Restaurant In de Wulf * - Dranouter, zomer 2014

Ons laatste bezoek aan restaurant In de Wulf dateerde alweer van november 2012. Te lang geleden voor een beetje foodie zo klonk het ten huize Coolinary, het signaal om een nieuwe reservatie in de wacht te slepen. De onophoudende stroom lofbetuigingen aan het adres van Kobe Desramaults deed ons een vrezen dat een lange wachttijd ons deel zou zijn. Niets was minder waard. Een lunch op zondag, 4 personen waaronder één vegetariër, binnen twee weken... dat is genoteerd!

In tegenstelling tot ons allereerste bezoek aan In de Wulf was er van een zonovergoten hemel deze keer geen sprake. Jammer genoeg geen terras voor ons, al maakte het gezelschap van de vegetariër en zijn madam natuurlijk veel goed. Gezien wij laatst arriveerden, mocht er direct aan tafel post gevat worden. Er werd door het integrale gezelschap resoluut voor de huischampagne gekozen, waarna de stoet aan hapjes zijn opwachting maakte. Laat maar komen die 'varkenskrokant' of de puik gepresenteerde 'makreel met bijvoet'. 

In de Wulf - Varkenskrokant / Makreel, bijvoet

 

In een aardewerken schaal gevuld met keien werden ons'wulken en zwemkrabbetjes' geserveerd. De wulken waren gewoon te degusteren, de zwemkrabbetjes - we kenden ze van bij een eerder bezoek aan De Jonkman - die waren er om uit te zuigen. Een hapje voor de liefhebbers waaronder ik mezelf gerust durf rekenen.

 

Geen bezoekje aan In de Wulf is complete zonder een variant op 'kerremelkstampers', een aardappelbereiding met karnemelk. Deze keer dus niet bij een stukje kreeft, maar als een verrassend hapje in een gedroogde aardappelschil. Afsluiten deden we met een 'eidooier en radijs', gepresenteerd in de schaal. Sterk werk.

 

In de Wulf - Wulken, zwemkrabbetjes / Kerremelkstampers / Eigeel, radijs

Verbijstering alom aan tafel toen bleek dat ondergetekende vol koos voor de aangepaste sapjes en niet voor de wijnpairing. Vriendin ging me hierin vooraf bij ons bezoek aan Noma in april en dat bleek een schot in de roos. Reden genoeg voor mij om dit ook te proberen. Mijn eerste glaasje was op basis van 'komkommer en weegbree' en was, zoals te verwachten, heerlijk verfrissend.

 

Eveneens verfrissend was de 'Noordzeesepia met peterselie' welke zijn opwachting aan tafel maakte in een kommetje gemaakt van ijs.  De flinterdunne sliertjes sepia werden overgoten met een smaakvolle bouillon, getrokken van de kop van de inktvis. In mijn schriftje (lees iPhone) noteerde ik slechts één woord. Winnertje!

In de Wulf - Noordzeesepia

Volgende in rij was 'hondshaai, koolrabi en rabarber', geserveerd als een canapé. De gevaarlijk klinkende hondshaai leunt wat smaak en structuur betreft (denk stevig, mollig) nog het dichtst aan bij paling. Perfect in combinatie met de krokante zuurdesemtoast, de wat pittige koolrabi en de frisse rabarber.

 

In de Wulf - Hondshaai, koolrabi, rabarber

 

Na zwemkrabben, Noordzeesepia en hondshaai was het tijd voor het ziltzoete vlees van de 'Noordzeekrab'. Het is meer dan duidelijk zijn dat Kobe Desramaults  volledig achter het project van de NorthSeaChefs staat. Dat de chef tijdens ons bezoek met zijn homeboys van Gelinaz op een andere wei zat, was iets wat in de zaal niet gemerkt werd. Een pluim op de hoed van zijn voltallige brigade denk ik dan. 

 

In de Wulf - Noordzeekrab, winterui, stekelbes

Mijn nieuwe sapje op basis van 'groene kruiden, lavas en selder' bleek zowel op vlak van kleur als smaak een perfecte match met het gerechtje waar 'tuinbonen, geitenkaas, erwt en ijzerkruid' de voornaamste spelers waren. Leg een handvol van die rauwe erwtjes op een bord en ik ben fan. Iets met mijn kindertijd waar we als kleine snoodaards wel eens een tuintje onveilig durfde maken op zoek naar deze kleine bommetjes.

In de Wulf - Tuinboon, geitenkaas, ijzerkruid, erwt

Geen idee waarom maar kreeft is iets dat ik vooralsnog nooit spontaan op restaurant besteld heb. En zit het in een menu, dan geeft het toch altijd weer een klein beetje een feestelijke toets daaraan. De drie mooie stukken 'kreeft uit Audresselles' - garing perfect, wat had je gedacht - en het likje bouillon die van de kop van de kreeft werd getrokken, gingen er vlot in. Het sapje op basis van appel en knolselder kon me minder bekoren. Een kwestie van smaak.

 

In de Wulf - Kreeft uit Audresselles

Net als bij onze vorige twee bezoekjes kregen we ook deze keer slakken voorgeschoteld. Ongedierte dat het in de tuin op jonge plantjes gemunt heeft, een delicatessen eenmaal op een bord geserveerd. Deze vier 'slakken uit Comines met jonge prei' hapten maar wat vlot weg. Hands down, best out of three!

In de Wulf - Slakken uit Comines, prei

Het sapje van 'mirabelle met soda' , fris en sprankelend, was opnieuw een schot in de roos en ook van het bord spatte de creativiteit af. Het moet van bij die ene lunch in JEF geleden zijn dat men mij met een bloemkool zo wist te verrassen. Geroosterd, gedroogd, in mosselvocht en wei gekookt...

 

Danig onder de indruk dacht ik er pas halverwege aan een foto te nemen. Het resultaat was er eentje die het fabuleuze gerecht zodoende oneer aan deed dat achterwege laten de enige optie was. Bij de eveneens gesmaakte, boterzachte 'rogvleugelstukjes met kappers van zeevenkel' was ik gelukkig wel terug bij de pinken. Extra punten ook voor de bouillon op basis van het been van de rog. Wat zeg ik? Extra punten voor elke bouillon die tot dusver de revue passeerde.

In de Wulf - Rogvleugel, kappers van zeevenkel

Nu meende ik te weten dat de wijnpairing op restaurant mijn aandacht weleens deed verslappen maar niets blijkt minder waar. Bloednuchter vergat ik niet niet alleen een foto van het stukje lam (nek & rack), ook Kobe's legendarische duifje dat opnieuw zijn opwachting maakte verdween ongeportreteerd in de muil van deze slokop. Een kleine tour de force trouwens want zowel de vegetariër, vriendin als de foodie lieten de duif op een stukje na aan zich voorbij gaan. Klagen hoorde je mij niet. Kluiven daarentegen...

Intrigerend, dat was wel het minste wat je kon zeggen over de schedels die we tijdens de lunch in de zaal zagen verschijnen. Het bleken varkensschedels te zijn waarop een alleraardigst krokant gekarameliseerd 'taartje met varkenshersenen' werd geserveerd. Als er iets 'very 2014' is, dan wel schedels en opgezette beesten allerhande.

In de Wulf - Taartje met varkenshersenen

 

Een gefermenteerd tomatensapje, intens van smaak, was mijn deel alvorens het zoete luik van de menu aan te vatten. Het word 'straf' dekt hier in meerdere opzichten de lading. Hierbij een gevierendeelde 'Flamiche Vieux Lille', een taartje uit de houtoven met een flinke kaas en geraspte mierikswortel.

 

Als je de enige van het tafelgezelschap bent die sapjes heeft bested, dan heb je de brute pech dat iedereen die wel wil proeven. Zo ook met het levendige brouwsel van 'rabarber en vlierbloesem' dat ik ei zo na kwijt speelde aan de verzamelde disgenoten.

 

Respect voor de indrukwekkend opgebouwde gerechten en desserts van Roger van Damme, maar het is de kunst om te verbluffen met ogenschijnlijk eenvoudige presentaties. Een simpele doorzichtige rode dot in een kommetje mocht een tongstrelend dessertje op basis van 'moerasspirea, yoghurt, honing en mirabelle' blijken. Zelden een krokant bovenlaagje met zoveel plezier gebroken.

In de Wulf - Moerasspirea, yoghurt, honing, mirabelle

Werd aan tafel met de nodige ooh's en aah's onthaald, het dessert getiteld 'schijfkamille en jonge komkommer'. Ware het een oscaruitreiking, dan durf ik niet te zeggen of de honingmeringue, het ijs van schijfkamille dan wel de jonge komkommer met het gouden beeldje aan de haal ging. Top! Nog nagenietend lepelde ik ook het derde dessert met krieken in een glansrol achterloos weg. Geen foto, maar wie ligt daar nu nog van wakker.

In de Wulf - Schijfkamille, jonge komkommer

Afsluiten deden we flink doorgezakt in de fauteuils van het salon respectievelijk met een wijntje, een sapje, thee en een stevig geturfde whisky die afklokte op 52%. Daarbij nog enkele fijne snoepjes waarvan de 'poppie' ons tot een avondlijk bezoek aan Ieper inspireerde, Last Post incluis. In de Wulf, het was fijn u weer te zien.

 

In de Wulf

Wulvestraat 1

8950 Heuvelland

AUB SVP - Brussel

Afgelopen vrijdag stond er een cocktailmasterclass in de Cointreau Fizz Garden in Brussel op het programma. Shaken, stirren, muddlen en alles opdrinken,  ik ben er wel voor te vinden alleen durft een mens daar al eens een hongertje van krijgen. Ver moest ik alvast niet lopen om die honger te stillen want om de hoek (twee hoeken eigenlijk) kon ik terecht bij het sinds drie maanden geopende AUB SVP.

Een toeval dat ik net hier halt hield was het niet, een verslagje op Be-Gusto wees me immers de weg. Geluk had ik alvast wel want het is nog maar sinds kort dat ze bij AUB-SVP - naast ontbijt en lunch - op vrijdag ook een avondservice draaien.

Het strakke interieur van de hand van Bart Lens - denk ruwe elementen, beton, glas en sfeervolle verlichting - nodigt echt uit om binnen te springen. Na de obligatoire foto van de vitrine zag ik dan ook geen enkele reden meer om buiten in de koude te blijven staan. Dat hongertje, weet je wel!

AUB SVP - Brussel

Daar zat ik dan, alleen op restaurant! Het moet de eerste keer geweest zijn in pakweg 25 jaar. Ik was allicht een jaar of 10 en liep tijdens de werkzaamheden in het restaurant van mijn vader aardig onder de voet waarna ik met een handvol franken naar de brasserie aan de overkant van de straat werd gestuurd om een kleinigheidje te gaan eten. Pannenkoeken! Ik herinner het me alsof het gisteren was.

Ook al had ik amper een uur ervoor enkele tot in de perfectie geschakete cocktails achter de kiezen, een aperitiefje sla ik nooit af. De Gueuze Girardin zou een voortreffelijke keuze geweest zijn ware het niet dat ik me had laten verleiden tot een Gin Tonic. Hendrick's en Fever Tree, enkele blaadjes munt en een paar partjes limoen. Een welgekomen afwisseling met het schijfje komkommer waarvan iedereen genoegzaam lijkt aan te nemen dat dit de enige mogelijke garnituur bij Hendrick's gin is.

Hendrick's Gin / Fever Tree Tonic

Uit het aanbod op de kaart met daarop 5 gerechten en 5 desserts had ik inmiddels mijn keuze gemaakt. Twee plats zouden het worden, eventueel uit te breiden met een dessertje. Een keuze die ik direct zou omgooien toen de suggestie van de dag werd voorgesteld, 'makreel met tomaat'. Een gerechtje wisselen dan maar want ik ben zot van makreel!

Chef Mathias Dircx - een kempenzoon nota bene - trok zich terug 'achter den toog' welke tevens fungeert als open keuken en zette zich aan het eerste gerechtje. Noma, In De Wulf, Veranda, ik heb het al vaker geweten dat mensen uit de keuken gerechtjes komen inzetten. Dat er effectief slechts één persoon zowel zaal als keuken voor zijn rekening neemt, dat was dan weer de eerste keer.

Een mooi stuk makreel, boterzacht maar toch met de nodige bite, dat is genieten. Daarbij een smeuïge crème van tomaat om de vis in te dippen, kraakverse partjes tomaat, rucola en geroosterde amandelen. Veel meer heb ik niet nodig om in de wolken te zijn. Zomer op het bord, gelogen was het alvast niet! Extra punten voor de amandelen.

Makreel, tomaat, amandel

Dat Kenny Bernaerts - u allen allicht bekend als creatieve rechterhand van Yves Mattagne of van Masterchef op VTM - mee tekent voor het uitwerken van de kaart is alvast een garantie voor kwaliteit. Het gebruik van artisanale producten, de natuurlijke toetsen, het ambachtelijk brood van Yves Guns en dan net die binnenkomer met makreel... redenen genoeg om vriendelijk te vragen of er misschien nog een extra gerechtje mogelijk was.

Dat extra gerechtje, dat werd een toast champignons, en wat voor één! Een brioche van Parmezaanse kaas verstopt onder een rijkelijke hoeveelheid heerlijke bospaddenstoelen en dat alles afgewerkt met peterselie en zure room.

Toast Champignons

Omstreeks half zes gaan dineren, ook dat was een eeuwigheid geleden. Rond dat uur mag je 'alleen eten' trouwens ook letterlijk nemen, iets wat toch wel jammer maar ook niet geheel onlogisch is. Gaan eten, dat is natuurlijk voor later op de avond. In een ongedwongen kader als dat van AUB-SVP laat het wel ruimte om even met de chef te babbelen. Over de keuze om op vrijdagavond ook te openen bijvoorbeeld.

Dat er schoon volk meewerkt aan het verhaal van AUB-SVP wil niet zeggen dat de gerechten vergezocht zijn. Om iemand overstag te doen gaan voor een (h)eerlijke keuken volstaan soms de simpelste dingen. Getuige daarvan de 'Boulettes, drie manieren van ui, emulsie van gueuze, crème van pastinaak en een desembrood'.   Keuken voor de gewone man, geen franjes maar oh zo machtig!

Bouletten en ajuin

De gerechten werden aan een gezapig tempo uitgeserveerd, ik had niet direct iets anders gepland dus waarom geen dessertje proberen. 'Fijne schijfjes mango met appelsiendressing, een bolletje ijs en een gekarameliseerd deegkoekje', een uitdaging na drie gangen maar wel eentje waar ik weg mee wist. Fris eindigen, altijd een goed idee. Ik klokte na een kleine twee uur af op exact 60 euro. Voor vier gerechten, een aperitief, een glaasje wijn, een pintje en een fles water durf ik dat redelijk schappelijk te vinden.

Mango, appelsiendressing, deegkoekje

AUB-SVP heeft alles in huis om het in Brussel te maken. Een toegankelijke keuken aan betaalbare prijzen, mooie gerechten, hip maar toch ook authentiek interieur, noem maar op. Fijn ook dat ze naast het initiële concept als ontbijt- en lunchrestaurant de stap zetten naar vrijdagavond. En dat de mensen hun weg naar het restaurant nog wat moeten zoeken is amper drie maanden na de opening niet eens verwonderlijk. Ik kijk alvast uit naar een volgend bezoek.

AUB-SVP

Schildknaapstraat 36

1000 Brussel

T - 0032 473 90 24 91

In de Wulf * - Dranouter

Er was geen ander restaurant dat al langer op mijn verlanglijstje stond dan In de Wulf, de zaak van die derde Flemish Foodie Kobe Desramaults. Het technische kunnen van de chef, in combinatie met een klare op de lokale natuur geënte visie en een ronduit wondermooie omgeving... een mens zou voor minder richting Heuvelland rijden. Of was het nu toch Dranouter? Feit is dat onze GPS er niet wijs uit raakte en hij de Wulvestraat in geen velden of wegen wist te bespeuren. Lang leve mannelijke intuïtie en ook een beetje de gele toeristische wegwijzers!

In de wulf - menu 22 juli 2012

De zon stond hoog aan de hemel en er was geen wolkje aan de lucht te bespeuren. Ideaal weertje dus om aan een tafeltje op het terras post te vatten, temidden van de volop aanwezige tsjilpende musjes. De zomer kan mooi zijn in Dranouter. Dat we voor de uitgebreide degustatiemenu zouden kiezen leek me evident en het eerste wat ervan op tafel verscheen was deze krokante ui. Bijzonder smakelijk in combinatie met de smeuïge dipsaus. 

Krokante ui

Krokante vellen ui in geserveerd op een tak of een volgend hapje geserveerd op een steen, dat is die 'natuurlijke' toets welke ik wel weet te appreciëren. Hoe fijn ook, zo'n knisperend rolletje koolrabi, afgesmaakt met lavas (ofte maggiplant) recht van een frisse steen, dat is eenvoudigweg een mooi hapje.

Koolrabi en lavas

Van het volgende proevertje - alles tesamen onmiddellijk in de mond - herinner ik me vooral het brosse koekje, zo delicaat een lekker. En hoewel ik niet direct 's werelds grootste liefhebber van rode biet ben liet ik me dit maar al te graag welgevallen.

Rode biet, yoghurt en klaverzuring

De bittere, zelfs assige smaak van iets gebrand, daar moet je voor open staan. De combinatie met de Maroilles, een Franse gewassen korstkaas waarmee het gebrande brood gevuld was, zorgde echter dat ook dit hapje zich makkelijk liet weghappen.

Gebrand brood, Maroilles

Nee, geen ongenode gast aan tafel maar wel het volgende gerechtje. Een slak, geserveerd in - en vooral ook met - zijn natuurlijke habitat en een fris groen sausje. Smaak en uitzicht, soms moet je dat gewoon kunnen loskoppelen en al zeker als vriendin doodleuk aanhaalt dat die voelsprietjes / oogjes er nog aanzaten. Los van dat alles, een zachte, aangename structuur.

Slak 'blonde de Flandre'

Niet dat we van een zaak met één Michelinster anders verwachten, maar het zuurdesembrood is huisgebakken, in een grote steenoven achter in de tuin. Heerlijk, zo'n stevig en knapperig gekorst stukje brood met een beetje boter of smout en wat zout.

Zuurdesembrood uit de steenoven

Flinterdunne reepjes huisgedroogd spek, een takje dille en een beetje augurk. Is er meer nodig om een piepklein smaakbommetje te maken? Wij dachten alvast van niet en vinden bij In de Wulf gelijkgestemde zielen.

Augurk, dille en huisgedroogde spek

Of die verduivelde foodies een geschiedenis hebben in een frietkraam moet ik nog achterhalen, maar het staat als een paal boven water dat ze het alvast niet slecht zouden doen in de 'haute friture'. De 'fishsticks met tartaar' van Volta, de 'sjalotbeignets' van J.e.F en nu het 'aardappelnestje met zure room'... Drie keer in vet gebakken en drie keer prijs. Laat komen dat frietkot en je hebt aan mij een vaste klant.

Aardappel en zure room

Aah makreel, een vis die voor mij onherroepelijk verbonden is met de zomer, gewoon omdat ik er ooit een keer of twee onder een stralende hemel op gaan vissen ben. En dan is het nog eens een fijne vis om mee te werken ook. Ceviche, gerookt of gewoon gebrand zoals we hem hier kregen. Verrassend waren ook de jeneverbessen die er, laten we zeggen, anders uitzagen dan je zou verwachten. Zomerbordje, top!

Gebrande makreel, capucijnenblad en jeneverbes

Als ik me niet vergis was Kobe de eerste om de prachtige messen van 'knifeforger' Antoine Van Loocke in huis te halen, iets waarin hij ondertussen navolging kreeg van een reeks andere chefs en niet de minsten. Oude lemetten, voorzien van een nieuwe ziel en handvat, het verhaal zou ondertussen genoegzaam bekend moeten zijn. In het potje rechtsboven op de foto zat smout voor 'op den boterham' en die kreeg dankzij een brandende zon wel een heel aparte structuur. Zeker niet slecht, al lepelde de boter nog net ietsje makkelijker weg.

Mes: Antoine van Loocke - smout

Eén van de redenen waarom ik per sé met Ann naar In de Wulf wou is het simpele feit dat er ongelofelijk straffe dingen gedaan worden met groentjes. Lokaal geteelde groentjes. En je moet niet eens vegetariër zijn om daar ten volle van te genieten. Tuinbonen met een aardige beet, algen en een weisaus, meer moet dat soms niet zijn!

Tuinboon, weisaus en algen

Mosselen, mijn eerste van het jaar, en het was voor een keertje geen gigantische pot waarvan ik, eenmaal halverwege, mijn meerdere moet erkennen in de overdaad aan zwarte schelpen. Nee, gewoon een stuk of vijf uiterst smakelijke bouchot-mosselen, fijne snijbonen en verveine ofte citroenverbena. En de jus, of wat daar van over bleef, werd met het zuurdesembrood volledig opgesopt.

Bouchotmossel, verveine en snijboon

Nog uit de zee, noordzeekrab, netjes verstopt onder een wolkje opgeschuimde jus en twee blaadjes lamsoor. Voor wie er nog aan mocht twijfelen, Kobe en z'n team presenteren een ronduit schitterende productkeuken. Een keuken waar - nu de tierlantijntjes van weleer naar de achtergrond zijn verbannen - visie en kunde vanaf spatten. Een keuken naar mijn hart!

Noordzeekrab, lamsoor

Eitjes op restaurant, ik kan daar alleen maar respect voor hebben. Niet in het minst omdat je een goede chef kunt herkennen aan het eitje dat hij bereidt. Eentje uit de duizend, dit eitje, met dank aan de wilde kruiden, spinazie en ook, mijn favoriet gepekelde look.

Roerei, wilde kruiden, wilde spinazie en gepekelde look

Kreeft op het bord en de grote chef himself aan tafel om het gerecht te presenteren. "Goh, kerremelkstampers, ik weet niet hoe ze dat bij jullie noemen", waarna hij gewoon even de bereiding van aardappelen gekookt in karnemelk uit de doeken kwam doen. Perfecte combinatie tussen de zurige toetsen van de aardappelbereiding en de zalige delicate smaak van de kreeft.

Kreeft uit Auxdresselles, kerremelkstampers

Je zou denken dat een perfect gegaard stukje tarbot zonder enige twijfel altijd de hoofdrol zou spelen in  een gerecht maar in dit geval was dat buiten de wortelen gerekend. De oranje rakkers waren misschien wel twee maanden geleden geoogst, maar dankzij ondermeer het fermentatieproces waren ze nog heerlijk knapperig en vol van smaak. Op zijn minst een oscar voor beste bijrol!

Tarbot uit Duinkerke, gefermenteerde wortel, hazelnootboter

Als ik nu een bordje met paddenstoelen krijg voorgeschoteld kan ik er met mijn verstand niet bij dat ik dat, laten we zeggen een jaar of 25, niet gelust heb. Kruidige kervel, fris pittige daslookkappers en dan die heerlijke champignons in dat smeuïge gesmolten rugspek. Geluk schuilt in een klein hoekje bordje.

Wilde Ardense champignons, gesmolten rugspek, kervel en daslookkappers

In onze menu was er jammer genoeg geen sprake van Kobe zijn gepatenteerde Steenvoordse duifjes op hooi. Verbazing alom toen iemand van de keukenbrigade toch een pan met een duifje kwam presenteren. Was dit leedvermaak of stond er ons onverwachts iets moois te wachten. Spannend!

Nestduif uit Steenvoorde op hooi

Even de loftrompet opblinken om er eens flink op te toeteren. Het varkensnekstukje mag dan al hemels zacht geweest zijn, het was het buikspek dat me ei zo na van mijn stoel blies. Zonder enige twijfel het schoonste stukje varkensbuikspek dat ik ooit gegeten heb.Heerlijk korstje en tegelijkertijd zo zacht ook. De vintage Van Loocke sneed door het vlees als ware het boter, zo zacht. Ik hou m'n vingers nu al gekruist voor oktober!

Varkensbuikspek en nek uit Borre 'Ferme du beau pays' komkommer, dragon

Niks leedvermaak, de duif uit Steenvoorde werd wel degelijk geserveerd. In het boek van Kobe - een aanrader trouwens - had ik me al meermaals verlekkerd bij het aanblik van het recept en de foto's van deze duifjes en nu zou ik ze proeven. Eerst het boutje, dan de stukjes filet. Eerlijk, voor vriendin was de smaak te krachtig. Wat natuurlijk dubbel goed nieuws voor mij was. Dolletjes!

Nestduif uit Steenvoorde op hooi

Dat we niet de stronk, maar enkel het merg mochten opeten, dat kregen we nog mee van de chef die dit stuk broccoli kwam inzetten. De broccoli was aangemaakt met 'Achelse Blauwe', een behoorlijk krachtige kaas waar ik achteraf bekeken precies wel één of ander biertje bij had weten smaken. En die stronk, zoals vriendin mocht ondervinden, daar was geen beginnen aan.

Broccolimergpijp, Achelse blauwe

Nog kaas. Enkele flinke krullen Mimolette die maar liefst 40 maanden gerijpt werd. Dat zijn schijnbaar 2 maanden meer dan normaal. Een kaas dus die stevig doorsmaakt, dat moet ik je niet vertellen. Ideaal met een krokant stukje brood en kijk, dat kregen we er zomaar bij!

40 maanden gerijpte Mimolette

Tot op dit punt was het al een ronduit fantastische maaltijd, maar dit dessert - op basis van erwtjes, netelazijn en verveine - was voor vriendin het absolute winnertje. Een zachte sponge, die frisse erwtparels... alleen al voor een gerechtje zoals dit zou ze zo terugkomen.

Aangezien mijn verjaardag in een ander seizoen valt, met een naar alle waarschijnlijkheid zo goed als volledig veranderde kaart, was dit dan ook het uitgelezen moment om een nieuwe reservatie te regelen. Staat genoteerd, overnachting incluis!

Erwten, netelazijn, verveine

Altijd een perfecte match, yoghurt met frambozen. Aangevuld met vlierbloesem en moerasspirea (een vaste plant uit de rozenfamilie, dankuwel wiki) krijg je een fris dessert waar de zuurtjes de eerste viool spelen. Helemaal mijn ding!

Frambozen, yoghurt, vlierbloesem, moerasspirea

Nog helemaal mijn ding, het laatste dessert met een keur aan kruiden uit eigen tuin en bosaardbeien. Die laatste speelden verstoppertje en waren terug te vinden onder de verschillende structuren van frisse kruiden. 

Kruiden uit eigen tuin, bosaardbei

Het is stilaan een gegeven, vriendin geniet nog na met een thee uit het aanwezige gamma terwijl ik een biertje van de kaart kies. Het werd een 'Geuze Marriage Parfait', lekker zuur en bijgevolg ideaal bij dit zwoele zomerweer. Slimme zet ook om de chocolaatjes op een ijzig koude steen te serveren, het was nu eenmaal bloedheet!

Friandises

Ook de laatste snoepjes waren 'keigoed'. Ja, die kon ik niet laten liggen. Noch de flauwe woordspeling, noch de snoepjes. Vier en een half uur genieten, het liep hier op zijn einde en dat, ja dat vonden wij jammer. Eten is genieten en wij, wij deden beide!

Friandises

In de Wulf
Wulvestraat 1
8950 Heuvelland

Body Bakery, zombie brood

Stel, je bent een bakkerszoon met een voorliefde voor horrorfilms en je volgt een verdergezette kunstopleiding. Wat zijn dan je carrièremogelijkheden? De Thaise Kittwat Unarrom combineert op magistrale wijze de vruchten die hij plukte aan de kunstopleiding met de ambacht die hij van thuis meekreeg. Het resultaat, zijn 'Body Bakery', is niet voor gevoelige zieltjes!

Kittwat Unarromm aan het werk in zijn bakkerij

Er heeft er eentje goed opgelet tijdens de lessen plastische kunst want die broodjes zien er wel heel levensecht uit. Voor zover een afgehakt hoofd er nog 'levensecht' uit kan zien natuurlijk. En het stopt niet bij onderstaande voorverpakte hoofden. Handen, voeten, organen... het passeert allemaal de revue, netjes - of macaber, zo u wil - gepresenteerd aan vervaarlijke vleeshaken. En 100 % eetbaar!
 

Body Bakery, afgewerkt brood!

Dat de bakkerij in Ratchaburi inmiddels een toeristische hotspot is geworden mag niet verbazen. Wie wil er nu niet zijn tanden zetten in zo'n lekker stukje versgebakken, nog lichtjes warm brood. Alvast een mooie voorbereiding op de 'zombie apocalyps', die nu toch wel heel lang op zich laat wachten. Zombie brood, het gaat er in als zoete koek!

Smakelijk

Vrienden van de Smaak

Stel je voor: een zachte zomeravond, één lange tafel ergens in een veld, tafelgasten van overal en nergens, de zon die langzaam ondergaat en een topchef die in openlucht staat te koken met producten van de lokale boer, die meteen ook maar bij aanschuift... ziedaar de pure essentie van het rondreizende restaurant van de Vrienden van de Smaak. Een concept zo schoon dat ik het bij voorbaat iedereen al had kunnen aanraden. Maar hey, uitnodigingen zijn er om op in te gaan en ook op een zondagmiddag moet er gegeten worden.

Een prachtig blauwe hemel, hier en daar bezoedeld met een fiks dreigende wolk, het lijkt wel een constante bij onze bezoekjes aan het Limburgse. Hoe graag we onze ogen ook de kost hadden willen geven in de prachtige tuin van Kasteelhoeve de Kerchem, we waren maar wat blij dat onze nieuwe Vrienden van de Smaak op het allerlaatste nippertje een locatiewissel naar De Tuin van de Smaak van de Wroeter doorvoerden.

De Serres van De Wroeter

Zo'n tuinbouwcentrum, dat valt wonderwel om te vormen tot ontvangstruimte voor een stel foodies met honger. Een groentehal, afgeschermd van de aanpalende serre met een pak blauwe veilingbakken, dat werd de plaats waar we van onze aperitiefhapjes mochten genieten. Het eerste hapje dat de revue passeerde was een spiesje met asperge, marshmallow van kervel en crunch van Gandaham, netjes geserveerd in een pot met heerlijk geurende ananassalie.

Asperge, marshmallow van kervel en Gandaham

De eerste spiesjes waren amper achter de kiezen of daar kwamen de lepelhapjes met preskop van varken uit Alken en structuren van mosterd op de proppen. Zoals dat gaat in een gezelschap van foodies klikten de spiegelreflexcamera's dat het een lieve lust was. Zo'n uitnodiging, dat moet je natuurlijk wel een beetje verdienen. Twee lepeltjes voor ondergetekende was voldoende, er zou namelijk nog lekkers volgen. 

Preskop (van varken uit Alken)

Tartaar en crème van lokaal geteelde asperges (Kinrooi), volop in het seizoen is er niets dat zo juist smaakt. En asperges, dat is zo één van die dingen waarvan het een eeuwigheid geduurd heeft voor ik dat lustte. Maar laat nu vooral komen dat witte goud.

Eitje gevuld met asperge uit Kinrooi

Na de hapjes gingen we de boer op. De wild om zich heen razende hagelbui had andere oorden opgezocht wat ons de kans gaf om onder begeleiding het domein van De Wroeter te verkennen. Het lekkers groeit hier trouwens niet enkel in serres, ook in openlucht wordt er geteeld dat het een lieve lust is. Daarstraks nog gezegd dat ik perfect in een grootstad zou kunnen wonen, maar den boerenbuiten, dat blijft toch ook iets hebben. 

Boomgaard van De Wroeter

Serres, daar kweekt men niet alleen, daar eet men ook. Jasjes gingen uit, hemdjes werden opengeknoopt en dat 'marcelleke' onder mijn shirt heeft het ook niet lang volgehouden. Helemaal vergeten dat in een serre de temperatuur al eens durft oplopen.

Shared meals, het is maar één van de zaken die  'Vrienden van de Smaak' dat ongedwongen extraatje geven. Terwijl  je zelf een stuk roggebrood (Limburgse rogge) uit de houtoven van de Wroeter afbreekt schept de buurvrouw je een zalige salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei op. Heel relaxed allemaal.

Salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei

Ik had de eer en het genoegen de asperges met gedroogd rundvlees (uit Alken) te mogen serveren. Een snelle blik in het rond leerde me dat een stuk of vijf asperges wel moest lukken. Een beetje vers groen erbij, iedereen content. En niet onbelangrijk, niks gesmost, dankuwel!

Asperges uit Kinrooi met gedroogd rundvlees uit Alken

Daar zitten ze, de stille genieters. Een zeventigtal foodies, verdeeld over twee tafelhelften, netjes op een rijtje. Binnen de kortste keren heerste er een übergezellig ons kent ons gevoel, al is dat met disgenoten als Anniek en Mel nu ook weer niet zo verwonderlijk.

De vrienden van de smaak

Wat je allemaal niet tegenkomt in een serre zeg. Kraakverse sla, wie had dat kunnen denken. Nee, ik was lang niet de enige die er graag met een krop sla ging lopen. Maar we waren te gast en dan doe je zoiets niet. Stel je voor! Klein geheugensteuntje, dringend pluksla planten!

Sla, verser kan niet!

Een bar in een serre, maak dat van overheidswege verplicht en het aantal tuiniers en mensen met groene vingers stijgt exponentieel, dat mag je van mij aannemen. Goed gedronken dat we hebben, jongens toch.

Bubbels als aperitief (Scorpion Zwart Brut / Vliermaal), een frisse witte bij het voorgerecht (Chardonnay Blauw / wijnkasteel Genoels-Elderen), een verrassende rode bij het hoofdgerecht (De Vroege Loonse / wijndomein Cohlenberg, Borgloon) en zoet bij het dessert (Bosbessenwijn / bosbessenkwekerij 'Blueberry Fields, Koersel). 

En met al die alcohol zouden we het non-alcoholische alternatief nog vergeten. Natuurlijk ongefilterd appelsap van Hugo Jacobs uit Sint Truiden en tafelwater, geparfumeerd met roomse kervel en mosterdbloempjes. Dat laatste is er eentje om te onthouden.

De Vroege Loonse - Wijdomein Cohlenberg; Borgloon

Zei er iemand hoofdgerecht? De prijs voor salade van het jaar mag wat mij betreft nu al worden uitgereikt aan Giovani Oosters voor zijn ongemeen goede salade van spinazie en geitenkaas van "De Levende Aarde" (Alken). Fris en kruidig groen, smeuïge geitenkaas en hier en daar een krokant stukje noot. Super!

Salade van spinazie en geitenkaas

Die asperges, ik had dat zo goed gedaan dat ik ook het lamsvlees mocht uitserveren. En iedereen, op één fluffytariër na,  was vol lof van het lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof. Zachter heb ik het nog nooit gegeten. En die worstjes, jongens die worstjes toch. Daar zou ik nu nog van eten ware het niet dat de schotel in geen tijd leeg was. Betrof het hier een voetbalmatch, dat werd er tijdens deze gang gescoord met niet één maar twee wereldgoals. Absolute klasse!

Lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof

Het dessert mochten we zelf in de cuisine à l'improviste oppikken, kwestie van het aanwezige team van Vous lé Vous de nodige en volkomen welverdiende lofbetuigingen te geven. De pannacotta van geitenmelk met een toets van rabarber en hibiscus lieten we ons maar al te graag welgevallen.

Pannacotta van geitenmelk, rabarber, ...

En omdat koffie nog steeds niet echt aan mij besteed is - iemand gaat mij dat moeten leren drinken - werd het thee achteraf en wel lemon, pure vruchtenthee met citroengras en appel. Een koekje erbij, twee of drie misschien, ook dat is genieten.

Lemon thee & China Yunnan Green

Druppelsgewijs liep De Wroeter leeg en niets dan blije gezichten gezien. Niet het minst bij de organisatie voor wie dit de grote vuurproef was. Wat mij betreft hebben De Vrienden van de Smaak er met mij alvast een nieuwe dikke vriend bij. Het rondreizende restaurant doet de volgende maanden onder andere nog Limburg, Merksplas, Oostende, Meensel-Kiezegem, Sint Katelijne Waver en Dranouter aan. Tijdig reserveren kan wel eens de boodschap zijn! In de tussentijd kun je misschien overwegen om in de lokale kringloopwinkel alvast een leuk bord op de kop te tikken. Je gaat het nodig hebben!

Vrienden van de Smaak