Coolinary, een terugblik op 2015

Een traditie op Coolinary is de jaarlijkse blik over mijn schouder naar het afgelopen jaar, alsook een vooruitblik naar het nieuwe jaar. Back to the future, waar wacht ik op, er is jandorie al een week voorbij?

 

2015, was het jaar dat Coolinary 10 kaarsjes mocht uitblazen. Een scharnierjaar ook, want 2015 was het jaar dat ik ogenschijnlijk een pak minder schreef. Op Coolinary althans, want in 2015 schreef ik met enige regelmaat ook voor VTM Koken, Visit Antwerpen, Bru en Miles Magazine. Heel fijn allemaal, meer van dat in 2016!

 

Ik was er van overtuigd dat ik vorig jaar een pak minder op restaurant ben geweest, maar niets blijkt minder waar. Meer dan geweldige herinneringen aan de bezoekjes aan Bún, Brasa, Bascule, Chochon de Luxe, Hertog Jan, de Upper Room Bar, Volta, Villa in the Sky… ga zo maar door.

 

2015 was ook het jaar dat ik Parijs nog eens bezocht. Met absoluut absurde gevolgen, en dat is een understatement. Geweldige stad, daar doet alle bagger die ze vorig jaar over zich hebben gekregen geen morzel afbreuk aan. Genoten in Saturne, van éclairekes van Génie, van macarons van Hermé… Een retourtje Parijs, liever morgen dan volgende week.

 

Leuke feestjes ook in 2015. Het begon al met The Brunch, het betere zondagmiddag vertier. De Venuez barshow is ook altijd genieten en ook de Venuez Hospitality Awards kent zijn gelijke niet. Fijn om deel te mogen uitmaken van de jury aldaar.

 

Cocktails en drank, veel van dat in 2015. Bars allerhande, lanceringen van diverse merken, wedstrijden zoals die van Bacardi, Diageo en Campari. De laatste in een kasteel trouwens. Een kasteel! En druiven plukken bij Bernard Massard in het zonnige Luxemburg, ook zotjes!

 

Al bij al was 2015 lang niet slecht! Veel ongein in de wereld, maar mijn kleine bubbel bleef daar al bij al van gespaard.

Flemish Food Bash n° 3 - Gent

De tweede editie van Flemish Food Bash was er eentje met een indrukwekkende line-up. Een knallertje om over naar huis te schrijven, aldus de aanwezigen. Nu zondag, 15 november 2015, staat Flemish Food Bash nummertje drie op het programma. Tenzij de natuur stokken in de wielen steekt is ondergetekende ook van de partij. Eindelijk!

 

Ook deze keer weer een tot de verbeelding sprekende line-up. Wat eten betreft wordt het een aangenaam weerzien met Jeroen De Zeeuw van Simple, staat restaurant Souvenir hier met een dikke stift aangestipt, en wil ik vijf jaar (!!!) na m'n laatste bezoek aan De Godevaart hier zeker iets proeven. En dan zijn er nog een pak te ontdekken chefs / restaurants zoals oa Rock-Fort, Bistro Bruut, Boury, La Durée... noem maar op.

 

Kijk ik mogelijk nog harder naar uit dan de fijne selectie chefs, het indrukwekkende lijstje aanwezige bartenders. Sofie van Sofie's Livingroom, La Familia Van Ongevalle van The Pharmacy, Dries van The Dirty Rabbit en zowat de hele Gentse connectie met ondermeer het dynamische duo (Vitas & Jurgen) van Uncle Babes, Steve van Old Fashioned, de Jigger's posse en Tom van The Drifter. En dan zijn er nog enkele fijne buitenlandse gasten zoals Remy van Little Red Door en Timo & Tess van Door 74. De moeite, ik dacht het wel!

 

Koffie, bier, tattoo artists en muziekjes tot de vroege uren... u weet waarheen deze zondag!

Foodography - Tel Aviv

Wij foodies maken er ons (bijna) allemaal schuldig aan, op restaurant snel een foto nemen  met onze smartphone. Snel en subtiel, tot daar aan toe, maar als plots iedereen een kwartier met een digitale spiegelreflex boven zijn bord hangt, dan is de lol er snel af. Iets om over na te denken, want zelfreflectie is zelden slecht.

 

Driewerf hoera voor het Israelische bureau Baumann Ber Rivnay - BBR Saatchi & Saatchi voor de vrienden - dat in opdracht van Carmel Wineries chef Meir Adoni van restaurant Catit, keramiste Adi Nissani en foodfotograaf Dan Perez samenbracht om het gegeven 'foodfotografie op restaurant' opnieuw uit te vinden. Foodography was geboren.

 

Zo kwam Nissani met enkel verrassende borden op de proppen, waarvan de Limbo en de  360 ° het meest tot de verbeelding spreken. Bij de Limbo valt zowel de geïntegreerde houder voor je iPhone en de hoog opstaande zwarte rand op, een ideale cobinatie voor de perfecte Instagram foto zonder achtergondruis. De 360° is een bord dat je letterlijk volledig om zijn as kunt laten tollen, kwestie van op zoek te gaan naar de ideale invalshoek.

Foodography - The Limbo

 

Foodography - The 360°

 

Tijdens elke gang stond Dan Perez de aanwezige foodies - een mix van sterrenchefs, recensenten en foodbloggers - met raad en daad bij om het perfecte plaatje te schieten. Nee, er is niets zo 'instant' aan Instagram. Voor de liefhebbers, de gedeelde foto's kregen de hashtag #fdgr mee. Kun je direct nagaan of het resultaat de moeite is.

 

Onderstaande foto geeft perfect weer hoe een avondje Foodography eruit ziet. Een pak mensen die meer met hun smartphone bezig zijn dan met het eten en elkaar. Ongetwijfeld veel geleerd, maar of het hoog scoort in het lijstje 'gezelligste avond uit', dat is nog maar de vraag.

 

Om niet te kritisch uit de hoek te komen toch even meegeven dat, indien dit concept ook ons land zou aandoen, ik nog altijd geïnteresseerde partij blijf. Er zijn immers plannen om dit concept op wereldreis te laten trekken en een ingedekt man is er nu eenmaal twee waard.

 

Rest nog de vraag wat er onder andere op het menu stond. Indien mijn Hebreeuws me niet in de steek laat was dat 'kalfszwezeriken met yoghurt en Perzische limoencrème' en 'eendenlever met krokante pruim en Cabernet Sauvignon marmelade. Lang niet slecht!

The Simpsons - de angstaanjagend realistische Ralph Wiggum Cake

Taartjes of cakes bakken, het is iets dat niet aan de eenmansredactie van Coolinary is besteed.  Dat je met baksels allerhande nochtans veel lof mag oogsten bewees Baked Louie gisteren door de Weekend Blog Award in de categorie food voor de neus van tweevoudig winnaar Alle Dagen Honger en Thursday Dinners weg te snoepen.

 

Weet ook 'van bakken' en verblufte deze week zowat het volledige internet met één van haar creaties, KylieMangles van designbureau Freshly Squeez'd. Haar 3-D Ralph Wiggum taart is zo straf dat op de eerste foto niet eens duidelijk is dat je naar een taart zit te staren.

 

3-D Raph Wiggum Cake

 

Omdat ik twee jaar geleden nogal verslingerd was aan Cake Boss - kijken en eten, ok, zelf bakken, nee - weet ik natuurlijk ook dat die 3-D Ralph voornamelijk bestaat uit biscuit en industriële hoeveelheden rolfondant... het blijft een plaatje.

  

3-D Raph Wiggum Cake

 

Kop eraf, ingewanden eten,... een cake voor het verjaardagsfeestje van je kleinste spruit is deze 3-D Ralph niet durf ik zo gokken. En dan te bedenken dat er in de jaren stillekes in België ochottekes 'teen en tander' te doen was omtrent het bloedend nekske van de ijslammekes voor communicantjes.

 

3-D Raph Wiggum Cake

Rest ons enkel nog de vraag te stellen in welke benarde situatie de onfortuinlijke Ralph Wiggum zich bevond toen hij model stond voor deze toert.

Kwiziner - een nieuwe leuke webshop

Voor mooie, praktische keukenspullen heeft elke foodie zo wel zijn eigen adresjes. De ene snuistert graag rond in obscure achterstraatjes in weinig gekende wijken, de andere houdt het dan weer bij een rondje webwinkelen vanuit de luie zetel. Zij die zich eerder tot de laatste categorie wensen te rekenen, die kunnen bij deze alvast de nieuwe webshop Kwiziner virtueel gaan verkennen.

 

Als onvervalst liefhebber van de betere woordspeling, fijn keukenmateriaal en gewoon ook als vriendelijke manspersoon zet ik met graagte Kwiziner, de nieuwe webwinkel van collega foodblogger Cookanista even in de kijker.

 

Eerlijk is eerlijk, toen Kim zich tijdens een bloggersdiner in Coeur d'Artichaut liet ontvallen "dat ze binnen afzienbare tijd wel van haar blog wou kunnen leven" verslikte ik me bijna in mijn glas wijn. Een gedurfde uitspraak vond ik dat, zeker omdat zoiets in België slechts voor de happy few is weggelegd. Een blog is natuurlijk maar één ding, de dromen omvatten meer... 

 

En kijk! Amper een jaar later is er al haar eigenste webwinkel waar je sinds vandaag terecht kunt voor 'functioneel keukendesign'. De ideale locatie om tijdens druilerige zomerdagen even te vertoeven denk ik dan. Succes ermee!

Shoppen bij Bol.com

Er was een tijd dat ondergetekende geen boekenwinkel kon binnenwandelen zonder een flink uit de kluiten gewassen gevulde draagzak kookboeken mee naar buiten te zeulen. Die tijd ligt gelukkig in een ver verleden. Nadat de grote Pieter Van Dooveren me polste naar mijn favoriete kookboek kon ik niet anders dan vaststellen dat op jaarbasis zelfs één gerecht koken per kookboek onbegonnen werk was.

Goed nieuws voor de portefeuille, ware het niet dat de vrienden 'kredietkaart' en 'tinternet' mij maar al te vaak tot impulsaankopen 'dwingen'. Nuja, dwingen? Als ik iets leuk zie op het internet en er staat een 'buy' knop naast, dan is de kans groot dat ik er op druk. In dat opzicht mocht het best verbazen dat ik tot recent nog nooit iets gekocht heb bij Bol, u allicht gekend van de leuze Bol punt com.

Een cadeautje in de vorm van een geschenkenbon loodste me naar de website en voor ik het wist voelde ik me hopeloos verloren als ware ik een 10-jarig jongetje dat net zijn moeder is kwijtgeraakt tussen de rekken van de supermarket. Wat een gi-gan-tisch aanbod! 6.700.000 artikelen aldus de website, begin dan maar eens te zoeken wat je kunt gebruiken en het bedrag van je cadeaubon iets of wat benadert. Trouwens, voor kortingen en deals op bol is Flipit altijd nog wel handig. 't Is maar dat je het weet.

Ik navigeerde me in geen tijd richting 'de keukenafdeling' en als snel mocht blijken dat ik het compulsief aankopen van keukenmateriaal lang niet verleerd ben. Niet dat ik per sé een electrische zoutmolen van Peugeot nodig had, maar zijn peperige broertje voelde zich wat eenzaam daar op het aanrecht. Een Mix en Measure set van Royal VKB mocht ook niet mankeren, al was het maar om het restbedrag op te maken. En dan volgt het spannende/lange wachten tot de levering van het pakket

 

Bol.com - thuislevering die kan tellen

Niets lang wachten dus. Voor vier uur besteld wil blijkbaar echt wel zeggen, de volgende dag geleverd. Nu bestel ik op meer dan regelmatige basis online spulletjes, zelden is de levering zo snel. Petje af daarvoor hoor. Dat de Peugeot zoutmolen stuk bleek valt moeilijk op het konto van de verdeler te schrijven. Gelukkig blijk ik handiger dan verwacht en blijft plakband een wondermiddel!

Of ik nog een volgende keer mijn aankopen ga doen op Bol is de vraag. Het aanbod intimideert me een beetje en zelfs virtueel look ik niet zo graag verloren.

Lesieur Herfstrecept: Gebraden patrijs met knollenpuree



Euhm ja, die seizoenen vliegen er in een rotvaart door dit jaar. Na het lente- en zomerrecept is het ondertussen alweer tijd voor een herfstreceptje met Isio 4 olie van Lesieur. Het vallen van de bladeren, ik had het moeten weten natuurlijk.

 

Herfst, dan denk ik onherroepelijk aan wild, bospaddenstoelen en ook een hele rits groenten welke tot in de eeuwigheid allicht de stempel 'vergeten groenten' opgeplakt zullen krijgen. Patrijs, Parijse champignons en kervelwortel... drie keer prijs in het recept van chef Patrick Vandecasserie. Lang leve de herfst!

Lesieur Isio 4 - Wilde patrijs met knollenpuree

Nodig:

 

4 jonge patrijzen (gekuist door de poelier), 500 gr aardappelen (bintje), 200 gr kervelwortel, 20 gr bosbessen, platte peterselie, 4 mooie Parijse champignons, 10 cl Isio 4 olie, 10 cl melk, 10 cl room, 20 gr boter

 

Doen:

 

- Schil de aardappelen en de kervelwortels en kook deze in licht gezouten water. Wanneer deze gaar zijn het water afgieten en de aardappelen en kervelwortel vervolgens prakken met een pureestamper.

 

-  Zet een pan op een middelhoog vuur en voeg er de olie aan toe. De patrijzen kruiden met peper en zout en deze langs elke kant mooi aanbraden. Vervolgens zo'n 5 minuten verder garen in het midden van een op 180° voorverwarmde oven.

 

- Werk ondertussen de puree af door er de melk, room en boter aan toe te voegen. Kruid af met peper en zout.

 

- Versnijd de patrijs en serveer met de knollenpuree. Werk af met de bosbessen, platte peterselie en flinterdun gesneden champignons.

In één minuut naar het kookpunt!

Herinnert er zich iemand dat ene spelprogramma op de Nederlandse televisie waarbij mensen één minuut gratis winkelen in een supermarkt konden winnen? Ik was daar als kleine bengel zot van! Ja, dat sprak dermate tot de verbeelding dat ik ’s nachts minutieus uitstippelde langs welke rayons ik met mijn winkelkarretje zou vliegen. Webwinkels - en bij uitbreiding gewoon ‘tinternet’ - zijn voor mij een gevaarlijke plaats, gewoon omdat gratis winkelen niet bestaat. Tenzij je een al dan niet virtuele aankoopbon in je portefeuille hebt zitten natuurlijk. Nooit gesnapt waarom mensen dat een belachelijke cadeau vinden trouwens. Winkelen op kosten van een ander, dat is altijd plezant. Vraag dat maar aan Astrid Bryan.

 

Dankzij een fijne speling van het lot kwam Sid Frisjes zelve in het bezit van een bon van Kookpunt voor een bedrag van 50 €. Ruim onvoldoende om een minuut gratis te winkelen, maar ruimschoots genoeg om mij een klein half uurtje in stilte bezig te houden. Toestellen van pakweg Boretti, een keukenmachine of pannen van Fissler heb je niet voor 50 € weet ik nu. En ook voor zo’n Versapers die ze ook in de lokale kookwinkel hebben staan diende ik een aardige duit bij te passen. Nee, ik kon maar beter mijn heil zoeken bij het kleine keukenmateriaal.

 

Bij Joseph Joseph maken ze wel leuke dingen maar mijn ding vond ik er niet direct bij. Misschien omdat er hier thuis al ‘teen en tander’ van ligt. En Alessi heb ik helemaal links laten liggen wegens niet mijn ding. In een rechte lijn naar de de gadgets dan maar. Onvoorwaardelijke fan ik hoor. Hebbedinges zoals een champignonmesje van Opinel en twee handige decoratielepels, maar ook parels om mijn vintage karaffen te reinigen. In minder dan een minuut zat mijn karretje vol. Jeugdsentiment!

 

Opinel Champignonmesje - een hoogstnoodzakelijke aankoop

 

Gegevens ingebracht, bestelling doorgegeven en vervolgens merken dat ook zo’n handige ‘gootsteen organiser’ van SimpleHuman in het gamma zat. Voor een volgende keer maar weer!

Culinaria Pure Street 2013

Ik was vorige week nog niet goed en wel uit vakantiemodus - ik vraag me af of dat ondertussen wel het geval is - of ik mocht al opdraven op de avant première van Culinaria 2013 Pure Street, iets waar ik doorgaans mijn hand niet voor omdraai.

Bij het aanschouwen van al het lekkers dat nu volgt mag ik je alvast teleurstellen, het culinaire weekend - opnieuw een schot in de roos trouwens - zit er alweer helemaal op. Maar troost je, er is uiteraard ook goed nieuws en wel het feit dat Culinaria Pure Street op tournee gaat. Zo slaan ze van twee tot vier augustus hun tenten op in Knokke tijdens 'De nacht van het Zoute', van 28 november tot 1 december tekenen ze dan weer present tijden de 'Nocturnes van de Zavel'. Tijd om uw agenda boven te halen denk ik dan!

Als we op restaurant starten met een aperitief, geef me dan één reden om dat op een event als Culinaria niet te doen? Denk rustig na terwijl ik Campari & Tonic soldaat maak. Met een gincraze die ongekende hoogtes bereikt durft een mens al eens vergeten dat pakweg Campari evenzeer vlot weg mengt met bittere bubbels. En kijk, Schweppes zit in een hipper nieuw flesje! Allicht een kwestie om niet uit de boot te vallen nu er vanuit tal van hoeken hippe tonics op de markt worden gebracht. Zelf proberen? Met 5cl Campari, 15 cl tonic en een glas vol ijsblokjes komt u al een eind op weg.

Campari & Schweppes Tonic

Mijn keuze voor het hapje was snel gemaakt. In één van de coole tot keuken gepimpte containers vond ik Nicolas Darnauguilhem van het Brusselse Neptune terug, een chef die mij om geheel ongekende reden aan een 'Mad Professor' doet denken. Dat zijn 'gepocheerd ei met wilde kervel en lookmengsel met witte wijnazijn' werd gepresenteerd in een kleine, bruine papieren zak deed alvast enkele wenkbrauwen fronsen, smaken deed het zeer zeker.

Gepocheerd ei, wilde kervel, lookmengsel met witte wijnazijn

Dat Yves Mattagne tijdens de vorige editie redelijk snel het bordje 'uitverkocht' mocht bovenhalen noopte ons nog sneller dan onze schaduw richting de stand van Seagrill af te zakken. Dat Mattagne zich telefonisch aan zijn gesprekspartner liet ontvallen dat zijn chef Kenny Bernaerts 'in de jus' zat werd door deze laatste netjes gepareerd terwijl hij de laatste hand legde aan onze bordjes. 'De ravioli met foie gras, gerookte paling en consommé van eend' was om duimen en vingers bij af te likken, zo goed. Amper één hoofdgerechtje ver en de lat lag reeds op Hellebaut hoogte.

Ravioli met foie gras, gerookte paling en eend consommé

Een beetje foodie draait zijn hand niet om voor een aardappelbereiding. Ze mogen op Culinaria de sterren van de hemel koken met allerlei culinaire hoogstandjes, als de 'Potato Experience' met Bart De Pooter aan het roer binnen ons gezichtsveld verschijnt, dan wippen wij volgaarne binnen. De Pooter deed in Japan ooit iets met 'patatten' om onze cultuur betreffende dit knolgewas luister bij te zetten, Inbev sprong op het idee et voila, 'Potato Experience'!

'Een stukje 50 dagen gerijpt Holstein rund in combinatie met een pureetje, crumble en een boschampignon' was ons deel. Aan de dame die marktonderzoek deed lieten we vriendelijk weten dat deze portie gesmaakt had en dat indien dit concept op de markt gebracht wordt, we een vraagprijs onder de 10 € billijk vinden. Inclusief Leffe.

Holsteinrund, aardappel

Li Cwerneu, het restaurant in Hoei van Arabelle Meirlaen, heb ik altijd een lastige naam gevonden om uit te spreken. Klonk altijd alsof ik teveel gedronken had. Dat Arabelle Meirlaen tegenwoordig onder eigen naam koers vaart is voor mij dan ook een zege. Haar frisgroene gerechtje, een 'asperge van Régalys met chlorofyl en wilde kruiden' stond in eerste instantie niet op ons programma maar als chef Mattagne bonnekesgewijs een oogje dichtknijpt, wie ben ik dan om geen extra gerechtje ter harte te nemen. Een nog knapperige asperge omringd door de nodige zuurtjes, dat is lente op een kartonnen bordje als je het mij vraagt.

Asperge van Régalys met chlorofyl en wilde kruiden

Als ik zeg dat het tijd was om een naar't stad uitgeweken kempenzoon een bezoekje te brengen, dan weet iedereen dat het niemand minder dan Viki Geunes van 't Zilte betreft. Zijn 'green chorizo, gemarineerde zeebaars en groene paprika' was zonder meer bijzonder smakelijk, meticuleus gepresenteerd enzo al had ik er precies meer van verwacht. Chorizo, paprika... de verhoopte 'shot in mijn klokkenspel' bleef een beetje uit. Dat laatste kan gewoon ook aan mij gelegen hebben.

Green chorizo, gemarineerde zeebaars en groene paprika

Als men het er in hoge culturele middens nog steeds niet over eens is wat juist kunst is, kun je nagaan hoe er op de straten gebikkeld wordt wie nu juist de 'king of the street' is. Zoveel verschillende stromingen je in de musea kan terugvinden, zoveel disciplines die het straatbeeld kleuren en ieder met zijn boegbeelden. Zowel de 'kitchencontainers' als de 'minirestaurants' kregen een make-over van een streetartist en het resultaat mocht gezien worden. Favorieten waren zonder meer de angstaanjagende Sang Hoon kloon met vervaarlijk ogende rode piepers al doet een inderhaast bijeengeschreven lijstje van restaurants en chefs op een container het bij mij ook altijd. Spot uw helden!

Pure Street

Mij is altijd gezegd: "Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken". Als er zich dus een gelegenheid voordoet moet je die met beide handen grijpen. Wordt er een workshop 'insecten eten' ingericht, dan wil ik daar oprecht aan deelnemen. Gewoon, omdat die kleine griezels niet elke dag op de menu staan. Insecten, de mens eet dat al van oudsher, het is rijk aan proteïnen en eiwitten en in de toekomst is de kans niet geheel uitgesloten dat minstens bepaalde bevolkingsgroepen meer en meer zullen toegewezen zijn op het eten ervan. Een beetje oefening kan dus geen kwaad.

Onder leiding van de mensen van Green Kow mochten we loos gaan aan een keur aan hapjes op basis van insecten. Voor de weinig avontuurlijken onder ons was er de chocoladepasta of de courgettespread, beiden op basis van meelwormen. De Indiana Jones in mezelf draaide zijn hand niet om voor een pompoenslaatje met rupsen - dat spat gewoon uiteen - en een gegrilde sprinkhaan. Laat dat schaaltje sprinkhanen voor mijn neus staan en ik eet ze geheid op. Krokant van structuur, nootachtig van smaak,... de ideale snack voor een avondje griezelfilms kijken. Toen na het eten van een sprinkhaan of 5 de gewenste close up nog niet echt gelukt was hebben we dat maar voor bekeken gehouden. Er liepen mogelijk nog avonturiers rond met een 'goestje'.

Rupsen en pompoensaus

Dat ik ooit bijzonder goed gegeten heb in L'Air du Temps, het restaurant van Sang Hoon Degeimbre, was reden genoeg om zijn stand een bezoekje te brengen. Met dreigende bloeddoorlopen rode ogen keek een gigantische 'anime' Sang - het werk van Farm Prod - ons vanop een afstand aan. Een schril contrast met de innemende chef die iedereen welgemeend welkom heette. Net als bij het gerecht van Viki Geunes viel er niets af te dingen op de 'tartaar van kalfsvlees 'au couteau'', helemaal mijn ding was het niet. Voor liefhebbers van handgesneden tartaar en stukjes scheermessen -au couteau, heb je hem - was dit ongetwijfeld de zevende hemel. Voor mij misschien net niet het juiste moment om dit te proeven? Blij dat dat ook nog kan.

Kalfsvlees tartaar 'au couteau'

Tijd om binnen te springen bij de Hendrik Dierendonck, de 'leverancier' welke gepaird werd met Sang Hoon. Facebook, Instagram, Twitter... ons kent ons virtueel dus een babbel kan er altijd wel af. De Meat Masterclass op de Flemish Primitives zit nog steeds in mijn geheugen gegrift en staat geboekstaaft als één van mijn mooiste vleeservaringen ooit. Als Hendrik dan met 'schellekes' komt aanzetten zijn we er als de kippen bij om te proeven. Entrecote van het West Vlaams Rood, 1 maand gerijpt, 1 maand gezouten en vervolgens 1 maand gedroogd bij zo'n 14°, zo ongelofelijk zalig zacht dat is? Jongens toch!

Hendrik Dierendonck

Stelde de twee keer dat ik aan zijn culinaria-dis mocht aanschuiven nooit teleur: Mario Elias van Le Cor de Chasse. Op een schilderspalet - ja dat is mijn duim - presenteerde hij een compositie met 'duif, foie gras, en rode biet' in de hoofdrol. Daarbij kwam nog een emulsie van sjalot en wat stukjes popcorn. Zo mogelijk bij de lekkerste bereidingen van duif ooit door mij verorberd, dat ik bijna vergeten was dat rode biet niet echt mijn vriend is.

Duif met foie gras en rode biet

't Is dat het bescheiden porties zijn want anders eet ik doorgaans niet zoveel, laat dat duidelijk zijn. Met het stukje 'gegrilde wagyu met kruiden, Zwitserse bergen Gruyère, koffie-olie en tonka'  van Pascal Devalkeneer van Le Chalet de la Forêt werd er een eind gebreid aan onze sessie hartige gerechten. Een mooi krokant korstje en op de koop toe lekker mals vlees, alleen jammer dat mijn stuk kouder geserveerd werd dan een doorgaanse lentedag in 2013. Ach, als het dan nog smaakt zal het warm zeker niet teleurstellen.

Gegrilde Wagyu met kruiden en Zwitserse bergen Gruyère, koffieolie...

Met zijn dessert, 'fresh chocolate & hot street waffle' zat Jean-Philippe Darcis er boenk op. Een wafel, zeker in het Brusselse, dat is de zowat de essentie van streetfood. Doe daar een frisse mousse van chocola, een stukje appelsien, een marshmallow en wat spongebij en je hebt genoeg componenten om een pareltje af te leveren. Wat mij betreft mag onmiddellijk in een wettekst gegoten worden dat Brusselse wafels vanaf heden alzo geserveerd dienen te worden.

Fresh Chocolate & Hot Street Waffle

Een laatste dessertje zou nog net lukken zolang het maar niet te zwaar was. Als patissier weet Marc Ducobu dat natuurlijk als geen ander. Zijn - hou je vast, het is een mondvol - 'room van platte kaas, mango en passievrucht, Cointreau Cuisine, gekarameliseerde coeur de palmier, vanille Guimauve, duo citroen en limoenschuim met mango coulis en een witte chocoladekrul' was van een dergelijke luchtigheid dat wij er ten stelligste van overtuigd zijn dat dit in één of ander labo tot stand is gekomen waar men alle wetten van de zwaartekracht tart. Ogenschijnlijk 'gewoontjes' maar dat was slechts schijn.

Room van platte kaas en mango en passievrucht, Cointreau Cuisine

Eigenlijk mag niemand er nog van opkijken dat ik het ontzettend naar mijn zin had op Culinaria. Heb je deze culinaire hoogmis gemist dan is de kans groot dat je dit volledig aan jezelf te danken hebt. Ik kijk alvast uit naar de volgende editie, indien mogelijk pik ik nog een van de 'culinaria goes on tour' data mee door. Laat me u aanraden hetzelfde te doen.

Nespresso: Trieste en Napoli proeven in I Famosi

Een snelle blik in de archieven van Coolinary leerde me dat het maar liefst 5 jaar geleden was dat ik nog een stap had binnengezet in het Antwerpse restaurant I Famosi. En dat is vreemd want dat bezoekje was ons toen, net als de door mij bestelde vitello tonnato, ten zeerste bevallen. Dat er een uitnodiging van Nespresso aan te pas dient te komen om mij deze Italiaanse schat te doen herontdekken, dat zal mij een worst wezen.

I Famosi, op en top Italiaans

Het is allom geweten, ik ben geen koffiedrinker. Een wonder eigenlijk en wel omdat ik de aromatische geur van gebrande koffie in Turnhout - er is een grote koffiefabriek gevestigd - echt wel weet te smaken. Alleen, ik heb nooit echt koffie leren drinken. Een ideale gelegenheid dus. Stond mij op te wachten bij binnenkomst in I Famosi, een alleraardigst Nespressotoestel dat bij het eerste aanblik onmiddellijk de George Clooney in mij naar boven haalde. Schoon gerief, daar besteedt een man nu eenmaal graag aandacht aan. Maar eerst, Italiaans eten. Toch?

Nespressotoestel + cups

Niet dus! De twee nieuwe smaken, Trieste en Napoli welke vanaf 8 april in beperkte oplage op de markt komen, die dienden eerst gedegusteerd te worden. Wie beter dan Stéphanie, de koffie-experte van Nespresso, aan het woord laten om ons in te wijden in de wondere wereld van de koffieboon, de landen van herkomst, het verhaal achter dat kleine schuimkraagje en uiteraard, de twee nieuwe smaken.

Stéphanie bleek een vat vol weetjes. Als een wervelwind scheurde ze door haar presentatie zonder ook maar één ogenblik haar publiek los te laten. Doordrongen van het koffieverhaal zoveel is zeker. Als iemand mij koffie zou leren drinken, dan was zij de perfecte kanshebber.

Om te beginnen raadde ze me de Trieste aan, een koffie welke ze met plezier vergelijk met een vrouw. Intens maar ook fruitig. Zoet ook, wat typerend is voor Braziliaanse koffie. Eentje die vlot wegdrinkt met de nodige toetsen van noten en chocolade. Perfect voor een beginnertje, ideale koffie voor een latte of een cappuccino.

De Napoli, dat was een ander verhaal. Dat was de Italiaanse man, verleidelijk, intens en met een uitgesproken karakter. Zowel het uitzicht van de koffie als de smaak deden stroperig aan maar was verre van zoet te omschrijven. Eentje om te serveren met een glaasje water, ristretto of puur.

Nespreso Trieste, mijn favoriet

Dagen zonder Vlees was tijdens het Nespresso-event halfweg en makkelijk als ik ben had ik me  voor de gelegenheid voorgenomen gewoon te eten wat de pot schafte. Bleken ze toch wel een vegetarisch alternatief te hebben zeker! Ttoch maar even overstag gegaan naar 'the dark side', iets wat ik allerminst betreurde toen men mij deze risotto voorschotelde. Perfect gegaard, heerlijk smeuïg en wat een smaak! Heel even ontbreekt het hier aan superlatieven.

Overheerlijke risotto

Na de maaltijd was het opnieuw tijd voor koffie, iets wat ik me volgaarne liet aansmeren. Dat gaf me immers de kans om eens dicht te staan bij die ene schoonheid die al een hele avond met grote ogen naar mij zat te lonken. Nee, niet die blonde Italiaanse vamp aan de muur maar wel het rode kleinood waarvan de piepers begonnen te fonkelen als je maar de juiste toetsen induwde. Oh lordy how I pushed those buttons. Verlos me uit mijn lijden, ben ik de enige die daar een schattig gezicht in ziet of niet?



Kijk eens diep in mijn ogen

Koffie drinken, ik denk dat het iets is als pakweg bier, rode wijn of pure chocolade. Je moet dat dus leren appreciëren zodat je ten volle van het uitgebreide smakenpallet kan genieten. Om ons in gang te zetten kregen we nog een giftbox mee. Mooie Nespressokopjes, schoteltjes en uiteraard de twee nieuwe vrienden Trieste en Napoli. Ideaal dus om mij de nobele kunsten van het koffiedrinken aan te leren. Nu nog op zoek naar iemand met zo'n toestel want niet iedereen heeft dat in huis staan, nietwaar!

Flemish Food Fest - Dok Gent

Over de Flemish Foodies is al veel gezegd en geschreven en niet in het minst door mij. De lotgevallen van de drie musketiers van de Vlaamse keuken weet ik tot vandaag met veel plezier te smaken. Niet alleen tijdens de bezoekjes aan hun restaurants Jef, In de Wulf  en Volta, maar ook bij de door hen opgezette events Bruut en Bloot. Less is more! Franjes overboord maar vooral inspirerend werken. Dat gold ook voor hun website waar het tot mijn grote spijt al veel te lang ijzig stil is.

Die stilte, dat is natuurlijk maar relatief. Zo blijft het heerlijk grasduinen in het Flemish Foodies archief, zijn er nog altijd hun restaurants en was er de passage op televisie waar ze met glans zichzelf mochten vertolken.

En wat staat er vandaag in de krant? De jongens gaan jandorie een waar 'Flemish Food Fest' op poten zetten in Gent Dok. 30 juni, wat er ook gepland stond het zal moeten wijken want de uitspattingen van deze heren staan altijd garant voor vuurwerk. Nu we op basis van één luttel krantenartikel toch al de loftrompet over dit event laten schallen kan een rondje namedroppen er ook wel af. René Redzepi (Noma), de vriendelijk viking Magnus Nilsson (Fäviken), David Chang (Momofuko) en Inaki Aizpitarte (Chateaubriand) om er maar enkele te noemen.

Als er één kookboek is dat ik koester - het zijn er uiteraard meerdere - dan wel 'Het Spaarzame Keukenboek' van de historische Gentse kok Cauderlier. En laat net het kruim van de eerder genoemde chefs op het Flemish Food Fest aan de slag gaan met recepten van Philippe Cauderlier. Dolletjes!

En er is meer! Verwacht je alvast aan  een resem chefs, een flinke portie rock 'n roll, een culinaire markt, lezingen, voor ieder wat wils. Vakantieplannen in de zomer, allemaal goed en wel maar niet op 30 juni. Of het moest een weekendje Gent zijn natuurlijk.

To be or not to Bistronomie 2013

Zondagochtend, 11 uur, een schoon uur om brouwerij De Koninck binnen te wandelen. Als er mij een foto van mezelf gevraagd wordt gebruik ik al jaren een exemplaar waarop ik me enigszins probeer te verstoppen achter 'een Bolleke'. Gewoon, omdat ik dat graag drink. Er is natuurlijk ook de ijdele hoop ooit een vette sponsordeal in de wacht te slepen maar totnogtoe wordt mijn volharding karig beloond. Zondagochtend, 11 uur dus. Wat kwamen we hier ook alweer doen?

Verschillende restaurateurs en hun gevolg,  een handvol foodies en bekende koppen zoals daar zijn Alain Coninx en Gene Bervoets... Zou hier mogelijk de nieuwe Bistronomie 2013, de musthave gids bij uitstek worden voorgesteld? Het leek er alvast wel op.

Bistronomie 2103 - nieuwe gids!

Een voorstelling op zondagochtend in een brouwerij, ik weet dat wel te smaken. En omdat men in het huis des heres ook niet mag vloeken leek koffie drinken in een brouwerij ook niet direct een optie. 'Bollekes' dus en dat zo rond de klok van 11 uur? Niets mis mee, en al zeker niet als daar lekkere hapjes bij geserveerd worden. De heren Herman & De Mangeleer mogen dan wel hun buik vol hebben van coquilles, bij mij gaat dat er altijd in, zelfs tijdens Dagen zonder Vlees. Uitzonderingen,  die moeten er zijn, waarna ik nog een carpaccio en een quiche lorraine weglepelde.

Dagen zonder Vlees - don't mind if I don't

Ondertussen is het genoegzaam bekend, in de gebouwen van De Koninck kun je de prachtige rijpingscellen van kaasmeesters Van Tricht terugvinden. Nogal wiedes dat er dan een kaas en bierdegustatie op het programma staat.

Een vanillekaas - te herkennen aan een kenmerkende zwarte streep - met een overduidelijk aanwezig maar toch zacht vanille aroma in combinatie met een Bolleke, een stevige 'Comté Fort Saint Antoine' die zich geweldig laat begeleiden door een aperiefglaasje Duvel, of een Bio Bleu van het Hinkelspel in een pairing met Liefmans. Bijzonder fijn, een tekening moet id daar niet bij maken neem ik aan.

Kazekes van Van Tricht

Niets makkelijker dan nu enkele namen van restaurants te droppen die in de gids voorkomen. Geloof me vrij, er staan enkele bijzonder leuke zaken tussen - ahum, JeF, Veranda - maar ik ga er absoluut niets over zeggen. Amper 9,95 € kost deze parel en je kunt er donder op zeggen dat je daar veel plezier aan gaat beleven. Niet alleen aan het lezen, maar vooral aan het ontdekken en proeven. Is het aan mij om je net dat plezier van het ontdekken te ontnemen? Ik dacht het niet!

In het gezelschap van wijze mensen wordt al snel met quotes gestrooid. Eentje van Felix Timmermans wil ik u alvast niet onthouden.  "Samen eten is olie voor de vriendschap!" Nog eentje die Gene Bervoets zich liet ontvallen - "Het is pas crisis als bier en wijn op is" - zou een bekende tegelspreuk zijn. Tierlanntijntjes denk ik dan!

Sunny Side Up

Als je een eibereiding 'sunny side up' noemt, dan is het maar een kwestie van tijd vooraleer iemand op de proppen komt met een gadget dat refereert naar de bereiding in kwestie. Avihai Shurhin is zo iemand die de daad bij het woord voegde en creatief aan de slag ging. Het resultaat? De Sunnyside die je hier kan bestellen.

Sunnyside

Om een of andere reden lijkt het me nogal een gedoe om zo je spiegeleitjes te bakken, maar als je zo je kroost speels eitjes doet eten, hey, waarom niet! En zodra je dan behoorlijk komische eitjes aan het bakken bent, dan kan je maar beter je creativiteit - net als de kippetjes trouwens - de vrije loop laten en in één trek heel het bord mee onder handen nemen. Broccoli wordt een boom, radijsjes worden vogels of fietswielen... noem maar op.

Sunnyside

Sunny Side Up, waar is de tijd dat ik een T-shirt van Pavement had met twee spiegeleieren op. The time is now gok ik want van oude bandshirts kan ik blijkbaar geen afscheid nemen. Dat godbetert Raf Van Brussel in die tijd een bandje had met de naam 'Sunny Side Up' was niet meer dan een jammerlijk toeval.

Dit was 2012, Coolinary style!

Er staat een nieuw jaar voor de deur, het ideale moment om vooruit te kijken ware het niet dat er hier traditiegetrouw even wordt teruggeblikt op het vorige jaar.

- Uit eten!

In januari maak ik naar goede gewoonte een lijstje op met zaken waar ik, mocht het lot me even goed gezind zijn, graag zou gaan eten. In 2012 heb ik amper 2 restaurants van dat lijstje mogen aanvinken. Dat In de Wulf en Veranda direct goed waren voor 5 bezoekjes wil vooral zeggen dat we het daar enorm naar onze zin hadden.

Niet dat onze culinaire escapades tot amper vijf restaurantsbezoekjes beperkt werden hoor, geen paniek. Van het lokale Vin Perdu over het Griekse Prima Plora naar de Heart Attack Grill in Vegas, van Chez Lucia met de fellow foodies over Eat Love Tastings in Gent en de Hambar in Montréal naar Luzine in Leuven... geen gebrek aan gastronomische uitjes in 2012.

Leesvoer: Viva Veranda, Restaurant Veranda, In de Wulf, In de Wulf bis, Heart Attack Grill, Vin Perdu, Chez Lucia, Hambar, Eat Love Tastings, Luzine, Prima Plora

- Op ontdekking!

Alsof het de normaalste zaak van de wereld was stond ik daar opnieuw, in de keuken van de Comme Chez Soi, een beetje de handen uit de mouwen steken. Het moment van 2012 dacht ik toen. Wist ik veel dat ik nog twee dagen vanuit Zeeland verslag mocht brengen over de grijze garnaal, dat ik de Stella World Draught Masters vanop de allereerste rij in Montréal zou meemaken of dat ik in het gezelschap van Johnnie Walker het gure IJsland zou verkennen. Allesbehalve doordeweeks, dat besef ik maar al te goed.

Leesvoer: Comme Chez Soi, Grijze Garnaal, Restaurant Scherp, Creatief met garnaal, Stella Artois World Draught Masters, Johnnie Walker Double Black

- Erkenning!

Zowel Weekend Knack als Clickx kwamen in 2012 op de proppen met een 'wat zou de beste site van het jaar kunnen zijn' wedstrijd en Coolinary was tot tweemaal toe genomineerd in de categorie 'culinair'. Het is niet meer dan logisch dat lovende woordjes, vriendelijke commentaren en mailtjes telkens weer opnieuw deugd doen, een ereplaats in zo'n nationaal ingerichte wedstrijd dat is - laten we daar niet flauw om doen - meer dan plezant! Een derde plaats op de Weekend Blog Awards en een tweede plaats op Site van het jaar. Hoezee, en ook, marge voor verbetering!

Leesvoer: Weekend Blog Awards, Site van het Jaar

- The Home Bar!

Eten is één ding, maar het is een feit dat drinken minstens zo belangrijk is voor het welzijn van de mens. Los daarvan is het ook gewoon ronduit plezant, intrigerend en lekker waardoor een klein nevenprojectje zich opdronkg. Het kind kreeg de naam Tales from the Home Bar mee! In 2012 heb ik hier en daar wat aangename flessen op de kop getikt, in 2013 is het de bedoeling daar ook effectief mee aan de slag te gaan.

Leesvoer: Tales from the Home Bar, Sips, Jigger's, The Book Club, Diageo Nine-X Cocktail Academy

En dan waren er nog een resem boeken om te lezen, producten om te testen, vermeldingen in kranten en magazines en ook kleine dingen om van te genieten... teveel om op te noemen eigenlijk. Als jullie 2012 samen met Coolinary plezant vonden, dan zie ik geen reden waarom er daar in  2013 geen luchtig vervolg aan te breien.

Chocolade babyhoofdjes

Huivert ende beeft kindjes, de Sint is in het land. Nu hoor ik u denken dat dit toch goed nieuws is - cadeautjes, mandarijntjes, letterkoekjes enzo - één blik op de chocolade mannekes van artieste Annabel de Vetten en je zou voor minder de kriebels krijgen. Angstaanjagend realistische babyhoofdjes van witte chocolade toverde ze uit haar koksmuts, waarbij die zielloze dode ogen een beetje in het ijle zitten te staren.

In tegenstelling tot wat je zou denken was mevrouw de Vetten haar pilletjes niet vergeten, noch had ze er een marathonsessie van het oeuvre van de godfather of gore George Romero opzitten, de hoofdjes waren op bestelling. Gewoon. Op bestelling. Wie is dan de zieke geest vraag ik mij af. Op de afwerking van de hoofdjes valt alvast niets af te dingen, net als op de cupcakes en taartjes die madam doorgaans maakt, al zijn die een pak kindvriendelijker.



Chocolade babyhoofdjes

Shockerende baksels, nieuw is het natuurlijk niet. Ik heb hier al een Thaise bakker weten te passeren die zombiebrood wist te bakken dat moeiteloos een bijrol in The Walking Dead zou kunnen versieren. En dan waren er nog die ontbindende oren en vingers, misbaksels waarop ik de collega's nu ook niet direct op een maandagochtend zou trakteren. Fans van dergelijke culinaire ongein zijn de dames van Eat your Heart out. Doorklikken op eigen risico!

In de Wulf, de blog

Als de kippen was ik er destijds bij om de lotgevallen van de heren Flemish Foodies via hun nagelnieuwe blog te volgen. Iets wat ik nauwgezet deed trouwens, elke verse post ging er in als zoete koek en deed me verlangen naar meer. De creativiteit van de drie musketiers gekoppeld aan de klare kijk van fotograaf Piet De Kersgieter, simpelweg genieten was dat. Er volgden twee fel gesmaakte events, gastchefs kwamen aan bod en toen, op 27 september 2011, was het gedaan. Geen nieuwe posts meer. Akkoord, dat filmpje van 'Fäviken Magasinet meets In de Wulf' is een pareltje, maar toch. Geen nieuwe posts meer!

Windeieren heeft het de betrokkenen allerminst gelegd. De drie foodies zijn inmiddels tot een halve heldenstatus verheven en ook Piet lijkt niet stil te zitten. Op enkele passages in de restaurants van de heren foodies na bleef deze foodie een beetje op zijn online honger zitten. Tot recent mocht blijken dat In de Wulf een eigen blog was gestart. Opnieuw een beetje genieten!

De blog van het restaurant gunt je een dagelijkse blik op het reilen en zeilen van deze Heuvellandse parel. Het aandeel tekst is eerder summier, de puike foto's spreken echter voor zichzelf. Het personeel, de motor van de zaak, treedt in het spotlicht en zoals te verwachten worden er ons ook prachtige plaatjes van gerechten gegund. Dat er daar tussenzitten met Piet De Kersgieter signatuur mag trouwens niet verbazen.

Niets dan ontzag voor het hetgene dat Kobe Desramaults aan de dag legt. Als er echter iets is waar ik bij het bekijken van deze blog zelfs een  beetje jaloers op ben dan wel het feit dat je bij een standaard restaurantbezoek niet de kans krijgt om subtiel dergelijke plaatjes te schieten. Of ik doe iets verkeerd  met die pocketcamera van mij, dat kan natuurlijk ook.

Na ons laatste bezoek aan In de Wulf was vriendin - en ondergetekende bij uitbreiding - vol lof over het gerechtje met knolselder. Pure smaken, eenvoudig product, perfecte uitvoering... een gerecht de loftrompet meer dan waardig. En kijk! Op de blog komt dit gerechtje nu ook aan bod. Allen daarheen!



Tiramisoes

Het is algemeen geweten, ik moet zowat de ongekroonde koning van de woordspelingen zijn. Dat er daar wel eens flauwe durven tussen zitten, daar kan ik alleen mijn oprechte excuses voor aanbieden. Soms zitten er ook pareltjes van woordspelingen tussen hoor, van die exemplaren die het verdienen om een eigen leven te gaan leiden. Tiramisoes is er eentje van!

Eén van mijn collega's heeft het plezier van het bakken ontdekt, een microbe die mij quasi geheel vreemd is. Pas op, verse baksels ik eet dat wel graag, de tijden dat ik als een prinsesje voor mijn warme oven sta zijn echter eerder schaars. Terug naar die collega dus. Sinds enige tijd bakt die er in haar vrije tijd naarstig op los. Af en toe worden wij hier vergast op haar baksels, meestal verdwijnen ze echter in haar eigen muil en moeten we het doen met foto's op haar bakblog.

'Topic du jour' van enkele dagen geleden waren soezen, mogelijke toppings en vullingen. Voor ik het wist kwam ik met 'Tiramisoes' op de proppen, een naam die ik beter nog even voor mezelf gehouden want mits een deftige uitvoering is zo'n met tiramisu gevulde soes ongetwijfeld een geheide hit bij warme bakkers overal ter lande. Bij het horen van het woordje tiramisoes begonnen er een bureau verder ogen te fonkelen, likkebaarden was niet meer veraf. Ik wist wat dat betekende.

Tiramisoes

En jawel, de bakfee ruilde haar vleugels en toverstaf voor ovenwanten en een keukenrobot en ging vervolgens in haar keuken aan de slag. Het resultaat? Tiramisoesjes, waarvan de vulling net dat ietsje te lopend bleek volgens haar schrijfsels. En wie had er net verlof toen ze besloot deze soesjes te laten proeven? This guy! Dubbele pech is dat.

Stilleven Smaklöst

Onder de noemer 'Smaklöst' werkten fotografe Olivia Jeczmyk en styliste Joanna Lavén aan enkele - ahum, smakelijke - stillevens. Bloemen noch kransen, vis noch vlees, de hoofdrol wordt volledig door papier opgeeist.

Hoe knap zijn die ribstukken niet, om van de doorgeschoten uien nog maar te zwijgen. En dan die vissen en die halve  citroen. Als dit geen ongelofelijk staaltje origami is, dan weet ik het ook niet meer.

Gault Millau 2013

Zo rond november, dat is traditiegetrouw de periode dat gidsen allerhande u 's lands beste restaurants proberen aan te smeren middels hun nieuwste uitgave. Perfecte timing natuurlijk want de feestdagen staan voor de deur en laat je net voor die ene nonkel niet weten wat kopen. Waarom geen culinaire gids?

Om het een beetje interessant te houden - ach kijk, Hof van Cleve blijkt al voor de tiende keer op rij het beste restaurant - vallen er naast koksmutsen en quoteringen op 20 tevens enkele eretitels en thematrofeeën te rapen. Een bloemlezing:

* Kobe Desramaults van In De Wulf schiet de hoofdvogel af, hij mag zich met recht en rede 'Chef van het Jaar' noemen. Zijn restaurant - nog 10 keer slapen en we kunnen er gaan proeven - krijgt samen met Hertog Jan een score van 18,5 op 20 toegedicht.

* Olly Ceulenaere rijft met Volta de prijs voor 'het beste groentenrerstaurant van Vlaanderen' binnen en dan was er nog die derde Flemish Foodie die van geen vermelding wou weten. Niet dat ze daar rekening mee gehouden hebben, wat niet zo netjes is.

* Veranda in Berchem, nog zo'n favoriet die weet te scoren en wel in de categorie 'Beste prijs / plezier verhouding'. Geen idee hoe ze dat in hemelsnaam meten maar soit, het is Davy met veel plezier gegund.

* 'Beste gastvrouw van het jaar', 'Beste Aziatische restaurant', 'Mooiste terras', 'Beste wijnkaart', 'Beste dessert', 'Italiaanste Italiaan', 'Jonge topchef'... Volgend jaar nog meer categoriën. Ik wil er gerust enkele mee bedenken!

Hambar - Montréal

Dat er veel bier zou vloeien in Montréal was bij voorbaat duidelijk, er werd ook ruim de tijd genomen om de innerlijke mens te stillen met allerlei lekkers. Er stond een lunch of twee op het programma, twee diners, een kookworkshop en uiteraad waren ook fijne hapjes voorzien op de Stella Artois World Draught masters zelf. Zonder enige twijfel spek naar de bek van deze foodie.

Onze eerste 'perslunch' bracht ons onder leiding van een gids bij het statige Hotel St Paul in Old Town Montréal. Indien de mooi uitgestalde stukken vlees aan de inkom het niet duidelijk zouden maken, in dit hotel is het sjieke doch pretentieloze Hambar gevestigd.

Hambar, de ham!

Waren het de mooi opgehangen hammen - voor de gelegenheid voorzien van het gezelschap van enkele pompoenen - of was het de uitnodigende bar, feit was dat ik als één blok viel voor de Hambar. Het plaatje klopte volledig en dan had ik de kaart niet eens onder ogen gekregen. Feit dat er hier Stella Artois uit de tapkraan kwam gevloeid zal ongetwijfeld een grotere factor gespeeld hebben bij het kiezen van deze lunchlocatie, ik was hoe dan ook in mijn nopjes.

Hambar, de bar!

Ons lunchgezelschap viel nog best te omschrijven als een bont allegaartje. Allereerst was er Laura, op wiers kaartje de ronkende titel 'Director Global External Communications' bij AB Inbev prijkte. Dan had je Briar, een studiegenote van Laura en 'Manager Corporate Affairs' bij Labatt. Tot slot had je Ana, een Roemeense die voor een Italiaans blad schreef en uiteraard was er ook nog de aanwezige Belgische foodblogger. Vier personen dus van verschillende pluimage met één bindende factor. Wij hadden honger!

Hambar, de kaart

De lunchmenu volgen leek ons een goed idee tot we de dienster met een plateau lekkers richting een naburige tafel zagen lopen. Onze vier hoofden volgende de weg van de plateau, onze ogen gefixeerd op de overdaad aan delicatessen. Mocht je ooit Hambar bezoeken, twijfel dan geen seconde en bestel zo'n charcuterieplateau. Een aanrader!

Selectie ham, gepekelde groenten, kazen en mousses

Verschillende fijngesneden hammen, krokante stukjes brood die hun gelijke niet kennen, een selectie huisgepekelde groenten, Iberische kazen, varkensrillettes, noem maar op. De paté van kippenlever moet zonder enige twijfel bij de lekkerste dingen geweest zijn die ik in tijden gegeten heb. Enig nadeel in quasi onbekend gezelschap is dat niemand zich geroepen voelt om net het allerlaatste stukje dit of dat te nemen. Jammer natuurlijk, zeker als de plateau wordt afgeruimd en dat laatste stukje uiterst fijne ham zit nog uitnodigend te lonken.

Selectie ham, gepekelde groenten, kazen en mousses

De belangrijkste componenten van de 'soup du jour' waren ajuin en appel. Niet direct alledaags te noemen, smaken deed het wel. De aanwezigheid van de 'foodiecam' - ten huize coolinary volledig ingeburgerd - werd al snel het gesprek van het moment, waarna er in no time iPhones uit handtassen werden opgediept om een en ander op de gevoelige plaat vast te leggen. Een trend was gezet, tijdens de volgende eetgelegenheden waren mijn dispartners me zelfs voor!

Soep met ajuin en appel

Canada en zalm, vraag me niet waarom maar iets in mij zei dat dit wel een goede combinatie zou zijn. En hoewel de tartaar van mijn overbuurvrouw eruit zag om duimen en vingers bij af te likken hoorde je mij niet klagen. De 'crispy vegetables' bleven beperkt tot jonge slablaadjes en wat fijne wortelschijfjes. In ieder geval, niet slecht!



Zalm confit, krokante groentjes en miso

Voor de liefhebbers die willen weten waar die machtig heerlijke charcuterie plateau vandaan werd getoverd, wel die kwam van dit stijlvol ingericht hoekje. Weckpotten vol lekkers en twee snijmachines voor het betere snijwerk, meer is er niet nodig voor kleine culinaire wonderen. 't Schijnt dat er hier 's avonds nog een feestje werd gebouwd, eentje dat ik jandorie gemist heb. Zo'n plateau op een nachtelijk uur, dat zou er nogal ingaan!

Hambar, snijmachines en pickles