Venuez Hospitality Awards 2015 - the winners are...

Vorige maandag werden in de Eskimofabriek in Gent de Venuez Hospitality Awards uitgereikt. De organisatie van deze awards ligt zoals de naam reeds doet vermoeden in handen van Venuez, het Belgische Hospitality magazine bij uitstek.

Net als vorig jaar mocht 'Sid Frisjes' categorie 'Best Bar Concept' voor zijn rekening nemen, wat maakte dat ik in de aanloop van de awards te spotten viel in bars van Brugge tot Antwerpen en Oudenaarde tot Gent. Na een stevige deliberatie kwam de Antwerpse bar The Dirty Rabbit als winnaar uit de bus. Zowel hun concept - het meest doorgedreven van alle 5 de genomineerden - als een onfeilbaar gevoel voor hospitality gaven hier de doorslag. Vijf sterke kandidaten, maar slechts één winnaar.

Een zichtbaar geëmotioneerde Dries Botty, barman van The Dirty Rabbit, mocht later die avond ook de award voor 'Best Bartender' in ontvangst nemen. Mooi om te zien was dat de overige aanwezige bartenders er als de kippen bij waren om hun vakbroeder te welgemeend te feliciteren. Mooi!

We schrijven december 2014. Ondergetekende stond met wat later als 'Gourmet Hotdogs' door het leven zou gaan het mooie weer te maken op een pop-up markt in Turnhout. Met ronkende namen als The Bicky Minaj, The Kevin Bacon, The Bob the Builder... was het voor smulpapen en vrienden wel duidelijk. Een pand huren in Antwerpen, concept uitwerken en vervolgens scoren.

 

Dat de vrienden smulpapen gelijk kregen heeft u de laatste 8 maanden uitgebreid in de krant gelezen. Jeroen Meus met zijn Würst maar ook Frank & Brut waren niet uit het nieuws te branden. Kiarash Nabavieh van Frank & Brut mocht uit handen van Tom Palmaerts (check het boek Futures dat hij met Herman Konings en Joeri Van Den Bergh schreef) de 'Dare Devil Award' in ontvangst nemen.

Nog een winnaar die me na aan het hart ligt, Old Fashioned uit Gent die 'Best Cocktailbar' achter hun naam mochten schrijven. Wat Steve en de zijnen in die uiterst gezellige kelder doen vind ik echt schitterend. Een must-visit wanneer je in Gent bent.

Didier Van Den Broeck mocht dan wel nipt achter het net gevist hebben in de categorie 'Best Bartender', deze van 'Rookie of the Year' was hem helemaal op het lijf geschreven. Zondag 20 december viert zijn bar Dogma zijn tweejarig bestaan. Reden genoeg om naar Antwerpen af te zakken.

De overige winnaars waren Colonel (Best Restaurant Concept), Familie Michiels, Kolombo (Best Coffee Concept), Hotel Van Cleef (Best Hotel Concept), Den Bonten Os (Best Restyling) en Silo's (Best Hospitality Concept). Allen gefeliciteerd!

Flemish Food Bash n° 3 - Gent

De tweede editie van Flemish Food Bash was er eentje met een indrukwekkende line-up. Een knallertje om over naar huis te schrijven, aldus de aanwezigen. Nu zondag, 15 november 2015, staat Flemish Food Bash nummertje drie op het programma. Tenzij de natuur stokken in de wielen steekt is ondergetekende ook van de partij. Eindelijk!

 

Ook deze keer weer een tot de verbeelding sprekende line-up. Wat eten betreft wordt het een aangenaam weerzien met Jeroen De Zeeuw van Simple, staat restaurant Souvenir hier met een dikke stift aangestipt, en wil ik vijf jaar (!!!) na m'n laatste bezoek aan De Godevaart hier zeker iets proeven. En dan zijn er nog een pak te ontdekken chefs / restaurants zoals oa Rock-Fort, Bistro Bruut, Boury, La Durée... noem maar op.

 

Kijk ik mogelijk nog harder naar uit dan de fijne selectie chefs, het indrukwekkende lijstje aanwezige bartenders. Sofie van Sofie's Livingroom, La Familia Van Ongevalle van The Pharmacy, Dries van The Dirty Rabbit en zowat de hele Gentse connectie met ondermeer het dynamische duo (Vitas & Jurgen) van Uncle Babes, Steve van Old Fashioned, de Jigger's posse en Tom van The Drifter. En dan zijn er nog enkele fijne buitenlandse gasten zoals Remy van Little Red Door en Timo & Tess van Door 74. De moeite, ik dacht het wel!

 

Koffie, bier, tattoo artists en muziekjes tot de vroege uren... u weet waarheen deze zondag!

San Pellegrino Young Talents - Volta, Gent

Dat San Pellegrino de vinger aan de pols houdt wat betreft het reilen en zeilen in de culinaire wereld is een understatement. Zo is er jaarlijks de uitreiking van de Worlds Best 50, gaat men op zoek naar de Best Young Chef, en eert men met hetzelfde sprekende gemak ook 's lands Young Talents.

 

Om het verschijnen van de 'San Pellegrino 50 Young Talents' gids in de kijker te zetten, mochten tal van foodbloggers zo'n jonge chef aan huis verwachten of hem/haar een bezoekje brengen en het restaurant. De mij toegewezen chef was de rotgetalenteerde Davy De Pourcq van restaurant Volta in Gent.

 

Omdat ik zowat de laatste ben om de schaarse vrije tijd van een jonge chef op te eisen, kwamen we overeen dat hij niet in onze keuken zou koken, maar we tot Gent zouden rijden. Een bezoekje aan Volta, dat was alweer van het Flemish Foodie spektakel BRUUT! in 2010 en een geweldige lunch in 2011 geleden. Om maar te zeggen dat we er met veel plezier naar uitkeken.

 

De grote open keuken met zijn intense bedrijvigheid, de indrukwekkende luchter die uitnodigt om af en toe een blik in de hoogte te werpen en de sfeervolle bar op het eerste verdiep die zich perfect leent om je aperitief te nuttigen... Volta is en blijft een pracht van een zaak.

 

Het aperitiefje in de bar, een negroni voor mij en een cava voor Ann, lieten we ons welgevallen, net als de kleine smaakbommetjes (een gin tonic ijspastille met bergamot, kroepoek met basilicum en een meringue van rode biet met crème van kip) die erbij geserveerd werden.

 

Alvorens de menu aan te vatten stonden er ons nog twee mooie hapjes te wachten. Het krokant gepaneerde stukje vis deed direct denken aan ons eerste bezoekje aan Volta. Het tweede hapje was een pittige (jalapeño) escabeche van mossel die alle eerder gegeten 'mosselen in zuur' onmiddellijk deed vergeten. Mooi, en het echte werk moest nog starten.

 

Samen met het brood en de speels gepresenteerde boter (twee flinke dotten op een gekoelde steen) kregen we een mooi vormgegeven menukaartje aangeboden zodat we steeds netjes konden volgen wat er ons werd voorgeschoteld. Ook altijd handig als je achteraf een verslag dient neer te pennen.

Na de stoet amuses en hapjes stonden ons vijf hartige bereidingen te wachten, vier met vis / schaaldieren en eentje met eend. De oesterbereiding (oester, guava, aardpeer) mocht de spits afbijten en was meteen een schot in de roos. Denk zilt (oester), fris (guava, komkommer) en aards (aardpeer) in mooie harmonie, het bord een plaatje.

Ook het gerecht met makreel (makreel, miso, koolrabi),  dankzij de Volta opdruk ideaal om te delen op Social Media, wist meer dan te bekoren. Miso & Makreel, in ons huishouden altijd een gouden combinatie.

De bedrijvigheid van het jonge keukenteam achter de glazen wand - altijd druk in de weer - was een lust voor het oog. Davy zelf kwam zich nog tijdens de maaltijd vergewissen of alles in orde was. Straf toch dat je op zo'n jonge leeftijd niet alleen de pannen van het dak kookt, maar ook nog eens een brigade onder controle weet te houden.

Een verrassend gerecht was deze met de mooie meid (mooie meid, courgette, curry) waarbij de verschillende soorten curry een hoofdrol opeisten echter zonder te overheersen. Een zalige geur, een mooi stuk vis, crème van jonge wortel en dan die fijne, met jonge groene kruiden op smaak gebrachte couscous. Top!

Ook het extra gerecht (langoustine, kafir thom kha kai) zocht zijn heil in exotische oorden en was een toonbeeld van smaakbeheersing van de jonge chef. Hetzelfde kon gezegd worden van het laatste hartige gerecht (wilde eend, pastinaak, blauwe bes), een mooie wildbereiding als ode aan de herfst. 

 

In afwachting van het dessert kregen we ieder twee kleine glaasjes voorgeschoteld, eentje met gin en groene appel, het andere een caipirinha granite met komkommer en ananas. Omdat de Bob van dienst zijn taak ernstig nam mocht Sid Frisjes alle vier de glaasjes soldaat maken. Direct ook mijn excuus dat ik absoluut niets genoteerd heb van het nochtans puike dessert (pruim, groene appel, amandel)

 

Volta, ik vraag me af hoe het komt dat ons laatste bezoekje alweer zo lang geleden was. Het culinaire luik is letterlijk om 'over naar huis te schrijven' en tafelen in dit sfeervolle kader kan ook tellen als aanrader. Tel daarbij de fijne muziekjes die op de achtergrond gedraaid worden en het aanstekelijke geroezemoes wat maakt dat je hier meer dan op je gemak zit, en we spreken al snel van een topadres. 



Thee voor de dame, een glas water voor mijnheer en friandises voor iedereen. Hoera! Ondertussen zagen we vanuit onze ooghoeken hoe de machine in de keuken een versnelling hoger ging draaien. De nacht lonkte en niemand zou vertrekken alvorens de keuken opnieuw spic & span was.
 

Alvorens onze kar richting het verre Turnhout te draaien was er nog één kleine verplichting, een foto met de chef. Op die ene keer dat ik  Ferran Adrià tegen het lijf ben gelopen na, ben ik nog nooit met een chef op de foto gegaan gok ik. Tot groot jolijt van onze beide dames stonden we een beetje onwennig te draaien aan de pas voor die foto, maar kijk, Davy staat er geweldig op!

 

Volta
Nieuwe Wandeling 2 B
9000 Gent
T 09/324 05 00
info@voltagent.be

Cochon de Luxe, Gent - Foodporn aan het glazen straatje

Mijn culinaire escapades mochten in het verleden enkele malen het pad kruisen van Tom van Lysebettens, iemand wiens naam al snel voorafgegaan wordt door de woorden ‘jong' en ‘beloftevol’. Er was die eerste keer in Eat Love Tastings, een half jaartje later gevolgd door een heuse bloggersinvasie in Coeur d’Artichaut. Via social media bleef ik sindsdien netjes op de hoogte van het reilen en zeilen in ’s mans leven. Trouwen, een baby en sinds vorige week ook een eigen zaak die hij met zijn wederhelft Alison Roels bestiert.

 

Alvorens de deuren van hun restaurant Cochon de Luxe – onthoud die naam – voor het grote publiek te openen, draaide de gouden tandem een week voor familie, vrienden en kennissen. Een soft opening heet dat, iets wat starters de ruimte geeft om voor een vergevingsgezind publiek de laatste pijnpuntjes weg te vijlen mochten die er al zijn. Met veel plezier namen wij plaats aan het ons toegewezen tafeltje aan de raam met zicht op ‘het Glazen Straatje’. “Animo verzekerd” aldus Alison. Geen loze woorden, zo mocht blijken!

Bij het plaatsnemen aan de correct gedekte tafel viel ons alvast het eerste hapje, een flinterdun krokantje van Gruyère, op. Een ideale knabbel bij het bestuderen van de menukaart (4, 5 of 6 gangen voor respectievelijk 45, 55 en 65 €). Als aperitief kozen we voor een glaasje champagne dat het gezelschap kreeg van twee verfijne hapjes. Het eerste was een smaakbommetje op basis van 'grijze garnaal', het tweede een interpretatie van 'Gentse kop met pickles'. Dagen zonder Vlees, vandaag even niet.

Het mag allicht niet verbazen dat we voor deze eerste kennismaking met Chochon de Luxe kozen voor de volledige zes gangen. Zo uitnodigend de ganse menu, zo gezwind ook de service gedurende de gehele avond. 

 

Starten deden we met een  'tartaar van oester met gemarineerde komkommer, op smaak gebracht met jonagold en chorizo'.  De uitnodigende geur van deze verfrissende bereiding was een voorbode voor de smaaksensatie die volgde. Zilt, zoet een tikkeltje pit... fan!

 

Het gerecht op basis van 'Cevenne ui, Saint-Maure de Touraine, gerookte look, pancetta en brioche' was een gedurft pareltje. De smaken absoluut top, het addertje onder het gras de asgrijze crème van de met houtskool bestoven geitenkaas. Heel even overwogen we een extra bestekje bij te vragen om al het lekkers uit het bord te lepelen, maar het kraakverse brood dat tijdig werd bijgevuld voldeed perfect.

Daar zit je dan, 'content gelijk een varken in een poel modder', terwijl je door de kersverse zaakvoerders voorzichtig werd aangemaand om vooral kritisch te zijn. Dat het stuk kabeljauw - zeker als je voor zes gangen kiest - royal geproportioneerd was, verder kwamen we niet. Eerlijk, die service swingde als een tiet op een dansavond. En dan hadden we nog geen lof gesproken over de fijne achtergrondmuziekjes...

Ik zou natuurlijk in geuren en kleuren kunnen vertellen waarom de 'Pas de Rouge met gekonfijte radijs, hazelnoot en bonenkruid' één van mijn favorieten van de avond was. En dan waren we nog niet aan de dessertjes toe - 'Mango, passie, kokos' en 'Superchocolade' - ook daar niets dan lof. Nee, misschien moet ik jullie even op je honger laten zitten, de kans geven om het 'luxevarken' zelf te ontdekken. Altijd leuker, zoveel is zeker.

 

Het aantal toevallige passanten dat zich die avond à la minute van een tafeltje probeerde te vergewissen was niet op één hand tellen. En dan stonden er al meer dan 1.000 reservaties 'in den boek'. Van een vliegende start gesproken. May the forks be with you, het was zelden zo gemeend!

Uncle Babe's Burger Bar - Gent

Dat het ccasionele bezoekje aan Gent zoals steeds gepaard gaat met een gezonde dosis keuzestress moet ik de foodies onder jullie niet vertellen. 't Is dat de vrienden van Venuez me richting Uncle Babe's Burger Bar stuurden als jurylid voor de Venuez Hospitality Awards, anders was ik er tot op de dag van vandaag allicht nog niet geraakt. En eerlijk, dat zou meer dan jammer zijn.

 

Het was een vroege zaterdagnamiddag in oktober toen we onze tocht doorheen het Gentse aanvatten met een bezoekje aan Uncle Babe's. Aangezien van mij verwacht werd dat ik de zaak aan een uitgebreide checklist zou aftoetsen, laten we de terrastafels die baden in de herfstzon voor wat ze zijn en nemen we binnen plaats aan een tafel met een goed overzicht over de bar. We worden door een dartele dienster welkom geheten en krijgen alvast een glaasje water. Bij het opnemen van onze bestelling weet ze ons te melden dat er zo vroeg op de dag nog geen cocktails zijn, iets waar we alle begrip voor hebben.

Met plezier zien we de blondine wat later terug aan tafel verschijnen met onze bestelling. Een vleesloze optie voor mijn vegetarische disgenoot en een 'Horse Eye Burger' voor mezelf. Een sappige hamburger, krokant spek, een spiegelei, dikke gebakken aardappelwedges en dat alles tussen een kort gegrild sesambroodje. Hier kennen ze duidelijk iets van hamburgers! Bestek komt er bij Uncle Babe's niet aan te pas en dat treft, het eten is om duimen en vingers bij af te likken.

Uncle Babe's Burger Bar, Gent - Horse Eye Burger

Omdat cocktails nog niet aan de orde zijn besluiten we richting De Superette te trekken. Nog voor we daar arriveren krijg ik een sms van Melanie dat ik bij Uncle Babe's zeker de gefrituurde uiringen moet proeven. Een retourtje dringt zich op! Na de Superette passeren we Magic, Jigger's en The Drifter alvorens terug bij Uncle Babe's Burger Bar te belanden. We nemen er plaats aan de indrukwekkende toog.

 

De Ijslandse barman, een vervaarlijk ogende Viking krijgt van ons vrij spel om ons twee cocktails te maken en ook de gefrituurde uiringen worden besteld. Goed nieuw voor mij, de vegetariër lust geen uiringen waardoor ik het fikse schaaltje goud krokanten plezier zelf mocht verorberen. Een feest!

Uncle Babe's Burger Bar - Cocktailtime

Uncle Babe's is een aangename American Diner, but not as we know it. Vergeet de cliché elementen die je her en der in een dergelijk kader wel eens aantreft. Uncle Babe's is een hippe keet, heft een mooie sfeervolle inrichting, een in het oog springende centrale toog, de obligatoire pot koffie en burgers en cocktails om u tegen te zeggen. Een bezoekje meer dan waard!

Uncle Babe's
Sluizekenstraat 2
9000 Gent
T - 09/278 89 19

Restaurant Publiek - Gent

Er kwam geen helderziende aan te pas om te weten dat Olly Ceulenaere ooit als kapitein aan het roer zou staan van zijn eigen schip. Net zoals zijn twee spitsbroeders – de genaamde heren Desramaults en Blanckaert, u allen bekend – vaart ook de derde Flemish Foodie sinds kort geheel onder eigen vlag. Het was een kwestie van tijd en sinds enkele weken is restaurant Publiek dus een feit. Reden genoeg om richting Gent te trekken.

Dat we ruim de tijd namen om te aperitieven in Jigger's, een gewoonte als we op bezoek zijn in de Arteveldestad, wil niet zeggen dat we ook maar overwogen dit in Publiek over te slaan. Vermouth, cava, tomatensap... het bonte gezelschap liet het zich vrolijk welgevallen. Hierbij kregen we brosse koekjes met een sausje op basis van walnoot gepresenteerd. Fijn, smaakvol... de toon was gezet.

Restaurant Publiek, Gent - Aperitief

Naast mijn vriendin bestond het tafelgezelschap uit twee Gentse lekkerbekken en zoals het deftige foodies betaamt hadden zij in de openingsweek Publiek reeds bezocht. Dat het botertje bij het brood van een opperste klasse was verzekerden ze ons en dat bleek niet gelogen. Het werd een alleraardigst torentje boter boordevol lekkers – denk zaden, pitten, bieslook - dat qua looks moeiteloos de mooiste kaasjes naar de kroon steekt. Het kreeg het gezelschap van een gevierendeeld brood dat werd gepresenteerd op een schoteltje met een soortement jute zak waarvan de vulling – vraag ons vooral niet hoe maar werken deed het wel – fungeerde als warmhouder. Straf, zowel het brood, de boter als die vernuftige warmhouder.  

Restaurant Publiek, Gent - Brood, boter, zeezout

Het is gezellig tafelen trouwens in Publiek. Van de open keuken als subtiele eyecatcher tot de robuuste betonelementen, van de centrale toog tot de oude stoelen die doen herinneren naar ver vervlogen schooltijden, het plaatje klopt. Zonder de minste twijfel het resultaat van twee mensen die volledig hun zin kunnen doen.

Dat merk je ook aan de menu – één vaste menu voor het diner aan 55 € - welke gepresenteerd wordt op een luttel blaadje gerecycleerd papier. De wijnkaart, met keuze zowel per fles als per glas moet de meest frisse zijn die ik in jaren heb gezien. Zowel voor wit als rood zijn er vier onderverdelingen voorzien - uitbundig Publiek, curieus Publiek, klassiek Publiek en trouw Publiek - aan u de keuze in welke u zich het beste kunt terugvinden.

Kelly Dehollander, de vriendin van Olly, kweet zich perfect van haar taak als gastvrouw en kwam met de nodige flair (en op de hipste sneakers van het westelijke halfrond) onze bestelling opnemen. Gulzig als we zijn lieten we ons onder het motto ‘zo veel mogelijk genieten’ met veel plezier het optionele extra gerechtje aanprijzen. En of we er zin in hadden!

Restaurant Publiek, Gent - De wijnkaart

  

Het was Olly die het eerste gerecht kwam inzetten, 'een tartaar van rund met rode biet, crunch van pitten en zaden, een pikant sausje en pittige mosterdsla'. De keuken mag dan wel de comfort zone van de chef zijn, ik weet het wel te smaken als de keukenbrigade zelf de gerechten in de zaal komt voorstellen. Niemand die de passie voor een bereiding beter kan overbrengen dan de persoon die achter het fornuis stond. Die rundertartaar, die wist trouwens zeer te smaken!

Restaurant Publiek, Gent - Rundertartaar met rode biet

'Een mooi stuk correct gegaarde schelvis, boerenkool met bite, enkele fijne tapijtschelpjes en een smaakvolle jus van karnemelk', ook het tweede gerecht wist ons te bekoren. In het glas een mollig smakende Saint-Josephe 'Fruits d'AVilleran' uit de Côtes-du-Rhône. Een mooie keuze.

Restaurant Publiek, Gent - Schelvis, tapijtschelp, boerenkool en karnemelk

Twee gerechten, meer had het keukenteam van Publiek niet nodig om mij voor hun creaties te winnen. Gerechten met de focus op de pure smaken van zijn bestanddelen, vaak niet meer dan een handjevol mooie ingrediënten. De kunst van het weglaten, daarvoor mag je zonder problemen het extra gerechtje op basis van 'skrei, aarpeer en gebrande sjalot' als toonvoorbeeld nemen. Blij dat wij van het gulzige type zijn.

Restaurant Publiek, Gent - Skrei, aardpeer, sjalot

Dat ik een fan ben van makreel is een understatement.  Een goedkoop en veelzijdige vis, een plezier om op te vangen en op de koop toe een geweldige smaakbom. De 'puree van Rouge de Flandres met gerookte makreel en ingelegde zandwortel' was dan ook een schot in de roos. Knapperige stukjes gele en oranje wortel, heerlijk rokerige makreel en een roderoos pureetje om u tegen te zeggen van een zeldzaam aardappelras. Waauw!

Restaurant Publiek, Gent - Makreel, rouge de flandres, zandwortel

Als hoofdgerecht kregen we 'een rundslonghaas met een smeuïge crème van look, champignon en praliné van hazelnoot' voorgeschoteld. 's Werelds grootste vleeseter zal ik allicht nooit worden, een mooi stukje onglet gaat er altijd wel in. En die crème van zachte look, wat was dat allemaal? Om duimen en vingers bij af te likken.

Restaurant Publiek, Gent - Longhaas, champignon, zachte look, hazelnoot

Geloof me, ik heb getwijfeld over de door Het Hinkelspel geaffineerde kazen, maar het is bij een dessert gebleven. Twee desserts om precies te zijn want op één been kan een mens niet staan. Het eerste werd een 'peer in rode wijn, platte kaas en meringue van speculaaskruiden'. Absoluut niets mis mee. Een mooie balans tussen fris en kruidig.

Restaurant Publiek, Gent - Peer in rode wijn, platte kaas en speculoos

Als tweede dessert verscheen er een bordje met 'in Calvados gegaarde Cox-appel, granité van geuze en crème van witte chocolade'. Hoewel ik een geweldig liefhebber ben van geuzebieren werd ik niet direct door die granité omvergeblazen. Als het dat maar is...

Restaurant Publiek, Gent - Cox-appel, geuze en chocolade

 

Indien je net als mezelf geen kei bent in het ruim vooraf reserveren van een tafeltje in je restaurant naar keuze, dan heb je allicht al ettelijke spontane restaurantbezoekjes in rook zien opgaan wegens volledig volgeboekt. Weken tot maanden vooraf volgeboekt zelfs.

 

Niets van dat alles bij restaurant Publiek waar een kwart van de couverts wordt vrijgehouden voor de ‘late beslissers’. Deze plaatsen worden op de dag zelf vrijgegeven, een telefoontje vanaf 10.30h volstaat. “Een bewuste keuze”, aldus Kelly Dehollander, “want tijdens de verbouwingen aan het restaurant hebben we maar wat vaak aan de lijve mogen ondervinden dat ter elfder ure reserveren niet altijd een optie is”.

 

Restaurant Publiek

Ham 39, 9000 Gent

T - 09/330 04 86

Online reserveren

Zondag en maandag gesloten

Coolinary 2014, een vooruitblik!

En hup, 2014 is een feit! De digitale cijfers op de badkamerweegschaal hebben een robbertje uitgevochten en de winnaars lijken de cijfers 4 en 8 te zijn. Komt gevaarlijk in de buurt van de 85 kilo denk ik dan, waardoor er zich tegen beter weten in ‘een goed voornemen’ opdringt. 10 kilo eraf, there, I’ve said it! Sporten versus het fel gevreesde diëten of erger, een combinatie van de twee, ik moet het zo nog een beetje uitvogelen wat het gaat worden. Het openen van weddenschappen op de goede afloop is uiteraard toegestaan, maar koppel er eventueel wel een ‘bonus’ aan voor het slachtoffer van dienst zijnde mezelf. Een beetje motivatie helpt altijd.

 

Amper twee dagen ver in het nieuwe jaar en ondertussen zit ik wel naar goede traditie enkele restaurants bijeen te pennen welke we (vriendin en ik) dit jaar hopen te bezoeken. Met alvast enkele reservaties op zak mag blijken dat, nu Coolinary zijn 9de jaar (!!!) ingaat, er ook in 2014 goed gegeten gaat worden. Geen idee hoe dit te rijmen valt met bovenstaande ‘actieplan bodysculpting’ al is dat in het slechtste geval misschien een zorg voor volgend jaar. Uitstelgedrag, misschien moet ik daar ook maar eens iets aan doen.

 

Staan de volgende maanden op het programma:

 

Bartholomeus, Heist aan Zee - Als Thomas van Filet Pur het ‘bordje Noordzee’ hier één van de lekkerste dingen ooit vindt, dan is dat een veeg teken aan de wand dat wij dringend onze kar richting kust moeten keren.

 

Publiek, Gent - Olly van de Flemish Foodies die samen met zijn wederhelft onder eigen vlag gaat vliegen, daar kunnen we niet anders dan razend benieuwd naar zijn. Die reservatie zou ondertussen binnen moeten zijn.

 

Spaans Dak, Oud-Heverlee – Sinds ik les kreeg van de genaamde P. Van Der Staey uit het Leuvense staat Spaans Dak genoteerd als ‘te bezoeken’. In 2014 gaat het er eindelijk van komen.

 

Lewis, Hoogstraten - Er ligt hier nog een uitgesteld verjaardagscadeau te wachten en ook de vrienden willen allemaal mee naar Hoogstraten.

 

En dan zijn er nog The Jane in Antwerpen, In de Wulf in Dranouter, Yellow in Brugge, Pure C in Cadzand, en ga zo maar door. Om nog niet te spreken van een mogelijke trip naar Denemarken / Zweden waardoor all things Relae, Noma plots weer 'in the picture' komen. Laat ik met die vier eerste restaurants beginnen. Voor de rest zien we wel.

 

Ieder een smakelijk 2014 toegewenst. En een goede gezondheid, dat spreekt voor zich.

Jef Gent - lunch, mei 2013

Het was alweer een hele tijd geleden maar onlangs stond J.e.f. in Gent nog een keertje op de menu. Zo'n anderhalf jaar geleden, een eeuwigheid als je het mij vraagt, deden we er al een keertje de lunch en de goestjes maar sindsdien was het er niet meer van gekomen. Niets waar een verlengd weekend geen verandering in kon brengen, ook al was de dag voordien het inmiddels van 'vervaldatum' voorziene Oud Sluis aan de beurt. Een mens moet toch elke dag eten, niet?

Ruim op tijd arriveren, post vatten aan de raam en vervolgens alles op het gemak zijn beloop laten gaan. Zalig! In het glas tweemaal ongefilterde bubbels 'Le Petit Beaufort' die we ooit ook in De Veranda geserveerd kregen. Als hapje verscheen er een bordje met 'jonge geitenkaas, rode biet en lavasolie'. Zo ongedwongen kan tafelen zijn, ongegeneerd een bordje delen en genieten. Ondertussen ook een keuze uit de kaart gemaakt, een en ander op elkaar afgestemd en telkens iets verschillend genomen. Kwestie van niet als vorige keer beiden krek hetzelfde te nemen.

Jonge geitenkaas rode biet lavasolie

Volop in het seizoen, dan durf ik me nogal snel tot een bereiding met asperges laten verleiden. Bij dit koud gerechtje kreeg de asperge het gezelschap van twee flinke dotten crème van gekookt ei. De pure smaak van gekookt ei maar een verrassende en gans andere structuur. Straf!

Asperge, ei, sjalot, dragon

Aan de overzijde van de tafel was er tevens een koude bereiding terug te vinden met 'zalm, venkel, dille en citroen' in de hoofdrol. Helemaal naar de tand van vriendin zo bleek want nog voor ik kon proeven - delen is hier toch één van de pijlers van het succes - was het bord volledig leeg. Sneller zijn bleek de boodschap. 

Zalm venkel,dille citroen

Het contrast met de fijn gestileerde bordjes van Sergio een dag eerder kon niet groter maar dit bonkige hoofdgerecht met 'gehakt, warmoes, yoghurt en knolraap', was op maat van elke rechtgeaarde kempenzoon. Geen wonder dat ik maar wat zin in had. De aardse smaken van de snijbiet, het mondvullende van het gehakt, een smaakvol poedertje op de blaadjes en het frisse van de yoghurt wist mij helemaal te bekoren. Stevige kost!

Gehakt, warmoes, yoghurt, knolraap

Ik ben niet de persoon die een gerecht met de overheerlijke Pas de Rouge van Het Hinkelspel aan zijn neus voorbij laat gaan. In tegenstelling tot bij het voorgerecht - te traag, ik weet het - was ik er dan ook als de kippen bij om van vriendin haar 'geroosterde komkommer, pas de rouge, krieltjes en mierikswortel' te proeven. Meer dan in orde, iets dat aan de overkant van tafel bevestigd werd. Het bewijs nogmaals geleverd dat er geen keur aan luxeproducten nodig is om een bord vol van smaak aan te bieden. Patatten met kaas jandorie! 

Geroosterde komkommer, pas de rouge, krieltjes mierikswortel

Omdat ik me van een lunch in C-Jean - toen ook met Jason achter de potten -  een mooi bordje met Damse brie herinnerde besloot ik het dessert te laten voor wat het was en vol te kiezen voor het bordje met kaas.  Pure smaken boven. Twee flinke stukken brie, olie van kervel en sjalot, meer moet dat niet zijn, op een paar kleine bloempjes na. 

Damse brie, kervel, sjalot

Bij het aanblik van het dessert van Ann kon ik niet anders dan vaststellen dat ik mezelf nog altijd zo'n 'dingske' moet aanschaffen om groenten en fruit op een lang lint te snijden. Nodig? Absoluut niet, maar mooi presenteren doet het wel. Naast de granny smith was er verder nog speculaas en vanille-ijs terug te vinden op het bord. 

Appel, speculoos, vanille-ijs

Geen einde van de maaltijd voor vriendin zonder koffie of thee dus zo geschiedde. En omdat ik nu niet direct voor koffie of thee stond te springen even gepolst wat er verder nog als digestief te drinken viel. Het werd de Plantation 20 Year old Anniversary rum die, fles en al op tafel verscheen. Na een eerste keer nippen toch even overwogen om mijn glas onmiddellijk bij te vullen... Een geweldige rum die ik dringend een keertje voor de Home Bar moet aanschaffen. En hij ging ook nog eens geweldig met de popcorn die we erbij kregen. Perfect einde!

Plantation 20 years

Ik ga het u allicht niet moeten zeggen dat ik het wel heb voor de keuken die in J.e.f. geserveerd wordt. Complexloos, toegankelijk en op de koop toe betaalbaar voor ieders budget. Het zou me verbazen mocht u nog niet tot deze Gentse parel geraakt zijn maar indien zo, toch maar eens inplannen denk ik dan. 

J.e.f.

Lange Steenstraat 10

9000 Gent

09/336 80 58 (reservatie enkel telefonisch)

Flemish Food Fest, Dok Gent - tickets beschikbaar

Plotsklaps was het daar, een berichtje in de krant dat de heren Flemish Foodies op 30 juni Dok Gent zouden kapen als waren ze woeste piraten. Ronkende namen, Cauderlier, Gelinaz, Vlaamse beloften, Rock 'n Roll... niet alles was onmiddellijk duidelijk maar de verwachtingen waren wel hoog gespannen. Wij waren er immers tijdens Bruut en Bloot bij en weten deze heren in hun mars hebben.

Flemish Food Fest dus! Als ik de statistieken van net die ene post even onder de loep houdt dan kan het niet anders dan dat u er reikhalzend naar uitkijkt. Sinds vandaag kan je op de voor de gelegenheid uit de grond gestampte website uw ticketjes in de wacht slepen voor een luttele 30 euro. Wat je voor die prijs kan verwachten lees je op exact diezelfde website!

Flemish Food Fest - allen daarheen

Ze waren niet met weinig, de mensen die eens aardig gevloekt hebben toen bleek dat de schaarse ticketjes voor het Gelinaz luik van Flemish Food Fest zo'n 600 € en meer zouden kosten. Als gerespecteerde topkoks vanuit de vier windstreken zich exclusief als fuck komen wagen aan een gerecht van onze Cauderlier - mijn favoriete boek is nog steeds zijn Spaarzame Keukenboek - dan hangt daar nu eenmaal een prijskaartje aan.

Tenzij ik tot het selecte clubje 'foodwriters' zou horen dat aan de dis mag aanschuiven of er zich plots sponsors zouden aanbieden die mijn ticket voor hun rekening nemen - ik neem aan dat u het principe van de onsubtiele knipoog niet onbekend is - zal ik jammer genoeg geen deel uitmaken van deze culinaire ode aan Cauderlier. Jammer, zeer zeker, wat niet wegneemt dat ik met evenveel plezier een dagje op Dok Gent ga rondlopen om te genieten van alles wat wel binnen mijn budget past. Mijn twee ticketjes voor Flemish Food Fest zijn bij deze officieel besteld, ik raad aan dat u dat ook doet voor u het culinaire feestje van het jaar mist!

Coeur d'Artichaut - Gent

Sinds mijn bezoekje aan Eat Love Tastings ergens eind oktober ben ik het parcours van de jonge chef Tom Van Lysebettens een beetje blijven volgen. Facebook, Instagram, Twitter... hoe gaan die dingen. Daarvoor was hij voor mij een nobele onbekende al was het goed mogelijk dat hij mee de hand heeft gelegd aan gerechtjes welke ik in pakweg Het Gebaar, C-Jean of Volta wist te smaken. Met dat verschil dan dat hij  daar telkens het mooie weer mocht maken in de schaduw van de chef van dienst.

Zijn nieuwe keukenstek Coeur d'Artichaut - de chef moest maar de straat oversteken - heeft onlangs een radicale koerswijziging ondergaan van gastronomie naar het meer toegankelijke bistronomie. Terug naar de basis heet dat, zonder een morzel aan kwaliteit in te boeten. Om een lang verhaal kort te maken, Coeur d'Artichaut stond al enige tijd op het lijstje aangestipt!

Coeur d'Artichaut - Gent

Of ik geen zin had een keertje langs te komen om de keuken van Coeur d'Artichaut te ontdekken? Dat moet zowat de kern geweest zijn van een recent ontvangen berichtje via smoelenboek. Mij moet je dat geen twee keer vragen en vriendin had er ook wel smul in opnieuw naar haar studentenstad te trekken.

In tijden van de digitale informatiesnelweg is 'prompt' reageren duidelijk een must. Nog voor ik een antwoord aan Tom kon formuleren was daar een tweede mailtje, deze keer van Edward die alvast de nodige stappen had ondernomen om in navolging van ons bloggersbezoekje aan Veranda deze gelegenheid aan te grijpen om een tweede foodbloggersbijeenkomst op poten te zetten. Om een lang verhaal kort te maken, vriendin zou achter het net vissen en ik was degene die haar dat onfortuinelijke nieuws mocht melden. (niets wat een snelle reservatie bij j.e.f niet goed kon maken trouwens).

En zo geschiedde dat op een stralende vrijdagavond na een eerste aperitief bij Jiggers zo'n twaalf foodbloggers post vatten in het statige restaurant van Eric de Wagenaere en Thip Boonchan. Op het zonovergoten terras meebepaald, kwestie van de achterblijvers hun aperitiefje alsnog te gunnen terwijl de haantjes mochten uitvechten wie met het grootste stuk kroepoek kon gaan lopen. Chorizomayo, daar moet ik thuis eens dringend werk van maken!

Coeur d'Artichaud - kroepoek met chorizomayo

In tegenstelling tot bij Veranda geen vaste menu maar de keuze uit vier voorgerechten, 1 vast tussengerecht, 4 hoofdgerechten en 4 desserts. Het is te zeggen! Plots stonden ze daar, de voorgerechtjes, at random gepresenteerd. Een klassiek geval van eten wat de pot schaft!

Er viel natuurlijk iets voor te zeggen. Verschillende gerechtjes, daar komt gevarieerde feedback op. Tot zover de theorie want al die foodies begonnen plots bordjes te delen, uit elkaars bord te proeven enzo. De Joey Tribiani in mij kwam naar boven en wist de 'rilette van kip, dragon en confit de tomate' netjes voor zichzelf te houden. "Joey doesn't share food", zo is het maar net!

Mooi gerechtje ook, eentje waar ik vooraf reeds mijn zinnen had gezet. Krokante stukjes brood, zachte stukjes kip, smaakvolle crèmes en dat alles in een no nonse presentatie. Van Lysebettens was alvast perfect uit de startblokken geschoten.

Coeur d'Artichaut - rilette van kip, dragon, confit de tomate



Wat heeft een bord deze dagen nog nodig om indruk te maken? Ik zal het je zeggen, met een 'varkenswang, Pommes Pont Neuf en picklesmayo' kom je alvast een heel eind. Een perfect gegaard varkenswangetje dat nog kort een krokant jasje aangemeten kreeg in het gezelschap van twee flinke aardappelsstaafjes en picklesmayo à volonté. Vergelijkingen  met 'een frutje stoofvlees' zoals we dat in de kempen durven noemen zijn nooit ver weg al zou dat misschien een tikkeltje oneerbiedig zijn. Hoe dan ook, zonder twijfel het lekkerste van de dag!



Coeur d'Artichaut - Krokante varkenswang, Pommes Pont Neuf, pickles...



Gerechten met zowel warme als koude elementen, ik ga daar eerlijk in zijn, die brengen mij altijd een beetje in verwarring. Zo was mijn skrei aanvaardbaar warm, wat van de kokkels alsook de crèmige puree niet gezegd kon worden. Dat de oranje en groene smaakbommetjes ronduit koud waren, alsook het feit dat ons bord niet voorverwarmd was doet vermoeden dat het warm/koud contrast effectief de bedoeling was. Gelukkig viel er op smaak niets af te dingen waardoor we één en ander al snel met de mantel der liefde durven toedekken.

Coeur d'Artichaut - skrei, kokkels, Oud Brugge, tomaat & basilicum

Vriendelijke buurman die Kris, mij zomaar van zijn beetgare asperges laten proeven. En ja, als ik dan toch bezig ben dan durf ik al eens wat van die handgerolde couscous, een dotje dooier en wat krokante hazelnoot op mijn vork scheppen. Die M'hamsa couscous moet ik mezelf toch ook nog eens zien aan te schaffen trouwens. Tips over verkooppunten welkom.

Coeur d'Artichaut - asperges, handgerolde couscous, dooier, hza

Mijn dessert, 'Tainori chocolade ganache met bramen en platte kaas' was een schot in de roos. Een rijkelijk smakende ganache, niet te zoet, met daarop verse bramen, frisse platte kaas en een krokantje. Ik kan je verzekeren dat dit maar heel povertjes gedeeld werd wegens dik in orde.

Coeur d'Artichaut - Ganache Tainori, bramen, platte kaas

Het interieur van Coeur d'Artichaut straalt met zijn hoge plafond een zekere grandeur uit, dit echter zonder stroef of stijf over te komen. Mocht dit een hotel geweest zijn dat had men na mijn bezoek moeten vastellen dat de lamp in de hal of de wasbak in de herentoiletten spijtig genoeg van eigenaar was gewisseld. Om maar te zeggen dat het de kleine dingen zijn die de zaak dat extraatje geven, net als de keuken van de jonge beloftevolle chef! Of ik dan met lege handen naar huis ben gegaan? Ik dacht het niet. Zo'n potje smout, dat kon ik niet laten liggen.

Coeur d'Artichaut - accentjes

Coeur d'Artichaut
Onderbergen 6
9000 Gent
T- 09/ 225 33 18

Flemish Food Fest - Dok Gent

Over de Flemish Foodies is al veel gezegd en geschreven en niet in het minst door mij. De lotgevallen van de drie musketiers van de Vlaamse keuken weet ik tot vandaag met veel plezier te smaken. Niet alleen tijdens de bezoekjes aan hun restaurants Jef, In de Wulf  en Volta, maar ook bij de door hen opgezette events Bruut en Bloot. Less is more! Franjes overboord maar vooral inspirerend werken. Dat gold ook voor hun website waar het tot mijn grote spijt al veel te lang ijzig stil is.

Die stilte, dat is natuurlijk maar relatief. Zo blijft het heerlijk grasduinen in het Flemish Foodies archief, zijn er nog altijd hun restaurants en was er de passage op televisie waar ze met glans zichzelf mochten vertolken.

En wat staat er vandaag in de krant? De jongens gaan jandorie een waar 'Flemish Food Fest' op poten zetten in Gent Dok. 30 juni, wat er ook gepland stond het zal moeten wijken want de uitspattingen van deze heren staan altijd garant voor vuurwerk. Nu we op basis van één luttel krantenartikel toch al de loftrompet over dit event laten schallen kan een rondje namedroppen er ook wel af. René Redzepi (Noma), de vriendelijk viking Magnus Nilsson (Fäviken), David Chang (Momofuko) en Inaki Aizpitarte (Chateaubriand) om er maar enkele te noemen.

Als er één kookboek is dat ik koester - het zijn er uiteraard meerdere - dan wel 'Het Spaarzame Keukenboek' van de historische Gentse kok Cauderlier. En laat net het kruim van de eerder genoemde chefs op het Flemish Food Fest aan de slag gaan met recepten van Philippe Cauderlier. Dolletjes!

En er is meer! Verwacht je alvast aan  een resem chefs, een flinke portie rock 'n roll, een culinaire markt, lezingen, voor ieder wat wils. Vakantieplannen in de zomer, allemaal goed en wel maar niet op 30 juni. Of het moest een weekendje Gent zijn natuurlijk.

Eat Love Tastings - Gent

Ruim tevoren restaurants reserveren, ik heb het daar wat moeilijk mee. Ergens is er die kronkel in mijn hoofd die ervoor zorgt dat ik dergelijke zaken tot op het laatste moment uitstel. Dan boek je een hotelletje in Gent en hoop je alsnog op een tafel bij de Vitrines, Volta's of Jeffen van deze stad om vervolgens telkens het deksel op de neus te krijgen. Natuurlijk weet ik dat zaterdag een drukke dag is maar een mens mag toch proberen, niet? In ieder geval was ik maar wat blij dat Jason mijn neus in de richting van Eat Love draaide, een adresje dat ik ook bij la Vanilly al een keertje zag passeren. To Gent we went!

Menu, tastings en barbites!

Vriendin ging voor een Prosecco bij het aperitief, voor mij mochten de bubbels uit een flesje tonic komen. Ik had immers Hendrick's en Bombay Sapphire op het schap zien staan en laat ik nu nog altijd in een 'gin craze' zitten. Uiteindelijk werd het een Monkey 47 - een uitgesproken florale gin met maar liefst 47 botanicals - en een  Italiaanse tonic die het glas haalde. De wetenschap dat er zo thuis een onaangebroken fles staat. Zalig!

Gin Tonic

De barbites  en tastings - beide kleine gerechten, de ene puur, de andere bewerkt - per stuk bestellen was een mogelijke optie, wij opteerden echter voor een door chef Tom Van Lysebettens samengestelde menu. Drie barbites, vier tastings en twee sweets, dat zou ons hongertje wel moeten kunnen stillen dachten we.

In geen tijd verschenen de verschillende barbites aan tafel en we hadden geluk. 't Bleken er geen drie maar vijf te zijn. Meer proeven, ik ben daar een onvoorwaardelijke fan van.  Het eerste bordje dat eraan moest geloven was de 'straciatta di burrata'. Dat is een soort van mozzarella maar dan veel romiger, een tikkeltje draderig - als dat al een woord is - en vooral ook veel lekkerder. Een beetje olijfolie en wat kappertjes, meer was er niet voor nodig om van dit product een echt winnertje te maken. En dan te bedenken dat ik nog nooit van dit kazeke gehoord had. Schande!

Straciatta di Burrata

Eén van onze twee verzoekjes voor deze menu was dat we zeker van de 'carpacco gerijpt West-Vlaams rood' van Hendrik Dierendonck zouden mogen proeven. Het betreft hier een zeldzaam rundvlees en in de Kempen doet de kans om vlees van slagerij Dierendonck te proeven zich nu eenmaal zelden tot nooit voor. Smelten op de tong, het is een cliché maar in dit geval absoluut niet gelogen. Zo zacht de textuur, zo subtiel de smaken.

Carpaccio gerijpt West-Vlaams rood

Als het op hesp en spek aankomt ben ik trouwens de eerste om toe te geven dat ik die overdreven witte randjes altijd van het vlees verwijder. Daar stond ik mooi te kijken toen de 'lardo di Colonnata' gepresenteerd werd, tussen marmeren platen gerijpt wit spek uit Carrara, welke geserveerd werd op een mooi stuk bruin brood van Huize Himschoot. Vet wegsnijden was geen optie want dan bleef er enkel droog brood over. Proberen dan maar en zowel bij Ann als mezelf viel dit enorm in de smaak. Viesneuzerij, dat is nergens goed voor zo blijkt.

Lardo di Colonnata op bruin brood

't Is het seizoen dus een beetje pompoen kan nooit kwaad. Heerlijk zacht wou ik zeggen maar ik werd in snelheid geklopt. Vriendin liet weten dat ze de bite van de pompoen wel wist te appreciëren. Zacht en toch met een beet aan. Zou het aan de pitjes gelegen hebben misschien? Smaken deed het in ieder geval.



Pompoen

 'Edamame ofte sojabonen met zeezout', tot kort voor mijn trip naar de States was dit nog een nobele onbekende delicatesse, nu eet ik dat alsof het al jaren tot mijn dieet hoort. Dat wil zeggen, de peul zachtjes met de mond kneuzen en de bonen er vervolgens netjes uit bijten. Stel je voor dat je die bonen er stuk voor stuk voorzichtig met je vingers uithaalt zoals die kerel van het tafeltje naast ons. Niet alleen tijdrovend, ook redelijk grappig! Met een gelukje volgend jaar in de coolinary tuin. Ik ben benieuwd!

Edamame, sojabonen met maldon zeezoutvlokken

Eenmaal de barbites netjes verorberd, was het tijd voor de tastings. Opnieuw verschillende bordjes lekkers, allemaal om te delen. Wat te denken van deze prachtige 'toast champignons', een gerechtje zo simpel als lekker. Dat ongelofelijk luchtig en toch knapperig getoast brood en een mengeling van portobello's en cantharellen zo'n indruk kan maken, straf!

Toast champignons

Volgende was een dik crèmig soepje van aardpeer met een flinke toast met gerookte paling. De paling op toast dienden we in de soep te doppen, zo kwam de smaak het best tot zijn recht en dat was niet gelogen. Zilt, zoet, gerookt, krokant, hemels, die dingen. Mocht er een award bestaan voor geweldige toast, dan winnen ze hem bij Eat Love zonder enige twijfel. En perfect gerookte paling, daar kan je toch ook niets tegen hebben. De jeugdherinneringen kreeg ik er gratis bij.

Gerookte paling op toast, soep

Brak het reizen me zuur op? Lag het aan het feit dat ik nog maar amper een uur of tien terug in het land was na een blitzbezoek aan Canada? Of wat het een klassiek geval van 'de ogen die groter zijn dan de maag'? Feit was dat ik zo'n beetje voldaan begon te raken. Het overkomt me op restaurant zelden en als het gebeurt dan vind ik dat altijd jammer. Doorbijten dacht ik. De 'schelvis met knolselderpuree' was immers zeer goed te pruimen en de tafel was zo goed als leeg gegeten. En twee dessertjes, daar weet ik altijd wel weg mee! Ann echter was er zeker van dat er nog tastings zouden volgen. Enkele zelfs!

Schelvis, knolselderpuree, kastanjes?

Ze had jandorie gelijk. Als voorkeurgerechtje had ze immers de 'tarwerisotto' opgegeven en die was de revue nog niet gepasseerd. Perfect gegaard en mooi in combinatie met de brocolli en amandelen. Een deftige keuze dacht ik zo, terwijl ik me door mijn beperkte deel werkte. Toen ondertussen ook de twee laatste tastings onze tafel bereikten was het zo helder als glas. Ik zou niet alles opkrijgen en dat was verdraaid jammer!

Tarwerisotto, brocolli, fontinakaas en amandel

Jammer, omdat ik bijvoorbeeld wel fan ben van een correct gepocheerd eitje. Als daar dan nog eens van die lekker crunchy stukjes spek bijkomen. Proeven dan maar, een half eitje, daar is lang niets mis mee. Dit bij het ontbijt met zo'n fenomenaal stukje toast, daar teken ik voor.

Gepocheerd hoeve-ei, spek

Vijf dagen op rij gaan eten, dat laat zijn sporen na. 'Save the best for last', het is een dooddoener van jewelste als je nagenoeg geen hap meer door je keel krijgt. Twee stukken 'Simmenthal entrecôte met een royale portie picklesbéarnaise en een gefrituurde uiring of twee', dat wou nog net lukken maar toen was het vet van de soep. Ik kon officieel niet meer. Het terugsturen van het bord ging met de nodige excuses - niet dat het nodig was - en de expliciete boodschap aan de kok dat er met het eten vooral niets mis was. Meer zelfs, het smaakte naar nog, al ging dat even niet meer.  

Simmenthal entrecôte, picklesbéarnaise, uiringen

Tijd om te verpozen, dat kan wonderen doen. Een glaasje licht bruisend water ook trouwens. Als het dessert - een vroege Sinterklaasklassieker met 'clementines en speculaas' - nog eens even licht als fris is dan kan ik er helemaal terug tegenaan. Blij dat ik mijn tweede adem gevonden had.

Clementines en speculaas

De dessertjes werden trouwens niet gedeeld, ieder kreeg zijn eigen bord. Bij het tweede nagerecht speelden 'peer en popcorn' de hoofdviool. Een ouverture die zich ondanks eerder ongemak makkelijk liet smaken. De zachte peer, ik gok dat ze traag gegaard werd, lepelde makkelijk weg.

Peer en popcorn

'Sofie's love wafeltjes', luchtig en royaal bepoederd, die konden er nog net bij. Voor koffie, thee of een digestief pasten we wijselijk. Als je me nu vraagt of ik spijt had dat ik de grote menu gepakt heb dan zeg ik volmondig nee. Op anderhalf stukje entrecôte na vond alles met relatief gemak zijn weg naar mijn innerlijke mens en belangrijker, alles smaakte ook meer dan naar behoren. Er is een reden waarom je tips van jonge honden als Jason niet in de wind mag slaan. Eat Love is één van die redenen.

Sofie's love wafeltjes