Bionina Coconut Water

Een jaar of vijf moet ik geweest zijn - het blijft een gok - maar het Spaans strand waar ondergetekende bleef zeuren om toch maar uit een kokosnoot te mogen drinken, dat kan ik me zo voor de geest halen. Onder het motto 'de aanhouder wint' liep ik niet veel later trots als een pauw met mijn kokosnoot rond en dronk ik 'coconut water' lang voor het cool was.

Niet dat er toen al een trendsetter in mij schuilde,  het kokoswater kon het verfijnde smakenpalet van mijn jongere ik absoluut niet bekoren en dat tot grote ergernis van mijn ouders trouwens. Geen idee wat er die dag verder nog gebeurd is op dat idyllische strand maar de kans is groot dat ik in de zee heb geplast.

Aan kokosmelk durf ik me met de regelmaat van een klok wagen - handig in de keuken - kokoswater zo mag uit de inleiding blijken roept dan weer een zekere aversie op . Daar sta je dan mooi met een alleraardigst pakketje 'Bionina Coconut Water' in de hand

 

Bionina Coconut Water

Ze hebben goed gelachen, de collega's, toen ik aan mijn bureau snel even een brikje van 330 ml kokoswater soldaat ging maken. Natuurlijk gezoet, een energiek fris vruchtensap, caloriearm, allemaal goed en wel, 't is gewoon niet mijn ding. Nog altijd niet!

 

Meevaller, er blijkt geen enkele geschreven regel die stelt dat je kokoswater enkel en alleen puur moet drinken. Dat maakt dat cocktails zoals bijvoorbeeld de Kingston Colada perfect mogelijk zijn. Kokoswater, ik vind dat plots zo erg niet meer.

's Werelds kleinste keuken

Ik heb al eens eerder geschreven over foodtrucks, foodcaravans en diens meer. Dat ik me zo ook wel een volledig ingerichte keuken op wielen zou willen aanschaffen om her en der voor 'culinaire spielerei' te zorgen. Dat er daarbij aardig wat planning komt kijken en ook een zeker budget vereist is ligt aan de basis dat die wilde plannen van mij zich voorlopig nog steeds in een prille embryonale fase bevinden. Maar ach, je moet ergens beginnen en een droom, dat is reeds het halve werk.

Misschien moet ik maar eens een voorbeeld nemen aan de man uit het onderstaande filmpje en gewoon klein beginnen. En dat mag je meer dan letterlijk nemen, want dat is exact wat deze kerel deed, klein beginnen! Mag ik u voorstellen, 's werelds allerkleinste keuken!

Een goed doordacht idee, een stel flink bij de pinken schrijnwerkers en een druk bezochte locatie in de Brusselse binnenstad, meer was er niet nodig om deze commercial te draaien. Akkoord, de kans is groot dat mijn gewrichten zouden protesteren en heel erg comfortabel ziet deze kleine keuken er nu ook weer niet uit. Opvallen doet ze dan weer wel. Getuige daarvan de verschillende mensen die een heerlijk soepje kwamen kopen.

Natuurlijk is het besef er dat het schattige huisje louter gemaakt is om reclame te maken voor die Cookeo van Moulinex. Maar mocht het toch ergens in de weg staan, dan mogen ze dat hier steeds komen afleveren. Genoeg kleine kindjes in de buurt die ik erin aan het werk kan zetten.

Eetbare insecten in een blikje

Als zo'n twee miljard mensen frequent insecten eten, dan kan dat niet zo erg zijn. Akkoord, van de meelwormen die de mensen van Green Kow mij serveerden op Culinaria Pure Street was ik niet direct een grote fan - dat 'plopt' - die krokante krekels liet ik me met plezier welgevallen.

 

En zoals dat gaat met mensen die wel eens enige tijd op 'tinternet' vertoeven, daar komt ge al eens iets tegen. Eetbare insecten bijvoorbeeld. Zeven minimalistisch maar wel prachtig vormgegeven blikjes, elk met een andere inhoud.

 

- Bacon & Cheese Grashoppers

- BBQ Bamboo Worms

- Nori Seaweed Armor Tail Scorpions

- Salted Queen Weaver Ants

- Sour Cream & Onions Dung Beetles

- Wasabi House Crickets

- Giant Waterbug Chili Paste

 

Euhm ja, ongedierte om op te eten dus. Kokhalzen is niet eens zo'n abnormale reactie, maar niets van dat alles. Neen, mijn visakaart kroop spontaan uit zijn goed beveiligde schuilplaats en mijn muisvinger wist blindelings het 'winkelkar' icoontje terug te vinden!

 



 

Eetbare insecten - a Coolinary must have!

Met een glimlach op mijn gezicht was ik al aan leuke pairings aan het denken bij deze alleraardigste hapjes. "Tequila, en wel shitloads", dacht ik bij mezelf toen mijn oog viel op een ontnuchterend zinnetje. Shipping restrictions: We cannot ship this item outside of the U.S.

 

Dik belachelijk! Ik had mijn zinnen al gezet op een portie gezouten Queen Ants voor bij de televisie. Dat mag allemaal van Thailand naar de U.S. versast worden, dat krijgt een hip jasje aangemeten, dat wordt door de Thaise F.D.A (Food & Drug Administration) gecontroleerd en nog een keertje extra door de Amerikaanse evenknie. Maar als zijne Sid Frisjesness een pakketje wil bestellen mag het de landsgrenzen niet over. Opnieuw, dik belachelijk!

Eetbaar ongedierte - Schorpioen!

Nu zou ik me erbij kunnen neerleggen dat ik nooit ga weten hoeveel schorpioenen er in zo'n blikje zitten maar dat ligt niet direct in mijn aard. Rest me niet anders dan mijn enige Amerikaanse contacten aan te spreken om even mee te werken. Ik heb de keuze uit de Anna Kournikova fanclub of mijn Sierra Madre connecties. Fingers crossed, wordt hopelijk vervolgd!

Porky the Potato en andere grappige aardappels

Er lag een aardappel op de vensterbank bij mijn vader in Kreta. Op de vensterbank! Ze kregen het niet over hun hart om deze rakker te schillen, laat staan er puree van te maken. Volkomen te begrijpen natuurlijk, want als een aardappel als twee druppels water op een klein biggetje gelijkt - oren en neusje incluis - dan wil zoonlief daar uiteraard een foto van!

 

En kijk, hier is ie dan. We hebben hem onmiddellijk 'Porky the Potato' gedoopt. Als alles goed is staat Porky ondertussen op alcohol, kwestie van nog wat langer van dat guitige gezichtje te genieten.

 

Grappige aardappels, een mens komt dat niet elke dag tegen natuurlijk. Na het zien van Porky heb ik mezelf plechtig doen beloven om in de toekomst alle groentjes die ook maar ergens op lijken - niet gehinderd door enige fantasie - te fotograferen. Een dag later had ik al prijs. In de lokale BioPlanet lag er een bak patatjes en deze drie sprongen er onmiddellijk uit. Akkoord, ze zijn niet kleurijk beschilderd maar met een beetje goede wil kunnen ze toch doorgaan als 'babushkas' of 'matroesjkas', niet?

 

 

Ik denk dat er nog een gouden toekomst is weggelegd voor gember! Hoe dat die dingen op mannekes lijken, kan het niet anders of er daar in't kort een goeike zit aan te komen. Rest alleen de vraag of ik teveel tijd, dan wel teveel fantasie heb...

Over Blowjob Breakfasts en poepsnoepjes...

'Tinternet', is er iets dat jullie niet verkopen? Zo netjes en liefelijk de echte wereld, zo verdorven de krochten van het wereldwijde web. Of lopen beide werelden een beetje door elkaar? In ieder geval, ik was toch een beetje van mijn melk bij een recent rondje wandelen op de informatiesnelweg.

 

Speciale mallen om je eitjes in de vorm van een hartje te bakken, daar trek ik de grens. En dan enkel voor puisterige pubers die daarmee denken een lief binnen te doen. Blijkt dat er ook 'adult vormpjes' te koop zijn. Voor de liefhebbers van 'een flinke portie' in de ochtend! 'Rude Shaped Egg Fryer' moet dat spel heten... een belachelijke naam voor iets dat door het leven zou kunnen gaan als Blowjob Breakfast. Dringend mijn sporen verdienen in de sector van de betere woordspeling. Te koop, hier!



Blowjob Breakfast

En ach, als we de grenzen van het fatsoen kinderlijk overschrijden met een luttele teennagel, dan kunnen we er maar beter volledig over gaan. Het is vrijdag en er lezen geen kindjes mee, dan kan er niemand een bezwaar hebben tegen een eetbare anus, wel? De mensen achter Edible Anus, ze zouden ze een proces moeten aandoen. Niet dat hun 'poepsnoepje' - yep, did it again - mij op enige manier shockeert, maar onder Engelse vlag Belgische chocolade verkopen... een regelrechte schande is dat.

 

Zou er een markt zijn voor dergelijke snoepjes vraag ik mij af. Razend benieuwd wie dergelijke dingen in huis haalt. Rest natuurlijk de vraag of deze mensen open staan voor suggesties. Ik ben nogal fan van aardbeien met chocolade, misschien dat een 'aambei' variant wel een optie kan zijn. Uitbrengen en doorverkopen aan Kinder Surprise denk ik dan!



Een poepsnoepje

Ikea for Foodies!

In hoeverre is een beetje blogger geneigd om op voorstellen van pr-agencies of bedrijven in te gaan. Het is om te beginnen vooraf altijd een beetje bekijken of één en ander haalbaar / bereikbaar is. Verder moet er ook een relevante post inzitten welke ik op de mij ondertussen kenmerkende stijl kan neerpennen, en als het kan ook nog voorzien van snapshots van eigen makelij. Een link met eten of drinken, dat lijkt me een evidentie!

Een uitnodiging van Ikea om met een Zweedse chef aan de kook te gaan... moest ik daar bijvoorbeeld lang over nadenken? Onze keuken - de kastjes in ieder geval - komt uit Ikea en wat opbergfaciliteiten betreft draagt ook quasi alles de naam van de Zweedse meubelgigant. Om van het bed en de boekenkast nog maar te zwijgen.

Leuk allemaal, maar op de keukenkastjes na is de culinaire link ver zoek. De uitnodiging links laten liggen was een optie, ware het niet dat je mij bij een bezoek altijd wel even in dat bedrijfsrestaurant kan terugvinden, net zoals ik vroeger altijd - echt altijd - richting parking stapte met een hotdog in mijn klein vettige pollekes.

En sinds enkele jaren is er ook de afzonderlijke shop met Zweedse specialiteiten. Dingen die we hier mogelijk ook kennen maar dan net dat ietsje anders. Met een ¨ op de klinkers bijvoorbeeld. Altijd leuk. En net al dat lekkers kregen wij als 'smörgåsbord' voorgeschoteld tijdens de Ikea foodie workshop waar de focus voornamelijk op zalm lag. Het moeten niet altijd 'kötbullar' zijn! Had ik al gezegd dat er een Zweedse chef in huis was? Reden genoeg om deze muppet over de streep te trekken.


Kant en klaar Smörgåsbord



Creatief met zalm dus, dat was de opzet. De vermaarde Zweedse chef Kasper Kurdahl zou het zootje ongeregeld - een bonte verzameling foodies uit beide landsdelen - aanvuren en stevig aan het werk zetten daar in het atelier van 'Les Filles Culinaires'. Vier gerechten met de toegankelijke roze delicatesse als hoofdrolspeler en een dessertje toe. Handjes wassen en aan het werk!

Starten deden we met de 'Zalm 55°', een gerechtje waarvoor de 'Lax Filé' vanuit het vriesvak werd opgediept. Ver moeten we niet zoeken naar de oorsprong van de naam van dit gerecht als je weet dat er een stoomoven aan te pas komt waarin de zalm 11 minuten op, jawel, 55 ° C mocht kamperen. Voor de afwerking kwamen er een fijne stukjes julienne van Chioggia biet, gedroogde zwarte olijfcrumble, erwtencoulis en wortelsliertjes aan te pas.



Kasper Kurdahl / Ikea - Zalm 55°

Worst, brood, mosterd, ajuin... voor de 'Rollade van Lax Gravad' deed de chef duidelijk van leentjebuur bij de iconische snelle hap 'Hot Dog' genaamd. Maar niet zonder eigen, gezonde en Zweedse accenten te leggen natuurlijk. Zo werd de worst vervangen door gevulde Gravad Lax met verse kaas en 'smörgåskaviar'.  Van de sandwich geen spoor, daar kwam gedroogd 'Tunnbrott' - dun brood, what's in a name - in de plaats. De mosterd was de gekende IKEA variant met dille (gezeefd) en de uitjes voor de gelegenheid krokante stukjes. Nog enkele liflafjes hier en daar en de Zweedse Hotdog was een feit. Verkoop die aan de uitgang van je warenhuis en je hebt opnieuw een besteller in huis!


Kasper Kurdahl / Ikea - Rollade van Lax Gravad

Of er nog zalm moest zijn? Alvast geen twijfelende blikken onder de foodies. Als de chef er lustig op los blijft variëren dan wordt er immers zelden geklaagd. Zalmparfait, dat hadden we nog niet gehad. Deze kwam gehuld in peterseliegelei alsook in de vorm van gekoelde pastilles met bitesize stukjes zalm erin. Smakelijk, al vond ik de peterseliegelei nogal flets smaken. Mijn mening maar hé!



Kasper Kurdahl / Ikea - Zalmparfait met balletjes van gerookte zalm



Als het team achter deze 'Ikea for Foodies' in één ding geslaagd was, dan wel de opzet om aan te tonen dat zalm een meer dan veelzijdig product was. Ikeaproductjes in de kijker en een leuke workshop erbij... het zat dermate snor dat het wel 'movember' leek.

Drie zalmgerechten achter de rug, nog ééntje te gaan. Eéntje waar ik naar uitkeek zelfs. Schorseneren en kort gebakken zalmtartaar, allemaal goed en wel, ieder foodie keek vooral vol enthousiasme naar het 'ei zéro'. Dat eitje werd immers ingevrozen, zachtjes ontdooid, met de hand het wit van het geel gescheiden met als resultaat een mooie smeuïg dooierbolletje.

Dat eitje, ik zie er wel mogelijkheden in. En dan was er nog de mozarella. Een grote bol - opnieuw ingevrozen - werd gebruikt om netjes boven de bordjes te raspen als subtiele smaakmaker. Vroeger, toen chef Kasper klein was en nog in Zweden woonde deden ze dit trouwens regelmatig met boter. Je moet er maar opkomen!



Kasper Kurdahl / Ikea - Mi-cuit van zalmtartaar, schorseneren, ei zéro



Hoera dessert! Maar goed ook want in de verte hoorde ik de laatste trein richting Turnhout al luid toeteren. Chocolade, dan ben je bij mij aan het goede adres! Het dessert was opnieuw een schat aan leuke culinaire spitsvondigheden. Bosbessensaus met Mentos, wie komt erop? Verkruimelde Werther's Original als basis voor flinterdunne karamelkrokantjes... iets dat hier ongetwijfeld thuis nog potten gaat breken.



Kasper Kurdahl / Ikea - Chocoladebollen met Bosbessenblokjes

Hoe beslis je op welke uitnodigingen en aanbiedingen je als foodblogger allemaal kunt ingaan, dat was de vraag? De vooruitzichten van een leuke avond in fijn gezelschap, ook dat is een grondige reden om de zetel te ruilen voor het onbekende. Genoten? Het zal wel zijn? En indien ik een 'go' krijg van mijn Zweedse connectie, dan volgen er zeker nog recepten van al dit lekkers!

Tiramisoes

Het is algemeen geweten, ik moet zowat de ongekroonde koning van de woordspelingen zijn. Dat er daar wel eens flauwe durven tussen zitten, daar kan ik alleen mijn oprechte excuses voor aanbieden. Soms zitten er ook pareltjes van woordspelingen tussen hoor, van die exemplaren die het verdienen om een eigen leven te gaan leiden. Tiramisoes is er eentje van!

Eén van mijn collega's heeft het plezier van het bakken ontdekt, een microbe die mij quasi geheel vreemd is. Pas op, verse baksels ik eet dat wel graag, de tijden dat ik als een prinsesje voor mijn warme oven sta zijn echter eerder schaars. Terug naar die collega dus. Sinds enige tijd bakt die er in haar vrije tijd naarstig op los. Af en toe worden wij hier vergast op haar baksels, meestal verdwijnen ze echter in haar eigen muil en moeten we het doen met foto's op haar bakblog.

'Topic du jour' van enkele dagen geleden waren soezen, mogelijke toppings en vullingen. Voor ik het wist kwam ik met 'Tiramisoes' op de proppen, een naam die ik beter nog even voor mezelf gehouden want mits een deftige uitvoering is zo'n met tiramisu gevulde soes ongetwijfeld een geheide hit bij warme bakkers overal ter lande. Bij het horen van het woordje tiramisoes begonnen er een bureau verder ogen te fonkelen, likkebaarden was niet meer veraf. Ik wist wat dat betekende.

Tiramisoes

En jawel, de bakfee ruilde haar vleugels en toverstaf voor ovenwanten en een keukenrobot en ging vervolgens in haar keuken aan de slag. Het resultaat? Tiramisoesjes, waarvan de vulling net dat ietsje te lopend bleek volgens haar schrijfsels. En wie had er net verlof toen ze besloot deze soesjes te laten proeven? This guy! Dubbele pech is dat.

Body Bakery, zombie brood

Stel, je bent een bakkerszoon met een voorliefde voor horrorfilms en je volgt een verdergezette kunstopleiding. Wat zijn dan je carrièremogelijkheden? De Thaise Kittwat Unarrom combineert op magistrale wijze de vruchten die hij plukte aan de kunstopleiding met de ambacht die hij van thuis meekreeg. Het resultaat, zijn 'Body Bakery', is niet voor gevoelige zieltjes!

Kittwat Unarromm aan het werk in zijn bakkerij

Er heeft er eentje goed opgelet tijdens de lessen plastische kunst want die broodjes zien er wel heel levensecht uit. Voor zover een afgehakt hoofd er nog 'levensecht' uit kan zien natuurlijk. En het stopt niet bij onderstaande voorverpakte hoofden. Handen, voeten, organen... het passeert allemaal de revue, netjes - of macaber, zo u wil - gepresenteerd aan vervaarlijke vleeshaken. En 100 % eetbaar!
 

Body Bakery, afgewerkt brood!

Dat de bakkerij in Ratchaburi inmiddels een toeristische hotspot is geworden mag niet verbazen. Wie wil er nu niet zijn tanden zetten in zo'n lekker stukje versgebakken, nog lichtjes warm brood. Alvast een mooie voorbereiding op de 'zombie apocalyps', die nu toch wel heel lang op zich laat wachten. Zombie brood, het gaat er in als zoete koek!

Smakelijk

Die dekselse Wim Ballieu

Een legende is ie inmidels, Jeroen - Jerre voor de vrienden - Meus. Een ware koning onder het volk, hetzelfde volk dat hij met sprekend gemak leert koken zoals niemand het hem ooit voordeed. Het was dan ook een kwestie van tijd voor het op 'tinternet' begon te rommelen toen Wim Ballieu er zijn televisiedebuut maakte. En in een keuken dan nog, hoe durft hij. "Een schaamteloze kopie van Dagelijkse Kost", "Jeroen Meus Light", het passeerde allemaal in een gloeiende rotvaart op de grote informatiesnelweg. Ongenuanceerd, zoals dat gaat! Alsof er in dat bakske geen plaats is voor twee chefs die af en toe een ruiten hemmeke dragen.

Nu ziet Ballieu er in de verste verte niet iemand uit die de inkt uit mijn denkbeeldige vulpen nodig heeft om die slecht gekruide kritiek te pareren, net zoals Meus gerust zonder diezelfde inkt kon tijdens dat debacle met die forel en de besnorde canvasvedette.  In ieder geval kan ik beter hier iets over schrijven dan pakweg een goei recept. Ik deel namelijk hetzelfde kapsel als beide heren en tooi mijn lichaam wel eens met een ruitje. Banbliksems, beter voorkomen dan genezen zeg ik altijd.



Wim Ballieu



'Goe Gebakken' zou dus een halfbakken kopie van 'Dagelijkse Kost' zijn. Waar zaten die klagers de vorige twee seizoenen eigenlijk? Aan het concept, niet meer of minder dan een degelijk bakprogramma, is er sinds het verdwijnen van Sofie Dumont toch niets veranderd en was er toen een probleem?

Ach, nog geen tien jaar geleden was Meus - al dan niet tegen wil en dank - ook nog gewoon de Vlaamsche Jamie Oliver en kijk welke schone dingen hij sindsdien gedaan heeft. En terwijl ik alvast uitkijk naar dat gehaktballenconcept van Wim Ballieu, laat vriendin weten dat het wel charmant is dat een televisiekok er eindelijk ook eens op los mag smossen in de keuken. Om van dat sappig dialectje nog maar te zwijgen. Soit, wij zijn toch een beetje fan!

Tijgerbrood vs Giraffebrood

Zo goed als wereldwijd is tijgerbrood gekend als tijgerbrood, een evidentie lijkt mij. Dat ligt aan de typische korst en niemand die zich daar vragen bij stelt. Niemand, tot de kleine Lily Robinson – leeftijd 3 en ½ jaar – er zich mee ging bemoeien.



Tijgerbrood




Lily vond namelijk dat het patroon van het brood er eerder uitziet als dat van een giraffe. Probeer zo’n kind maar eens ongelijk te geven als ze eigenlijk voor de volle 100 procent gelijk heeft. Samen met mama kroop ze in haar pen en schreef ze een brief naar het hoofdkantoor van Sainsbury’s, de bekende Britse warenhuisketen waar ze haar tijgerbroodje kocht. Het resultaat, onderstaande brief ondertekend door Lily. 

De brief van Lily

Het siert de mensen van Sainsbury’s dat ze het briefje van de driejarige beantwoorden en haar een weliswaar goedkope aankoopbon schenken. Het siert ze nog meer dat ze die brief ondertekenen met ‘Chris King, leeftijd 27 en 1/3 jaar’, naar analogie met de leeftijd van Lily Robinson.



De reactie van Sainsbury's



Maar het meest verbluffende echter, is het feit dat Sainsbury’s onder lichte druk van de sociale media effectief de naam van het tijgerbrood gaat veranderen in giraffebrood. Het doet me een beetje denken aan een kunstveiling in het Brusselse vorige week. Potentiële kopers konden op een post-it hun bod in natura uitbrengen en naast hun favoriete kunstwerk kleven, waarna de kunstenaar vervolgens zijn keuze maakte. Een weekendje Rome, een week op vakantie aan een idyllisch eiland en dergelijke voorstellen, ze moesten allemaal de duimen leggen voor het aanbod van een klein meisje. “Ik vind jouw foto heel mooi. Zou je deze willen ruilen tegen een tekening van mij?” Schone wereld als kindjes gelijk krijgen.