Gault&Millau 2015 - what's new

Vandaag werd de nieuwe restaurantgids Gault&Millau 2015 plechtig voorgesteld. Traditioneel gezien betekent dit dat restaurants hun score behouden, er op vooruit gaan - of erger - het plots met minder punten moeten doen.

De twee opvallendste dingen die wij  noteren waren ongetwijfeld het feit dat Christophe Hardiquest van het Brusselse Bon-Bon zich met een score van 19,5 op 20 naast Peter Goossens mag hijsen die dezelfde straffe score voor het vierde jaar op rij weet te handhaven.

Eveneens opvallend hetzij met een minder positief karakter is dat De Karmeliet van Geert Van Hecke van 18 op 20 naar 17 op 20 zakt. Daarmee is wat Coolinary betreft direct ook alles gezegd wat punten betreft, veel liever zien wij de lofzangen aan het adres van de verschillende restaurants die wij een warm hart toedragen.

Zo mag Filip Claeys van het Brugse Restaurant de Jonkman zich een jaar lang 'Chef van het Jaar' noemen. Puik werk van de voorvechter van de Noordzeevis denken wij dan en niet geheel onterecht. Wij mochten eerder dit jaar immers aan de lijve ondervinden hoe zeer de chef zijn vak kent tijdens één van zijn fel gesmaakte Vrijdag is Visdag initiatieven.

Langs Vlaamse kant kan is de laureat in de categorie 'Prijs-Plezier' dit jaar het Gentse restaurant Publiek waar de tandem Ceulenaere - Dehollander het mooie weer weten te maken voor een schappelijke prijs. Ook hier strekten we eerder dit jaar de beentjes onder tafel, een heugelijke herinnering.

Met al dat oorlogsgeweld zou men het oerdegelijke restaurant Souvenir in Ieper haast over het hoofd zien. Dat is buiten Gault&Millau gerekend die deze oerdegelijke parel als ontdekking van het jaar zo naar waarde weten te schatten. Als de gezondheid het ons even toestaat beloven wij hierbij plechtig onze eerste lunch in Souvenir ook feestelijk te herdenken.

Een bijenkas op zijn dak, creatief gebruik van seizoensgroenten...voor Seppe Nobels van Graanmarkt 13 werpt de ingeslagen koers alvast (seizoens)vruchten af want zijn restaurant mag zich een jaar lang 'Vlaanderens Beste Groenterestaurant' noemen. Een schande dat ons laatste bezoek aan Graanmarkt 13 alweer vier jaar geleden is.

Moet ik de loftrompet over restaurant Lewis in Hoogstraten hier eigenlijk nog steken? Om deze Kempense hoogvlieger niet minder dan terecht in de verf te zetten werd er zelfs een nieuwe categorie uitgevonden, namelijk die van 'gastro-bistro van het jaar'. Een eigen categorie, dat moet je verdorie verdienen! Helemaal mee eens, maar dat hadden jullie allicht al kunnen denken.

Voor een volledig overzicht van stijgers, dalers en andere interessante weetjes dirigeer ik u met plezier richting gespecialiseerde pers, u allen gekend als Be Gusto.

De Groene Gault&Millau 2015 (Benelux)

Groente is het nieuwe vlees. Een toenemend aantal restaurants vermindert de vleesporties en gaat de groentetoer op. Niet alleen de groeiende aandacht voor gezonde voeding speelt een rol, voor de moderne kok zijn groenten en fruit erg sexy. Ze kunnen er lichter en gevarieerder mee koken en meer kleur, smaak en textuur brengen in hun gerechten. Ook in de tweede editie van de Groene Gault&Millau stijgt het aantal van deze groenterestaurants significant.

‘De Groene’ is een initiatief van Groentekok Frank Fol en de restaurantgids Gault&Millau. Zes jaar geleden ging Fol een samenwerking aan met Gault&Millau voor de organisatie van het beste groenterestaurant van de Benelux. Jaar na jaar stijgt het aantal deelnemers aan de wedstrijd en neemt het niveau van hun groentegerechten toe. Zo kunnen we nu volop spreken van de ‘nieuwe groentegastronomie’. De beste groenterestaurants werden voor het eerst gebundeld in de Groene Gault&Millau in 2014, waarvan er meer dan 35.000 exemplaren warden verkocht.

 

De tweede editie van de Groene Gault&Millau, die nu in de winkel ligt, bevat dubbel zo veel gezonde adressen als in de editie 2014. In de gids zijn meer dan 300 adressen verzameld van de beste groente- en vegetarische restaurants, de interessantste markten en groente- en fruitwinkels van de Benelux. Ook opmerkelijke soep- en saladbars, exotische groenterestaurants en glutenvrije restaurants komen aan bod. De redactie van de gids besteedde tevens aandacht aan de nieuwe collectieve moestuintrend met een overzicht van zowat alle plukboerderijen in België.

 

Een gids, daar horen ook laureaten bij. Mogen zich een jaar lang het Beste Groenterestaurant in hun respectievelijke region noemen:

Beste Groenterestaurant van Vlaanderen

Coolinary 2014, een vooruitblik!

En hup, 2014 is een feit! De digitale cijfers op de badkamerweegschaal hebben een robbertje uitgevochten en de winnaars lijken de cijfers 4 en 8 te zijn. Komt gevaarlijk in de buurt van de 85 kilo denk ik dan, waardoor er zich tegen beter weten in ‘een goed voornemen’ opdringt. 10 kilo eraf, there, I’ve said it! Sporten versus het fel gevreesde diëten of erger, een combinatie van de twee, ik moet het zo nog een beetje uitvogelen wat het gaat worden. Het openen van weddenschappen op de goede afloop is uiteraard toegestaan, maar koppel er eventueel wel een ‘bonus’ aan voor het slachtoffer van dienst zijnde mezelf. Een beetje motivatie helpt altijd.

 

Amper twee dagen ver in het nieuwe jaar en ondertussen zit ik wel naar goede traditie enkele restaurants bijeen te pennen welke we (vriendin en ik) dit jaar hopen te bezoeken. Met alvast enkele reservaties op zak mag blijken dat, nu Coolinary zijn 9de jaar (!!!) ingaat, er ook in 2014 goed gegeten gaat worden. Geen idee hoe dit te rijmen valt met bovenstaande ‘actieplan bodysculpting’ al is dat in het slechtste geval misschien een zorg voor volgend jaar. Uitstelgedrag, misschien moet ik daar ook maar eens iets aan doen.

 

Staan de volgende maanden op het programma:

 

Bartholomeus, Heist aan Zee - Als Thomas van Filet Pur het ‘bordje Noordzee’ hier één van de lekkerste dingen ooit vindt, dan is dat een veeg teken aan de wand dat wij dringend onze kar richting kust moeten keren.

 

Publiek, Gent - Olly van de Flemish Foodies die samen met zijn wederhelft onder eigen vlag gaat vliegen, daar kunnen we niet anders dan razend benieuwd naar zijn. Die reservatie zou ondertussen binnen moeten zijn.

 

Spaans Dak, Oud-Heverlee – Sinds ik les kreeg van de genaamde P. Van Der Staey uit het Leuvense staat Spaans Dak genoteerd als ‘te bezoeken’. In 2014 gaat het er eindelijk van komen.

 

Lewis, Hoogstraten - Er ligt hier nog een uitgesteld verjaardagscadeau te wachten en ook de vrienden willen allemaal mee naar Hoogstraten.

 

En dan zijn er nog The Jane in Antwerpen, In de Wulf in Dranouter, Yellow in Brugge, Pure C in Cadzand, en ga zo maar door. Om nog niet te spreken van een mogelijke trip naar Denemarken / Zweden waardoor all things Relae, Noma plots weer 'in the picture' komen. Laat ik met die vier eerste restaurants beginnen. Voor de rest zien we wel.

 

Ieder een smakelijk 2014 toegewenst. En een goede gezondheid, dat spreekt voor zich.

Coolinary Jaaroverzicht 2013

Zo met het jaareinde is een coolinaire terugblik altijd op zijn plaats. Genoeg kommer en kwel op televisie, laat een jaaroverzicht in ‘lekkere gerechtjes’ en fijne restaurantbezoekjes alvast een inspiratie zijn om van 2014 evenzeer een grand cru te maken.

 

In januari 2013 pende ik een beknopt wensenlijstje neer van mogelijk te bezoeken restaurants. Onder het motto ‘je weet maar nooit’ daarop ook de namen van enkele zaken die reeds sinds jaren op datzelfde lijstje voorkomen. En kijk, 6 kruisjes gezet. Wat het vervullen van eigen culinaire dromen betreft lijkt me dat lang niet slecht. Dat 2013 bijzonder gul was wat betreft aangename ervaringen mag blijken uit onderstaande lofzang. De linkjes verwijzen naar het initiële verslag! 2013, het jaar van...

 

2013, dat was het jaar van Lewis in Hoogstraten. Vanaf de eerste ontmoeting in juli waren vriendin en ik volledig verkocht. De bevestiging volgde tijdens de twee daaropvolgende bezoekjes waarbij ook het gezelschap van foodies met plezier overstag ging. Een verfijnde, maar toch complexloze keuken, vlotte, ongedwongen bediening, aangenaam kader... top! Meer van dat in 2014!

Lewis, Hoogstraten - Tartaar van nobashigarnaal, knolselder en mierikswortel

 

2013, dat was het jaar van de foodtrucks. Ondanks enkele witte raven zoals Meteor Food Truck of Jean sur Mer valt er in België nog niet echt te spreken van een Food Truck Scene. 'Kreemkarren', die hebbben we overal, de echte Gourmet Food Trucks kun je vooralsnog op twee handen tellen. Een jammere zaak, zeker als je ziet hoe onze Noorderburen tijdens Best Kept Secret de catering aan een heus bataljon food trucks over laat. Meer van dat in 2014!

 

Meteor Food Truck - Oester met aardpeer en hazelnoot

 

2013, dat was het jaar van Bart De Pooter. Zo liepen we de chef begin juni niet alleen tegen het lijf tijdens Culinaria Pure Street, maar waren we ook getuige van een culinair onderonsje tussen De Pooter en zijn Catalaanse spitsbroeder Xavier Pellicer in het recentelijk met één michelin ster bekroonde WY in Brussel.  En alsof dat nog niet voldoende was volgde er ook een meer dan gesmaakt bezoek aan De Pastorale, één van die restaurants die al geruime tijd op mijn verlanglijstje stond. Wist je trouwens dat De Pooter 's lands enige chef is welke twee met Michelensterren gedecoreerde zaken onder zijn vleugels heeft? Bij deze!

 

WY, Brussel - 'Shabu Shabu'

 

2013, dat was zonder meer het jaar van Sergio Herman en zijn Oud Sluis. Slecht luttele dagen na ons bezoek volgde het nieuws dat Sergio de deuren van zijn culinaire walhalla in Sluis achter zich dicht zou trekken. Tijd voor verandering heet dat! Kun je nagaan dat wij maar wat blij waren dat we deze parel in Sluis in mei eindelijk mochten aanvinken. Zonder meer een absolute topervaring!  Je mag er op rekenen dat The Jane en Pure C in 2014 op het verlanglijstje komen staan!

 

Oud Sluis, Sluis - Kreeft met aardpeer, jus van getoaste rijst, waterkersolie



2013, dat was het jaar dat ik eindelijk in Nuance ben geraakt. We zijn al een pak verder gereden om ons tegoed te doen aan allerlei lekkers, maar in Duffel waren we nog niet geraakt. Zo rond mijn verjaardag was het eindelijk zover. Als je mij zo van mijn sokken weet te blazen zoals Thierry Theys dat deed met zijn 'koud soepje op basis van watermeloen, pistache-olie, parmezaan en ansjovis', dan kom ik met plezier nog eens terug. In 2014 misschien als die bistro opent!

 

Nuance, Duffel - Koud soepje van watermeloen, parmezaan, ansjovis ...

 

2013, dat was het jaar van de bloggersdiners. Met een bont gezelschap -18 foodies als ik me niet vergis - tekenden we bijvoorbeeld present in Veranda in Berchem, dat zijn 10 fijnproevers meer dan tijdens het bezoek aan Trente in Leuven.

 

2013 was ook het jaar van Tom Van Lysebettens. Wat mij betreft de chef bij uitstek die de kracht van sociale media naar waarde weet te schatten, getuige daarvan zijn instagramfeed. Geen wonder ook dat het voor het tweede bloggersdiner Coeur d'Artichaut in Gent was die een fikse delegatie snoepers over de vloer kreeg.

 

Coeur d' Artichaut, Gent - Varkenswang, Pommes Pont Neuf, Picklesmayo

2013, dat was het jaar van de aangename verrassingen, en één van de meest aangename was mogelijk wel de ontdekking van AUB/SVP in Brussel. Geweldig eten, lekkere biertjes erbij, leuke ruimte en een chef met een goeie babbel... meer moet dat niet zijn. Misschien moeten we hier maar eens een 'walking bloggersdiner' organiseren. Iemand?

Aub/Svp, Brussel - Toast Champignons

 

2013, dat is het jaar van de Lost Stories. Een etentje in Hertog Jan, eentje in 41 Grados, een exclusief bezoek aan de kelders van Piper Heidsieck... met scha en schande moet ik vaststellen dat door een bizarre speling van het lot hierover nog geen stukjes zijn verschenen. Dat tijdsgebrek en slechte planning het mag winnen van ronduit fantastische ervaringen is jammer. Maar laat uitstel geen afstel zijn, de Lost Stories komen eraan. Hier alvast een zoethoudertje, een dessert van de hand van Gert De Mangeleer. Niet zomaar een dessert, maar naar mijn mening 'het dessert van het jaar'.

 

Hertog Jan, Sint Michiels Brugge - Dessertje van het jaar

 

2013, dat was het jaar van de cocktails. U weet dat (of niet) maar ik drink graag cocktails. Reden genoeg om aan de nobele kunst van het drinken een blog te wijten, met name Tales from the Home Bar. Een tripje naar Bologna om er in de Nu Lounge tiki cocktails te drinken, daar draaien wij ons hand niet voor om. Recentelijk nog naar Londen gespoord met het drinken van cocktails als hoofddoel en een reservatie in 41 Grados (Lost Stories) was ook goed voor een reisje naar Barcelona.

 

41 Grados, Barcelona

 

Trente, Leuven - Foodbloggers aan de dis

Mag het verbazen dat je me zowat altijd een plezier doet met een restaurantbezoekje? Met de vriendin, vrienden, famillie of waarom ook niet, alleen. De keuze van het restaurant, de reservatie, het aftellen naar het effectieve bezoek... awel, ik vind dat plezant!

Vorige vrijdag stond er nog eens een etentje met enkele foodbloggers op het programma. Van het gezelschap dat in 2012 bij Chez Lucia de voeten onder de tafel wist te schuiven bleek ik de enige die opnieuw present tekende. Vergeleken met de twee laatste 'foodie dinners' in respectievelijk Veranda en Coeur d'Artichaut was de opkomst deze keer misschien wat mager maar hey, er waren drie nieuwe gezichten bij en dat is altijd leuk. Plaats van gebeuren, het eerder bezochte Trente in Leuven.

Een late vogel, een glas champagne en het obligatoire kennismakingsgebabbel mag er dan voor zorgen dat ik absoluut niets weet te zeggen over de twee geserveerde amusehapjes, de rest van de menu was ik wel volledig bij de pinken.

Starten deed het gezelschap met een mooi gepresenteerd bordje waarin 'haring, vitelotte, zure room en dille' de hoofdviool mochten spelen. Zo'n stukje haring weet ik altijd wel te smaken en een zwarte truffelaardappel, dat oogt altijd bijzonder mooi. Naar mijn mening had men iets royaler mogen omspringen met de zure room. Het gerecht miste net dat beetje fraîcheur en die truffelaardappelen  die wel eens wat droog durven zijn, die waren daar ongetwijfeld ook mee gebaat.

Trente - haring, vitelotte, zure room en dille

Dat de schelvis uitverkocht bleek was niemand van de 8 foodies een zorg. Met mooi gegaard stuk kabeljauw als waardige vervanger in combinatie met 'boterraap, mosterd en oude Geuze' kregen we het tweede gerecht voorgeschoteld. Die gegaarde mosterdzaadjes vallen ten huize coolinary altijd in de smaak dus dat zat alvast snor. Het boterraapje wist ik wel te smaken al was het volledige tafelgezelschap het er roerend over eens, de kruiding van het gerecht was wat aan de flauwe kant.  

Trente - kabeljauw, boterraap, mosterd, oude Geuze

Met drie waren we om  de optionele gang met 'foie gras, witloof, chichorei en cacao' aan ons te laten passeren, de hieraan gepairde wijn lieten we ons dan weer met plezier welgevallen. Pluim trouwens voor de kundige uitleg van de sommelier. Niet alleen over de wijn, maar ook over de geserveerde gerechten.

Als er op het hoofdgerecht, een compositie van 'hert, rode biet, braambes en peperkoek' iets aan te merken viel, dan wel de bescheiden portie. Niet zozeer het vlees, correct gegaard, maar wel de garnituur die voor een hoofdgerecht als pover ervaren werd. Op de smaak viel gelukkig niets af te dingen!

Trente - haas, rode biet, braambes en peperkoek

Kiezen tussen kaas en dessert, ik ben daar geen fan van. Doe mij maar gewoon beiden als het even kan. Met plezier liet ik dan ook die foie aan mij voorbijgaan om in de plaats een kaasbordje met 'manchego, kikkererwt en dooierzwam' in de plaats te krijgen. Een keuze die ik me geen seconde zou beklagen trouwens. Twee mooie brokken heerlijke manchego, zilt en nootachtig van smaak... een winnertje!

Trente - manchego, kikkererwt, dooierzwam

Afsluiten deden we met een dessert met 'butternut, mandarijn en praliné' als hoofdrolspelers. Een  mogelijk verrassende combinatie voor sommigen, maar van een lunch in het Gentse Volta weet ik dat dit een gouden - of liever oranje - combinatie is. Mooie praliné, zachte butternut maar mandarijn, fris zuur noch zoet, ik heb ze amper tot niet geproefd. Los daarvan, nog altijd wel een meer dan ok dessert hoor.

Trente - butternut, mandarijn en praliné

Trente, zo twee jaar na mijn eerste bezoek, ik keek er eerlijk gezegd wel naar uit. En als het hart dan toch op de tong ligt - ik spreek louter voor mezelf - dan moet ik bekennen dat mijn verwachtingen niet volledig ingelost werden. Waren de verwachtingen te hoog of lag de afwezigheid van chef Kwinten De Paepe  - een cateringopdracht zo werd ons verteld - mogelijk aan de basis, wie zal het zeggen?

Met een positieve noot afsluiten, waarom ook niet. Leuke nieuwe mensen leren kennen, waarvan er twee op de koop toe uit de Kempense klei getrokken bleken te zijn. Kempisch overwicht, dat belooft voor een volgend 'foodie dinner' denk ik dan.

De Pastorale ** - Reet

De Pastorale in Reet stond al enkele jaren op mijn wishlist en sinds kort heb ik dit restaurant mogen aanvinken op datzelfde lijstje. In navolging van een recent bezoek aan WY in Brussel - en eerder ook het pop-up restaurant op de triomfboog van het Ijzerpark - was het nu eindelijk tijd om de culinaire speeltuin van Bart De Pooter te ontdekken. In goed gezelschap trouwens, want ook de heren van Belgian Taste Buds en Be Gusto tekenden present.

Over het prachtige, sfeervol maar ook gedurfd ingerichte pand zouden mensen die er iets van kennen ongetwijfeld een boek kunnen schrijven, maar laat mij het gewoon bij het culinaire luik houden. En dat startte met een mooie plateau 'fingerfood'. 'Mosseltjes met selderij, scheermessen met pompelmoes en spiering met lavas', perfect bij een glaasje Bollinger.

De Pastorale - Fingerfood

We hadden niet anders verwacht dan een chef die alle registers zou opentrekken en dat liet zich onmiddellijk vanaf de eerste hapjes merken. Wat dacht je van een heerlijk zachte, subtiel 'gemarineerde coquille met galanga en rode curry', een 'salade van gekonfijte eendemaagjes met bulgur en scamorza' (Siciliaanse kaas) of 'structuren van escargots en look met een crème van trompets de mort'. Drie fijne hapjes, drie uiteenlopende smaken en structuren en drie keer prijs. Een hattrick heet dat in voetbaltermen. En dan ben ik nog niet lyrisch aan het worden over het erbij geserveerde zuurdesembrood. Ook alle lof waard!

De Pastorale - Hapjes

Het mocht dan het einde van het seizoen zijn, dankzij die puike nazomer kon het bordje met 'verschillende tomatenvarieteiten, tartaar van langoustine en een frisse sorbet van tamarillo (boomtomaat) ' perfect. Zoiets doet instant opnieuw verlangen naar de zomer!

De Pastorale - Tartaar van langoustine met tomaat

Een ode aan de zee, dat mogen ze me overal voorschotelen. Denk 'oester, mosselen en  scheermessen in al hun glorie, maar ook zeevenkel en algen geserveerd als zand'. De smaak moest alvast niet onderdoen voor de presentatie en op dat laatste viel niets af te dingen.

De Pastorale - De Zee

Met de 'gemarineerde goudbrasem met hibiscus, rode biet, geitenkaas en crème van wasabi' ging De Pooter onverminderd voort op hetzelfde elan. De wasabi en rode biet, doorgaans niet mijn beste vrienden kwamen hier uitstekend hetzij subtiel tot hun recht. De hand van de meester heet dat!

De Pastorale - Gemarineerde goudbrasem

Ongetwijfeld weet u dat staartvis hetzelfde is als zeeduivel, maar voor mij was dat nieuw. De zeedeuivel, excuseer, 'staartvis kregen we geserveerd met een sierlijk krokant van zuurkool en pancetta'. In tegenstelling tot de eerdere, licht verteerbare gerechten, was dit er eentje met uitgesproken diepe, rijke smaken.

De Pastorale - Staartvis, zuurkool, pancetta ...

Opnieuw koos de chef voor een uitgesproken smaakervaring, deze keer in de vorm van een stevig stuk rijkelijk 'gelakte Oosterschelde paling met radijs en boekweit'. Een aandenken aan een eerder bezoek aan Japan zo mocht later blijken. Niets op aan te merken, zoveel was zeker, al was het niet mijn favoriete gerecht van de avond. En ach, hoe beter een reeks visbereidingen afsluiten dan met een paling, een beestje dat er niet vies van is zijn stoute schoenen aan te trekken en vertrouwde wateren achter zich te laten op zoek naar andere oorden.

De Pastorale - Gelakte Oosterscheldepaling

Een beetje 'foerageren', daar is men in De Pastorale alvast niet vies van. Getuige daarvan de handgeplukte paddenstoelen uit de nabijgeleven kleiputten welke het fijne gezelschap van de  'wilde patrijs, crosnes en aardperen' kreeg. Herfst op het bord, volledig in het seizoen, dat is puur genieten!

De Pastorale - Wilde patrijs

Ook erg herfstig en ook bijzonder smakelijk was de 'hazerug met crumble van bloedworst, spruitjes en peer'. Een hagelbolletje, dat kan altijd gebeuren. Teken dat het 'echt wild' is zou mijn vader dan zeggen. Mooi stukje haas, perfect in combinatie met de peer, de spruitjes en de crumble. En die crumble van bloedworst, hoe simpel dat ook mag klinken, die was zo zalig, dat hou je niet voor mogelijk. Een absoluut winnertje!

De Pastorale - Hazenrug

Of we zin hadden in enkele dessertjes? Ik dacht het wel! Het eerste van de reeks was een tweeluik,  waarin op het bord 'vijgen, kweepeer en sorbet van Roquefort' en onder het deksel exact diezelfde ingrediënten doch in een andere bereiding, aangevuld met een crème van Poire Williams en peren uit eigen tuin het mooie mochten waren. Een dessert even smakelijk als verrassend, en tegelijk ook eentje dat komaf maakt met de 'dessert of kaas' keuze. Mooi!

De Pastorale - Vijg, kweepeer, Roquefort

'Druifjes en rozijnen, structuren van walnoot, mikado, caramel en een druivensorbet', ook het tweede dessert was een lust voor het oog en - dat spreekt voor zich - het smaakpalet. 

De Pastorale - Druifjes, rozijnen, karamel

Een ideale avond uit eten, die sluit je niet af met een oververzadigd gevoel, maar met het stiekeme verlangen naar meer. En dat trof want De Pooter had na de koffie en tal van snoeperijen nog een laatste troef achter de hand in de vorm van een laatste dessertje, een kleintje op basis 'vanille, ijs van cepes, en een crumble van bittere chocolade'. Ijs van eekhoorntjesbrood, je moet er maar op komen! Het is in ieder geval typerend voor de verfijnde en doordachte keuken van De Pastorale.  Ik ben fan!

De Pastorale - Vanille, ijs van cepes, bittere chocolade

Culinaria Pure Street 2013

Ik was vorige week nog niet goed en wel uit vakantiemodus - ik vraag me af of dat ondertussen wel het geval is - of ik mocht al opdraven op de avant première van Culinaria 2013 Pure Street, iets waar ik doorgaans mijn hand niet voor omdraai.

Bij het aanschouwen van al het lekkers dat nu volgt mag ik je alvast teleurstellen, het culinaire weekend - opnieuw een schot in de roos trouwens - zit er alweer helemaal op. Maar troost je, er is uiteraard ook goed nieuws en wel het feit dat Culinaria Pure Street op tournee gaat. Zo slaan ze van twee tot vier augustus hun tenten op in Knokke tijdens 'De nacht van het Zoute', van 28 november tot 1 december tekenen ze dan weer present tijden de 'Nocturnes van de Zavel'. Tijd om uw agenda boven te halen denk ik dan!

Als we op restaurant starten met een aperitief, geef me dan één reden om dat op een event als Culinaria niet te doen? Denk rustig na terwijl ik Campari & Tonic soldaat maak. Met een gincraze die ongekende hoogtes bereikt durft een mens al eens vergeten dat pakweg Campari evenzeer vlot weg mengt met bittere bubbels. En kijk, Schweppes zit in een hipper nieuw flesje! Allicht een kwestie om niet uit de boot te vallen nu er vanuit tal van hoeken hippe tonics op de markt worden gebracht. Zelf proberen? Met 5cl Campari, 15 cl tonic en een glas vol ijsblokjes komt u al een eind op weg.

Campari & Schweppes Tonic

Mijn keuze voor het hapje was snel gemaakt. In één van de coole tot keuken gepimpte containers vond ik Nicolas Darnauguilhem van het Brusselse Neptune terug, een chef die mij om geheel ongekende reden aan een 'Mad Professor' doet denken. Dat zijn 'gepocheerd ei met wilde kervel en lookmengsel met witte wijnazijn' werd gepresenteerd in een kleine, bruine papieren zak deed alvast enkele wenkbrauwen fronsen, smaken deed het zeer zeker.

Gepocheerd ei, wilde kervel, lookmengsel met witte wijnazijn

Dat Yves Mattagne tijdens de vorige editie redelijk snel het bordje 'uitverkocht' mocht bovenhalen noopte ons nog sneller dan onze schaduw richting de stand van Seagrill af te zakken. Dat Mattagne zich telefonisch aan zijn gesprekspartner liet ontvallen dat zijn chef Kenny Bernaerts 'in de jus' zat werd door deze laatste netjes gepareerd terwijl hij de laatste hand legde aan onze bordjes. 'De ravioli met foie gras, gerookte paling en consommé van eend' was om duimen en vingers bij af te likken, zo goed. Amper één hoofdgerechtje ver en de lat lag reeds op Hellebaut hoogte.

Ravioli met foie gras, gerookte paling en eend consommé

Een beetje foodie draait zijn hand niet om voor een aardappelbereiding. Ze mogen op Culinaria de sterren van de hemel koken met allerlei culinaire hoogstandjes, als de 'Potato Experience' met Bart De Pooter aan het roer binnen ons gezichtsveld verschijnt, dan wippen wij volgaarne binnen. De Pooter deed in Japan ooit iets met 'patatten' om onze cultuur betreffende dit knolgewas luister bij te zetten, Inbev sprong op het idee et voila, 'Potato Experience'!

'Een stukje 50 dagen gerijpt Holstein rund in combinatie met een pureetje, crumble en een boschampignon' was ons deel. Aan de dame die marktonderzoek deed lieten we vriendelijk weten dat deze portie gesmaakt had en dat indien dit concept op de markt gebracht wordt, we een vraagprijs onder de 10 € billijk vinden. Inclusief Leffe.

Holsteinrund, aardappel

Li Cwerneu, het restaurant in Hoei van Arabelle Meirlaen, heb ik altijd een lastige naam gevonden om uit te spreken. Klonk altijd alsof ik teveel gedronken had. Dat Arabelle Meirlaen tegenwoordig onder eigen naam koers vaart is voor mij dan ook een zege. Haar frisgroene gerechtje, een 'asperge van Régalys met chlorofyl en wilde kruiden' stond in eerste instantie niet op ons programma maar als chef Mattagne bonnekesgewijs een oogje dichtknijpt, wie ben ik dan om geen extra gerechtje ter harte te nemen. Een nog knapperige asperge omringd door de nodige zuurtjes, dat is lente op een kartonnen bordje als je het mij vraagt.

Asperge van Régalys met chlorofyl en wilde kruiden

Als ik zeg dat het tijd was om een naar't stad uitgeweken kempenzoon een bezoekje te brengen, dan weet iedereen dat het niemand minder dan Viki Geunes van 't Zilte betreft. Zijn 'green chorizo, gemarineerde zeebaars en groene paprika' was zonder meer bijzonder smakelijk, meticuleus gepresenteerd enzo al had ik er precies meer van verwacht. Chorizo, paprika... de verhoopte 'shot in mijn klokkenspel' bleef een beetje uit. Dat laatste kan gewoon ook aan mij gelegen hebben.

Green chorizo, gemarineerde zeebaars en groene paprika

Als men het er in hoge culturele middens nog steeds niet over eens is wat juist kunst is, kun je nagaan hoe er op de straten gebikkeld wordt wie nu juist de 'king of the street' is. Zoveel verschillende stromingen je in de musea kan terugvinden, zoveel disciplines die het straatbeeld kleuren en ieder met zijn boegbeelden. Zowel de 'kitchencontainers' als de 'minirestaurants' kregen een make-over van een streetartist en het resultaat mocht gezien worden. Favorieten waren zonder meer de angstaanjagende Sang Hoon kloon met vervaarlijk ogende rode piepers al doet een inderhaast bijeengeschreven lijstje van restaurants en chefs op een container het bij mij ook altijd. Spot uw helden!

Pure Street

Mij is altijd gezegd: "Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken". Als er zich dus een gelegenheid voordoet moet je die met beide handen grijpen. Wordt er een workshop 'insecten eten' ingericht, dan wil ik daar oprecht aan deelnemen. Gewoon, omdat die kleine griezels niet elke dag op de menu staan. Insecten, de mens eet dat al van oudsher, het is rijk aan proteïnen en eiwitten en in de toekomst is de kans niet geheel uitgesloten dat minstens bepaalde bevolkingsgroepen meer en meer zullen toegewezen zijn op het eten ervan. Een beetje oefening kan dus geen kwaad.

Onder leiding van de mensen van Green Kow mochten we loos gaan aan een keur aan hapjes op basis van insecten. Voor de weinig avontuurlijken onder ons was er de chocoladepasta of de courgettespread, beiden op basis van meelwormen. De Indiana Jones in mezelf draaide zijn hand niet om voor een pompoenslaatje met rupsen - dat spat gewoon uiteen - en een gegrilde sprinkhaan. Laat dat schaaltje sprinkhanen voor mijn neus staan en ik eet ze geheid op. Krokant van structuur, nootachtig van smaak,... de ideale snack voor een avondje griezelfilms kijken. Toen na het eten van een sprinkhaan of 5 de gewenste close up nog niet echt gelukt was hebben we dat maar voor bekeken gehouden. Er liepen mogelijk nog avonturiers rond met een 'goestje'.

Rupsen en pompoensaus

Dat ik ooit bijzonder goed gegeten heb in L'Air du Temps, het restaurant van Sang Hoon Degeimbre, was reden genoeg om zijn stand een bezoekje te brengen. Met dreigende bloeddoorlopen rode ogen keek een gigantische 'anime' Sang - het werk van Farm Prod - ons vanop een afstand aan. Een schril contrast met de innemende chef die iedereen welgemeend welkom heette. Net als bij het gerecht van Viki Geunes viel er niets af te dingen op de 'tartaar van kalfsvlees 'au couteau'', helemaal mijn ding was het niet. Voor liefhebbers van handgesneden tartaar en stukjes scheermessen -au couteau, heb je hem - was dit ongetwijfeld de zevende hemel. Voor mij misschien net niet het juiste moment om dit te proeven? Blij dat dat ook nog kan.

Kalfsvlees tartaar 'au couteau'

Tijd om binnen te springen bij de Hendrik Dierendonck, de 'leverancier' welke gepaird werd met Sang Hoon. Facebook, Instagram, Twitter... ons kent ons virtueel dus een babbel kan er altijd wel af. De Meat Masterclass op de Flemish Primitives zit nog steeds in mijn geheugen gegrift en staat geboekstaaft als één van mijn mooiste vleeservaringen ooit. Als Hendrik dan met 'schellekes' komt aanzetten zijn we er als de kippen bij om te proeven. Entrecote van het West Vlaams Rood, 1 maand gerijpt, 1 maand gezouten en vervolgens 1 maand gedroogd bij zo'n 14°, zo ongelofelijk zalig zacht dat is? Jongens toch!

Hendrik Dierendonck

Stelde de twee keer dat ik aan zijn culinaria-dis mocht aanschuiven nooit teleur: Mario Elias van Le Cor de Chasse. Op een schilderspalet - ja dat is mijn duim - presenteerde hij een compositie met 'duif, foie gras, en rode biet' in de hoofdrol. Daarbij kwam nog een emulsie van sjalot en wat stukjes popcorn. Zo mogelijk bij de lekkerste bereidingen van duif ooit door mij verorberd, dat ik bijna vergeten was dat rode biet niet echt mijn vriend is.

Duif met foie gras en rode biet

't Is dat het bescheiden porties zijn want anders eet ik doorgaans niet zoveel, laat dat duidelijk zijn. Met het stukje 'gegrilde wagyu met kruiden, Zwitserse bergen Gruyère, koffie-olie en tonka'  van Pascal Devalkeneer van Le Chalet de la Forêt werd er een eind gebreid aan onze sessie hartige gerechten. Een mooi krokant korstje en op de koop toe lekker mals vlees, alleen jammer dat mijn stuk kouder geserveerd werd dan een doorgaanse lentedag in 2013. Ach, als het dan nog smaakt zal het warm zeker niet teleurstellen.

Gegrilde Wagyu met kruiden en Zwitserse bergen Gruyère, koffieolie...

Met zijn dessert, 'fresh chocolate & hot street waffle' zat Jean-Philippe Darcis er boenk op. Een wafel, zeker in het Brusselse, dat is de zowat de essentie van streetfood. Doe daar een frisse mousse van chocola, een stukje appelsien, een marshmallow en wat spongebij en je hebt genoeg componenten om een pareltje af te leveren. Wat mij betreft mag onmiddellijk in een wettekst gegoten worden dat Brusselse wafels vanaf heden alzo geserveerd dienen te worden.

Fresh Chocolate & Hot Street Waffle

Een laatste dessertje zou nog net lukken zolang het maar niet te zwaar was. Als patissier weet Marc Ducobu dat natuurlijk als geen ander. Zijn - hou je vast, het is een mondvol - 'room van platte kaas, mango en passievrucht, Cointreau Cuisine, gekarameliseerde coeur de palmier, vanille Guimauve, duo citroen en limoenschuim met mango coulis en een witte chocoladekrul' was van een dergelijke luchtigheid dat wij er ten stelligste van overtuigd zijn dat dit in één of ander labo tot stand is gekomen waar men alle wetten van de zwaartekracht tart. Ogenschijnlijk 'gewoontjes' maar dat was slechts schijn.

Room van platte kaas en mango en passievrucht, Cointreau Cuisine

Eigenlijk mag niemand er nog van opkijken dat ik het ontzettend naar mijn zin had op Culinaria. Heb je deze culinaire hoogmis gemist dan is de kans groot dat je dit volledig aan jezelf te danken hebt. Ik kijk alvast uit naar de volgende editie, indien mogelijk pik ik nog een van de 'culinaria goes on tour' data mee door. Laat me u aanraden hetzelfde te doen.

Gault Millau 2013

Zo rond november, dat is traditiegetrouw de periode dat gidsen allerhande u 's lands beste restaurants proberen aan te smeren middels hun nieuwste uitgave. Perfecte timing natuurlijk want de feestdagen staan voor de deur en laat je net voor die ene nonkel niet weten wat kopen. Waarom geen culinaire gids?

Om het een beetje interessant te houden - ach kijk, Hof van Cleve blijkt al voor de tiende keer op rij het beste restaurant - vallen er naast koksmutsen en quoteringen op 20 tevens enkele eretitels en thematrofeeën te rapen. Een bloemlezing:

* Kobe Desramaults van In De Wulf schiet de hoofdvogel af, hij mag zich met recht en rede 'Chef van het Jaar' noemen. Zijn restaurant - nog 10 keer slapen en we kunnen er gaan proeven - krijgt samen met Hertog Jan een score van 18,5 op 20 toegedicht.

* Olly Ceulenaere rijft met Volta de prijs voor 'het beste groentenrerstaurant van Vlaanderen' binnen en dan was er nog die derde Flemish Foodie die van geen vermelding wou weten. Niet dat ze daar rekening mee gehouden hebben, wat niet zo netjes is.

* Veranda in Berchem, nog zo'n favoriet die weet te scoren en wel in de categorie 'Beste prijs / plezier verhouding'. Geen idee hoe ze dat in hemelsnaam meten maar soit, het is Davy met veel plezier gegund.

* 'Beste gastvrouw van het jaar', 'Beste Aziatische restaurant', 'Mooiste terras', 'Beste wijnkaart', 'Beste dessert', 'Italiaanste Italiaan', 'Jonge topchef'... Volgend jaar nog meer categoriën. Ik wil er gerust enkele mee bedenken!

Antwerpen Proeft 2012

Na Gent vorige week, lijkt het wel alsof Antwerpen deze week de fijne foodblog Coolinary inpalmt. Er is namelijk 't een en 't ander bekend gemaakt over Antwerpen Proeft, het grootste culinaire festival van België.

Antwerpen Proeft Banner

Zo wordt de nog niet zo lang geleden ingeweken topchef Viki Geunes de nieuwe ambassadeur van Antwerpen Proeft / Taste of Antwerp. Twee jaar lang, tot en met 2013 zal de tweesterrenchef  mee het gezicht bepalen van het grootste culinair festival van België. Hij neemt de scepter over van Roger van Damme, bekend van Njam tv, kookboeken en restaurant Het Gebaar. De zesde editie van Antwerpen Proeft heeft plaats van 16 tot 19 augustus 2012.

Geunes heeft er alvast zin in. "Antwerpen beleeft vandaag een gastronomische boom. Dat mag ook," lacht de chef-kok van 't Zilte in het MAS. "Het is een voorrecht om Roger te kunnen opvolgen als ambassadeur. Antwerpen Proeft is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een nationale vaste waarde voor fijnproevers en lekkerbekken." Het evenement kreeg 120.000 bezoekers over de vloer in 2011. Elk jaar werden meer buitenlandse gasten verwelkomd. "Maar dat betekent niet dat je op je lauweren rust," vervolgt nieuwbakken boegbeeld Geunes. "Een open geest en evolutie zijn belangrijk. Of je nu een zaak hebt of een festival organiseert. Zo lanceert Antwerpen Proeft voor restaurants een fris, nieuw soort van samenwerking. Daardoor wordt meedoen aan Proeft ineens voor álle creatieve chef-koks uit het Antwerpse en voor álle goede restaurants mogelijk, inclusief een mooie return. Hier is een nieuwe hit in de maak."



Viki Geunes & Roger van Damme



Daarnaast zal Geunes op Antwerpen Proeft weer te zien zijn bij De Chéfs. Dit deel-evenement ging in première in 2011 en kende een enorm succes. Restaurants met een topquotering in gids Gault&Millau bieden bij De Chéfs zowel uitgebreide arrangementen als proevertjes van niveau aan. Gastronomisch monument Johan Segers van ’t Fornuis stond op de affiche. Net als Olivier de Vinck, die met Kommilfoo recent een ster kreeg bij Michelin.

Roger van Damme wordt ere-ambassadeur van Antwerpen Proeft. Johan Segers mocht zichzelf al ere-ambassadeur noemen. Antwerpen Proeft en het Bollekesfeest delen ook van donderdag 16 tot en met zondag 19 augustus 2012 de spotlight. Locatie blijft de Vlaamse Kaai en Waalse Kaai. Toegang gratis.

Volta Gent - Lunch

Drie Flemish Foodies op twee dagen tijd, het is ons niet gelukt. Reden hiervoor was het jammerlijke feit dat ik de overvolle reservatieboek van De Vitrine schromelijk onderschat had. Ach, zo hebben we toch weer een restaurant om op het lijstje voor 2012 te zetten. Er waren de lunch en de goestjes bij J.E.F die hier eerder aan bod kwamen, en toen was er ook nog de lunch in Volta. Het ‘goei leven’, wij zijn er niet vies van. De laatste keer met Bruut! van de Flemish Foodies was het hier nog een halve bouwwerf maar nu, bijna 2 jaar na datum, was daar uiteraard niks meer van te merken. Heel knap opgekalefaterd die oude electriciteitsomvormingscentrale. Stoelen, tegeltjes, houtwerk, gigantische luchter, het industriële aspect,… alles netjes met elkaar in balans wist vriendin te zeggen. Het voelde vooral ook goed aan.

Luchter

Lunch bij Volta, dat zijn 4 ‘snakxx’ en een hoofdgerecht. Een dessertje kan je optioneel bijbestellen. Handig is dat die lunchkaart online te downloaden valt. Onhandig is dat ik dat vergeten te doen ben, waardoor ik nu voor mijn 'ervaringsbeleving' op mijn lekke geheugen dien terug te vallen. Of op een inderhaast getrokken foto net voor ze onze Champieter kwamen brengen. Als die er al volledig opstond natuurlijk. Het is wat het is.

Kaart, boter, kruidenboter

Zo met drie of meer borden komen aanlopen, tof dat je dat kunt enzo, maar een mooie grote plateau gevuld met allerlei lekkers maakt toch net dat ietsje meer indruk. De ‘snakxx’ waren gearriveerd en dat deden ze dus gelijktijdig. Het 'pastinaaksoepje' ging als eerste voor de bijl en kreeg de goedkeurende zegen van vriendin,  ten huize Coolinary nog steeds de ongekroonde koningin van de soep. Een eretitel die ze dag na dag met verve draagt trouwens. Geen foto's wegens leeg kommetje, helaas.

Toen ik een jaar of 10 was vond ik vissticks geweldig omdat die ‘kapitein’ op tv toch wel indruk maakte. En ook omdat alle kindjes dat doorgaans gewoon lekker vinden. Nu ik 34 ben denk ik daar uiteraard anders over, tenzij die ‘fishsticks’ vanachter de glazen keukenwand bij Volta tevoorschijn worden getoverd. Geen idee of zijn keukenkompanen hem chef noemen dan wel kapitein Olly, maar dit was zo goed? Crunchy jasje, de  vis een beetje sappig, niet normaal. En dan die tartaar... Toen er van de fishsticks niet meer dan wat goudgele kruimels over bleef heb ik, voorzichtig toen niemand keek, het potje tartaar met mijn vingers leeg geschraapt. Schandalig lekker noemen ze dat.

Fishsticks, tartaar

Er was een tijd dat vriendin zich absoluut niet zou wagen aan een ‘terrine van konijn’ wegens zo’n pluizige rakker als huisdier. Het beest noemde ‘Dahlia’, naar het rockgroepje van haar vriend de bassist. Die basgitaar hangt ondertussen al een tijdje aan de wilgen, het konijntje is niet meer en vriendin eet verdorie alles netjes mee. Fris subtiele smaken, een tikkeltje pittig dankzij de mosterdkaviaar.

Konijnterrine

Als laatste was er nog een salade van witte kool en rucola en – ik doe een gokje – forel. ’t Is dat ik niet zo’n grote fan ben van slaatjes, en witte kool moet zo ongeveer hetzelfde effect op mij hebben dan kryptoniet op superman, maar dat terzijde. Een slaatje dus, absoluut niets mis mee, al ging mijn voorkeur meer uit naar de andere drie hapjes. Een kwestie van smaak, want vriendin liet het haar allemaal met plezier welgevallen.

Salade, witte kool, forel

Het hoofdgerecht,  ‘schelvis met boterraapjes en – help, ik moet weer gokken -  een crème van aardappels’ mocht er ook wezen. Zachte vis, heerlijke boterraapjes met een beetje bite, een smeuïge spiegel crème, en wat groensels. Die titel van Gault Millau, 'ontdekking van het jaar', hebben ze hier duidelijk niet gestolen. "Ach, we koken alleen maar een beetje", wist Olly toen ik hem er achteraf nog mee feliciteerde. Klasse!

Schelvis, boterraapjes

Schrijf maar op, de combinatie 'butternut, mandarijn, speculaas, vanille' is fantastisch. Fan-tas-tisch zeg ik u! Het ontbrak ons aan voldoende superlatieven toen de ober ons verdict vroeg.

Butternut, vanille, speculaas

En dan hadden we de peer, die acht uur heel zachtjes gegaard werd, nog niet geproefd. Op zich al niet te versmaden, en in combinatie met de specerijen en het gezouten karamelijs nog zoveel beter. Afsluiten doe je bij Volta duidelijk in stijl, ongeacht welk dessert je ook neemt.

Peer 8 uur, gezouten caramelijs, specerijen

Over een ouderwets tasje thee mijmerden we wat na over deze lunch. Er volgde nog een praline met een  lopende vulling van yoghurt en peer - in een keer opeten werd ons aangeraden - waarna we makkelijk tot het besluit kwamen dat we ook hier met alle plezier nog vaker terug willen komen. En dat het zeker geen eeuwigheid meer hoeft te duren. 

Praline yoghurt peer