Posts weergeven met het label In de pers. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label In de pers. Alle posts weergeven

donderdag, juni 13, 2013

Coolinary Ambiance

Dan koop je een maand de Culinaire Ambiance niet, sta je er zelf in! Gelukkig was er Thomas van Filet-Pur nog - deze maand zelf goed voor de titel van Blogbeest - die me er aardig attent op maakte. Coolinary, als 'blogbeest van de maand' in een culinair magazine... daar kunnen we alleen maar blij mee zijn.

Coolinary in Culinaire Ambiance

Een paar jaar geleden, ik was toen nipt tweede geworden in hun zoektocht naar 's lands leukste foodblog, stond ik al een keertje in het magazine als 'lezer van de maand'. 'Blogbeest' lijkt me dan een stapje hoger. Ik sta alvast niet weigerachtig tegen een volgend trapje omhoog, columnist ofzo!
 
"Dat ze hun werk trouwens goed gedaan hebben", aldus de wederhelft. De obscure 'Sid Frisjes' wordt opgevoerd, de immer aan populariteit winnende slagzin '... may the forks be with you' komt groot in beeld en naast het foodie-aspect komen ook de zijsprongen naar de barkast en mijn podiumgezinde barbecueteam Qlinaria aan bod. Culinaire Ambiance, ik zie u ook graag!
 
* en als iemand mij een betere scan kan bzorgen ipv de iPad schreenshot, dan ben ik deze persoon zeer dankbaar!  Merci Bart!

woensdag, februari 27, 2013

Ge gaat ze toch geen vlees doen eten!

Dagen zonder Vlees, hoe zit het daarmee? Wel, vandaag verscheen er een flard tekst van mij op de website van De Standaard. Blog, opinie of zelfs column - geef het beestje maar een naam - ondergetekende mocht zijn licht laten schijnen over het fenomeen 'bewust eten'.  Ik, de vleesgeworden koning van de culinaire onzin, gevraagd voor een stukje in De Standaard. Krijg nu wat!

Het lichtend pad van een notoir viesneus die alleseter wordt om vervolgens relatief bewust (zie oktober 2006) om te gaan met eten... dat zou me een stuk verder brengen dan de luttele 400 woorden die ik ter mijner beschikking kreeg. Die laatste stap, en meerbepaald de invloed van de schoonfamilie, dat moest lukken. Dat er bitter weinig ruimte zou zijn voor anekdotes mocht ook geen probleem zijn, daar heb ik coolinary immers voor. Iemand weten waar de termen 'macrochaotisch' en de 'eetpolitie' vandaan komen?

* De eerste keer dat ik macrobiotisch at - uiteraard wou ik dat 'eens' proberen - hoe kan ik, en bij uitbreiding de ganse schoonfamilie, die ervaring vergeten. Met lange tanden begon ik onder het toeziend oog van vriendin en schoonmoeder een gevecht met een stuk seitan of tempé. "Of het lekker was?" vroegen ze nog, alsof mijn mimiek geen boekdelen sprak. "Niet te vreten" dacht ik bij mezelf, maar vooral niets laten merken. Bleek net nu, op het opperste moment van culinaire beïnvloeding, dat stuk nepvlees zijn versheidsdatum ruim voorbij. De introductie van de term 'macrochaotisch' was een feit!

* Mensen met een overtuiging - een missie zo u wil - die durven al eens doordrammerig zijn en daar moet je voorzichtig mee zijn. Als je je schoonmoeder dan toch de bijnaam 'eetpolitie' wil toedichten, dan moet je niet alleen van goede komaf zijn, dan moet je je moment ook verdraaid goed weten kiezen. Succes over de ganse lijn, de lachers op mijn hand en met Lucia kan ik gelukkig nog altijd door één deur.

En Dagen zonder Vlees, hoe zat het daar nu echt mee? Een reeks starten met twee rode kruisjes, dat is niet echt netjes. 't Is dat ik in Bologna ragù zat te eten en me van geen kwaad bewust was. Een ander kruisje is te wijten aan een barbecue die ik heb gedaan. Zelf niet gegeten, maar als je voor 10 man staat te grillen, dan kan je maar beter een kruisje zetten. Het laatste kruisje dank ik aan een steengrillsessie bij een collega. Eén keer bewust in de fout gaan, dat valt nog mee denk ik dan.

Een frituurbezoekje, geen probleem. Kaaskroketten in plaats van bitterballen en hup! Dat het aanbod veggie snacks hier betreurend beperkt is, daar ben ik wel van geschrokken. Op restaurant dan maar! Huisgemaakte kaaskroketten, waarom niet. Ik gok dat ik tegen eind maart kan zeggen waar je de lekkerste kaaskroketten van het land koopt!

Als ik nog even de betreurde Heath Ledger, of liever de door hem met glans vertolkte 'Joker', mag quoten:"Why so serious?". Ja, ik vind dat jammer dat er niet meer foodbloggers op de 'Dagen zonder Vlees' kar springen - het kan nog hoor vriendjes - maar wat doe je daaraan? Dat van dat prekerig gedrag was een grapje, omdat ik weet dat dit niets uithaalt. En omdat je met grapjes, hoe flauw ook, heel af en toe toch meer bereikt dan je denkt.

* Vriendin ziek? Dan krijgt die gegarandeerd een "dan moet je meer vlees eten" op haar bord. De flauwe plezante, zo ben ik dan ook wel.

zondag, september 02, 2012

dS Magazine: Iedereen recensent

Foto's nemen op restaurant - kwestie van een flard tekst te kleuren - hoe gaat zoiets? Wel, snel en subtiel in mijn geval, het eten mag immers niet koud worden en de naburige tafeltjes kunnen er best ook maar zo weinig mogelijk van merken. Dus terwijl de flink uit de kluiten gewassen Canon Eos 50D zelden tot nooit mee uit eten mag is zijn kleine broertje, de Canon Ixus 12015, m'n vaste disgenoot.

Een hele tijd geleden had ik de vriendelijke mensen van de Standaard Magazine aan de lijn, iets over een stukje over foodies en bloggers die doen waar ik me ook aan bezondig: eten fotograferen op restaurant. Gisteren stond het stukje in het magazine, met mezelf, de gezusters, BrunoJ.e.F en Veranda als protagonisten van dienst. Plezant allemaal!

dS Magazine: Iedereen recensent

Kwam ter sprake in het artikel, mijn lunch bij Hof van Cleve. Eentje waar ik nog altijd met veel plezier aan terug denk, al was het maar dat we in zo'n instituut niet elke dag gaan eten in tegenstelling tot de heren van Gastros on Tour. Samen met deze blog in één artikel verschijnen, dat is toch altijd een beetje een eer!

Coolinary.be vermelding in dS Magazine

Weerklonk door de living: "Mijn falafel, mijn falafel"! Vriendin merkte terecht op dat haar falafel netjes stond te pronken tussen de collectie foto's van restaurantgerechten. Net als een bordje van de lunch bij Kobe's In de Wulf trouwens. Foto's dus! Mijn klein toestelletje doet het zo slecht nog niet, al laat de scherpstelling de laatste tijd wel wat te wensen over. Misschien toch een keertje te dicht in de soep gehangen hier of daar!

Onze huisfalafel!

dinsdag, mei 08, 2012

Weekend Blog Awards, and the winner....

Aah, vandaag was het zover, de Weekend Blog Awards waar ik dankzij jullie voor genomineerd was in de categorie 'Gastronomie'. Food om het hip en trendy te houden. Eenmaal binnen mocht blijken dat ik -ondanks mijn behoorlijk hippe Puma's, mijn rock chic Obey Giant jeans en mijn unieke PopChartsLab T-Shirt - absoluut niets te zoeken had in de categorie 'Fashion'. Zelden een volière gezien met meer hippe vogels dan hier!

Red Carpet

De hapjes, zo had ik via tinternet vernomen, die zouden pas voor na de uitreiking zijn. Beetje vervelend, want iedereen bleek met een hongertje te zitten. Maar vergis je niet, een beetje foodie komt al een heel eind met een flinke dosis bubbels. En als ze op tijd en stond rondkomen met de fles, dan houden wij beesten ons koest.

Coolinary & Bubbels

De ene een tikkeltje gestrest, de andere relaxed als de pest... zo heb ik mijn foodievriendjes graag. En ondertussen moest vriendin me erop wijzen dat ik bij de laatste drie in de categorie 'Food' zat. Het bleek me  zowaar even ontgaan te zijn. Dolletjes. Het is uiteindelijk bij een derde plaats gebleven - ik alsnog fel content - waarbij ik mijn meerdere moest erkennen in Princess Misia en  de winnaars Alle Dagen Honger. Gefeliciteerd! En geef toe, verliezen van drie mooie vrouwen, er zijn ergere dingen.

Illy & Filet

Eenmaal je eigen categorie voorbij, dan was het een beetje kijken naar de andere bloggers. Ken je er, des te beter, indien niet, dan waren er nog de crazy outfits en hapjes om naar uit te kijken. Mogen we daar als foodies even genadeloos hard in zijn? Sandwiches met een overdosis mayonaise een niet identificeerbaar beleg, daar zit niemand op te wachten. Niet de glam models en zeker niet de foodies. Los daarvan hebben we een serveuse toch maar een volledige plateau afhandig gemaakt. Honger, weet je wel!

Hapjes

Na wat bubbels, een Duveltje, een Vedett, enkele hapjes en een mooie derde plaats om trots op te zijn besloot de wederhelft dat het tijd was om te vertrekken. Niet dat het feestje gedaan was, maar haar oog was gevallen op de goodiebags aan de uitgang. Eentje voor hem en eentje voor haar! Thuisgekomen bleken we allebei de trotse bezitter van twee dezelfde exemplaren van de Weekend Black edities en twee überhippe handtasjes van Essentiel. De collega's gaan jaloers zijn. Die van vriendin althans!

Check out my Essentiel purse!

maandag, mei 07, 2012

Waar foodbloggers de mosterd halen!


Afgelopen zaterdag stond er in De Standaard Magazine een artikel over foodbloggers. Waar zij de mosterd halen? En jawel, één van die foodbloggers was ik zowaar, maak dat mee. Reden genoeg om hier na even wikken en wegen toch maar een foto van mijn moment de gloire te posten. Ja, zo zijn we dan ook wel weer!

De Standaard - Onverantwoord interessant

Soep eten, al zittend voor mijn fornuis, zo sta ik op de foto. Het is evident dat ik daar op dat exacte plaatsje elke dag mijn soep eet, een beetje onwezenlijk naar ons kleine stadstuintje turend. Nee, gewoon omdat de foto tijdens mijn lunchpauze werd genomen en eten dan mijn grootste prioriteit is. En ondertussen mocht de fotograaf aanwijzingen geven en foto's nemen. Hij kreeg zelfs soep aangeboden - wortelsoep van vriendin -  maar bedankte daarvoor. En dat in het huis van een foodblogger. Eeuwige zonde!

maandag, april 30, 2012

San Pellegrino's 50 Best Restaurants 2012

Nee, enkel met goed eten komen ze er niet, de restaurants die de eer en het genoegen hebben om voor te komen in het gerenommeerde  lijstje van San Pellegrino's 50 Best Restaurants. Gevierde culinaire schrijvers en journalisten, experts uit de industrie,... allemaal hebben ze wel een vinger in de pap te brokken die op het einde van de avond het restaurant aanduidt dat zich één jaar lang 's werelds beste mag noemen.

Spannend uiteraard en een beetje surfen leert dat de opvolger van Noma zowat overal vandaan kan worden. Dat Spanje minstens één potentiële kandidaat winnaar in de top tien telt (El Celler de Can Roca). Dat 'bistronomie' in de vorm van Chateaubriand iets is om rekening mee te houden. En dat de Aziatische restaurants aan een opmars bezig zijn, getuige daarvan het zonet aangekondigde 'Asia's Best Restaurants' . En dan is er nog de mogelijkheid dat die nummer één gewoon dezelfde is gebleven als vorig jaar.

Afzakken naar Londen voor de uitreiking - ik moet daar eerlijk in zijn - ik zou dat wel eens graag doen. Pre- en afterparties incluis, dat spreekt voor zich! In afwachting daarvan troostte ik mezelf met een ongelofelijk vlotte livestream op 'tinternet' en een spoiler van formaat in een niet nader genoemde onlinekrant waar ik zaterdag per toeval zelf in sta. Ach, gelukkig was die uitreiking bijwijlen nog behoorlijk hilarisch.

Ach, laat ik u niet verder in spanning houden, hier is de volledige lijst. Laat het slechts een leidraad zijn voor al uw culinaire avonturen en weet dat er ook op andere plaatsen verdraaid goed gegeten kan worden.

Noma - opnieuw nummer 1


1   - Noma, Denemarken
2   - El Celler de Can Roca, Spanje
3   - Mugaritz, Spanje
4   - D.O.M, Brazilië (+3)
5   - Osteria Francescana, Italië (-1)
6   - Per Se, USA (+4)
7   - Alinea, USA (-1)
8   - Arzak, Spanje
9   - Dinner by Heston Blumenthal, Engeland (nieuw)
10 - Eleven Madison Park, USA (+14)
11 - Steirereck, Oostenrijk (+11)
12 - L'Atelier Saint Germain de Joël Robuchon, Frankrijk (+2)
13 - The Fat Duck, Engeland (-8)
14 - The Ledbury, Engeland (+20)
15 - Le Chateaubriand, Frankrijk (-6)
16 - L'Arpége, Frankrijk (+3)
17 - Pierre Gagnaire, Frankrijk (-1)
18 - L'Astrance, Frankrijk (-5)
19 - Le Bernardin, USA (-1)
20 - Frantzen/Lindberg, Zweden (nieuw)
21 - Oud Sluis, Nederland (-4)
22 - Aqua, Duitsland (+3)
23 - Vendôme, Duitsland (-2-
24 - Mirazur, Frankrijk (re-entry)
25 - Daniel, USA (-14)
26 - Iggy's, Singapore (+1)
27 - Narisawa, Japan (-15)
28 - Nihonryori RyuGin, Japan (-8)
29 - Quay, Australië (-3)
30 - Schloss Schauenstein, Zwitserland (-2)
21 - Asador Etxebarri, Spanje (+19)
32 - Le Calandre, Italië
33 - De Librije, Nederland (+13)
34 - Fäviken, Zweden (nieuw)
35 - Astrid y Gaston, Peru (+7)
36 - Pujol, Mexico (+13)
37 - Momofuko Ssam Bar, USA (+3)
38 - Biko, Mexico (-7)
39 - Waku Gin, Singapore (nieuw)
40 - Quique Dacosta, Spanje (nieuw)
41 - Mathias Dahlgren, Zweden (re-entry)
42 - Hof van Cleve, België (-27)
43 - The French Laundry, USA (re-entry)
44 - Amber, China (-7)
45 - Vila Joya, Portugal (nieuw)
46 - Il Canto, Italië (-7)
47 - Bras, Frankrijk (-17)
48 - Manresa, USA (re-entry)
49 - Geranium, Denemarken (nieuw)
50 - Nahm, Thailand (nieuw)

En wat leert dit lijstje ons als je het geografisch gaat bekijken? Met maar liefst 8 restaurants in de top 50 doen de Verenigde Staten het lang niet slecht, gevolgd door onze Franse buren met 6 restaurants. Spanje telt 5 afvaardigingen, Italië en Engeland 3, Nederland 2 en Belgie 1. Gaan we verder kijken naar de top 100, dan zien we dat In de Wulf op 92 nieuw is binnengekomen. Laat die opmars maar beginnen.

vrijdag, april 13, 2012

Die dekselse Wim Ballieu

Een legende is ie inmidels, Jeroen - Jerre voor de vrienden - Meus. Een ware koning onder het volk, hetzelfde volk dat hij met sprekend gemak leert koken zoals niemand het hem ooit voordeed. Het was dan ook een kwestie van tijd voor het op 'tinternet' begon te rommelen toen Wim Ballieu er zijn televisiedebuut maakte. En in een keuken dan nog, hoe durft hij. "Een schaamteloze kopie van Dagelijkse Kost", "Jeroen Meus Light", het passeerde allemaal in een gloeiende rotvaart op de grote informatiesnelweg. Ongenuanceerd, zoals dat gaat! Alsof er in dat bakske geen plaats is voor twee chefs die af en toe een ruiten hemmeke dragen.

Nu ziet Ballieu er in de verste verte niet iemand uit die de inkt uit mijn denkbeeldige vulpen nodig heeft om die slecht gekruide kritiek te pareren, net zoals Meus gerust zonder diezelfde inkt kon tijdens dat debacle met die forel en de besnorde canvasvedette.  In ieder geval kan ik beter hier iets over schrijven dan pakweg een goei recept. Ik deel namelijk hetzelfde kapsel als beide heren en tooi mijn lichaam wel eens met een ruitje. Banbliksems, beter voorkomen dan genezen zeg ik altijd.


Wim Ballieu

'Goe Gebakken' zou dus een halfbakken kopie van 'Dagelijkse Kost' zijn. Waar zaten die klagers de vorige twee seizoenen eigenlijk? Aan het concept, niet meer of minder dan een degelijk bakprogramma, is er sinds het verdwijnen van Sofie Dumont toch niets veranderd en was er toen een probleem?

Ach, nog geen tien jaar geleden was Meus - al dan niet tegen wil en dank - ook nog gewoon de Vlaamsche Jamie Oliver en kijk welke schone dingen hij sindsdien gedaan heeft. En terwijl ik alvast uitkijk naar dat gehaktballenconcept van Wim Ballieu, laat vriendin weten dat het wel charmant is dat een televisiekok er eindelijk ook eens op los mag smossen in de keuken. Om van dat sappig dialectje nog maar te zwijgen. Soit, wij zijn toch een beetje fan!

donderdag, februari 16, 2012

De collectie 'oude dranken' van Bay van der Bunt

Verzamelwoede, het is de mens niet vreemd. De ene verzamelt sigarenbandjes, de andere postzegels en Bay van der Bunt, die sprokkelde doorheen de jaren 's werelds grootste collectie 'oude dranken' bij elkaar. Zijn grootvader begon met enkele honderden flessen, zag opvolging in Bay's vader, die op termijn de microbe aan zijn zoon doorgaf. Zo gaan die dingen. Nu, op 63 jarige leeftijd,  heeft de kinderloze verzamelaar met pijn in het hart de knoop doorgehakt en beslist zijn collectie  van ruim 5.000 flessen van de hand te doen.

Zelf drinken doet Bay niet, van cognac moet je immers nippen. Als je weet dat er uit een fles 20 à 25 glazen te schenken zijn en dat één glas bestaat uit 20 kleine slokjes, dan komt dat neer op zo'n 500 keer nippen per fles. Sigaartje erbij, het leven van een verzamelaar kan mooi zijn.


Bay van der Bunt bij zijn levenwerk

 's Werelds oudste Cognac uit 1760, verschillende elixirs uit de tijd van de Franse Revolutie, eentje die banden heeft met Napoleon (en zo'n 100 à 150.000 € moet kosten) ... een bezoek aan de kelder van de verzamelaar is als een reis doorheen de rijke geschiedenis van de betere eau de vie.

Een overijverige poetsvrouw heeft het ooit gewaagd enkele flessen grondig af te stoffen, iets wat na al die jaren nog steeds een gemeende boosheid bij Bay naar boven brengt. Met het verwijderen van het stof, verdwijnt immers een deel van de emotie. Een verschrikking.

Zelf een zeldzame fles openen is trouwens ook niet aan de orde, hij zou het niet over zijn hart krijgen. Proeven en nippen, daarvoor dienden de geopende flessen welke hij bij de betere restaurants op de kop kon tikken. Zo komt het dat hij zich op een druilerige februaridag een bodempje Cognac uit pakweg 1789 of 1811 kan inschenken. Of Chartreuse, Port, Armagnac...


Met stof bedenkte passie

Van der Bunt schat dat verkoop van al zijn flessen zo'n 10 tot 15 kan duren. Tenzij er een verzamelaar is die het geschatte bedrag van zo'n 6 miljoen euro veil heeft voor de ganse collectie. Dat is inderdaad één zes met evenveel nullen. Dat laatste zou Bay nog het liefste hebben, iemand die de gehele collectie overneemt om ze met evenveel zorg te koesteren. Het mag alvast blijken dat zijn levenswerk een mooie investering was.

Onder de indruk? Op zoek naar een exclusieve fles met een rijk verleden? Neem gerust eens een kijkje op de site van Old Liquors. Voor een luttele 42.500 € heeft u bijvoorbeeld al een unieke in 1938 gebottelde fles Remy Martin, al zijn er mits wat zoekwerk ook budgetvriendelijkere flessen te vinden. Ik ben snel content, dat u het weet.


Enkele prijsstukken


Nog een tip van de kenner, een fles Cognac van minder dan 300 € is het kopen niet waard. 't Zal nog een tijdje duren vooraleer ik Cognac leer drinken denk ik dan.

donderdag, januari 05, 2012

Culinair 2012 – zelf zeezout maken!


Wegens terminaal onhip doen we in 2012 niet meer aan 'goede voornemens'. Maar plannen smeden mag hopelijk nog wel, niet? En dan bedoel ik niet afvallen en sporten, maar zelf zeezout maken bijvoorbeeld.

Jaloers ben ik zodra ik op het internet nog maar eens op een blog stoot waar de foodie van dienst zelf zeezout maakt. Geen idee waar die mensen hun water uit de zee scheppen, maar ik zie mezelf nog niet direct een bidon of twee water uit onze vervuild ogende Noordzee halen. Een jammere zaak want er is niets zo gemakkelijk dan zeezout maken, en naar’t schijnt is het ook nog eens super van smaak. Je begint met het zeewater een keer of twee door een neteldoek te gieten, het gezeefde vocht zachtjes aan de kook brengen en vervolgens laten pruttelen tot er van water geen sprake meer is.


Gebotteld zeewater, foto © Herman Ricour

Het initiatief van Aqua Divina om gebotteld zeewater van de monding van de Oosterschelde op de markt te brengen, gezuiverd en gerevitaliseerd en bijgevolg ontdaan van alle mogelijke vetzakkerij, kan ik alleen maar toejuichen. Ideaal om allerhande gerechten met zeevruchten mee klaar te maken, en … zeezout natuurlijk! Het stappenplan van het in Yerseke gevestigde Aqua Divina richt zich in eerste instantie op de Horeca en vervolgens op de supermarkten. Over een mogelijke komst naar de mekka van de gastronomie, de Belgische markt dus, lopen momenteel de eerste gesprekken. Fingers crossed!

En dan krijg je natuurlijk ook de sceptici die vragen waar gebotteld zeewater in hemelsnaam goed voor is, als je dat evenzeer zelf kan gaan ‘oogsten’. Stellen ze zich die vraag eigenlijk ook bij de verkoop van ‘plat water’? Dat komt namelijk ook perfect drinkbaar uit het kraantje en de verkoop ervan is in onze contreien in mijn ogen dan ook een helemaal van de pot gerukt iets. Mijn gedacht hé.

woensdag, november 16, 2011

Weekend Knack Black 07 - Culinair

Goh ja, 'de boekskes' zijn mij aardig gezind dit jaar, iets wat alleen maar toe te juichen valt natuurlijk. Na een eervolle vermelding in De Morgen Magazine, en Njam Magazine mocht ik onlangs in Weekend Knack opdraven als veelbezitter van kookboeken. Het licht verwrongen trekje rond mijn mond doet vermoeden dat ik cameravrees heb maar hey, ik heb het overleefd. En de mama trots ondertussen hé, ah ja!

De antieke kast en de stoelen met Philip Starck signatuur hebben het restaurant van mijn vader overleefd en maken nu in ons interieur grote sier. We zijn er maar wat blij mij, en dan staan die kanjers van culinaire kunstwerken er nog niet bij op. Een andere keer, beloofd!

maandag, november 14, 2011

Gault Millau 2012

De aftrap van het ‘culinaire award seizoen’ wordt traditiegetrouw gegeven door Gault Millau, die vakbroeder Michelin daarbij met een week voorsprong de loef afsteekt. Dat is als je de eerder uitgereikte Bib Gourmands niet meerekent natuurlijk. Dat In de Wulf van Kobe Desramaults, en Restaurant Philippe Fauchet werden uitgeroepen tot ‘Beste Benelux Groentenrestaurant 2012’ was al bekend. Vanaf vandaag zijn er nog enkele mensen die hun noeste arbeid beloond zien met titels en/of mooie plaatsen in de ranking van genaamde culinaire gids.

Bart De Pooter bijvoorbeeld, chef van De Pastorale in Reet, is gebombardeerd tot ‘Chef van 2012’. Zijn restaurant stijgt zelfs naar een mooie score van 18/20 in dezelfde Gault Millau. Naast De Pastorale zijn er nog 2 nieuwe restaurants die 18 op 20 halen, namelijk De Jonkman in Brugge en ’t Fornuis in Antwerpen. Nog feest in Antwerpen, en wel bij Invincible van chef Kenny Burssens dat zichzelf een jaar lang ‘Brasserie van het jaar’ mag noemen.

De ‘ontdekking van het jaar’ is ‘Restaurant Volta’, waarmee chef Olly Ceulenaere net als mede Flemish Foodie Kobe een titel wegkaapt.

In de hoogste regionen blijft alles onveranderd. Hof van Cleve van Peter Goossens haalt opnieuw een fabelachtige 19,5 en zowel Seagrill als Comme chez Soi behouden hun 19 op 20.

maandag, november 07, 2011

Sergiology

Gisteren naar de boekbeurs geweest, iets wat toch al weer een jaar of 20 geleden was. Een klasuitstap als ik het me goed herinner. Grote mensenmassa’s, ik ben daar niet zo voor, vandaar. Waarom gisteren dan wel naar de boekenbeurs afzakken? Omdat Tony Le Duc en Sergio Herman gisteren de tijd rijp achtten om eindelijk een tipje van de sluier te lichten van het boek waar ze al ongeveer twee jaar in alle geheimzinnigheid aan werken. Geen boekvoorstelling dus – die moet nog gedrukt worden – maar een kleine voorbeschouwing. Een proevertje zo u wil!

De heren schonken zich een glaasje champagne in en staken van wal met een mooi stukje film van ongeveer 4 minuten, een verzameling van impressies als het ware. We zagen Sergio aan de zee, een man in een museum met een ‘audioguide’, een citrusvrucht en vakbroeder Heston Blumenthal. Maar ook de inhoudsopgave van het boek, dj Sven Vath, kenmerkende portretten van de hand van Stephan Vanfleteren en foodfoto’s van Le Duc. Dat Sergio zich wel vaker laat inspireren door kunstenaars, Ibiza, de zee of muzikanten is gekend, in het boek krijg je hierover meer tekst en uitleg. Geef bijvoorbeeld de paginanummer in op de meegeleverde audioguide en Sergio himself geeft je met zijn zoetgevooisde stem de gepaste commentaar. Of Heston Blumenthal. Of René Redzepi. Of luister gewoon enkele minuten naar het ruisen en klotsen van de zee. Mooi!

Sergiology – want zo gaat het boek heten - wordt dus duidelijk geen kookboek, maar een uniek tijdsdocument waarin driesterrenchef Sergio Herman ons een blik gunt op de mens achter de mythe. Meer dan 400 pagina’s plezier, gebundeld in een zwarte luxebox. Uniek zoals we het van Uitgeverij Minestrone gewend zijn. Weldoordacht, mooi vormgegeven… een hebbeding als het ware. Dat laatste mag je trouwens letterlijk nemen gezien er slechts 2.000 exemplaren gemaakt zullen worden. Wil je jezelf van een exemplaar verzekeren, dan kan je mits het betalen van een voorschot van 65 €, op www.sergiology.com nu reeds intekenen op een kopie. Leuk is dat je het nummer van je boek zelf kunt kiezen. Troost jezelf echter de moeite op zoek te gaan naar het nummer 1977, want die is reeds voorbehouden. Wat moet ik zeggen, ik ben trots op mijn geboortejaar.


Nog groot nieuws! Sergio Herman gaat boeken uitgeven. Niet dat hij stopt met koken, maar levenslang gaat hij nu ook weer niet achter de kachel staan. En als de gelegenheid zich voordoet om tot Minestrone toe te treden, dan grijpt ook Sergio die kans met beide handen. Dat is uiteraard goed nieuws voor foodies. Minestrone had er al een handje van weg om met geweldig leuke uitgaves op de proppen te komen, iets in mij zegt dat dit nu nog meer het geval zal zijn. Iets om naar uit te kijken.

donderdag, oktober 13, 2011

Westvleteren 12 - in de winkel te koop

Westvleteren 12, al jaren gekend als één van de beste, zoniet het beste bier ter wereld. Jammer alleen dat het zo verdraaid moeilijk is om een voorraadje in te slaan. Bellen naar de hotline van de paters, nummerplaat doorgeven, een afspraak maken op een door hen opgelegde dag/uur... klantvriendelijk is het allemaal niet echt hoor. Vorig jaar was er al eens sprake van om het bier in de winkel aan te bieden, een gerucht dat een stille dood stierf. Tot vandaag, want nu is het zo officieel als wat!

Vanaf 3 november, en zolang de voorraad van 93.000 eenheden strekt, kan je in Colruyt terecht voor wat heet een ‘bouwsteenbox’. Die boxen bestaan uit 6 flesjes trappist, 2 degustatieglazen, en moeten zo’n 25 euro kosten. Nu ja 25 euro? Eigenlijk kosten ze een tikkeltje meer, want je hebt ook een aankoopbon nodig en deze vind je dan weer in De Standaard, Knack of Le Vif van 2 november. Reden van deze (éénmalige) actie is het financieren van de hoognodige verbouwingen aan de abdij. Dat ze nog lang mogen verbouwen denk ik dan!



Tikkeltje aan de dure kant, maar gebruiksgemak kent zijn prijs en dat is dus 25 €. Als bierliefhebber laat ik me daardoor natuurlijk niet afschrikken om bij deze actie van een geweldig initiatief te spreken. Enige probleem is natuurlijk dat ik op 2 en 3 november nog in Berlijn zit, en de hamsterwoede van de Belgen kennende, bij terugkomst allicht weer naast het net ga vissen. Een oproep dringt zich op:

Liefste vriendjes en vriendinnetjes, beste familie, gewaardeerde collega’s en geachte lezers van deze foodblog: “Mag ik u vriendelijk verzoeken een bezoekje te brengen aan een krantenwinkel en Colruyt naar keuze, om mij zo van enkele flesjes Westvleteren te voorzien?” Eeuwige dank, en niet noodzakelijk 25 €, zullen uw deel zijn. Al had ik dat laatste beter in kleine lettertjes gezet zeker. Bedankt!

woensdag, augustus 24, 2011

I got a Feeling...

De Feeling van de maand september meerbepaald en vanaf pagina 254 ofzo kan je zes pagina's lang genieten van ons barbecueteam Qlinaria. Genieten, dat wil zeggen massa's foto's, zes recepten en een heel leuk artikel. 't Is dat het na acht uur 's avonds is, anders moest u al in de boekhandel staan! Plezier ermee en probeer zeker één van onze receptjes.... laat weten hoe het geweest is!


donderdag, augustus 04, 2011

Njam hartje Coolinary

Kan moeilijk anders dan dat we bij Coolinary een boon hebben voor Njam. En wat blijkt? Njam heeft bij monde van hun magazine ook een boon voor Coolinary. Wederzijdse liefde, een mooiere 700ste blogpost had ik niet kunnen bedenken. Rock 'n Roll, Sid Frisjes, Humor en Keuken in één beschrijving. De essentie noemen ze dat!


Eerst een vermelding De Morgen Magazine, nu eentje in Njam Magazine... what's next? Een reportage in een vrouwenblad? Dat zou helemaal zot zijn!

woensdag, maart 23, 2011

Rookverbod

Geen idee of het aan de situatie in Japan, dan wel aan die in Libië ligt, maar het algemene rookverbod dat hier op 30 juni in voege gaat, lijkt me op weinig tegenstand te botsen. Het schijnt wel herleid te zijn tot een fait divers, zo geruisloos passeerde het in de pers. Op een enkele hongerstaking van een misnoegde café-uitbater na – ik ben benieuwd hoe ver hij gaat – blijkt iedereen de beslissing wel te aanvaarden. Niks geen collectieve staking of mars op Brussel, maar stilte. Houden zo!

vrijdag, maart 11, 2011

Barbecue - Olympische discipline

Geachte heer Rogge, beste Jacques,

In uw hoedanigheid van voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité, kortweg IOC, schrijf ik u deze open brief. Elke vier jaar is het uitkijken naar die prachtige sportmanifestatie, met name de Olympische Spelen, die jullie telkens weer met glans op poten zetten. Het is met betrekking tot deze manifestatie dat ik me tot u richt.

Het rijtje sporten dat aan bod komt op de Spelen is schier oneindig, doch - en het dient gezegd - niet geheel volledig. Dat jullie op mijn aangeven in 1996 ‘beachvolleybal’ als officiële Olympische discipline hebben aanvaard stemde reeds menig liefhebber gelukkig. Ik denk dat we, met het oog op de Spelen in 2012, klaar zijn voor een nieuwe discipline, namelijk ‘Barbecue’.

Uiteraard ben ik me terdege bewust dat het aanbrengen van een nieuwe discipline een heikel punt is. Voor je het weet heb je daar immers de dartsfederatie weer, en eerlijk is eerlijk, buiten de Nederlanders en de Engelsen zit daar niemand die niet gedronken heeft op te wachten. Barbecue daarentegen, in de ogen van sommige mensen jammerlijk geen echte sport, kan met uitzondering van de gebieden waar een tijdelijke voedselschaarste heerst, op bijval rekenen over de ganse wereld. Naast het professionele circuit, dat vooral in het noorden van Amerika en bepaalde regionen van Europa gebezigd wordt, is barbecueën ook een sociale gebeurtenis. Recente wetenschappelijk ondersteunde studies tonen immers aan dat 1/3 van de wereldbevolking een barbecuetoestel heeft, en dat de helft ooit zelfs al eens gebarbecued heeft. Met deze verpletterende cijfers heeft het fenomeen barbecue dan ook voldoende troeven in huis om koning voetbal en wielrennen van de troon te stoten.

Zoals steeds heb ik ook nu weer juridisch advies ingewonnen en middels een aansluiting van de ‘World Barbecue Association’ of de ‘KCBS’ bij het IOC, kan niets de opname van de sport ‘Barbecue’ nog in de weg staan. In een verder stadium kunnen we bekijken hoe we de verschillende disciplines, waaronder bijvoorbeeld het grillen, het roken, maar ook de marathonsessies op lage temperatuur, het best geïntegreerd kunnen worden. Met het fenomeen ‘winterbarbecue’ houdt ons vervolgens niets tegen om ook op de Winterspelen present te zijn, iets wat uniek zou zijn in de geschiedenis van de Olympische spelen. Het veelvuldige trainen dat de atleten verplicht dienen te doen om hun kundigheid op peil te houden, kan mogelijk ook de toeschouwers ten goede komen. Daar dien ik voor u als Belg en Bourgondiër natuurlijk geen tekening bij te maken.

In afwachting van uw ongetwijfeld gunstig antwoord betreffende de opname van ‘Barbecue’ als nieuwe Olympische discipline groet ik u. U zou mij tevens een groot plezier doen indien u tevens de mogelijkheid zou vinden mij de stand van zaken te geven met betrekking tot eerder verstuurde mail aangaande het Amerikaans Worstelen.

Vriendelijke groeten,

Sid Frisjes
Barbecue-atleet

donderdag, maart 10, 2011

Coolinary / Qlinaria = persvoer

In amper vijf dagen tijd twee keer de 'nationale pers' halen, en dat met iets wat uiteindelijk gewoon een 'hobby' is, dat is wel een beetje plezant. Niet dat ik er op zat te wachten, maar die sms'jes en mailtjes in de trant van "gij weet toch dat ge in De Morgen Magazine staat" en, "Allez, nu staan jullie weeral in Het Laatste Nieuws", waren dat evenzeer.


Zaterdagochtend. In De Morgen Magazine stond een beknopt overzicht van enkele uiterst te genieten foodblogs. Eerste in het rijtje was, overbodig tromgeroffel, Coolinary. Leuk, zeker als je weet dat er in België tal van foodblogs (vooral receptenblogs) zijn die een veelvoud lezers halen dan mezelf. Misschien toch maar eens wat meer receptjes posten, en het compact fototoestel terug vervangen door de flink uit de kluiten gewassen Canon, zodat alles terug in evenwicht is. Ook leuk, collega bloggers Filet-Pur ontdekken, wat zeer zeker de moeite is!


Woensdag. In het regionale overzicht van Het Laatste Nieuws komen de geweldige Smaakmakers alsook het barbecueteam Qlinaria waar ik deel van uitmaak aan bod. De reden uiteraard onze deelname aan het wereldkampioenschap barbecue in Duitsland. Bescheiden en slechts een tikkeltje ambitieus. Nee dat telefonische interview heb ik goed doorworsteld.




Indien ook u per toeval van de geschreven pers bent, en zich jammerlijk in de vergeethoek gedrumd zou voelen, geen nood! Ook voor u maak ik met plezier wat tijd. Toffe mens ik!

woensdag, januari 19, 2011

The Cube by Electrolux

Het is niet altijd makkelijk om in deze moderne tijden jezelf als pakweg electro-merk - en bij uitbreiding je producten - eens aardig in de kijker te werken. Hier bij coolinary prijzen we ons natuurlijk gelukkig dat er geen gouden regel bestaat die zegt dat het altijd gemakkelijk moet zijn. Moeilijk mag ook, en in het geval van Electrolux kunnen we dat alleen maar toejuichen. Wat was ik maar al te graag bij de brainstormsessie aanwezig geweest toen het idee van een pop-up restaurant werd voorgesteld. Waarna het creatieve team helemaal loos ging om het concept uit te werken tot volgend staaltje ongelofelijke cool! Drumgeroffel… ‘The Cube by Electrolux’.



Vrijdag 25 maart is het D-Day en opent het rondreizende restaurant ‘the Cube by Electrolux’, in primeur voor België, de deuren. Het pop-up restaurant zal zich tot eind juni in Brussel bevinden en wel bovenop de triomfboog van het Jubelpark. Om van een exclusieve locatie te spreken. Gerenommeerde chefs als Bart de Poorter van De Pastorale** in Reet, en Sang Hoon Degeimbre van L’air du Temps** in Noville-sur-Mehaigne, zullen beiden een maand lang achter het fornuis staan en elke week een nieuwe menu verzorgen. Gezien de exclusieve aard van dit tijdelijke restaurant dat slechts 18 couverts telt, kan de ruimte ook afgehuurd kunnen worden. Na Brussel reist ‘The Cube by Electrolux’ verder naar ondermeer Stockholm, Moskou en Zürich. Geïnteresseerden met een ruime beurs (150 € voor de lunch, 200 € voor een diner) kunnen vanaf 25 online reserveren via Electrolux.

vrijdag, november 19, 2010

The return of the Mitraillette



Stop de persen, de mitraillette – het tijdens onze nachtelijke Brusselse escapades fel gesmaakte broodje dat eigenlijk nooit weg was - is helemaal terug! Vanaf 30 november en wel tot 10 januari, kan je in de bekende fastfoodkeet Quick de gepimpte hamburger ‘Suprême Allumettes’ bestellen. Nuja gepimpt, er zitten gewoon frietjes tussen het broodje en dan nog hele kleintjes. Met zijn onverwachte hetzij tijdelijke overstap van frituur naar restaurant, zet de mitraillette netjes alle gerespecteerde foodies in hun hemd. Niemand had deze upgrade immers zien aankomen. Gelukkig dat ik in 2007 al op de loftrompet toeterde!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...