Food Film Festival - Amsterdam

Op 9, 10 en 11 mei kan je in Amsterdamse terecht voor de vierde editie van het Food Film Festival. Niet meer in Studio/K, die is ondertussen te klein geworden voor dit event, maar wel in de Westergasfabriek waar je enkele weken later ook voor het weekend van de rollende keukens terecht kunt. Twee culinaire hoogmissen in één maand en dat op dezelfde locatie, iets om naar uit te kijken.

 

Ben je gebeten door eten, dan is het Food Film Festival - FFF voor de vrienden - ongetwijfeld iets voor jou. Kortfilms, spraakmakende documentaires en ontroerende speelfilms met eten in een glansrol, het komt er allemaal aan bod. Dat en meer. Veel meer!

 

Food Film Festival - Westergasfabriek - Amsterdam

Zo is er niet alleen het 'Food Film Festival Restaurant' dat aangevuurd wordt door chef Joris Bijdendijk van het met een ster bekroonde restaurant Bridges, maar zal er ook heerlijk te bikken zijn bij een rits foodtrucks. In het restaurant wordt alvast gewerkt volgens de principes van Slow Food. Duurzame producten van lokale producenten en dit volgens het seizoen met andere woorden.

 

Voor de liefhebbers zijn er workshops voorzien waarin je niet alleen je ogen volop de kost kunt geven maar ook zelf de handen uit de mouwen mag steken. Onder supervisie van een vakman natuurlijk, dat spreekt! Proeven, kijken en koken staat er centraal, geen wonder dat deze workshops zeer geliefd zijn. Film- en foodliefhebbers weten waarheen!

Mijn Pop-Up Restaurant - Wat, wie en waar!

Met de start van het reeds lang aangekondigde televisieprogramma ‘Mijn Pop-Up Restaurant’ in zicht – vanaf 4 maart op VTM – willen wij bij Coolinary wel even de moeite doen om een tipje van de sluier te lichten. Het grote wie, wat en waar zeg maar! Dat de immer ravissante Evi Hanssen niemand minder dan Sergio Herman aan haar zijde krijgt stond in de sterren geschreven. Maar Sergio gaat niet alleen als jury aan de slag gaat, hij krijgt het gezelschap van twee minder gekende bekende Vlamingen.

 

De Iraanse Sepideh Sedaghatnia kent u ongetwijfeld als de geheel uit charisma en vakkundigheid opgetrokken sommelière van twee-sterrenrestaurant ’t Zilte. Haar focus zal voornamelijk liggen op het zaalgebeuren en de dranken. De van kunst en design doordrongen Gentenaar Max Borka zal van zijn kant waken over de concepten van de verschillende pop-up restaurants. Enkel nog een rits kandidaten en een stuk of vijf gaststeden en we kunnen beginnen.



Mijn Pop-Up Restaurant

Wie: Noémie en Jeremy
Waar: Antwerpen, Koningin Astridplein

Noémie en Jeremy strijken met hun pop-up restaurant neer op het recentelijk vernieuwde Koningin Astridplein aan het majestueuze station van Antwerpen. Met de trein, de tram, de bus, de taxi of de ‘Velo’ - Halve Neuro Halve Neuro - raak je zonder enig probleem ter plaatse, een slechte bereikbaarheid mag alvast niet als excuus gelden. Indien hun concept erin zou bestaan zich volledig toe te leggen op de catering voor de beestjes van de nabijgelegen Antwerpse zoo dan draaien ze zonder enig twijfel de hoogste recette. Weet echter wel dat leeuwen, olifanten, slangen en dergelijk niet direct zo behendig zijn in het versturen van sms’jes, iets waar één en ander uiteindelijk allicht toch vanaf zal hangen.

Famous first words van Jeremy & Noémie: “Hoewel we alle twee nog vrij jong zijn, dromen we er van om ooit een eigen zaak uit de grond te stampen waarin we ons eigen ding kunnen doen. Via Mijn Pop-uprestaurant! hopen we al eens van deze droom te kunnen proeven. Met ons concept willen we vrij breed gaan, maar de bedoeling is dat mensen zich geen seconde vervelen. Vanaf het eerste moment dat ze binnenkomen, tot wanneer ze terug buitengaan: ze moeten er een leuke ervaring aan overhouden en niet enkel lekker gegeten hebben.”


Mijn Pop-Up Restaurant - Noèmie & Jeremy

Wie: Hanne en Jaro
Waar: Brussel, Muntplein

Als je weet dat het Muntplein pal aan het begin – of het einde, dat ligt er al aan waar u vertrekt – van de Brusselse Nieuwstraat ligt, tot nader order nog steeds de duurste straat op het Belgische ‘monopolybord’, dan weet u dat ook Hanne en Jaro niet om passanten verlegen zullen zitten. Heeft de Belgische hoofdstad een pop-up restaurant nodig om extra bezoekers te trekken? Allicht niet. Is het een aanvulling om de reeds aanwezige culinaire scene? Zeer zeker! Bijkomend voordeel is alvast dat Hanne en Jaro op slinkse wijze ook het Franstalige landsdeel voor zich kunnen winnen. Om van Eurocraten nog maar te zwijgen.

Famous first words van Hanne en Jaro: “In ons eigen pop-uprestaurant willen we voor een niet te klassiek concept kiezen, maar inzetten op kleine, verfijnde smaakbommetjes. Geen grote porties, maar verschillende kleine gerechtjes die wegsmelten in je mond. Als we daarmee de kijker kunnen overtuigen en de 100.000 euro in de wacht slepen, zal die geïnvesteerd worden in een eigen zaak. Een klein, gezellig restaurantje waarin we ons ding kunnen doen en waarin we originele gerechten kunnen presenteren: dat is onze ultieme droom.”

Mijn Pop-Up Restaurant - Jaro & Hanne

Wie: Maël en Stefanie
Waar: Gent, Woodrow Wilsonplein

Uit mijn mond zul je geen kwaad woord horen over de bijzonder fijne provinciehoofdstad die Gent is. Mijn veelvuldige bezoekjes hebben steevast een culinaire aanleiding en het aanbod om er gezellig te gaan ‘lekkerbekken’ is enorm. Om maar te zeggen dat het met de pop-up zaak van Stefanie en Maël twee kanten op kant. Een prachtige aanvulling op de fijne selectie etablissementen die Gent nu reeds rijk is of net dat rijke aanbod als niets ontziende concurrenten ervaren. Langs de andere kant, een volledig vrouwelijk koppel, dat is toch altijd een beetje scoren, niet?

Famous first words van Maël & Stefanie: “Wij zaten samen op de middelbare school en kennen elkaar dus al 8 à 10 jaar. Horeca is altijd een deel van ons leven geweest, en een eigen zaak beginnen is onze grote droom. In ons pop-up restaurant gaan we de lat sowieso hoog leggen. Ons concept? We stappen af van het ‘alledaagse restaurant’ en kiezen voor gezelligheid. Vooral het interieur zal een bijzondere twist hebben. Het zal speciaal zijn, het zal anders zijn, het zal funky zijn. En die lijn zal ook doorgetrokken worden naar de keuken.”

Mijn Pop-Up Restaurant - Maël & Stefanie

Wie: Deborah en Nathan
Waar: Capucienenplein, Hasselt

Deborah en Nathan hebben het getroffen met hun tijdelijke stek in ’s lands ‘Hoofdstad van de Smaak’. Hasselt is dan ook de ideale plaats in Limburg om een pop-up restaurant neer te poten, dat spreekt voor zich. Voordeel voor deze kandidaten is ongetwijfeld ook weer het door de anderen fel gevreesde ‘Limburggevoel’ dat altijd goed is voor een pak morele support. Niet dat ik me op basis van één enkele perstekst tot enig favoritisme laat verleiden maar toch, uitpakken met een concept waar desserts centraal staan, dan heb je mijn aandacht. Durf ik hier – dat is als de uitvoering top is – al over een mogelijke winnaar spreken?

Famous first words van Deborah en Nathan: “Deborah en ik zijn collega’s en werkten in een kledingzaak. We hebben allebei wel wat horecaervaring. Toen ik een half jaar in Hong Kong verbleef, heb ik er speciale restaurants leren kennen die enkel desserts serveren. Dus geen voor- of hoofdgerechten. Toen Deborah dit hoorde, was ze meteen dolenthousiast en besloot ze ons in te schrijven voor Mijn Pop-uprestaurant!. Heerlijke desserts, dat is dus ook het concept dat we in ons pop-uprestaurant willen hanteren en waarmee we het onderscheid willen maken”.


Mijn Pop-Up Restaurant  - Deborah & Nathan

Wie: Barbra en Stefaan
Waar: Schouwburgplein, Kortrijk

Kortrijk, ooit één keer geweest, een uurtje of drie. Een Engelse punkband van backingvocals en roadiediensten voorzien om vervolgens direct naar Gent te karren. Tot zover mijn band met de stad. Nu als uw voornaamste wapenfeiten een ‘sterrenmeisje’ en de kibbelende heren Van Quickenborne en De Clerck zijn, dan is het misschien hoog tijd dat de stad een fijn nieuw restaurant - ook al is het er eentje van de tijdelijke aard - als publiekstrekker krijgt toegewezen.

Famous first words van Barbra & Stefaan: “Omdat wij vier jaar lang samen een bed & breakfast hebben gerund, zijn we als koppel al sterk op elkaar ingespeeld. De oproep voor Mijn Pop-uprestaurant! kwam net op tijd, want sinds januari zijn we gestopt met onze zaak. De ideale kans om een nieuwe uitdaging aan te gaan. In ons pop-up restaurant willen we de pure keuken terugbrengen. Zonder streepjes, zonder schuimpjes. Echt de pure keuken in al z’n eenvoud. Onze ultieme droom is om binnen enkele jaren een goed draaiende zaak te hebben. Die 100.000 euro kan alvast een duwtje in de rug zijn.”

Mijn Pop-Up Restaurant - Stefaan & Barbra

Men laat weten dat u vooral de hashtag #VTMpopup mag gebruiken indien u zich twittergewijs over dit programma wenst uit te laten. Verder neem ik aan dat niemand er aanstoot aan neemt dat ik pop-up en restaurant weiger aan elkaar te schrijven.

Diageo Nine-X Cocktail Academy

Als ik omstreeks de klok van half elf 's ochtends in een cocktailbar als Cocktails at Nine rondhang dan kan dat twee dingen betekenen. Eén, het is een geweldige nacht geweest en om één of andere manier heeft men mij binnengesloten, iets wat redelijk onwaarschijnlijk is, zelfs in het leven van Sid Frisjes. Dat, of er staat iets te gebeuren in de Belgische cocktailscene, iets waar gerust wat tamtam omtrent gemaakt mag worden. Het betreft het tweede geval en dat zien wij liefhebbers van de betere cocktail maar wat graag gebeuren.

Bier en gastronomie, het zijn twee zaken waarin ons land excelleert, het gemiddelde niveau op gebied van bartending ligt dan weer een stuk lager dan  in de ons omringende landen. De 'Cocktail Acadamy', een initiatief van Cocktails at Nine en Diageo - een samenwerking voor de gelegenheid omgedoopt tot Diageo Nine-X - drong zich dan ook op. 

Het doel van de Diageo Nine-X Academy is simpel. Enerzijds de gemiddelde bartenders en starters begeleiden zodat de kloof met de absolute top kleiner wordt, anderzijds diezelfde absolute top klaarstomen voor de Diageo World Class. Dit laatste is een wedstrijd waar de absolute wereldtop het tegen elkaar opneemt met als inzit de titel van 's werelds beste barman.



Diageo Nine-X Academy

Dat het maken van de perfecte cocktail meer is - veel meer - dan louter wat drankjes mengen, dat weet elke zichzelf respecterende cocktailliefhebber uiteraard. Kennis, de juiste techniek en het gebruik van de beste ingrediënten gaan hierbij hand in hand. We kregen een voorproefje te zien van de uitzending van 'World Class' welke nu vrijdag op Acht zal worden uitgezonden. Programmeer die digicorder want het is dik de moeite. Spanning, sensatie... het stukje dat wij alvast mochten zien zat er bol van. Must see TV!

Vervolgens kregen we van Ben Belmans een woordje uitleg over Gin, zonder enige twijfel één van de hipste dranken - zoniet de hipste - van het moment. Leuk was dat, want zo werd er meteen ook een tipje van de sluier gelicht hoe die opleiding er aan toe gaat, iets waar deze foodblogger maar al te graag aan zou willen deelnemen.  Foodblogger, dekt dat nog wel de lading nu ik me ook aan het verdiepen ben in de wondere wereld van de cocktails en lekkere dranken. Check Tales From The Home Bar, het kleine ietwat beschonken broertje van Coolinary!

Dat er een verschil is tussen Gin en Gin mocht blijken uit de tasting waarbij we een Tanqueray London Dry naast de Tanqueray no 10 proefden. Verrassend resultaat waar ik op Tales From The Home Bar later zeker nog verder op in zal gaan.

 

Tanqueray Gin & Tonic

Theorie, check! Dan was het tijd voor een beetje praktijk. Shaken met een met rijst gevulde Boston Shaker, je moet ergens beginnen, maar als het even kon dan hadden we ook graag even achter die "fully stocked bar" gestaan. Misschien moesten we eerst maar eens kijken hoe de pro's het er vanaf brachten en het mag gezegd, er was schoon volk in huis!



Cocktails at Nine - de bar



Vaste barman Carl van Droogenbroeck ging aan de slag met de Tanqueray London Dry Gin en schudde voor ons een ongemeen lekkere Aviation uit zijn mouw. Gin, Maraschino likeur, crème de violette, limoensap... het verdween met een royale portie ijs in de shaker en belande na het dubbel strainen in ons glas. Netjes!

Carl van Droogenbroeck

Tekende tevens present, niemand minder dan Olivier Jacobs van het Gentse Jiggers. We zagen hem al de revue passeren in het filmpje over de World Class - zeker kijken vrijdag, het belooft de moeite te zijn - en nu stond hij ook hier achter de bar ter onzer vermaak. Dezelfde Aviation, maar dan gestirred in plaats van geshaked. Het verschil was opmerkelijk, die uit de shaker sprak de dames eerder aan, die uit het mengglas smaakte sterker en mocht dan ook op de nodige bijval rekenen van het mannelijke gezelschap.



Olivier Jacobs



En wat doet iemand die uiteindelijk ook achter de bar mag plaatsnemen? Rondkijken, luisteren en shaken dat het een lieve lust was. Volgens Carl liep ik na twee handelingen al meer dan een minuut achter op een professionele barman. Om maar te zeggen dat er nog werk is. Mijn Aviation? De beste, wat had je gedacht. Direct ook maar even gekeken naar de collectie bitters van Cocktails at Nine, stuk voor stuk goei materiaal! Echt iets voor 'The Home Bar'!

Collectie bitters - cocktail at nine

Zowel ikzelf als de andere invitees bleken zich meer dan vermaakt te hebben. Opzet geslaagd met andere woorden. Geen liefhebber van Belgisch voetbal? Laat vrijdag de Rode Duivels dan voor wat ze zijn en stem je televisie af op Acht. Op eigen risico, want het cocktailvirus durft wel eens genadeloos toeslaan. Ik kan het weten!

Balls & Glory

Je moet het ze nageven, de mensen van Balls & Glory weten ontzettend goed te scoren met iets wat eigenlijk een terminaal onhip product is. Gehaktballen met stoemp? Dat is doordeweeks, iets waar grootmoeders in de jaren tachtig al vanaf zijn gestapt. Eén kleine maar, het is ook zo verdomd lekker! 

Balls & Glory - de vitrine!

Een gehaktbal bij Balls & Glory is natuurlijk niet zomaar een gehaktbal. Mooier dan het op de vitrine staat geschreven staat kan ik het niet uitleggen. Een primeur op coolinary, een raam krijgt het woord: "What we like most about our meatballs is that they are filled with things we love".  Schoon gesproken en ook helemaal waar. Droom weg bij de gedachte aan hemelse smaakcombinaties met onder andere appel, kers, rabarber, zwarte olijf, spinazie, kervel-pancetta of champignon-truffel. Om nog maar te zwijgen van de stoemp en de bijhorende sauzen.



Balls & Glory - de filosofie!

Hoe verleidelijk het ook mocht klinken - Wim zijn ballen uit het vuistje - we hadden besloten om toch maar plaats te nemen aan de centrale gastentafel. Noem me traditioneel maar iets in mij vindt het niet zo erg om zittend te eten. Zo met mes en vork - goed opgevoed als ik ben, wat had je gedacht -  dat gaat rechtstaand en wandelend gewoon niet zo vlot. Los daarvan bleken de ballen uit het vuistje tijdens de Gentse Feesten wel een enorm succes. 't Moeten niet altijd frietjes met stoverij zijn natuurlijk!

Balls & Glory - uit het vuistje

Mijn madam had tijdens ons bezoekje een bal met witloof en Tierentyn mosterd. Ann lustte er wel pap van maar voor mij was hij iets te bitter en te scherp. Een kwestie van goesting.  De voor mij iets toegankelijkere bal met tomaat en basilicum daarentegen wist ik wel te smaken. Rest me alleen nog de vraag hoe ze die vulling in die bal krijgen.

Hulde trouwens aan de fantastische stoemp en de twee geweldig hetzij mysterieus smakende sausjes.En misschien ook wel aan dat ene meisje met de juiste connectie, die onze reservatie op deze uiterst drukke dag had geregeld. Wat zeg ik? Zij was de connectie jandorie.

Ook fan van ballen? Of van televisiechouchou Wim Ballieu? Ik heb al geruchten over Antwerpen, Brussel en een nieuw pand in Gent gehoord. Niet van mijn connectie, wel in de wandelgangen. Ze gonzen die ballen en dat is meestal geen slecht teken!



Gehaktbal met witlof en mosterd

Koken met Wim Ballieu

Of ik zin had om in Antwerpen in een door Sergio Herman himself ontworpen keuken naar een kookdemo van Wim Ballieu te gaan? Dat er ondertussen een beetje promo - en dat viel trouwens  nog heel goed mee - zou worden gemaakt voor fijne merken zoals Le Creuset, Oil & Vinegar, Cuisinart en Chateau Castigno namen we er maar bij.

Sid @ Obumex Antwerpen

Je moet het me nageven, een kookdemo van Wim Ballieu volgen en het Goe Gebakken Godenkind niet op de gevoelige plaat vastleggen. Dat is er maar weinige gegeven. Drie glazen wijn en ik ben mijn focus helemaal kwijt, maar als je heel goed kijkt lieve jongens en meisjes, dan zie je tussen de verschillende spatels door de rug van Wim Ballieu.  En hij heeft uitstekend gekookt! Een beetje chaotisch maar toch, uitstekend!

Le Creuset spatels

Een eerste bordje verscheen al snel ten tonele. Een stukje zalm, komkommer, witlof... lekker. En ondertussen kwamen er allerlei mensen zich ook voorstellen, waaronder ook de kok van dienst. "Hallo, ik ben Wim", maar dat hadden we natuurlijk al lang begrepen. Vriendelijke rakker!



Zalm, komkommer, witlof



In Turnhout op de markt zit er iemand en die verkoopt allerlei afgeleide producten van lavendel. Dat ruikt ongelofelijk lekker, maar in eten zouden ze het moeten verbieden, een stelling die ik gestaafd zag bij het presenteren van het volgende bordje. Een erwtenmuntsoepje met een coquille en jawel, lavendel. Lekker op zich, daar niet van, maar die lavendel, voor mij moet dat niet. Voor de rest, niets mis mee.



Erwtenmuntsoep, coquille, lavendel



Ik zou me nu niet direct een pechvogel durven noemen maar als mij iets geprestenteerd wordt waar het hoofdingrediënt ontbreekt - was het tonijn, ik zal het nooit weten - dan kan ik alleen maar zeggen dat de tomaatjes fel gesmaakt hebben. Niets meer, niets minder.




Tomaat



Geen idee welke kabouters er tijdens Goe Gebakken allemaal aan het werk zijn maar na een goed uurtje koken was die Obumex keuken van Sergio herschapen tot een slagveld. Potten, pannen, snijplanken en messen - allen van een goed merk - ze lagen erbij alsof er net een bom ontploft was. Ach, zolang ik er zelf niet moet koken.



Obumex slagveld



Zoals op restaurant kondigden ook hier de desserts het nakende einde van de kookdemo aan. Aardbei, sponge en framboos dacht ik, en dat smaakte. Ik meen me zelfs te herinneren dat ik twee van die bordjes heb binnengesloeberd. Oprechte excuses aan de persoon die er geen had en als het een troost kan zijn, het heeft dubbel zo goed gesmaakt.



Sponge, aardbei, framboos



Die wijn begon zijn tol te eisen. Ik herinner me nog dat het laatste dessertje op basis van koffie lekker was maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ja, notaboekje niet bij, dat is om problemen vragen. Als ik het zo zie zou ik durven gokken dat het iets is met mascarpone, koffie en koekjes... Een deconstructie van tiramisu zeg maar, al kan ik de bal natuurlijk ook helemaal misslaan.



Iets met koffie



Onze ervaringen? Vriendelijke mensen, tikkeltje chaotisch verloop, fijne productjes, veel wijn, lekkere gerechtjes en ook heel veel bordjes van Pieter Stockmans. Laten we zeggen dat ik niet direct ongelukkig het pand verliet.



Stockmans bordjes, jammer genoeg niet in de goodiebag

Die dekselse Wim Ballieu

Een legende is ie inmidels, Jeroen - Jerre voor de vrienden - Meus. Een ware koning onder het volk, hetzelfde volk dat hij met sprekend gemak leert koken zoals niemand het hem ooit voordeed. Het was dan ook een kwestie van tijd voor het op 'tinternet' begon te rommelen toen Wim Ballieu er zijn televisiedebuut maakte. En in een keuken dan nog, hoe durft hij. "Een schaamteloze kopie van Dagelijkse Kost", "Jeroen Meus Light", het passeerde allemaal in een gloeiende rotvaart op de grote informatiesnelweg. Ongenuanceerd, zoals dat gaat! Alsof er in dat bakske geen plaats is voor twee chefs die af en toe een ruiten hemmeke dragen.

Nu ziet Ballieu er in de verste verte niet iemand uit die de inkt uit mijn denkbeeldige vulpen nodig heeft om die slecht gekruide kritiek te pareren, net zoals Meus gerust zonder diezelfde inkt kon tijdens dat debacle met die forel en de besnorde canvasvedette.  In ieder geval kan ik beter hier iets over schrijven dan pakweg een goei recept. Ik deel namelijk hetzelfde kapsel als beide heren en tooi mijn lichaam wel eens met een ruitje. Banbliksems, beter voorkomen dan genezen zeg ik altijd.



Wim Ballieu



'Goe Gebakken' zou dus een halfbakken kopie van 'Dagelijkse Kost' zijn. Waar zaten die klagers de vorige twee seizoenen eigenlijk? Aan het concept, niet meer of minder dan een degelijk bakprogramma, is er sinds het verdwijnen van Sofie Dumont toch niets veranderd en was er toen een probleem?

Ach, nog geen tien jaar geleden was Meus - al dan niet tegen wil en dank - ook nog gewoon de Vlaamsche Jamie Oliver en kijk welke schone dingen hij sindsdien gedaan heeft. En terwijl ik alvast uitkijk naar dat gehaktballenconcept van Wim Ballieu, laat vriendin weten dat het wel charmant is dat een televisiekok er eindelijk ook eens op los mag smossen in de keuken. Om van dat sappig dialectje nog maar te zwijgen. Soit, wij zijn toch een beetje fan!

Zij kook, hij kookt!

Koken ten huize Coolinary gaat niet direct volgens een vast stramien. Vriendin kookt en ik kook, ieder op zijn eigen manier. Ik mag dan de trotse bezitter zijn van aardig wat kookboeken, in de keuken worden ze door mij niet al te vaak gebruikt. Bij vriendin komen ze dan weer wel wel aan te pas. Uiteraard niet altijd, maar er slingert er toch wel vaak eentje rond in de buurt van het fornuis. En dat staat dan netjes op zo'n kookboekenrekje dat ik een jaar of 10 per sé moest hebben. Des te beter want zo wordt het toch nog gebruikt.

Onder het motto 'moderne wereld, nieuwe technieken' heb ik me een tijdje terug een Ipad aangeschaft. Had ik dat nodig? Allicht niet. Ben ik er content van? Behoorlijk. En ja, ik heb me de App van Jeroen Meus aangeschaft. Foto's, recepten, tips, video's en dat allemaal voor een habbekrats. Ik gok dat het niet lang gaat duren voor die ook op dat rekje in de keuken staat.

Vooruitgang, ge kunt daar niet tegen zijn. Benieuwd wanneer de traditionele kookboeken de duimen moeten leggen tegen de apps. En in de tussentijd koop ik ze gewoon allebei.

Masterchef Australia

Het eerste seizoen van ‘Masterchef Australië’ mag ik dan maar met een half oog gevolgd hebben, van de tweede reeks die nu uitgezonden wordt op Vitaya, heb ik vooralsnog geen aflevering gemist. ‘Masterchef’ is de format waar ‘De Beste Hobbykok’ de mosterd gehaald heeft en zoals zo vaak blijkt het origineel stukken beter dan de kopie. Dat heeft allicht te maken met budgetten, het verschil zie je alleszins duidelijk.

De deelnemers van het programma logeren in één huis en krijgen met de regelmaat van de klok culinaire opdrachten voorgeschoteld die ze afzonderlijk, dan wel in team dienen uit te voeren. De winnaar mag het opnemen tegen een bekende chef, de verliezers riskeren tijdens “The Pressure Test’ naar huis gestuurd te worden. Tussen de verschillende opdrachten door krijgen de deelnemers ‘masterclasses’ van Gary Mehigan en George Calombaris, twee van de drie presentatoren.

De lachende derde is foodcriticus Matt Preston, die alleen al door zijn imposante voorkomen zijn co-presentatoren moeiteloos overklast. Drama, klasse en suspense! Niet alleen het programma, maar ook Matt Preston. Wapperende manen, een kanjer van een buik (waarbij we niet van overgewicht, maar van meerwaarde spreken), kostuumvestje met obligatoir sjaaltje en een klok van een stem. Jammer dat wij het nog steeds met een gedateerde paardenstaart moeten doen!

Nog even over het programma. In tegenstelling tot 'De Beste Hobbykok' heb ik in de keukens van Masterchef nog niemand - dus ook niet tijdens de finale - zien koken met een kookboek binnen handbereik. En dat, dat heeft helemaal niets met budgetten te maken!

Twee maanden Njam!

Sinds een goeie twee maanden zendt Njam TV - het kookkanaal van Studio 100 en Peter Goossens – zijn wijds scala aan culinaire programma’s uit. Op Facebook durf ik al zover gaan mezelf een fan te noemen, het blijft onder voorbehoud natuurlijk. Het grote merendeel van de aangekochte producties laat ik bijvoorbeeld netjes links liggen. De oude uitzendingen van Jamie Oliver komen, hoe kan het ook anders, gedateerd over. En mocht ik hem op een regenachtige zondag toch terug bezig willen zien, dan steek ik wel een DVD in de speler. Om een of andere reden heb ik heb die dus. Allemaal! De afleveringen van Rick Stein zijn uiteraard in orde, maar ook daar heb ik de meeste wel weer van gezien. En Carluccio? Ik denk dat ik momenteel gewoon niet in een Italiaanse periode zit, want net zoals het programma van Giorgio Locatelli, laat ik al die Zuiderse uitzendingen, zelfs de eigen productie van Peppe Giaccomazza, aan mij voorbijgaan.

En nu we toch zijn aangekomen bij de eigen producties is het misschien tijd om de loftrompet boven te halen. Op de eerder genoemde Zuiderse na, waarbij de eerlijkheid me gebiedt te zeggen dat ik ze nog niet gezien heb, zijn de eigen producties allemaal winners. Heerlijk is het om te zien hoe chefs zoals de jonge Thierry Theys, of de ervaren rot Roger van Damme te werk gaan. Hoogtepunt zonder twijfel de opmaak van hun bordjes. Een druppeltje hier, een toefje daar, een beetje cress en hopla, Michelin op televisie! Geen tierlantijntjes bij Johan Segers maar gewoon een volledige vis, puur ‘tot op de graat’ gebruiken. Vergis je niet, ook dat is bijna kunst. In de categorie ‘cocktails’ mag de Kempense klassebak Manuel ‘Sips’ Wouters shaken dat het een lieve lust is. Niet direct flashy televisie, misschien een tikkeltje stijf, maar telkens weer heb ik zin om in de lokale supermarkt een karrenvracht ‘spirits of the finer kind’ in te slaan. Vakmanschap is meesterschap! En dan is er nog het programma van Goossens zelf dat recent van start is gegaan. Gezien een blik in de keuken van zijn Hof van Cleve normaal gezien slechts een enkeling gegund is zou dat alleen al reden genoeg moeten zijn om telkens opnieuw te kijken. Ik zeg het u, de eigen producties van Njam zijn geweldig. De enige die ik hoor klagen is mijn digicorder die overuren draait.

Dat opnemen loopt wel eens mis omdat er een andere dan de vertoonde uitzending staat aangegeven maar soit. Op de website kan je een en ander netjes nabekijken en ook de recepten zijn er terug op te vinden. Het printen van die recepten en bijhorende ingrediëntenlijst is een ander paar mouwen, maar ik troost mij met de gedachte dat dit allicht wil zeggen dat er een stapel kookboeken op til staan. Njam zit nu na twee maanden schijnbaar door de opnames van Roger van Damme (27 afleveringen) en Thierry Theys (+/ 17). Als dat maar niet wil zeggen dat ik het nu de komende maanden alleen met heruitzendingen moet doen. En ja, die 'Gentse Waterzooi' is ook een heruitzending.

De jager en zijn prooi

Het moet een blauwe maandag geweest zijn ergens in het ‘Stenen Tijdperk’. Wegens onvoorziene omstandigheden bleek frituur ’t Draakske gesloten, waardoor onze voorouders onverwacht zelf dienden te zorgen voor hun portie dinosaurus. De jager was geboren! Nu hebben we het geluk dat wij moderne mensen zowat overal terecht kunnen voor onze dagelijkse voedselvoorziening. Jagen mag dan geen prioriteit meer zijn, dankzij twee miljoen jaar evolutie zit er toch een jager in ieder van ons.

Wat de effectieve jacht betreft houd ik het zelf redelijk bescheiden. Een drietal keer per jaar trek ik er op uit, en dan behoren de velden van de Kempense dorpen Meerhout, Dessel en Gierle tot mijn jachtgebied. Voorafgaand aan deze fijne vrijetijdsbesteding volgt steevast een minutieus ritueel, het prepareren van het wapentuig van dienst. Het ‘Kanon’ wordt ontmanteld, gereinigd, in elkaar geschroefd en geladen. Voor de zekerheid check ik tevens de comptabiliteit met alle optionele accessoires, al was het maar dat net dat op het terrein het verschil maken.

Eenmaal gearriveerd op het terrein mag al snel blijken dat het er krioelt van de jagers, allen op zoek naar een prooi. Mezelf ergens uren posteren, ‘Kanon’ in de aanslag hopende op die ene, unieke voltreffer is niets voor mij. Het mag iets bruter. Weloverwogen en met een gezonde tred loop ik rond, monster ik elke potentiële prooi, en schiet ik er op los dat het een lieve lust is. Kill or be killed was het motto bij onze verre voorouders, tegenwoordig is jagen louter een sport, waarbij de verschillende prooien - de ene al indrukwekkender dan de andere - dienst doen als trofee.

Geen idee op hoeveel de teller staat. Het blijft een ruwe schatting, maar doorheen de jaren moeten ze met honderden voor de bijl gegaan zijn. Dat de ene prooi de andere niet is mag blijken uit die enkeling die je je ondanks alles haarscherp voor de geest kan halen.

Juni 2009, ik herinner het me alsof het gisteren was! Met duizenden hadden ze zich verzameld op de loeihete Desselse prairie, zich niet bewust van het mogelijke lot dat hen te wachten stond. Dat de ganse kudde uiteenstoof zodra ze mij in het vizier kregen, mag niet verbazen. Dat er één jong en dartel exemplaar geheel tegen de natuur in gewillig mijn richting uit kwam, des te meer. Kweekwild heet dat dan. Het beestje liet ik tot op een luttele meter komen. Zonder verpinken haalde ik mijn ‘Canon’ boven en drukte zonder meelij af. Ieder kennersoog dat de aanblik van de prooi in een later stadia mocht aanschouwen was het er over eens. Een prachttrofee!

Lesley-Ann Poppe, Graspop 2009!

In afwachting van Njam!

Dat de digitale kookzender Njam! – een samenwerking tussen Studio 100 en Peter Goossens – wel eens zijn invloed kan hebben op mijn kijkbuisgedrag heb ik gisteren mogen ondervinden. Met mijn vertrouwde zapper als gids tussen een weids scala reguliere televisiekanalen, hopte ik van kookprogramma naar kookprogramma. Het ene al wat beter dan het andere. Dat ik zelf enige tijd in de keuken spendeerde stond mijn televisieavond geenszins in de weg, en dat dankzij het ultieme reddingsmiddel de pauzeknop.

Van ‘De Perfecte Keuken’ (VTM) over ‘Dagelijkse Kost’ (EEN) naar ‘Hell’s Kitchen’ (VT4), waar ik dankzij het tijdzappen kon blijven hangen, om zonder enig verlies in te pikken op ‘Komen Eten’. ‘Masterchef’ (BBC) werd mooi opgevolgd door ‘Topchef’ (Vitaya), waarna ik het met ‘Koken met Guy’ op dezelfde zender netjes voor bekeken hield. Geen idee wat ‘De School van Lukaku’ (EEN) binnen deze reeks te zoeken had, al zou ik gezworen hebben dat ik iemand iets zien eten heb.

Met zoveel bestaande kookprogramma’s kan je je afvragen of er nood is aan een volwaardige kookzender zoals Njam!. Nu, als ik zie welke helden er reeds ‘onder contract’ liggen, kan ik Njam! alleen maar welkom heten binnen het digitale televisieaanbod van Telenet.

Peter Goossens (Hof van Cleve***), aangevuld met Roger van Damme (Het Gebaar), Dominique Persoone (The Chocolate Line), Manuel Wouters (Sips)… ik zie jullie binnenkort graag terug op mijn televisie. En voor een barbecueprogramma mogen jullie ons team steeds inschakelen, een groene soortement Plopmuts hebben we al!

Als er zoiets bestaat als 'teveel televisie', dan kwam dit aardig in de buurt volgens mijn. Vriendin had van dit kijkgedrag trouwens geen last. Die was in de avondschool een rokje aan het maken.

Macrobiotiek - Seazen - Catérine Kools

Voor wie het ontgaan mocht zijn, de macrobiotische keuken is aan een opmars bezig. Het is te zeggen, accenten uit de macrobiotische keuken zijn hip en veroveren hun plaats in de menig restaurantkeuken. Sinds het zogenaamde ‘moleculaire koken’ enkele jaren geleden gemeengoed werd, kan je agar agar bijvoorbeeld in zowat elke keuken terugvinden, en chefs als Sergio Herman scoren al langer met het gebruik van miso.

In de huiselijke sfeer echter heeft macrobiotisch koken nog een beetje een “geitenwollensokken imago”. Toen ik vriendin leerde kennen - en mezelf nog niet de nobele kunsten van het koken eigen had gemaakt – wist ik niet goed wat te denken van al die rare Japanse toestanden. Miso-soep als ontbijt, kombu, ponzu, dashi, seitan, umeboshi, wakamé, dulce, … toegankelijk is het allemaal niet als je nieemand hebt om je doorheen deze vreemde wildernis te loodsen.

Ondertussen zijn we elf jaar verder en eet ik ’s ochtends zonder tegensputteren al eens een miso-soepje mee. Dat, en een gezonde interesse in ‘all things cooking’ was reden genoeg om op een steenworp van Turnhout - meerbepaald bij Seazen in Arendonk – een macrobiotische kookdemonstratie te volgen. Het feit dat we Cathérine Kools als gids tijdens deze kookdemo hadden was een aangename bijkomstigheid. Je kunt je vragen stellen wanneer er nog maar eens iemand die we kennen van de televisie zich ontpopt tot kok, maar dat was hier niet van tel. Zelden iemand zo begeesterend en gepassioneerd weten te vertellen, en dat – heel belangrijk - zonder er maar één belerend vingertje aan te pas kwam.

Op het menu stond een 'misosoepje', 'azukibonen met prei, limoen en witte miso', 'geroosterde zaden', rijst, 'geblancheerde broccoli', 'gewokte seitan met spitskool', 'gepekelde groentjes', 'pompoen uit de oven' en een 'macrojack', een soort dessertkoek op basis van zaden en granen. Een vol bord na het passeren van het buffet, zoveel mag wel duidelijk zijn. Lekker, en ook nog eens goed voor lichaam en geest.

Leerrijk was het trouwens ook. Wanneer mijn schoonmoeder bijvoorbeeld voor de zoveelste keer naar suiker verwijst als zijnde “De Witte Dood”, dan wil ik dat met veel plezier aan mij voorbij laten gaan. Wanneer er mij door middel van een korte monoloog, waarin Cathérine zowel de rol van de pancréas, suiker als alle andere organen voor haar rekening nam – quasi hetzelfde duidelijk wordt gemaakt, dan is dat net dat tikkeltje aannemelijker. Een Oscarnominatie trouwens voor haar vertolking van ‘een pot rijst’, très amusant.

Ga ik nu plots heel mijn voedingspatroon omgooien en macrobiotisch eten? Ik denk het niet, daarvoor kook/eet ik te graag. Dat wil echter niet zeggen dat ik niet voor verandering open sta, en er geen macrobiotische elementen mijn ‘dieet’ mogen binnensluipen. Laten we eens een restaurantbezoekje skippen en 'Millefeuille à table' op 2 december een kans geven. Gastronomisch macrobiotisch, ik ben benieuwd!

No Reservations

Zondagavond de film No Reservations, met Catherina Zeta Jones als chef kok, bekeken op televisie. Zelf opgenomen van Vijf TV godbetert. Laat een film zich deels afspelen in een keuken en ik ben vertrokken, ongeacht de zender waar het beest wordt afgespeeld. Zoals te verwachten van een film op Vijf TV stond er een aardig potje drama, een snuifje romantiek en als dessert een obligatoir ‘happy end’ op de menu. Onderhoudend zonder meer!

Qua memorabele quotes kwam Kate, het personage van Catherina Zeta Jones, in een moeilijk moment niet verder dan een kleffe “I wish there was a cookbook for life, recipes telling us exactly what to do”. Waarop haar therapeut, “You know better than anyone, it’s the recipes that you create yourself that are the best”.

Nee, doe er dan maar eentje uit House MD, waarbij 13 alludeert op het vermeende overspel van Dr. Taub met een gevatte “All I'm saying is if you want to be on a diet, you might want to stop hanging out by the dessert cart”. Touché!

Komen Eten, Kids!

Awel ik vond dat tof, ‘Komen Eten’ met kinderen. Schatten van poppemiekes die niks lustten, ne loebas met sterrenambities en gegiechel als achtergrondgeluid. Volgende week is het terug aan de grote kindjes. Maak plaats voor hypocriet gezwets, geneuzel over de cuisson en een spelletje punten geven in de ijdele hoop zelf toch maar te winnen. U kijkt toch ook?

WK Hotdogs happen

Afgelopen zondag, op de Amerikaanse nationale feestdag, was de de fastfoodkeet Nathans weer het strijdtoneel van het wereldvermaarde en reeds sinds 1916 georganiseerde ‘WK Hotdogs eten’. Dat deze felgesmaakte vreetwedstrijd, oa live te volgen op ESPN, een massa kijklustigen naar het immer amusante Coney Island lokte mag dan ook geen verrassing heten.

Wat stellen we ons zo voor bij een wedstrijdje hotdogs happen? Wel, de winnaar Joey ‘Jaws’ Chestnut, hapte op een luttele 10 minuten zomaar even 54 hotdogs weg. Dat zijn er 10 minder dan vorig jaar. Oudgediende Takeru ‘Tsunami’ Kobayashi, als toeschouwer aanwezig gezien hij weigerde een contract met Major League Eating te tekenen, mocht nog even amok maken op het podium maar de titel van Joey kwam nooit in het gedrang.

54 hotdogs op 10 minuten liefste lezers is een record om u tegen te zeggen. Sinds All In Fest afgelopen zaterdag mag ik mezelf in deze materie trouwens ervaringsdeskundige noemen. In twee minuten tijd versloeg ik, met nipte voorsprong, een kompaan in een wedstrijdje ‘om ter snelst 2 hotdogs opeten’. Twee dus, op 2 minuten, en dat nadat ik er al eentje om te oefenen op had. Ik kan je verzekeren dat mijn glansprestatie al afzien was, en Joey ‘Jaws’ Chestnut doet in verhouding dus maar eventjes 27 keer beter. Respect!

Culinaria² 2010

Zelden een affiche gezien die een lading met zoveel verve dekt, dan die van Culinaria². De ondertitel 'het restaurant met de meeste sterren ter wereld' doet het event alle eer aan, en is meteen ook de reden waarom u allen één van de volgende 4 dagen naar de Brusselse Tour & Taxis gebouwen dient af te zakken.

Workshops, degustaties, een bezoek van de 'Mijn restaurant' finalisten, 4 verschillende 4-gangen-menu's, 16 chefs, 26 sterren, het zonnetje dat zal schijnen... redenen te over om aanwezig te zijn.

Een coolinarytip als een andere, maar wel eentje die je best ter harte neemt!

Exit Kom' Af

Het doek is gevallen. De artiesten die, ongetwijfeld met tranen in de ogen, verplicht de coulissen op dienden te zoeken heten Jeroen en Isaura. Dat is jammer, want waar ik hen bij het begin van de reeks nog hetzelfde lot als de kibbelende hartsvriendinnen toewenste, zag ik ze nu graag een ronde ofzo verder gaan. Ik maak mezelf graag wijs dat ‘Mijn Open Brief’ voor de ommekeer heeft gezorgd, want eens de scherpe kantjes eraf gevijld viel ‘Thuiskok Jeroen’ goed mee. De gastronomische hoogvlieger die je in een dergelijk programma zou verwachten was hij misschien niet, maar een (h)eerlijke keuken is nooit mis. Op voorwaarde dat je producten dat ook zijn natuurlijk. Of die misstap, die trouwens na een zoveelste bezoek van Peter Goossens werd rechtgezet, Kom’Af de das heeft omgedaan zullen we allicht nooit weten. Feit is wel dat jullie één van de, zoniet het meest rendabele restaurant van de 5 kandidaat-koppels hadden.

Een schande is het trouwens niet, om de duimen te leggen tegen het Antwerpse duo Karel en Ken van Karnivale, dat in Aalst het mooie weer mag proberen te maken. Op culinair vlak mogen ze de hoge verwachtingen nog lang niet ingelost hebben, hun parcours is op zijn minst bewonderenswaardig te noemen. Invallers, Antwerpenaren in een verkeerde provincie, een nog razender tempo waaraan gewerkt moest worden… Ondanks dat alles sloegen ze, Karel op kop, er steeds in om met een nuchtere blik en uitermate sympathiek voor de dag te komen.

Mijn Restaurant gedraagt zich wisselvalliger dan een – met alle respect – grillige dame in de overgang. Meer dan ooit mag dit jaar blijken dat het programma vooral een sterk staaltje beeldmontage betreft. De ene aflevering huizenhoog favoriet, de volgende uitgespuwd door de kijker en dat alles dankzij enkele simpele televisietrucs. Het blijft natuurlijk televisie en een reeks is maar zo spannend als zijn laatste aflevering dus zullen we de programmamakers maar vergeven.

‘Alea iacta est’ twitterde er iemand, alleen telde de teerlingen van restaurant Kom’af net een paar ogen te weinig om door te gaan. Op naar de volgende verkiezingen, en m’n kop eraf als het niet weer een kempenzoon is die mag opzouten.

En het restaurant dat moet sluiten is...

...Dell' Anno wegens de boeken neergelegd. Een onverwachte wending die zijn weerga niet kent als je het mij vraagt. Wie dacht dat het in 'Mijn Restaurant' vandaag louter tussen het Mechelse Kom'Af en het Oalsterse Karnivale ging is dus goed bij de neus genomen.

Cake Boss - Carlo's Bakery

Kookprogramma’s op televisie, you love ‘em or hate ‘em, maar eraan ontsnappen lijkt geen optie. Selectief kijken is de boodschap en als je het kaf eenmaal van het koren scheidt valt het allemaal best mee. ‘Plat Préféré’ was een aanradertje, op ‘In de keuken’ viel ook niet veel aan te merken, al vind ik het boek nog mooier dan het programma. Gisteren cadeau gekregen van mijn vriendin. Zomaar! Lief hé.

De laatste twee weken ben ik trouwens fan geworden van ‘Cake Boss’ op Discovery Channel. Deze realityreeks schets een beeld van het reilen en zeilen binnen de Carlo’s Bake Shop in Hoboken, New Jersey. Zoals de begingeneriek doet uitschijnen is Bartolo – Buddy voor de vrienden – Valastro de eigenaar van deze Italiaanse zaak, en zoals dat hoort is zowat alle personeel familie. Moeder, zussen, neven, nichten… noem maar op, iedereen heeft er zijn taak. Buddy zelf is heer en meester in het maken van ‘speciality cakes’.

Geen gelegenheid of idee is gek genoeg, Buddy en z’n team gaan de uitdaging niet uit de weg. Een volledig eetbare en werkende roulettetafel voor de lokale maffia, een brandend huis met brandweerwagen voor brandweermannen op rust, een bruidstaart met levende vogels, een zombietaart… you name it, Buddy cakes it. Per aflevering krijg je zo’n twee pareltjes van taarten te zien, telkens weer tot in de puntjes afgewerkt. Uiteraard loopt er hier en daar wel eens een levering verkeerd, dondert er een taart van de trap of schiet iemand in een Italiaanse colère om u tegen te zeggen. De ingrediënten voor een onderhoudend programma met andere woorden.

Elke weekavond om 20.00 h op Discovery Channel. Check It.

Mijn restaurant 2010 - websites

De zaken van de deelnemende koppels van het VTM programma Mijn Restaurant met enkele muisklikken bezoeken? Dat kan. Surf rustig naar Halle waar de twee kornuiten van Halle Twee het mooie weer maken. Of wat dacht u van een virtueel tripje naar Genk, om een bezoekje te brengen aan Terrae, de zaak van de immer schattige Lucie en haar beau? Ook in La Muse in Nieuwpoort bent u meer dan welkom. Op de Aalstse website van de nochtans veelbelovende heren Karel en Ken valt er voorlopig weinig pret te beleven, net als op de webstek van restaurant Kom’Af in Mechelen, dat op moment van schrijven ook virtueel een lege doos blijkt te zijn.