde kleren die je 's avonds zou dragen en die dresscode was Stella Artois Sophisticated ofte 'in kostuum'. Daar stonden we dan, netjes in kostuum / cocktailjurk, klaar om de workshop aan te vatten. Zo moet James Bond zich na een lange werkdag voelen dacht ik toen ik een blik wierp in de voor de gelegenheid aardig gepimpte spiegel.

in volledige kokstenue

Alvorens aan de slag te gaan was stond er een welkomstcocktail - wat geen pintje? - op de menu, eentje op basis van Hoegaarden, kruiden en citrus. Verfrissend maar terzelfdertijd ook redelijk gepeperd. Het pintje erna was dan ook meer dan welkom. Er volgden twee hapjes, een quiche met biermosselen en gedroogde eend met jam van zwarte bes en komijn. Daarna kregen we - al een geluk - een schort aangemeten en was het aan ons.

Een team mocht princess scallops schoonmaken, een kleine variant van de bij ons gekende Sint-Jakobsnootjes. Er werd gesneden dat het een lieve lust was - ui, radijsjes, een occasionele vinger - en ik was verantwoordelijk voor het 'pèler à vif' van de mandarijntjes, iets waarvoor ik hoogstpersoonlijk de nodige complimenten van de chef kreeg.

Van het voorgerecht onthoud ik vooral dat dat de kleine gepaneerde nootjes wel bijzonder smakelijk waren, iets wat ik thuis ook eens ga proberen als ik mits een gunstige wind wat 'petoncels' in mijn handen krijg. De gekonfijte varkensbuik viel ook in de smaak al deed de pastinaakpuree die we erbij krijgen me niet direct zin krijgen naar meer.  Ach, er zat nog een dessert aan te komen!



Princess scallops



Op en top Belgisch dat dessert trouwens. Speculaas, chocolade crème patissier en ijscrème op basis van bruine Leffe... een combinatie die wonderwel werkte al vond ik de speculaas een tikkeltje aan de harde kant. Mag je dat eigenlijk verwachten aan de andere kant van de wereld, dat ze iets net zo doen als thuis? En leg het ook maar uit aan die mensen, dat Sinterklaas - met zijn lange witte baard en rode outfit - in december speculaas voor de kindjes brengt en toch niet de Kerstman is. "What's his name? Santa Claus?" Gelukkig waren er nog pintjes!

Speculaas, ijs van bruine Leffe en chocolade crème patissier.

Hambar - Montréal

Dat er veel bier zou vloeien in Montréal was bij voorbaat duidelijk, er werd ook ruim de tijd genomen om de innerlijke mens te stillen met allerlei lekkers. Er stond een lunch of twee op het programma, twee diners, een kookworkshop en uiteraad waren ook fijne hapjes voorzien op de Stella Artois World Draught masters zelf. Zonder enige twijfel spek naar de bek van deze foodie.

Onze eerste 'perslunch' bracht ons onder leiding van een gids bij het statige Hotel St Paul in Old Town Montréal. Indien de mooi uitgestalde stukken vlees aan de inkom het niet duidelijk zouden maken, in dit hotel is het sjieke doch pretentieloze Hambar gevestigd.

Hambar, de ham!

Waren het de mooi opgehangen hammen - voor de gelegenheid voorzien van het gezelschap van enkele pompoenen - of was het de uitnodigende bar, feit was dat ik als één blok viel voor de Hambar. Het plaatje klopte volledig en dan had ik de kaart niet eens onder ogen gekregen. Feit dat er hier Stella Artois uit de tapkraan kwam gevloeid zal ongetwijfeld een grotere factor gespeeld hebben bij het kiezen van deze lunchlocatie, ik was hoe dan ook in mijn nopjes.

Hambar, de bar!

Ons lunchgezelschap viel nog best te omschrijven als een bont allegaartje. Allereerst was er Laura, op wiers kaartje de ronkende titel 'Director Global External Communications' bij AB Inbev prijkte. Dan had je Briar, een studiegenote van Laura en 'Manager Corporate Affairs' bij Labatt. Tot slot had je Ana, een Roemeense die voor een Italiaans blad schreef en uiteraard was er ook nog de aanwezige Belgische foodblogger. Vier personen dus van verschillende pluimage met één bindende factor. Wij hadden honger!

Hambar, de kaart

De lunchmenu volgen leek ons een goed idee tot we de dienster met een plateau lekkers richting een naburige tafel zagen lopen. Onze vier hoofden volgende de weg van de plateau, onze ogen gefixeerd op de overdaad aan delicatessen. Mocht je ooit Hambar bezoeken, twijfel dan geen seconde en bestel zo'n charcuterieplateau. Een aanrader!

Selectie ham, gepekelde groenten, kazen en mousses

Verschillende fijngesneden hammen, krokante stukjes brood die hun gelijke niet kennen, een selectie huisgepekelde groenten, Iberische kazen, varkensrillettes, noem maar op. De paté van kippenlever moet zonder enige twijfel bij de lekkerste dingen geweest zijn die ik in tijden gegeten heb. Enig nadeel in quasi onbekend gezelschap is dat niemand zich geroepen voelt om net het allerlaatste stukje dit of dat te nemen. Jammer natuurlijk, zeker als de plateau wordt afgeruimd en dat laatste stukje uiterst fijne ham zit nog uitnodigend te lonken.

Selectie ham, gepekelde groenten, kazen en mousses

De belangrijkste componenten van de 'soup du jour' waren ajuin en appel. Niet direct alledaags te noemen, smaken deed het wel. De aanwezigheid van de 'foodiecam' - ten huize coolinary volledig ingeburgerd - werd al snel het gesprek van het moment, waarna er in no time iPhones uit handtassen werden opgediept om een en ander op de gevoelige plaat vast te leggen. Een trend was gezet, tijdens de volgende eetgelegenheden waren mijn dispartners me zelfs voor!

Soep met ajuin en appel

Canada en zalm, vraag me niet waarom maar iets in mij zei dat dit wel een goede combinatie zou zijn. En hoewel de tartaar van mijn overbuurvrouw eruit zag om duimen en vingers bij af te likken hoorde je mij niet klagen. De 'crispy vegetables' bleven beperkt tot jonge slablaadjes en wat fijne wortelschijfjes. In ieder geval, niet slecht!



Zalm confit, krokante groentjes en miso

Voor de liefhebbers die willen weten waar die machtig heerlijke charcuterie plateau vandaan werd getoverd, wel die kwam van dit stijlvol ingericht hoekje. Weckpotten vol lekkers en twee snijmachines voor het betere snijwerk, meer is er niet nodig voor kleine culinaire wonderen. 't Schijnt dat er hier 's avonds nog een feestje werd gebouwd, eentje dat ik jandorie gemist heb. Zo'n plateau op een nachtelijk uur, dat zou er nogal ingaan!

Hambar, snijmachines en pickles

Belg wint Stella Artois World Draught Masters

Daar sta je dan in het Canadese Montréal, een halve dag reizen en het is al Stella Artois wat de klok slaagt. Eén ding was zeker, hier zou bier getapt worden en wel op zeer hoog niveau! Welkom op de Stella Artois World Draught Masters.

Bier tappen dus, een ritueel dat volgens Stella Artois  in 9 stappen dient te gebeuren, gaande van het reinigen van het glas - excuseer, 'the chalice' - tot het serveren met het logo netjes naar de klant gekeerd. Deze verschillende stappen zal ik op die andere blog van me wel eens haarfijn toelichten, al was het maar omdat in ons bierlandje wel eens een stap of wat wordt overgeslagen. Om maar te zeggen dat ik in Canada meer dan één pint gedronken heb die de absolute perfectie benaderde. Wat zeg ik? Pintjes die absoluut perfect waren!

De 9 stappen richting perfect getapte Stella Artois



De winnaars van de nationale kampioenschappen, 21 in totaal, mochten op dit wereldkampioenschap de kleuren van hun land komen verdedigen. Europese landen zoals Cyprus, Ierland, Bulgarije, Hongarije, Griekenland, het Verenigd Koninkrijk, Oekraïne en uiteraard ook België tekenden allemaal present. De overige deelnemers kwamen uit landen zoals Puerto Rico, de Caymaneilanden, Australië, Nieuw Zeeland, Chili, Argentinië, Singapore, Guadeloupe, Thailand, de Verenigde Staten, China, Japan en gastland Canada. Stuk voor stuk landen een tikkeltje exotischer dan België, wat de wereldwijde status van Stella Artois als luxepils (geserveerd in iconisch glas) alleen maar bevestigt.

In dat opzicht mag het op zijn zachtst gezegd straf te noemen zijn dat wij Belgen als bierambassadeurs onze speciaalbiertjes steevast bij merk bestellen en dat we het wat pils betreft eigenlijk niet altijd zou nauw nemen. "Een pintje aub", zo gaat dat dan! Misschien moeten we daar ook maar eens verandering in brengen en onze pintjes bij de merknaam bestellen. Een betere wereld, die begint op café!

De 21 deelnemers en de Montréal skyline



Een pint tappen, het moet al raar lopen indien je dit als Belg op een welbepaald moment in je leven niet een keertje probeert. Dat België in de bierwereld dan ook een sterk merk is mocht nogmaals blijken toen ik mijn oor te luister legde bij het aanwezige journaille, de verschillende deelnemers en overige gasten. Onze kandidaat, de 23-jarige Leuvenaar Allaine Schaiko van café 't Archief werd zonder boe of bah getipt als één van de topfavorieten, tesamen met onder andere Charles Mudd uit Australië en de Canadees Jonathan Terninck. Geduchte tegenstanders, zo luidde het meer dan eens en laat het net deze twee concurrenten geweest zijn die op de vooravond van het grote gebeuren al monkellachend mijn verwoede pogingen tot het tappen van een perfecte pint gade sloegen. Het resultaat mocht er wel zijn aldus Jonathan, de finesse echter die was ver zoek. Blij dat ik de Belgische driekleur niet moest verdedigen.

Tijdens het ontbijt op de wedstrijddag sprak ik Allaine aan over zijn favorietenrol en verwees daarbij voorzichtig naar de wel heel straffe concurrentie. "De competitie zal niet makkelijk zijn maar dat moet niet, zolang het maar mogelijk is" was zijn met zelfvertrouwen doorspekt antwoord. "Deze avond is het aan mij en zal ik er staan, let maar op". De zelfzekerheid van de Belg baarde me eerlijk gezegd een beetje zorgen. Bij tegenslag - de wedstrijd werd beslecht middels rechtstreekse eliminatieproeven - komt dat gewoon dubbel zo hard aan.

"Ladies & Gentlemen, pour me a Stella" zo werd de wedstrijd donderdagavond in het prachtige Chalet du Mont Royal afgetrapt. Zijn zelfzekerheid leek Allaine tijdens de wedstrijd alvast geen parten te spelen. Meer zelfs, die groeide naargelang hij de tegenstand van de tabellen knikkerde.  Puerto Rico was het eerste land dat eraan moest geloven gevolgd door kleppers als Canada en Hong Kong. Onder luid gejoel - ik pleit vol trots schuldig - betraden Allaine Schaiko en zijn Australische tegenstander Charles Mudd de arena voor een laatste rondje biertappen. Drie lange minuten, twee maal twee perfect getapte pintjes en één winnaar. Belgium! 



De Belg Allaine Schaiko, World Draught Master 2012

Wij waren er als de kippen bij om te highfiven met de 16e Stella Artois Draught Master, de eerste Belg sinds 2008. Montréal mag dan van iedereen zijn, op dat ogenblik was het vooral van België. Opperste geluk bij de Belgische entourage (waarvan ik met veel plezier deel van mocht uitmaken) en niet in het minst bij overwinnaar Allaine zelf. Gezien de sterkte van zijn tegenstanders was zijn parcours zo mogelijk het moeilijkst van alle deelnemers. Ik moest even terugdenken aan zijn woorden van 's ochtends die zowaar profetisch bleken te zijn. Het respect, nog groter!

Er staan Allaine Schaiko drukke tijden te wachten

En dan begint de mallemolen. Links en rechts poseren voor een foto, interviews hier en daar. En dan is hij nog niet aan zijn ambassadeurschap voor Stella Artois begonnen. De wereld rondreizen, pintjes tappen zoals hij dat gewoon is, naar perfectie. Het is hem van harte gegund!

Voor België is dit uiteraard een prachtig verhaal, de titel die terug thuiskomt en naar Leuven nog wel. Mocht de winnaar echter uit een ander land gekomen zijn, ook dan was het ongetwijfeld een mooi verhaal geworden. 'Singa Pour' iemand? Rest mij enkel AB Inbev nog te bedanken voor de uitnodiging. Volgend jaar opnieuw?

Montréal by Stella Artois

Allez hup, we zijn er! Een uur of 8 vliegen richting Newark, check! Een uurtje vliegen richting Montréal, check! Een minuutje of 20 rijden richting hotel, check! Een mens moet er iets voor over hebben om iets te schrijven over een Belgisch biertje! Het welke? Dat is hier in het hotel direct heel duidelijk! Het begint alvast met de keycards voor de hotelkamers welke volledig vernieuwd blijken voor de gelegenheid.

Le Westin, keycard by Stella Artois

Niet onbelangrijk die keycard want dat zorgt er niet alleen voor dat je je hotelkamer binnen kan, ook de liften werken niet zonder. Die liften trouwens, die kregen voor deze week ook een grondige make-over, volledig in het teken van de Stella Artois Draught Masters.

Le Westin lift by Stella Artois

En dan zijn er nog de mensen die hier rondlopen. Zij die iets met het event te maken hebben zijn te herkennen aan hun oversized badge aan de Stella lanyard. Leuk dingetje want het geeft je niet alleen toegang tot de lounge - gratis pintjes - er staan ook tal van activiteiten op het programma. Het ontbijt is nog maar net achter de kiezen of ik vertrek al voor een gegidste tour door oud Montréal met verschillende culinaire stops. Lovely!

Yves Van De Ven, Belgium Blogger by Stella Artois

Richting Stella World Draught Masters - Montréal

Afgelopen maand druppelden er allerlei afspraken in mijn agenda waardoor deze week wel eens een hele drukke zou worden. Zo was er de uitnodiging om de voorstelling van de Biercée Gin - een nieuwe Belgische gin - bij te wonen deze avond in Cocktails at Nine. Gin en cocktails, ideaal om de week mee te starten. Om het compleet te maken zou afzakken naar Josephine’s optioneel zijn, waar Olivier Jacobs in het kader van de Famous Bartenders Institute vandaag achter de bar staat en leuke dingen doet met Johnnie Walker Blue Label. Een avondje specifiek met Tales from the Home Bar in gedachte, op papier ziet dat er alvast veelbelovend uit.

Keuze te over hoe mijn woensdag kleur te geven. Met veel plezier ging ik in op de invitatie voor een veelbelovende wildmenu in het Brusselse Smoods, het restaurant van Hotel Bloom. Moest daarvoor de duimen leggen, de bloggersevening van de Antwerpse chocolade conceptstore BbyB in aanwezigheid van sterrenchef Bart Desmidt en de Turnhoutse chocolatier Jan Verleye. En dan was er ook nog die whiskeytasting ingericht door Diageo ergens in het Brusselse. Teveel uitnodigingen en dat op mijn verjaardag.

Juist ja, er moest een verjaardag gevierd worden en waar kan je dat beter doen dan bij In De Wulf? Vrijdag, diner, overnachting… wij weten wat feesten is. En als we ons dan toch in de andere kant van ’t land bevinden waarom er dan geen weekendje Gent aan koppelen? Zo gezegd, zo gedaan. Een etentje bij Eat Love geboekt, een hotel gefixt en zowel Jiggers als Old Fashioned op het verlanglijstje gezet. Doe er op zondag nog de Belgische première bij van L’amour des Moules en de week zit eivol. Niets aan veranderen lijkt me!

En dan krijg je nog een mailtje in je inbox. Of ik niet geïnteresseerd was om naar de Stella World Draught Masters te gaan, het wereldkampioenschap bier tappen zeg maar. Het Belgisch Kampioenschap had ik jammer maar helaas al aan mijn neus laten voorbij gaan, het wereldkampioenschap dan maar? Wikken, wegen, vakantie vragen en een aantal zaken afbellen.. soms moeten er knopen doorgehakt worden.

Morgenochtend checkt Mr Frisjes op Zaventem in richting het Canadese Montréal waar hotel Le Westin vier dagen mijn uitvalsbasis zal zijn. Staat onder andere op het programma: eten, een culinaire stadswandeling, eten, bier-en foodpairing, het WK bier tappen. Dat en uiteraard op tijd en stond een perfect getapt pintje. Laat ik daar mijn missie van maken, te rade gaan bij de deelnemers om mij de nobele kunst van het bier tappen bij te brengen. Wordt vervolgd!

Smaakmeesters: Dennis De Potter

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

Een brouwerij, het moet zowat de laatste plaats zijn waar een student chemie denkt terecht te komen na zijn opleiding. En toch, toch zijn er ook daar mogelijkheden. Het levende bewijs hiervan is smaakmeester Dennis De Potter, die zich na een korte passage in het labo van brouwerij De Koninck, nu inmiddels 20 jaar geleden, schopte tot brouwmeester ofte productieverantwoordelijke. “Nee daar durfde ik als 15-jarige alleen maar van dromen” steekt Dennis - die zich zijn allereerste Bolleke op een ver vervlogen oudejaarsavond in café Paters Vaetje nog perfect weet te herinneren - enthousiast van wal. “En nu zit ik hier. Aan de bron!”

Dennis De Potter

De nieuwe, moderne brouwzaal van De Koninck voelt Dennis zich uiteraard als een vis in het water en het mag gezegd, het is een pareltje. Terecht iets om trots op te zijn. En automatisatie mag dan één ding zijn, de kwaliteit van het bier indachtig moet het artisanale karakter van het brouwproces wel nauwlettend in de gaten gehouden worden. “Uiteindelijk werk je met 100 % natuurlijke producten en onder invloed van diverse factoren, denk bijvoorbeeld aan een simpele luchtbel, kunnen die een verschillend resultaat geven en dat is zeer zeker niet de bedoeling”. Elke dag na het afvullen met een panel het brouwsel proeven, dat mag dan wel een droomjob lijken, het blijft wel werken om steeds hetzelfde product af te leveren.

Bestel een Bolleke, het paradepaardje van de brouwerij, op café en de barman weet direct dat je een Koninckske bedoelt. Het was die andere smaakmeester, Marco De Rango, die wist op te merken dat De Koninck op dat vlak de enige is in de ganse brouwwereld. “En dat zonder dat daar ooit campagne rond gevoerd is, dat is door de jaren zo gegroeid”. Het verschil tussen een Koninck uit een flesje en eentje vers van het vat haalt de smaakmeester er ook zo uit. “Die uit het flesje zijn doorgaans iets ouder, rijper, terwijl het Bolleke van’t vat toch net ietsje jonger smaak”. Verder in het gamma heb je natuurlijk nog de gekende Triple d’Anvers (8°) en het in de winter tijdelijk te verkrijgen De Koninck Winter (6,5°).

Dennis De Potter & De Hand

“Consistent een perfect product afleveren is één zaak, als productieverantwoordelijke hoop je ook op café - de laatste schakel in het proces zeg maar – dezelfde liefde voor het utlieme Bolleke terug te vinden”, aldus Dennis. Direct ook de reden waarom de brouwmeester vorig jaar de baan op trok, om op café bij te sturen waar nodig zodat iedere klant effectief een perfect getapt Bolleke te drinken krijgt. Helder amberkleurig, fijn gepareld en met een crèmige schuimkraag van twee vingers dik, het resultaat van een volgens het boekje en dus in twee keer getapt 'Konincklijk' Bolleke.

Dennis De Potter

Het aantal werknemers op de site van De Koninck mag dan nog een fractie zijn van vroeger – zo verhuisde de bottelarij bijvoorbeeld naar de site van Duvel - als de werkdag wordt afgesloten in het verbruikszaaltje van de brouwerij is iedereen graag van de partij. Ook de medewerkers van kaasaffineurs Van Tricht, die er met 8 nieuwe rijpingskamers hun intrek namen in de oude bottelarij. En aan het gezellige sfeertje hier merk je dat het niet ver zoeken is naar de oorsprong van het gezegde ‘Leven in de brouwerij’.

“Bier en kaas, het is een gouden combinatie” lacht onze smaakmeester, “maar mocht er nu nog een bakker zich hier vestigen – er is ruimte genoeg - dan is het plaatje helemaal compleet”. Op zich niet eens zo’n slecht idee en uniek voor de enige stadsbrouwerij die Antwerpen rijk is.

Dennis De Potter

Niemand die zo zijn stempel gedrukt heeft op brouwerij De Koninck dan wijlen Modeste Van den Bogaert. “Toen ik nog in het labo werkte sprong hij ook daar geregeld binnen” zegt Dennis “en dan vroeg hij steeds hoe het met de beestjes was, zijn manier om te vragen of alles in orde was met het brouwsel.”

Om de man te eren vindt dit jaar op 6 en 7 oktober voor de tweede maal het ‘Modeste Bierfestival’ plaats op de site van De Koninck. Naast het eigen gamma en dat van Duvel komen er ook zo’n 35-tal kleine brouwerijen aan bod, want Modeste, dat betekent ook bescheiden. Het bierfestival is een geweldige gelegenheid om het verhaal van deze unieke stadsbrouwerij te beleven.

Gesponsorde video: Carlsberg, The Crate Escape!

De verschillende keren dat ik de oorlogsklassieker ‘The Great Escape’ gezien heb - het ontsnappingsdrama met acteurs als daar zijn Steve McQueen, Charles Bronson, Richard Attenbourgh, James Coburn - ik durf het niet op één hand te tellen. Om maar te zeggen dat het een knaller van een film was en dat ook de reclamemensen achter Carlsberg zeker niet ontgaan is. Voor deze gesponsorde post heeft het creatieve team van de Deense brouwerij het beste uit de film, namelijk het onwaarschijnlijk catchy melodietje en iets dat vlotjes gebaseerd is op de ontsnapping, gekoppeld aan een woordspeling om u tegen te zeggen en gegoten in een modern, herkenbaar scenario. Mogen wij presenteren: ‘The Crate Escape’!

‘Probably the best beer in the world’, daar valt allicht over te discussiëren, leuke filmpjes maken doen ze alvast wel. Toen we anderhalf jaar geleden naar Kopenhagen trokken was onze allereerste stop nadat we de koffers in het hotel dropten een bezoekje aan de hoofdzetel van de brouwerij, welke in 1847 opgericht werd door J.C. Jacobsen. De brouwerij doorheen de jaren, een flinke verbruikszaal met zicht op het productieproces, ’s werelds grootste biercollectie… Kortom een aanrader, al mag je je niet laten afschrikken door de vier kolossen van olifanten welke de basis van de toegangspoort vormen. Laten we zeggen dat het logo waarmee hun buik getooid is even doet vermoeden dat niet de geallieerden, maar wel de ‘slechteriken’ wereldoorlog II gewonnen hebben. De swastika was een teken dat de brouwerij reeds lang gebruikte nog voor Hitler het een wel erg kwalijke bijklank toedichtte. Een moderne misvatting dus, maar wel weer eentje met een link naar ‘The Great Escape’.

Carlsberg Olifantenpoort

Ikea bier

Wel kijk eens aan, IKEA heeft een nieuw product in hun gamma. Eentje dat - mits de smaak een beetje goed zit en ik ben nogal kieskeurig - een serieuze verademing kan betekenen voor de winkelende man. Bier, te koop in Ikea, well I'll be damned!

Hotdogs voor een halve euro en gesuikerde donuts aan een spotprijsje, dat was tot vandaag mijn beloning voor een moedige namiddag winkelvertier met vriendin. Ok, die keukenafdeling en bij uitbreiding ook die met de planten vind ik nog wel leuk maar voor de rest blijft het toch een beetje een martelgang. Zeker omdat je er eigenlijk niets van nodig hebt, wil je er voor zorgen dat je huis binnen de kortste keren niet op een toonzaal van de meubelgigant lijkt.

Ikeabier, jongens wie had dat gedacht! Öl Mörk Lager mag het biertje noemen. Lord of the rings iemand? Verder opzoekingswerk leert me trouwens dat de biertjes in België nog niet voorradig zijn. In geen enkele vestiging, aldus de online catalogus. Meer nog, het is niet duidelijk wanneer ze wel te verkrijgen zijn.

Ikea bier - Öl Mörk Lager



Terwijl we er in België nog op moeten wachten is de Öl Mörk Lager in verschillende UK winkels wel te verkrijgen. Een brilliante zet natuurlijk want geen land met een groter alcoholprobleem - om van hun gepatenteerde 'bottlefights' nog maar te zwijgen - dan het Verenigd Koninkrijk. Koppelverkoop met emmertjes voor de köts dringt er zich bij voorbaat al op!

Een gouden tip voor de Zweedse reus, verkoop je bier niet exclusief in de foodieshop aan de uitgang. Aan de inkom, dat is een veel betere keuze. Mannen gaan dat plezant vinden en... tevreden klanten kopen meer. Daar draait het toch allemaal om. En zeg nu zelf, een licht geagiteerde man met twee sixpacks en pakweg een zelfbouwslaapkamer naar huis sturen, dat kan toch nooit een goed idee zijn? Persoonlijk vergeet ik nu al de helft van de vijzen op de juiste plaats erin te draaien, kun je nagaan wat dat geeft na enkele biertjes.

Cesar Tripel

Turnhout is een stripstad! Getuige daarvan het tweejaarlijkse stripfestival, de legendarische stripwinkel Tistjen Dop, de bronzen Adhemar, en de verschillende stripmuren in de stad. Wist je trouwens dat de Daltons lang in de running zijn geweest om de muur van de Turnhoutse gevangenis te sieren? Een ontsnapping in Dendermonde gooide echter roet in het eten. Een gemiste kans.

Een droom gedeeld door een aspirant brouwer en een stripfiguur lag aan de basis van het bier Cesar. Als bierliefhebber afkomstig uit de 'Binkenstad' kan ik dan ook niet anders dan een post wijden aan deze tripel.   

Cesar Tripel

Natuurlijk had u hem herkend. Cesar is niemand minder dan de man van Eufrazie, wereldberoemd als vader van notoir belhamel Urbanus. De stripfiguurtjes zelf, Cesar, Eufrazie, Urbanus, Nonkel Filemon, Mijnheer Pastoor en Juffrouw Pussy sieren de kroonkurken en bierkaartjes en dat alleen al is reden genoeg voor stripliefhebbers om overstag te gaan voor deze tripel.

Kroonkurk: Eufrazie, Cesar, Urbanus

Mijn favoriet? Nabuko Donosor! Amedé krijg je er gratis en voor niets bij. Zeg nu zelf, een hond die uit twee delen bestaat, hoe kom je erop?

Kroonkurk: Nabuko Donosor & Amedé

Voor de liefhebbers, de Cesar Tripel is gebrouwen volgens een uniek recept met 100 % natuurlijke ingrediënten. Een flesje bevat 33 cl gulden gerstenat, hergist op de fles en heeft een alcoholpercentage van 8,5 % op de teller staan. Cesar kwam, overwon en zag dat het goed was. Thumbs up!

Goei spul aldus Cesar

Viva Veranda

Restaurant Veranda in Berchem! Het was Piet De Kersgieter, fotograaf van de Flemish Foodies, die me vorig jaar (op 14 maart om precies te zijn) de zaak van Davy Schellemans in Berchem aanraadde.  Een luttele drie maanden later zagen we de chef een bescheiden glansrol vervullen op Bloot!, het event  van diezelfde Foodies. Het mag dan ook een raadsel heten waarom er nog 7 maanden dienden te passeren alvorens we zelf ter plekke gingen. Eergisteren was het zover. Ein-de-lijk!

Iets voor de klok van zeven tekenden we present in de Guldenvliesstraat. Een tikkeltje te vroeg al heeft dat niets dan voordelen. De keuze van het beste tafeltje in één van de twee vertrekken die het restaurant telt bijvoorbeeld. Tijdens de vlotte welkomstbabbel werd het ons reeds gekende oerdegelijke concept nog even toegelicht. Geen kaart, 1 menu, twee hapjes en 5 gangen. Te nemen of te laten, al is er wel ruimte voor allergieën en viesneuzerij. Niets van dat laatste aan onze tafel.

Veranda

Als aperitief werd er driemaal voor 'Le Petit Beaufort 2010' gekozen, ongefilterde bubbels met een verrassende smaak. Als bierliefhebber liet ik me door de 'Oude Gueuze 1882' van Brouwerij Girardin verleiden. Heerlijk bier, malse smaak en de nodige zuurtjes om de eetlust aan te wakkeren. Ideaal om mee te starten, net als de twee hapjes.

Het eerste gepresenteerde hapje was een 'bouillon van limoenblad, kokos en selderschuim'. Een fris smaakbommetje met de onmiskenbare geur van selder. Daarop volgde een tweede proevertje op basis van 'gefermenteerde look, tuinbonen en soja'. Opnieuw prijs!  De smaak neigde naast soja wat mij betreft ook wat naar chocolade. Ja, er werd druk gelepeld bij ons aan tafel.

Look - soya - tuinbonen

Ondertussen was de maximale capaciteit van zo'n 26 couverts gehaald. Ondanks een vol huis stond er slechts één casual geklede manspersoon in de zaal. Gasten ontvangen, drankjes voorzien, brood aanvullen, afruimen... Het liep als een gesmeerde bliksem. En uiteraard is het maar wat handig dat de keukenbrigade het voorstellen van de gerechten voor hun rekening neemt. Waar hebben we dat nog gezien?

Het eerste van twee voorgerechten was een lauwe bereiding, 'gepocheerde kabeljauw met spruitjes en zalmeitjes'. (h)Eerlijke producten die primeren boven het onmiskenbaar technische kunnen van de chef. Al waren we wel onder de indruk van dat flinterdunne knisperend krokante blad van de savooikool. Trouwens, hoe lekker was het brood wel niet? Ideaal om je het laatste druppeltje sublieme saus eigen te maken.

Het volledige gezelschap koos voor aangepaste wijnen, waarvan driemaal een BOB-arrangement. Een half glaasje is dat. De eerste begeleidende wijn was een 'Muscadet Coteaux de Loire 2009, Domaine de la Paonnerie'. Een aangenaam wijntje die zich heel vlot liet drinken, daarover waren we het unaniem eens.

Kabeljauw - spruiten

De volgende gang bestond uit 'gebakken coquilles, aardappelschuim met curry, gepekelde wortel en kervelolie'. Heerlijk dat licht gekarameliseerde ziltzoete en oh zo delicate vlees van de coquilles, in combinatie met de rijke smaak van de aardappel en de verschillende wortelvariëteiten met een fijne beet aan. Er fonkelden enkele ogen aan onze tafel en vriendin zou dit uiteindelijk het lekkerste gerecht van de avond vinden.

In het glas een 'Sassaia 2010, Azienda Agricola la Blancara', opnieuw een keuze waarin de disgenoten zich volledig in konden terugvinden.



Coquille - aardappel



Als hoofdgerecht kregen we een mooi stuk 'kalfsonglet, puree van rode biet, rode kool en chioggiabiet' voorgeschoteld. We hadden al even ons hoofd zitten breken welk stuk de onglet juist was - beenhouwersbiefstuk akkoord, maar waar ligt die juist - tot eindelijk de verlossing kwam. Het bleek om de middenrifspier te gaan, ook wel kraai genoemd, een stukje dat slechts één bereidingswijze verdraagt, namelijk saignant. Doorgaans heb ik trouwens een gloeiende rothekel aan rode biet - ik vind dat naar bloed smaken - maar de laatste tijd lust ik er wel pap van. De puree was ronduit lekker en die chioggiabietjes zijn sowieso te mooi om te laten liggen.

Gedecanteerde wijn geschonken uit een erlenmeyer, zo'n driehoekige glazen bokaal die je ongetwijfeld herkent van de chemieles. Zo cool, ook dat past volledig binnen het plaatje van Veranda. Met de 'Bonica Marieta 2009, Domaine du Matin Caime', een zwoele rode waar 100 jaar oude wijnstokken aan de basis van liggen, werd voor de derde keer op rij gescoord met de wijn.

Kalfsonglet - rode biet

Met een patissier en notoir zoetebek aan tafel werd er reikhalzend uitgekeken naar de twee dessertjes. De 'mousse van geitenmelk, gegaarde peer en bouillon van gember' was een schot in de roos. Met die gember in eerste instantie misschien een verrassing voor het smakenpallet, maar oh zo verfrissend. En aan die fluweelzachte mousse van geitenmelk ga ik nog vaak met plezier terugdenken.

Peer - geitenmelk

Ondertussen via een smalle wenteltrap ook even de avontuurlijke afdaling gemaakt naar de krochten van Veranda waar de toiletten en de veilig afgeschermde wijnkelder zich bevinden. De moeite, al was het maar omdat er een heerlijke streep  muziek (Stray Cats in ons geval) uit de boxen knalde. Dood aan de liftmuziek, lang leve rock 'n roll!

'De panna cotta van yoghurt, mango en citroenmelisse' luidde het welliswaar mooie einde in van onze culinaire ontdekking. Net als de patissier genoten ook wij van elke hap, terwijl we elk op het bord aanwezige zaadje probeerden te benoemen. Anijs en venkel, verder zijn we niet gekomen.



Mango - yoghurt

Nagenieten deden we met koffie, thee en een Maya biertje van proefbrouwerij Jessenhofke. Het biobier is het eerste ter wereld dat gebrouwen wordt met het restproduct van de gekende vleesvervanger seitan. De brouwersleuze 'drink matig doch regelmatig' indachtig liet ik er zelfs een tweede ontkurken.

Als friandises bij de warme dranken waren er truffels en huisbereidde spekken voorzien en zelfs ik als bierdrinker mocht meegenieten. Zacht dat die spekken waren, ze smolten ei zo na in je hand. En er was maar één ondeugende vraag nodig om een extra portie te krijgen. Zalig!

Mayabier

Geen strak in het pak stekend zaalpersoneel, geen vers gesteven tafellinnen en ook geen verdere overbodige tierlantijntjes. Laagdrempelig genieten maar dan wel van een absolute topkeuken! Ons bezoekje aan Veranda, we hebben het ons nog geen seconde beklaagd. Het bevriende koppel dat ter elfder ure verstek diende te geven wegens ziekte ondertussen allicht wel. Gelukkig voor hen dat echt goede vrienden maar al te graag een keertje mee terug gaan.