Restaurant In de Wulf * - Dranouter, zomer 2014

Ons laatste bezoek aan restaurant In de Wulf dateerde alweer van november 2012. Te lang geleden voor een beetje foodie zo klonk het ten huize Coolinary, het signaal om een nieuwe reservatie in de wacht te slepen. De onophoudende stroom lofbetuigingen aan het adres van Kobe Desramaults deed ons een vrezen dat een lange wachttijd ons deel zou zijn. Niets was minder waard. Een lunch op zondag, 4 personen waaronder één vegetariër, binnen twee weken... dat is genoteerd!

In tegenstelling tot ons allereerste bezoek aan In de Wulf was er van een zonovergoten hemel deze keer geen sprake. Jammer genoeg geen terras voor ons, al maakte het gezelschap van de vegetariër en zijn madam natuurlijk veel goed. Gezien wij laatst arriveerden, mocht er direct aan tafel post gevat worden. Er werd door het integrale gezelschap resoluut voor de huischampagne gekozen, waarna de stoet aan hapjes zijn opwachting maakte. Laat maar komen die 'varkenskrokant' of de puik gepresenteerde 'makreel met bijvoet'. 

In de Wulf - Varkenskrokant / Makreel, bijvoet

 

In een aardewerken schaal gevuld met keien werden ons'wulken en zwemkrabbetjes' geserveerd. De wulken waren gewoon te degusteren, de zwemkrabbetjes - we kenden ze van bij een eerder bezoek aan De Jonkman - die waren er om uit te zuigen. Een hapje voor de liefhebbers waaronder ik mezelf gerust durf rekenen.

 

Geen bezoekje aan In de Wulf is complete zonder een variant op 'kerremelkstampers', een aardappelbereiding met karnemelk. Deze keer dus niet bij een stukje kreeft, maar als een verrassend hapje in een gedroogde aardappelschil. Afsluiten deden we met een 'eidooier en radijs', gepresenteerd in de schaal. Sterk werk.

 

In de Wulf - Wulken, zwemkrabbetjes / Kerremelkstampers / Eigeel, radijs

Verbijstering alom aan tafel toen bleek dat ondergetekende vol koos voor de aangepaste sapjes en niet voor de wijnpairing. Vriendin ging me hierin vooraf bij ons bezoek aan Noma in april en dat bleek een schot in de roos. Reden genoeg voor mij om dit ook te proberen. Mijn eerste glaasje was op basis van 'komkommer en weegbree' en was, zoals te verwachten, heerlijk verfrissend.

 

Eveneens verfrissend was de 'Noordzeesepia met peterselie' welke zijn opwachting aan tafel maakte in een kommetje gemaakt van ijs.  De flinterdunne sliertjes sepia werden overgoten met een smaakvolle bouillon, getrokken van de kop van de inktvis. In mijn schriftje (lees iPhone) noteerde ik slechts één woord. Winnertje!

In de Wulf - Noordzeesepia

Volgende in rij was 'hondshaai, koolrabi en rabarber', geserveerd als een canapé. De gevaarlijk klinkende hondshaai leunt wat smaak en structuur betreft (denk stevig, mollig) nog het dichtst aan bij paling. Perfect in combinatie met de krokante zuurdesemtoast, de wat pittige koolrabi en de frisse rabarber.

 

In de Wulf - Hondshaai, koolrabi, rabarber

 

Na zwemkrabben, Noordzeesepia en hondshaai was het tijd voor het ziltzoete vlees van de 'Noordzeekrab'. Het is meer dan duidelijk zijn dat Kobe Desramaults  volledig achter het project van de NorthSeaChefs staat. Dat de chef tijdens ons bezoek met zijn homeboys van Gelinaz op een andere wei zat, was iets wat in de zaal niet gemerkt werd. Een pluim op de hoed van zijn voltallige brigade denk ik dan. 

 

In de Wulf - Noordzeekrab, winterui, stekelbes

Mijn nieuwe sapje op basis van 'groene kruiden, lavas en selder' bleek zowel op vlak van kleur als smaak een perfecte match met het gerechtje waar 'tuinbonen, geitenkaas, erwt en ijzerkruid' de voornaamste spelers waren. Leg een handvol van die rauwe erwtjes op een bord en ik ben fan. Iets met mijn kindertijd waar we als kleine snoodaards wel eens een tuintje onveilig durfde maken op zoek naar deze kleine bommetjes.

In de Wulf - Tuinboon, geitenkaas, ijzerkruid, erwt

Geen idee waarom maar kreeft is iets dat ik vooralsnog nooit spontaan op restaurant besteld heb. En zit het in een menu, dan geeft het toch altijd weer een klein beetje een feestelijke toets daaraan. De drie mooie stukken 'kreeft uit Audresselles' - garing perfect, wat had je gedacht - en het likje bouillon die van de kop van de kreeft werd getrokken, gingen er vlot in. Het sapje op basis van appel en knolselder kon me minder bekoren. Een kwestie van smaak.

 

In de Wulf - Kreeft uit Audresselles

Net als bij onze vorige twee bezoekjes kregen we ook deze keer slakken voorgeschoteld. Ongedierte dat het in de tuin op jonge plantjes gemunt heeft, een delicatessen eenmaal op een bord geserveerd. Deze vier 'slakken uit Comines met jonge prei' hapten maar wat vlot weg. Hands down, best out of three!

In de Wulf - Slakken uit Comines, prei

Het sapje van 'mirabelle met soda' , fris en sprankelend, was opnieuw een schot in de roos en ook van het bord spatte de creativiteit af. Het moet van bij die ene lunch in JEF geleden zijn dat men mij met een bloemkool zo wist te verrassen. Geroosterd, gedroogd, in mosselvocht en wei gekookt...

 

Danig onder de indruk dacht ik er pas halverwege aan een foto te nemen. Het resultaat was er eentje die het fabuleuze gerecht zodoende oneer aan deed dat achterwege laten de enige optie was. Bij de eveneens gesmaakte, boterzachte 'rogvleugelstukjes met kappers van zeevenkel' was ik gelukkig wel terug bij de pinken. Extra punten ook voor de bouillon op basis van het been van de rog. Wat zeg ik? Extra punten voor elke bouillon die tot dusver de revue passeerde.

In de Wulf - Rogvleugel, kappers van zeevenkel

Nu meende ik te weten dat de wijnpairing op restaurant mijn aandacht weleens deed verslappen maar niets blijkt minder waar. Bloednuchter vergat ik niet niet alleen een foto van het stukje lam (nek & rack), ook Kobe's legendarische duifje dat opnieuw zijn opwachting maakte verdween ongeportreteerd in de muil van deze slokop. Een kleine tour de force trouwens want zowel de vegetariër, vriendin als de foodie lieten de duif op een stukje na aan zich voorbij gaan. Klagen hoorde je mij niet. Kluiven daarentegen...

Intrigerend, dat was wel het minste wat je kon zeggen over de schedels die we tijdens de lunch in de zaal zagen verschijnen. Het bleken varkensschedels te zijn waarop een alleraardigst krokant gekarameliseerd 'taartje met varkenshersenen' werd geserveerd. Als er iets 'very 2014' is, dan wel schedels en opgezette beesten allerhande.

In de Wulf - Taartje met varkenshersenen

 

Een gefermenteerd tomatensapje, intens van smaak, was mijn deel alvorens het zoete luik van de menu aan te vatten. Het word 'straf' dekt hier in meerdere opzichten de lading. Hierbij een gevierendeelde 'Flamiche Vieux Lille', een taartje uit de houtoven met een flinke kaas en geraspte mierikswortel.

 

Als je de enige van het tafelgezelschap bent die sapjes heeft bested, dan heb je de brute pech dat iedereen die wel wil proeven. Zo ook met het levendige brouwsel van 'rabarber en vlierbloesem' dat ik ei zo na kwijt speelde aan de verzamelde disgenoten.

 

Respect voor de indrukwekkend opgebouwde gerechten en desserts van Roger van Damme, maar het is de kunst om te verbluffen met ogenschijnlijk eenvoudige presentaties. Een simpele doorzichtige rode dot in een kommetje mocht een tongstrelend dessertje op basis van 'moerasspirea, yoghurt, honing en mirabelle' blijken. Zelden een krokant bovenlaagje met zoveel plezier gebroken.

In de Wulf - Moerasspirea, yoghurt, honing, mirabelle

Werd aan tafel met de nodige ooh's en aah's onthaald, het dessert getiteld 'schijfkamille en jonge komkommer'. Ware het een oscaruitreiking, dan durf ik niet te zeggen of de honingmeringue, het ijs van schijfkamille dan wel de jonge komkommer met het gouden beeldje aan de haal ging. Top! Nog nagenietend lepelde ik ook het derde dessert met krieken in een glansrol achterloos weg. Geen foto, maar wie ligt daar nu nog van wakker.

In de Wulf - Schijfkamille, jonge komkommer

Afsluiten deden we flink doorgezakt in de fauteuils van het salon respectievelijk met een wijntje, een sapje, thee en een stevig geturfde whisky die afklokte op 52%. Daarbij nog enkele fijne snoepjes waarvan de 'poppie' ons tot een avondlijk bezoek aan Ieper inspireerde, Last Post incluis. In de Wulf, het was fijn u weer te zien.

 

In de Wulf

Wulvestraat 1

8950 Heuvelland

25 Vlaamse Foodies - Filip Salmon

Ergens in de zomer van 2013 kreeg ik de vraag van Filip Salmon of hij mij per toeval mocht interviewen voor een boek over Vlaamse foodies. Foodie, check! Vlaamstalig, eveneens check! Een afspraak in het bruinste café van Turnhout volgde alwaar een spervuur aan vragen mijn deel werd. Welgemikte antwoorden volgden dat het een lieve lust was, waarna de innerlijke mens gesterkt werd in een goedgekozen restaurant.

 

Een klein jaar later ligt het boek 'Vlaamse Foodies' in de winkel en het mag gezegd, 't is een pareltje geworden. Om te beginnen zijn er verschillende ronkende namen van diverse pluimage (denk Wim Opbrouck, Pascale Naessens, Buscemi, Gene Bervoets, Tony Le Duc, Sven Ornelis, ...) die een tipje van de sluier van het gastronomische luik van hun bestaan lichten, alsook hun favoriete adressen en een receptje prijsgeven. Een pluim op de hoed van Filip Salmon om de culinaire lotgevallen van een dergelijk bont gezelschap te bundelen in een puik boek.

 

25 Vlaamse Foodies - Filip Salmon - Davidsfonds Uitgeverij

Extra credits ook voor de vlotte vormgeving (Maarten Deckers) en de mooie foto's van Marco Mertens. Die fotosessie met Marco, dat was er trouwens ook eentje om niet snel te vergeten. Het was half januari en het nemen van die foto zou makkelijk tijdens mijn lunchpauze gepiept worden. Keuken noch tuin, nergens was er 'goed licht' te vinden.

Op het plat dak zat het licht dan weer wel snor, direct ook de reden waarom ik ter vermaak van fotograaf en voorbijgangers allerhande op ons dak iets gek met cocktails stond te doen. Putje winter! In een zomers hemdje! Soit, 't is een leuke foto geworden!

25 Vlaamse Foodie - Filip Salmon - Uitgeverij Davidsfonds

Het boek Vlaamse Foodies kan u in de betere boekenwinkel terugvinden of bestellen via deze link. Een aanrader zeg ik u en dat niet alleen omdat er enkele pagina's aan de illustere Sid Frisjes zijn besteed.

 

Sinds ons zomers interview / etentje heb ik de auteur Filip Salmon nog één keertje opnieuw gezien en wel in zijn lievelingsrestaurant Bartholomeus. Nu kwam de bebaarde man aan het aanpalende tafeltje me vaag bekend voor, er was alsnog een tweet aan mijn adres nodig om gezicht aan gelegenheid te koppelen. Foodies anno 2014!

In de Wulf verkozen tot beste Europese restaurant

De website Opinionated About Dining (OAD) heeft gisteren zijn lijst bekend gemaakt met de beste 100 restaurants van Europa en restaurant In de Wulf in Dranouter van chef Kobe Desramaults staat daar op de eerste plaats. Het laat daarmee het bekende restaurant Troisgros in Roanne op plaats twee en Quique Dacosta (de nummer 1 in 2012 en 2013) op drie achter zich. De lijst wordt sinds 2012 opgesteld aan de hand van de opinie van 4300 personen die samen goed zijn voor 140.000 restaurantbeoordelingen. In de Wulf stond in 2012 als hoogst geplaatste restaurant van ons land op nummer dertig en dook vorig jaar met een vijfde plaats de top tien in. Noma van chef René Redzepi stond vorig jaar nog op nummer twee en zakt dit jaar naar de zevende plaats.

 

Kobe Desramaults, In de Wulf - © Piet De Kersgieter

 

“Deze erkenning doet enorm deugd,” aldus Kobe Desramaults in een eerste reactie. “Het is een ongelofelijk cliché om te zeggen dat dit het resultaat is van een groep mensen maar ik ben ervan overtuigd dat die waardering veel te maken heeft met het internationale karakter van ons team. Ik werk met gasten uit tien verschillende landen die allemaal supersterk en geëngageerd zijn en mee de structuur en de eigenheid van In de Wulf bepalen. Daarnaast zal ook een stuk gezonde koppigheid en eigenzinnigheid mee dat karakter bepalen,” geeft de chef van restaurant In de Wulf als verklaring. Maar hij zoekt ook verder naar andere redenen en voegt eraan toe. “We focussen heel bewust samen op ons restaurant. Ik heb respect voor collega’s chefs die ook buiten hun zaak allerlei activiteiten ontplooien maar ik wil zelf zoveel mogelijk energie en tijd in mijn zaak steken en in zaken die we zelf belangrijk vinden en die voor het restaurant en onze gasten meerwaarde opleveren. Mogelijk ligt daar ook een stukje verklaring in voor de internationale erkenning die ons te beurt valt.”

 

Tot twee keer toe schoven wij onze benen onder tafel in restaurant In de Wulf - een keertje in de zomer, één keertje in de herfst - en twee keer werden we volledig weggeblazen. Setting, locatie, keuken, team... alles klopt er gewoon. Dringend nog eens werk maken van een volgend bezoek!

 

De overige Belgische restaurants in de top 100 zijn L'Air du Temps op een 24ste stek, Hertog Jan op 27, Hof van Cleve op plaats 42, Comme Chez Soi op 53, Sea Grill op 78 en La Paix op 99. De volledige lijst kunt u hier terugvinden.

Restaurant Publiek - Gent

Er kwam geen helderziende aan te pas om te weten dat Olly Ceulenaere ooit als kapitein aan het roer zou staan van zijn eigen schip. Net zoals zijn twee spitsbroeders – de genaamde heren Desramaults en Blanckaert, u allen bekend – vaart ook de derde Flemish Foodie sinds kort geheel onder eigen vlag. Het was een kwestie van tijd en sinds enkele weken is restaurant Publiek dus een feit. Reden genoeg om richting Gent te trekken.

Dat we ruim de tijd namen om te aperitieven in Jigger's, een gewoonte als we op bezoek zijn in de Arteveldestad, wil niet zeggen dat we ook maar overwogen dit in Publiek over te slaan. Vermouth, cava, tomatensap... het bonte gezelschap liet het zich vrolijk welgevallen. Hierbij kregen we brosse koekjes met een sausje op basis van walnoot gepresenteerd. Fijn, smaakvol... de toon was gezet.

Restaurant Publiek, Gent - Aperitief

Naast mijn vriendin bestond het tafelgezelschap uit twee Gentse lekkerbekken en zoals het deftige foodies betaamt hadden zij in de openingsweek Publiek reeds bezocht. Dat het botertje bij het brood van een opperste klasse was verzekerden ze ons en dat bleek niet gelogen. Het werd een alleraardigst torentje boter boordevol lekkers – denk zaden, pitten, bieslook - dat qua looks moeiteloos de mooiste kaasjes naar de kroon steekt. Het kreeg het gezelschap van een gevierendeeld brood dat werd gepresenteerd op een schoteltje met een soortement jute zak waarvan de vulling – vraag ons vooral niet hoe maar werken deed het wel – fungeerde als warmhouder. Straf, zowel het brood, de boter als die vernuftige warmhouder.  

Restaurant Publiek, Gent - Brood, boter, zeezout

Het is gezellig tafelen trouwens in Publiek. Van de open keuken als subtiele eyecatcher tot de robuuste betonelementen, van de centrale toog tot de oude stoelen die doen herinneren naar ver vervlogen schooltijden, het plaatje klopt. Zonder de minste twijfel het resultaat van twee mensen die volledig hun zin kunnen doen.

Dat merk je ook aan de menu – één vaste menu voor het diner aan 55 € - welke gepresenteerd wordt op een luttel blaadje gerecycleerd papier. De wijnkaart, met keuze zowel per fles als per glas moet de meest frisse zijn die ik in jaren heb gezien. Zowel voor wit als rood zijn er vier onderverdelingen voorzien - uitbundig Publiek, curieus Publiek, klassiek Publiek en trouw Publiek - aan u de keuze in welke u zich het beste kunt terugvinden.

Kelly Dehollander, de vriendin van Olly, kweet zich perfect van haar taak als gastvrouw en kwam met de nodige flair (en op de hipste sneakers van het westelijke halfrond) onze bestelling opnemen. Gulzig als we zijn lieten we ons onder het motto ‘zo veel mogelijk genieten’ met veel plezier het optionele extra gerechtje aanprijzen. En of we er zin in hadden!

Restaurant Publiek, Gent - De wijnkaart

  

Het was Olly die het eerste gerecht kwam inzetten, 'een tartaar van rund met rode biet, crunch van pitten en zaden, een pikant sausje en pittige mosterdsla'. De keuken mag dan wel de comfort zone van de chef zijn, ik weet het wel te smaken als de keukenbrigade zelf de gerechten in de zaal komt voorstellen. Niemand die de passie voor een bereiding beter kan overbrengen dan de persoon die achter het fornuis stond. Die rundertartaar, die wist trouwens zeer te smaken!

Restaurant Publiek, Gent - Rundertartaar met rode biet

'Een mooi stuk correct gegaarde schelvis, boerenkool met bite, enkele fijne tapijtschelpjes en een smaakvolle jus van karnemelk', ook het tweede gerecht wist ons te bekoren. In het glas een mollig smakende Saint-Josephe 'Fruits d'AVilleran' uit de Côtes-du-Rhône. Een mooie keuze.

Restaurant Publiek, Gent - Schelvis, tapijtschelp, boerenkool en karnemelk

Twee gerechten, meer had het keukenteam van Publiek niet nodig om mij voor hun creaties te winnen. Gerechten met de focus op de pure smaken van zijn bestanddelen, vaak niet meer dan een handjevol mooie ingrediënten. De kunst van het weglaten, daarvoor mag je zonder problemen het extra gerechtje op basis van 'skrei, aarpeer en gebrande sjalot' als toonvoorbeeld nemen. Blij dat wij van het gulzige type zijn.

Restaurant Publiek, Gent - Skrei, aardpeer, sjalot

Dat ik een fan ben van makreel is een understatement.  Een goedkoop en veelzijdige vis, een plezier om op te vangen en op de koop toe een geweldige smaakbom. De 'puree van Rouge de Flandres met gerookte makreel en ingelegde zandwortel' was dan ook een schot in de roos. Knapperige stukjes gele en oranje wortel, heerlijk rokerige makreel en een roderoos pureetje om u tegen te zeggen van een zeldzaam aardappelras. Waauw!

Restaurant Publiek, Gent - Makreel, rouge de flandres, zandwortel

Als hoofdgerecht kregen we 'een rundslonghaas met een smeuïge crème van look, champignon en praliné van hazelnoot' voorgeschoteld. 's Werelds grootste vleeseter zal ik allicht nooit worden, een mooi stukje onglet gaat er altijd wel in. En die crème van zachte look, wat was dat allemaal? Om duimen en vingers bij af te likken.

Restaurant Publiek, Gent - Longhaas, champignon, zachte look, hazelnoot

Geloof me, ik heb getwijfeld over de door Het Hinkelspel geaffineerde kazen, maar het is bij een dessert gebleven. Twee desserts om precies te zijn want op één been kan een mens niet staan. Het eerste werd een 'peer in rode wijn, platte kaas en meringue van speculaaskruiden'. Absoluut niets mis mee. Een mooie balans tussen fris en kruidig.

Restaurant Publiek, Gent - Peer in rode wijn, platte kaas en speculoos

Als tweede dessert verscheen er een bordje met 'in Calvados gegaarde Cox-appel, granité van geuze en crème van witte chocolade'. Hoewel ik een geweldig liefhebber ben van geuzebieren werd ik niet direct door die granité omvergeblazen. Als het dat maar is...

Restaurant Publiek, Gent - Cox-appel, geuze en chocolade

 

Indien je net als mezelf geen kei bent in het ruim vooraf reserveren van een tafeltje in je restaurant naar keuze, dan heb je allicht al ettelijke spontane restaurantbezoekjes in rook zien opgaan wegens volledig volgeboekt. Weken tot maanden vooraf volgeboekt zelfs.

 

Niets van dat alles bij restaurant Publiek waar een kwart van de couverts wordt vrijgehouden voor de ‘late beslissers’. Deze plaatsen worden op de dag zelf vrijgegeven, een telefoontje vanaf 10.30h volstaat. “Een bewuste keuze”, aldus Kelly Dehollander, “want tijdens de verbouwingen aan het restaurant hebben we maar wat vaak aan de lijve mogen ondervinden dat ter elfder ure reserveren niet altijd een optie is”.

 

Restaurant Publiek

Ham 39, 9000 Gent

T - 09/330 04 86

Online reserveren

Zondag en maandag gesloten

Flemish Food Fest

Afgelopen zondag was het zover, Flemish Food Fest aan Dok Gent. Zeggen dat menig lekkerbek er maar wat naar uitkeek was een understatement, het bordje uitverkocht diende immers enkele dagen voor de start van het event reeds opgediept. Van 11h tot 19h zou er hier allerlei appetijtelijks uit de hoge hoed van een rits hippe chefs getoverd worden en dit op initiatief van die drie aan Gent gelieerde chefs die we maar beter niet meer de Flemish Foodies noemen.

Tot zondagochtend keek ik dit culinaire uitje maar wat graag tegemoet. En toen werd ik zo rond de klok van 9 uur wakker in de Desselse velden na iets wat het best te omschrijven valt als 'een hazenslaapje'.  Vierentwintig uur Graspop, dat doet iets met een mens! Ach, als er een 'rock 'n roll kitchen' beloofd wordt, dan verschijn ik tenminste als een fucking rocker aan de feestdis, met een flink stuk in mijn....

Dertig euro betaalden we voor ons inkomticket, waarvoor je 15 bonnetjes in de plaats kreeg. Zij die snel tellen weten dat je maar liefst 7 hapjes kunt eten als ze twee bonnetjes voor één hapje rekenen. Tot zover de theorie!

Bij aankomst in de eerste de beste rij gaan staan om een half uur later een eerste hapje te bemachtigen, 'een brioche met koolzaad en een stukje gerookt vlees'. Hiervoor sloeg Pieter Lonneville van Tête Pressée de handen in elkaar met de coolste butcher van de kust. Hendrik Dierendonck zelf stond achter de Green Egg, zijn slagersschort voor de gelegenheid ingewisseld voor een T-shirt en truckerspetje. Het broodje was zalig zacht van structuur, het vlees voorzien van een subtiele rooksmaak. Winnertje in mijn ogen was het knisperend frisse selderslaatje dat erbij geserveerd werd. Een mes was trouwens handig geweest!

Brioche met gerookt vlees -  Pieter Lonneville / Hendrik Dierendonck

Rustig op een bankje zitten, wat staren naar de opgekomen massa, net wat mijn kater nodig had! En wat cola en bruiswater. Niet direct hoe ik me deze dag had voorgesteld maar toch, eigen schuld, dikke bult. Ann was ondertussen komen bijschuiven met een stukje 'gegrilde venkel' van Davy Schellemans (Veranda). Het was te denken dat ze bij één van haar favo restaurants als eerste zou aanschuiven om er haar eerste hapje te scoren. En op de koop toe nog vegetarisch ook! Lekker naar't schijnt maar een tikkeltje dradig. Een mes was handig geweest liet ik mij vertellen.

Gegrilde venkel - Davy Schellemans

Het begon ons een beetje te dagen, de aanhoudende massa die zich aan de verschillende barbecues opdrong bleek geen plotse middagopstoot, dit waren mensen die waar voor hun geld wensten. Terecht natuurlijk, maar doe het toch een beetje rustig aan denk ik dan. Mijn goed gezelschap had zich ondertussen een retourtje gekocht richting barbecue en kwam aanzetten met twee 'gegrilde komkommers'. Een weliswaar intrigerend hapje dat ik wegens 'interne strubbelingen' aan mij voorbij liet gaan. Mooi gepresenteerd, verrassende smaken... Gek wel dat een mes in geen Gentse velden of wegen te bespeuren viel.

Gegrilde komkommer

Wel ja, Filip Claeys heeft bij mij in het verleden voldoende indruk gemaakt om die ellendige kater even te doen vergeten. Ik hijste mezelf in de rij richting 'gegrilde langoustines' en moest niet al te lang wachten alvorens ik bediend werd. Voor zover ik enig besef van tijd had! Prutsen, pulken en genieten. Op het Belgisch Kampioenschap Barbecue dit jaar moeten we er vol mee aan de bak, er valt een titel te verdedigen.

Gegrilde langoustine - Filip Claeys

Wij hadden al lang de kaart getrokken van de vriendschap. Eten was geen prioriteit meer, rustig keuvelen genoot onze voorkeur. Dat de drukte wel zou afnemen maakten we ons wijs, iets wat niet veel later ook bleek te kloppen. Lang niet iedereen was volgepropt met lekkers, het eten was gewoon op. Op het pitoreske markt, aan de toog... dat waren de plaatsen waar je na 16.00 h de meeste chefs kon terugvinden, jammer genoeg niet meer achter de barbecues.

Jammer inderdaad, want het zag er naar uit dat ik het gegeven 'Sid Frisjes' terug een beetje onder controle wist te krijgen. Aan het standje van Eat Love Tastings merkten Ann en Steven nog wat bedrijvigheid op en na een smeekbede van de vegetariër wisten zij de drie allerlaatste hapjes in de wacht te slepen. 'Gegrilde courgettes' met een pittig sausje. Dat er geen mes voorzien was, daar maalde niemand nog om.

Eat Love Tastings

Een dessert van Sander Goossens en Martijn Bauwens, daarvoor wil ik mij - kater of niet - met plezier in de rij zetten, iets wat ik ergens in de loop van de namiddag dan ook deed. Het is te zeggen, van een rij was er aan zijn stand op dat ogenblik lang geen sprake. Een verfrissend ijsje bij een stralende hemel, dat doet wonderen. Gooi daar nog wat vlierbloesemkappertjes, bosaardbeitjes en een krokantje in de mix en deze jongen komt geheid terug. Top!

Vlierbessen boven! Sander Goossens Martijn Bauwens

Het moment van de ommekeer was aangebroken, mensen begonnen af te druipen. Ik zag lachende gezichten, allicht van diegenen die zich tot flink wat hapjes wisten te worstelen. Misnoegde mensen ook die vonden dat ze geen waar voor hun geld hebben gekregen. Dan waren er nog de mensen die de bonnetjes inruilden voor flessen drank en zij die ze bij het verlaten van het terrein gewoon uitdeelden (bedankt Iris, bedankt Kris) aan laatblijvers.

Wij zagen er geen graten in om opnieuw aan te schuiven aan het rode bestelbusje van Sander Goossens, die in tegenstelling tot zijn collega's als enige nog aan recordtempo dessertjes aan het uitserveren was. Bonnetjes te over dus en voor drie extra dessertjes draai ik mijn hand niet om. Toen wij uiteindelijk besloten Gent in te wisselen voor Turnhout waren Sander en Martijn nog steeds 'buzze aan het geven'. Zonder enige twijfel, het heldenteam van de dag.

Sander Goossens en Martijn Bauwens

De eerste editie van Flemish Food Fest was er eentje met vallen en opstaan, ik denk dat niemand dat gaat betwisten. Een slachtoffer van eigen succes! Dat 's avonds nog een Gelinaz-luik aan de avond gebreid werd heeft allicht niet geholpen, van de 2000 aanwezige foodies was slechts een handvol bereid gevonden zo'n 600 € neer te tellen voor dit exquise galadiner. Mijn god ik had er graag bij geweest, maar niet die zondag, niet met die graspopkater. Volgend jaar opnieuw, en nodig dan in één keer ook dat barbecueteam uit Turnhout uit jongens! Rock 'n Roll wij hoor!

Jef Gent - lunch, mei 2013

Het was alweer een hele tijd geleden maar onlangs stond J.e.f. in Gent nog een keertje op de menu. Zo'n anderhalf jaar geleden, een eeuwigheid als je het mij vraagt, deden we er al een keertje de lunch en de goestjes maar sindsdien was het er niet meer van gekomen. Niets waar een verlengd weekend geen verandering in kon brengen, ook al was de dag voordien het inmiddels van 'vervaldatum' voorziene Oud Sluis aan de beurt. Een mens moet toch elke dag eten, niet?

Ruim op tijd arriveren, post vatten aan de raam en vervolgens alles op het gemak zijn beloop laten gaan. Zalig! In het glas tweemaal ongefilterde bubbels 'Le Petit Beaufort' die we ooit ook in De Veranda geserveerd kregen. Als hapje verscheen er een bordje met 'jonge geitenkaas, rode biet en lavasolie'. Zo ongedwongen kan tafelen zijn, ongegeneerd een bordje delen en genieten. Ondertussen ook een keuze uit de kaart gemaakt, een en ander op elkaar afgestemd en telkens iets verschillend genomen. Kwestie van niet als vorige keer beiden krek hetzelfde te nemen.

Jonge geitenkaas rode biet lavasolie

Volop in het seizoen, dan durf ik me nogal snel tot een bereiding met asperges laten verleiden. Bij dit koud gerechtje kreeg de asperge het gezelschap van twee flinke dotten crème van gekookt ei. De pure smaak van gekookt ei maar een verrassende en gans andere structuur. Straf!

Asperge, ei, sjalot, dragon

Aan de overzijde van de tafel was er tevens een koude bereiding terug te vinden met 'zalm, venkel, dille en citroen' in de hoofdrol. Helemaal naar de tand van vriendin zo bleek want nog voor ik kon proeven - delen is hier toch één van de pijlers van het succes - was het bord volledig leeg. Sneller zijn bleek de boodschap. 

Zalm venkel,dille citroen

Het contrast met de fijn gestileerde bordjes van Sergio een dag eerder kon niet groter maar dit bonkige hoofdgerecht met 'gehakt, warmoes, yoghurt en knolraap', was op maat van elke rechtgeaarde kempenzoon. Geen wonder dat ik maar wat zin in had. De aardse smaken van de snijbiet, het mondvullende van het gehakt, een smaakvol poedertje op de blaadjes en het frisse van de yoghurt wist mij helemaal te bekoren. Stevige kost!

Gehakt, warmoes, yoghurt, knolraap

Ik ben niet de persoon die een gerecht met de overheerlijke Pas de Rouge van Het Hinkelspel aan zijn neus voorbij laat gaan. In tegenstelling tot bij het voorgerecht - te traag, ik weet het - was ik er dan ook als de kippen bij om van vriendin haar 'geroosterde komkommer, pas de rouge, krieltjes en mierikswortel' te proeven. Meer dan in orde, iets dat aan de overkant van tafel bevestigd werd. Het bewijs nogmaals geleverd dat er geen keur aan luxeproducten nodig is om een bord vol van smaak aan te bieden. Patatten met kaas jandorie! 

Geroosterde komkommer, pas de rouge, krieltjes mierikswortel

Omdat ik me van een lunch in C-Jean - toen ook met Jason achter de potten -  een mooi bordje met Damse brie herinnerde besloot ik het dessert te laten voor wat het was en vol te kiezen voor het bordje met kaas.  Pure smaken boven. Twee flinke stukken brie, olie van kervel en sjalot, meer moet dat niet zijn, op een paar kleine bloempjes na. 

Damse brie, kervel, sjalot

Bij het aanblik van het dessert van Ann kon ik niet anders dan vaststellen dat ik mezelf nog altijd zo'n 'dingske' moet aanschaffen om groenten en fruit op een lang lint te snijden. Nodig? Absoluut niet, maar mooi presenteren doet het wel. Naast de granny smith was er verder nog speculaas en vanille-ijs terug te vinden op het bord. 

Appel, speculoos, vanille-ijs

Geen einde van de maaltijd voor vriendin zonder koffie of thee dus zo geschiedde. En omdat ik nu niet direct voor koffie of thee stond te springen even gepolst wat er verder nog als digestief te drinken viel. Het werd de Plantation 20 Year old Anniversary rum die, fles en al op tafel verscheen. Na een eerste keer nippen toch even overwogen om mijn glas onmiddellijk bij te vullen... Een geweldige rum die ik dringend een keertje voor de Home Bar moet aanschaffen. En hij ging ook nog eens geweldig met de popcorn die we erbij kregen. Perfect einde!

Plantation 20 years

Ik ga het u allicht niet moeten zeggen dat ik het wel heb voor de keuken die in J.e.f. geserveerd wordt. Complexloos, toegankelijk en op de koop toe betaalbaar voor ieders budget. Het zou me verbazen mocht u nog niet tot deze Gentse parel geraakt zijn maar indien zo, toch maar eens inplannen denk ik dan. 

J.e.f.

Lange Steenstraat 10

9000 Gent

09/336 80 58 (reservatie enkel telefonisch)

Flemish Food Fest, Dok Gent - tickets beschikbaar

Plotsklaps was het daar, een berichtje in de krant dat de heren Flemish Foodies op 30 juni Dok Gent zouden kapen als waren ze woeste piraten. Ronkende namen, Cauderlier, Gelinaz, Vlaamse beloften, Rock 'n Roll... niet alles was onmiddellijk duidelijk maar de verwachtingen waren wel hoog gespannen. Wij waren er immers tijdens Bruut en Bloot bij en weten deze heren in hun mars hebben.

Flemish Food Fest dus! Als ik de statistieken van net die ene post even onder de loep houdt dan kan het niet anders dan dat u er reikhalzend naar uitkijkt. Sinds vandaag kan je op de voor de gelegenheid uit de grond gestampte website uw ticketjes in de wacht slepen voor een luttele 30 euro. Wat je voor die prijs kan verwachten lees je op exact diezelfde website!

Flemish Food Fest - allen daarheen

Ze waren niet met weinig, de mensen die eens aardig gevloekt hebben toen bleek dat de schaarse ticketjes voor het Gelinaz luik van Flemish Food Fest zo'n 600 € en meer zouden kosten. Als gerespecteerde topkoks vanuit de vier windstreken zich exclusief als fuck komen wagen aan een gerecht van onze Cauderlier - mijn favoriete boek is nog steeds zijn Spaarzame Keukenboek - dan hangt daar nu eenmaal een prijskaartje aan.

Tenzij ik tot het selecte clubje 'foodwriters' zou horen dat aan de dis mag aanschuiven of er zich plots sponsors zouden aanbieden die mijn ticket voor hun rekening nemen - ik neem aan dat u het principe van de onsubtiele knipoog niet onbekend is - zal ik jammer genoeg geen deel uitmaken van deze culinaire ode aan Cauderlier. Jammer, zeer zeker, wat niet wegneemt dat ik met evenveel plezier een dagje op Dok Gent ga rondlopen om te genieten van alles wat wel binnen mijn budget past. Mijn twee ticketjes voor Flemish Food Fest zijn bij deze officieel besteld, ik raad aan dat u dat ook doet voor u het culinaire feestje van het jaar mist!

Flemish Food Fest - Dok Gent

Over de Flemish Foodies is al veel gezegd en geschreven en niet in het minst door mij. De lotgevallen van de drie musketiers van de Vlaamse keuken weet ik tot vandaag met veel plezier te smaken. Niet alleen tijdens de bezoekjes aan hun restaurants Jef, In de Wulf  en Volta, maar ook bij de door hen opgezette events Bruut en Bloot. Less is more! Franjes overboord maar vooral inspirerend werken. Dat gold ook voor hun website waar het tot mijn grote spijt al veel te lang ijzig stil is.

Die stilte, dat is natuurlijk maar relatief. Zo blijft het heerlijk grasduinen in het Flemish Foodies archief, zijn er nog altijd hun restaurants en was er de passage op televisie waar ze met glans zichzelf mochten vertolken.

En wat staat er vandaag in de krant? De jongens gaan jandorie een waar 'Flemish Food Fest' op poten zetten in Gent Dok. 30 juni, wat er ook gepland stond het zal moeten wijken want de uitspattingen van deze heren staan altijd garant voor vuurwerk. Nu we op basis van één luttel krantenartikel toch al de loftrompet over dit event laten schallen kan een rondje namedroppen er ook wel af. René Redzepi (Noma), de vriendelijk viking Magnus Nilsson (Fäviken), David Chang (Momofuko) en Inaki Aizpitarte (Chateaubriand) om er maar enkele te noemen.

Als er één kookboek is dat ik koester - het zijn er uiteraard meerdere - dan wel 'Het Spaarzame Keukenboek' van de historische Gentse kok Cauderlier. En laat net het kruim van de eerder genoemde chefs op het Flemish Food Fest aan de slag gaan met recepten van Philippe Cauderlier. Dolletjes!

En er is meer! Verwacht je alvast aan  een resem chefs, een flinke portie rock 'n roll, een culinaire markt, lezingen, voor ieder wat wils. Vakantieplannen in de zomer, allemaal goed en wel maar niet op 30 juni. Of het moest een weekendje Gent zijn natuurlijk.

In de Wulf* - Dranouter, bis

Een zomerse zondagnamiddag vol culinaire verwennerij op een zonovergoten terras, het had ons helemaal van onze sokken geblazen dat we besloten opnieuw te reserveren. Ergens in het najaar. Wegens omstandigheden werd die reservatie een keertje uitgesteld maar afgelopen weekend was het opnieuw zover. Slechts één zekerheid, aperitieven op het terras zou gezien het druilerige weer geen optie zijn. Gelukkig is het in het salon van In de Wulf ook gezellig vertoeven. Zicht op de keuken en de geur van rijpend vlees, dat is lang niet mis. Wij waren er meer dan klaar voor.

De aperitiefruimte

Onder het motto ‘when in Rome’ besloten we de uitgebreide menu te nemen zonder daar al te lang over te twijfelen. Maximaal genieten heet dat.  Allergieën noch viesneuzerij aan onze tafel, met veel plezier keken wij uit naar al het lekkers. Geen verdere speciale wensen!

Lokale producenten en eigen teelt, het zijn de stokpaardjes van ‘Chef van het jaar’ Kobe Desramaults, waarmee hij en zijn team wonderlijke dingen doet. We besloten die lijn te volgen bij onze wijnkeuze en met de ‘Entre-deux-Monts’ hadden we  dan ook een  lokaal glaasje bubbels als aperitief, de later aangerukte flessen wit en rood waren tevens uit de regio.

Eten, dat moet je voelen! Tijd om de handjes stijlvol vuil te maken. 'Krokante ui' met een allerheerlijkste dip, 'warmoes' en 'varkenskrakeling'. De toon was gezet en die klonk als muziek in de oren.

Varkenskrokant - warmoes

Een continue met de seizoenen wisselende kaart, dat getuigt van creativiteit. De oogst prikkelt de geest, het resultaat laat zich smaken. En toch was ik meer dan in mijn nopjes om vast te stellen dat enkele hapjes die de vorige keer reeds wisten te charmeren opnieuw de revue passeerden. De 'rode biet, yoghurt en klaverzuring' was er zo één van.

Rode biet, yoghurt, klaverzuring

Het rolletje 'koolrabi, zevenblad' leek ogenschijnlijk hetzelfde als in juli, toen echter was lavas de kruidige compagnon van dienst. Een fris hapje met bite om u tegen te zeggen, zowel in de zomer als in de herfst.

Doorgaans schiet ik sneller plaatjes dan mijn schaduw, eenmaal verdronken in de ogen van mijn vaste disgenoot durft het wel eens gebeuren dat een hapje achter de kiezen verdwijnt zonder er foto's van te nemen. Een ramp is dat niet, al zul je me nu gewoon op mijn woord moeten nemen dat ook de 'gefermenteerde wortel, Berenklauw' en het 'gebrande brood, maroilles' dik in orde waren.

Koolrabi, zevenblad

Of we bereid waren post te vatten aan onze tafel in het restaurant? Reken maar van yes. Mooi meegenomen was dat we ons hiervoor een weg moesten banen door de keuken waar een bedrijvigheid van jewelste heerste.

Eenmaal gezeten volgden er nog twee hapjes, 'Noordzeegarnalen' en 'Gros Gris slakken uit Comines, look, kruiden'. Zo van die super crunchy garnalenkoppen, daar zou ik er bij de televisie gerust een pak van kunnen verzetten. En dan waren er nog de slakken! Geen 'Blonde de Flandre' deze keer maar 'Gros Gris', op een satéprikker geserveerd met een machtig knoflooksausje. In tegenstelling tot vorige keer geen 'angsten' nu, maar puur genieten.

Noordzeegarnalen

De 'gebrande makreel, capucijnenblad en groene radijs' was een mooi nieuw voorbeeld hoe een gerecht met de seizoenen kan evolueren. De jeneverbes werd overboord gegooid en in de plaats kwamen 3 mooie schijfjes groene radijs met daartussen capucijnenblad en een zacht sausje. De makreelfilet, die was aan één kant licht gebrand met een gasbrander, iets wat hier ondertussen ook op de to do list staat wegens bijzonder smakelijk.

Gebrande makreel, capucijnenblad, groene radijs

Lag het aan de wijn - nu al - of nog steeds de ogen van vriendin, feit is dat er zowel van de 'Noordzeekrab, gefermenteerde raapjes, karnemelk' als van de  'Oostendse oester, weisaus, zuurkool, algen uit Audresselies' geen foto's zijn. Het goede nieuws is wel dat het de laatste gerechtjes zijn die ik 'gemist' heb.

Prei, ik heb daar weinig mee. Goed voor in de soep, maar verder eet ik dat niet. Het was afwachten wat die 'geroosterde winterprei met gefermenteerd preisap' zou brengen en ik kan nu al zeggen dat ik helemaal bekeerd ben. Op die geroosterde winterprei viel alvast niets af te dingen, het gefermenteerde preisap was het echte winnertje op dit bord. Zalig gewoon!

Geroosterde winterprei, gefermenteerd preisap

Coquilles en ik, dat zijn twee handen op één buik. Onze aan één zijde kort gebakken 'coquilles uit Duinkerke' werden geserveerd op een warme steen en lieten zich met de blote handen eten. Van de koraal van de coquilles, mosselvocht en bier had men een bouillon getrokken welke ingekookt als sausje dienst deed. Een licht gekorste coquille, tikkeltje glazig nog en dan dat sausje... als ik ooit al perfectie op een steen geserveerd kreeg dan was het nu wel. Het huisgebakken zuurdesembrood deed trouwens perfect dienst om het laatste beetje saus op te deppen.

Coquille uit Duinkerke

Onze 'tarbot, mosterd, broccoli' werd door de chef zelf aan tafel geserveerd met de melding dat de tarbot slechts aan één kant gebakken werd. "Dat we de vis niet moesten terugsturen wegens iets kouder aan de éne kant" lachte hij nog. Het blijft indrukwekkend hoe het keukenteam - snor of geen snor - er keer op keer in blijft slagen om het ene na het andere gerecht op tafel te toveren waaraan alles gewoon juist zit.

Tarbot, mosterd, brocolli

Het was ons opgevallen dat er in het centraal in de eetruimte gelegen haardvuur enkele flinke 'bollen' lagen waarvan ik zeker was dat het de 'knolselder in zoutkorst' betrof. Toen men zo'n bol aan tafel kwam presenteren bleek ik gelijk te hebben. In de keuken was men in tussentijd de laatste hand aan onze bordjes aan het leggen welke er niet veel later aankwamen. En toen werd het stil aan tafel.

Vriendin is de perfecte graadmeter als het pure kwaliteit betreft en als het plots stil wordt aan tafel weet ik hoe laat het is. Een soortgelijk moment, het was sinds een bezoek aan Pure C geleden. "Ik denk dat dit nog beter is dan dat ene pompoengerecht" stamelde ze, "en dat alleen met knolselder!" Die 'salade met pompoen, linzen en waterkers' was het lekkerste wat ze ooit gegeten had. Tot afgelopen vrijdag dan!

Knolselder, in zoutkorst gegaard

Er is niets dat de komst van een stuk vlees zo mooi aankondigd dan het plechtig indekken van de tafel met een mes van de hand van Antoine Van Loocke. Dat is zo in het Hof van Cleve, net zoals dat het geval is hier bij In de Wulf. Mijn excuses als ik hiermee een oude plaat blijf afspelen maar iets waar men (Antoine en Joke) zoveel passie, kunde en originaliteit in verwerkt, daar kan ik niet anders dan me telkens weer lovend over uitlaten.

Mes van Antoine Van Loocke

Met de komst van de 'haas, geroosterde biet, rode ui, verveine' hadden we pure herfst op ons bord. Alsof de stukjes haas op zich niet genoeg waren kregen we ook een puik schijfje huisgemaakte beuling van hazenbloed welke qua smaak perfect in harmonie was met het zoete van de rode ui.

Haas, geroosterde biet, rode ui, verveine

Een productkeuken zoals die hier In de Wulf gebezigd wordt, daar is lef voor nodig. Niet in het minst vanwege het aantal bereidingen dat de revue passeert, ook omdat men er hier niet voor terugdeinst om een productje alleen te prestenteren, zoals dat met deze 'aardpeer' het geval was. 's Ochtends opgezet en continu overgoten met warme boter aldus Kobe. Het resultaat was een - opgepast, flauwe woordspeling - boterzacht stukje aardpeer dat zijn weerga niet kent. Een flink uitgesproken smaak en een hemelse korst die deed verlangen naar meer. Niets dan respect daarvoor!

Aardpeer

Opnieuw was het Kobe zelf die aan onze tafel verscheen met het volgende gerecht, eentje met 'champignons, ui, hazelnoot en bouillon' dat zelfs niet meer op het menu du jour stond. Lang geleden dat ik nog een bouillon gegeten heb zo rijk, krachtig en vol van smaak als deze. Die zachte champignons en partjes ui en de knapperige nootjes...  't is dat mijn mond zelden stil staat, anders zou ik hierbij ook sprakeloos geweest zijn. Het zoveelste winnertje!

Champignons in bouillon

De overgang van hartig naar zoet, daar moet je met de nodige kundigheid aanpakken. Een kaaskarretje met een uitgebreid aanbod is een optie, maar een creatief overgangsgerecht is minstens zo interessant. De flinterdunne 'bloemkool, zurkel en Achelse blauwe' was zo'n gerecht waar alles aan klopte. De bloemkool zorgde voor de nodige bite, de zurkel voor de fraîcheur en de Achelse blauwe in de bloemkoolpuree voor de power. Teamwork op het bord, zo simpel is dat.

Bloemkool, zurkel, Achelse blauwe 

Zo subtiel de Achelse blauwe verwerkt was in de bloemkoolpuree, zo in your face was de 'Vieux Gris de Lille'. Een stukje gewassen-korst kaas, een toefje rozenbotteljam en een dun sneetje getoast notenbrood, dat was het. Soms moet je het niet moeilijker maken dan het al is.

Vieux gris de Lille, rozenbottel

Al langer dan vandaag was ik overtuigd dat het verwerken van pompoen in een dessertje een goed idee is. Het mocht dan ook niet verbazen dat deze combo 'pompoen, duindoornbes' een schot in de roos was. Geen overheersende smaken maar subtiliteit troef. Zo zalig zacht dat ijs was, lekker.

Pompoen, duindoornbes

Een dessert met bier, dat zie je niet al te vaak. 'Mout, kweepeer en Pannenpotbier' van de Struise Brouwers waren de belangrijkste spelers op dit bord, waarbij de mout een duidelijke hoofdrol opeiste. Verrassend, zeker in combinatie met de kweepeer. Een gedurfd dessert dat misschien niet direct voor iedereen is weggelegd, net zoals dat bij sommige bieren het geval is. 

Mout, Pannenpotbier, kweepeer

Het laatste bordje dat op tafel verschijnt, dat is altijd een beetje jammer. Gewoon, omdat dit het einde van een mooie avond betekent. In stijl afsluiten, het is dan ook het doel van iedere chef. 'Appel, rozemarijn', ik vond dat een rare combinatie tot het laatste dessert eindelijk op tafel stond. Het ijs met zijn onmiskenbare zomerse  geur van rozemarijn, die krokante tuile van appel... één hap en ik was helemaal mee!

Appel, rozemarijn

Dat was het dan, tig gangen culinaire verwennerij. Abrupt eindigen zou nefast zijn, vandaar dat er nog enkele snoepjes volgden. Chocolaatjes of gesuikerde gommetjes, dat is ideaal voor bij de thee van vriendin. Geen idee of de door mij gekozen grappa perfect te 'pairen' viel met al dat zoets, ik was op een punt gekomen dat ik daar niet echt van wakker lag.

Ik denk dat alle friandises, vijf per persoon meen ik mij te herinneren, dezelfde waren als afgelopen zomer. Een foto van dit minitaartje heeft toen coolinary niet gehaald, een herkansing maakt alles goed!

Oliebollen of smoutebollen, overal ter lande staat dat gelijk met de kermis. Volkser komt het niet en toch is het niet de eerste keer dat deze gefrituurde delicatesse de revue passeert op restaurant. Hof van Cleve, Hertog Jan, beide gingen ze In de Wulf voor al moeten ze wat smaakt betreft wel nipt de duimen leggen voor deze ballen!

Smoutebollen

Geen nachtelijke rit zonder einde doorheen de onverlichte velden van Dranouter, wij kozen voor één van de zolderkamers. Makkelijk zat en in geen tijden zo goed geslapen!