Restaurant Simple, Utrecht

Of ik per toeval geen zin had om mee in het Utrechtse restaurant Simple te gaan eten? Een vraag die je mij geen twee keer moet stellen. Het wel en wee van chef Jeroen De Zeeuw volg ik al langer dan vandaag op Facebook, een culinair uitstapje over de grens is natuurlijk ook altijd interessant.

Bij het betreden van het ogenschijnlijk kleine pand waren we onmiddellijk in onze nopjes. In de bemeten entree waren er ondermeer een open frigo met allerlei lekkers, enkele robuuste wijnrekken gemaakt van paletten en een hippe toog van steigerhout terug te vinden. Stuk voor stuk eenvoudige elementen die als de stukjes van een puzzel perfect passen. 

Restaurant Simple, Utrecht - Paletten en steigerhout

Scoren deed het restaurant ook met de eetruimte die naar mijn bescheiden mening meer dan aardig werd ingericht. Zowel de mooi gedekte tafels met bijpassende design stoelen als het zicht op de achterliggende keuken zijn het vermelden meer dan waard. De eyecatcher is echter de coole centrale servicetafel met daarboven een constructie van stevig plankenwerk en groene planten die het dakraam aan het zicht onttrekken. De bonkige scheepskabels maken het plaatje compleet.

Restaurant Simple, Utrecht

Zoals het de goede Nederlandse gastvrijheid betaamt kregen we zowel chef Jeroen De Zeeuw als gastheer Ditmar Zuiderhoek nog voor het aperitief aan tafel om ons welkom te heten. Mochten we ons nog niet op ons gemak voelen, dan wel na het bezoekje van deze twee vrolijke jongens. De sfeer zat er hier duidelijk in, ook aan de andere tafels. Altijd een goed voorteken!

Een vluchtige blik op de kaart leerde ons dat we te ver reden om genoegen te nemen met iets minder dan de 5-gangen menu. Hongerige magen, altijd een dankbaar publiek. De hapjes vooraf mochten er alvast zijn. Zowel de 'tempura mossel met koriandermayo' als de 'cheesecracker' wisten te overtuigen. Kleine smaaksensaties, mooi gepresenteerd... zo hebben we het graag

Restaurant Simple, Utrecht - Amuses

Wat te denken van de eerste gang van de menu, 'paling, Granny Smith, kruiderij en snert'. Paling met zure appel en goed gekozen kruiden, dat is op zich al een gouden combinatie. De toevoeging van het royale likje snert (erwtensoep) is hierbij een al even verrassende als Hollandse toets.

Ook met het vervolg van de menu ging De Zeeuw op hetzelfde elan verder. Of we nu 'gul, bloemkool, Hollandse garnaal en pinda', 'Tom Ka Kai, gamba kippendij en groene curry' of 'zwijn, pompoen, postelein en Jagermeister' kregen voorgeschoteld, kloppen deed het plaatje steeds.

Minpuntjes waren er doorheen de avond niet direct. Wat we wel liever anders hadden gezien, was een fris biertje in plaats van een krachtige rode wijn bij het kaasplankje. Het biertje van de 'palingboer' uit Volendam bijvoorbeeld. Al hadden we dat natuurlijk ook gewoon kunnen vragen...

Restaurant Simple, Utrecht - Paling, snert, Granny Smith, kruiderij

Nu mag 'Bistronomie' in België al een tijdje ingeburgerd zijn, bij onze noorderburen is dat vooralsnog niet echt het geval. Met Simple hebben ze op bistronomische vlak alvast een vaandeldrager in hun rangen. Zo eentje waarvan het personeel met de regelmaat van de klok de grens over trekt om Belgische vakbroeders te bezoeken. Dat dit alleen maar kan evolueren is goed nieuws. Voor ons, maar vooral ook voor Nederland.

Restaurant Simple
Lange Nieuwstraat 88
3512 PM Utrecht
info@simpleutrecht.nl

Restaurant Souvenir - Ieper

Het in hartje Ieper gelegen restaurant Souvenir van de Ijslandse chef Vilhjalmur - Willy voor de vrienden - Sigurdarson en zijn wederhelft Joke Michiel is er eentje dat sinds de prille opening eerder dit jaar op mijn verlanglijstje stond. Na een geplande lunch in restaurant In de Wulf, uitgebreid met een overnachting in Mesen (Le Cloître St Joseph is een aanrader) en een gezonde dosis 'oorlogstoerisme' in eigen land, bleek er nog een gaatje in onze agenda alsook in het reservatieboek van Souvenir. Iedereen gelukkig, ik niet het minst.

 

'Nordic' is het etiket dat het strakke en stijlvolle interieur van Souvenir (denk warme houtaccenten, designelementen en een Ijslandse chef in een open keuken) al snel mee krijgt. Zoals te verwachten was vriendin direct mee en ook ik wist het ons toebedeelde tafeltje aan de raam met zicht op zowel omgeving als restaurant onmiddellijk te smaken.

 

Als aperitief gaf ik de voorkeur aan een sprankelende 'Le Petit Beaufort' boven een gin tonic, aan de overkant van de tafel werd de non alcoholische aperitief meer dan op prijs gesteld. Hierbij twee hapjes, een correcte 'tartaar met gebrande sesam' en 'radijs met yoghurt en geraspte zalm'. Zo subtiel de aanwezigheid van de zalm, zo verbluffend het resultaat. Alvast eentje om te onthouden.

 

Restaurant Souvenir - Tartaar, gebrande sesam

Restaurant Souvenir - Radijs, yoghurt, geraspte zalm

Hoe verleidelijk de uitbreiding op de vaste menu ook mocht klinken - 'kreeft, rode biet,
paprika' (17 €) - vijf gangen leek ons rijkelijk voldoende voor een maandagmiddag. Starten deden we met een fris ogende compositie van 'keikop, wilde selder en tuinbonen' waarvan de smaken van de licht gebrande kaas uit Poperinge, de knapperige groenten en de jus op basis van lavas en selder mooi in balans waren. Noem dit gerust een bordje geluk!

Restaurant Souvenir - Tuinboon, selder

De bewust schuin geplooide kaart -  het logo dat subtiel komt piepen getuigt dat erover is nagedacht - vertelt ons dat het volgende gerecht er eentje is met 'kabeljauw, bloemkool en broccoli'. Een eerder summiere opsomming van ingrediënten geniet al langer dan vandaag de voorkeur boven de 'bedjes van' en 'torentjes'  van weleer.

De perfect gegaarde kabeljauw kreeg het gezelschap van een uiterst smaakvolle mousse van gebrande bloemkool, kleurige broccoli, klaverzuring en een sterke jus op basis van langoustines met witte bessen. Een streling voor het oog, plezier voor de smaakpapillen.  De onverlaten die hun reservatie die middag niet kwamen verzilveren hadden duidelijk ongelijk.

Restaurant Souvenir - Kabeljauw, bloemkool, broccoli

Een zinnenprikkelend gerecht presenteren met louter groenten als belangrijkste protagonisten - in dit geval 'knolselder, spitskool en lijnzaad'  - het is lang niet iedere chef gegeven. Vilhjalmur doet het met verve. Dat hij in het verleden post vatte aan de stoof naast fijn volk als Kobe Desramaults en Gert De Mangeleer heeft hem alvast geen windeieren gelegd. De bouillon en schuim van knolselder en de gepekelde spitskool, rijkelijk afgewerkt met lijnzaad en goudsbloem, was een schot in de roos.

Restaurant Souvenir - Knolselder, spitskool, lijnzaad

In mijn heimat de Kempen durft m'n zich al lachend wel eens laten ontvallen dat eten  niet goed, maar vooral veel moet zijn. Om maar te zeggen dat ik als rechtgeaarde kempenzoon lijvige porties gewoon ben. Nu kan ik u zeggen dat je de porties in restaurant Souvenir zonder enig probleem in de categorie 'royaal' kunt plaatsen. Ruim voldoende en op de koop toe ook nog eens bijzonder smaakvol!

 

Het was de chef zelf, brilletje op het punt van de neus, die het 'Brasvarken, snijbonen en groene bonen' kwam inzetten. Van de huisbereide ketchup en de jus van wortel over de krokante mangetouts tot het nekstuk van het Brasvarken, tot ons sprak een gepassioneerd man, fonkel in de ogen.

 

Over het stuk varken, en bij uitbreiding heel het gerecht, waren we eensluidend positief. Enig twistpunt was het kruid dat op het sappige stuk varken te vinden was. Jonge broccolischeuten zo dacht de wederhelf, ik hield het bij jonge knoppen van een mosterdplant. De man van de zaal werd richting keuken gestuurd om ons niet veel later breed lachend terug te komen. "Varkenskruid", zo wist hij, "allebei ernaast"!

Restaurant Souvenir - Brasvarken, snijbonen, groene bonen

Omdat de temperatuur achter het de raam inmiddels aardig opliep - zowaar ons enige puntje van kritiek en dan nog iets dat ze amper zelf in de hand hebben -  waren we maar wat blij toen het verkoelende dessert, 'Sorbet van ijzerkruid, gel van citroen, gekarameliseerde melk en verse bessen', aan tafel verscheen. Een mooi einde van een meer dan fijne lunch.

Restaurant Souvenir - Gekarameliseerde melk, ijzerkruid, bessen

"Hier komen we zeker nog een keertje terug" aldus vriendin bij het verlaten van het restaurant. Troeven genoeg, waarvan een fijne herinnering het mooiste souvenir!

Restaurant Souvenir
Surmont de Volsbergestraat 122
8900 Ieper
T 00 32 57 36 06 06
eat@souvenir-restaurant.be

Inspector Gadget - Traveling Sushi Bag Cover



Twee weken geleden bij aankomst op de luchthaven van Chania was het zover. Welgemikt plukte ik een koffer van de bagageband in de veronderstelling dat het de onze was. Om zeker te zijn ritste ik ze nog even open om vast te stellen dat het lang niet de onze was. Dezelfde koffer, andere inhoud... kan gebeuren.

 

Zelf ben ik niet de man van de 'nametags' om dergelijke vergissingen te voorkomen. Nee, doe mij maar de 'Traveling Sushi Bag Cover' - een hebbeding waarvan de naam de ladig volledig dekt - die exclusief bij Omise Parco in de Narita luchthaven van Tokyo te verkrijgen zijn. 



Traveling Sushi Bag Cover

 

De Traveling Sushi Bag Cover is een uit nylon vervaardigd kleinood dat je baggage tegen vuil en water beschermt en er op de koop toe nog eens super cool uit ziet. Reuze sushi, wie is daar nu niet zot van? Van links naar rechts en met de klok mee: 'Tamago Nigiri', 'Ebi Nigiri', 'Sake Nigiri' en 'Toro Nigiri'. 

 

Traveling Sushi Bag Cover

Nu het dan toch vakantie is, tijd voor een kleine oproep. Mocht iemand één van de volgende richting Tokyo afzakken, dan kunt u mij altijd een plezier doen met zo'n sushi suitcase cover. De 'Tamago Nigiri' zoals afgebeeld op onderstaande foto bijvoorbeeld., daar heb ik geen enkel probleem mee.

Traveling Sushi Bag Cover

Genieten in Villa Metochia

Een druk leven, we zijn dat zo gewoon dat het haast niet opvalt dat we met duizend-en-een dingen tegelijkertijd bezig zijn. We rennen van hot naar her en de gaatjes in de agenda worden sneller gevuld dan het borrelglas van Eva Pauwels. Gelukkig bestaat er nog zoiets als vakantie. Heerlijk onthaasten op een idyllische locatie, niets doen, gewoon genieten. Voor het tweede jaar op rij zijn we in de zomer een weekje afgezakt naar Kreta, het Griekse eiland waarvan ik vooral dacht dat het een oord van verderf was. ‘Oh Oh Cherso’ iemand? Zatte Hollanders, Duitsers en Engelsen, er zit allicht een witz met een geweldige clou in, op vakantie blijf ik er toch liever ver van weg. Kreta dus, en wat blijkt? Pracht van een eiland met een onnavolgbare natuur.

Indien mijn vader twee jaar geleden niet naar deze Griekse parel was verhuisd, had ik allicht nooit voet gezet op het eiland. Die zatte strandtoeristen, weet je wel. Maar wat blij was ik dat hij mij wist te verzekeren dat Kreta meer dan stranden te bieden heeft. Ze zijn er - het ene strand nog mooier dan het andere - maar Kreta heeft een pak meer te bieden. Bergen, kloven, pittoreske dorpjes, aantrekkelijke steden, cultuur, kerkjes op onverwachte plaatsen, een zeer te smaken keuken… noem maar op. Onze uitvalsbasis om van dit alles te genieten was Villa Metochia, het puike stulpje van mijn vader Jef en Mieke, Sifis & Maria Venakis voor de Griekse vrienden.

Villa Metochia - heerlijk genieten

Villa Metochia is terug te vinden in het rustige dorpje Frantzeskiana Metochia (slechts 240 inwoners) op amper 12 km van Rethymnon. Uniek gelegen op het hoogste punt van het dorp biedt Villa Metochia je niet alleen een prachtig uitzicht over het dorp, de vallei en de aanpalende bergen, het is ook een oase van rust waar enkel de krekels en een occasioneel passerende kudde schapen voor de soundtrack van uw zomer zorgen. Een ontbijtje met een uitzicht, een verfrissende duik in het zwembad, heerlijk barbecueën op gedroogd olijfhout of in alle rust even een boek lezen in de schaduw die één van de pergola’s te bieden heeft… heerlijk onthaasten.

Niet dat we een week de nietsnut hebben uitgehangen hoor. De locatie van Villa Metochia leent zich er perfect toe om het eiland – zowel noord als zuid – verder te verkennen. Georgopoulos met zijn witte kerkje in zee, de avontuurlijke Patsos-kloof, het keramistendorpje Margarites, Spili, de indrukwekkende Kourtaliotiko-kloof, en uiteraard ook de huisfavoriet Prima Plora…. Allemaal goed bereikbaar zolang je maar een huurauto hebt.

Villa Metochia - genieten van het uitzicht

Villa Metochia heeft drie gastenkamers. In Lemon Garden en Déspina, beide voorzien van private badkamer en volledig ingerichte keuken, kunnen telkens twee personen slapen. In Cava Barelli, de koele wijnkelder zeg maar, kunnen tot vier personen slapen.

Villa Metochia

Frantzeskiana Metochia

Kreta, Griekenland

T  0030/283 10 33 251

M 0030/697 68 74 084

W www.villametochia.com

@ jefvandeven@villametochia.com

Sheffield Wednesday: Fish Taco's

Er is de voetbalploeg, het ter ziele gegane Kempische bandje en nu ook een tweewekelijkse rubriek op coolinary om duimen en vingers bij af te likken. Sheffield Wednesday! Mag ik u über foodie Erik voorstellen, kempenzoon maar toch vooral wereldburger.

Oorspronkelijk van de Noorderkempen, net over de grens van de geboorteplaats van Vincent Van Gogh. Na 6 jaar francofilie in Canada werd het tijd voor een gezonde portie anglofilie in 'Britannia'! Sheffield dus! Geobsedeerd door eten, koken en cocktails met een bitter kantje.

Zomer is in het land, ook in het noorden van Engeland.  Te warm dus om binnen achter de potten te staan, dan liever met een frisse cocktail aan de BBQ met gezonde vis taco's met een spicy sausje als resultaat.

Presenting: Sheffield Wednesday - Fish taco's

Salsa: Verse ananasschijfjes en maïskolf roosteren op de BBQ tot ze een beetje karameliseren. Ananas in stukjes snijden, maïskorrels lossnijden, mengen met lente-uitjes, stukjes tomaat, blokjes rode paprika, beetje limoensap, verse koriander, peper & zout.

Guacamole: Rijpe avocado’s pletten met een theelepel geraspte ui, beetje limoensap, gemalen komijn, gedroogde oregano, paar druppels tabasco habanero saus, koriander en blokjes tomaat. Afkruiden met peper & zout.

Chipotle mayo: Chipotle pepers (gerookte rode Mexicaanse pepers, vaak in blik met Adobo saus) met mayonaise in de blender mengen.

Zwaardvissteaks: Marineren in limoensap, olijfolie, peper, zout, gemalen komijn, gedroogde oregano, gerookte paprika (Pimenton de la Vera).

Zwaardvis op de BBQ  roosteren, maïstortilla opwarmen, vullen met guacamole, salsa, stukjes zwaardvis en chipotle mayo.

En voor de liefhebbers doen we hier nog een cocktailsuggestie bij, eentje van de hand van New Yorker Jeff Bell uit het boek PDT - zeker in huis halen - naar de gelijknamige cocktailbar  PDT, Please don't Tell.

St. Ambrose Cup: 3/4 deel Campari, 2 delen witte Tequila (100% puro de agave), 3/4 deel vers citroensap, 1/4 deel suikersiroop, 4 schijfjes komkommer (3 om te pletten, eentje om te serveren).

De komkommer pletten en mengen met de overige ingrediënten in een cocktailshaker met veel ijs. Shaken en serveren met een schijfje komkommer.

Eurostar - Londen - Déjeuner Blanc

De laatste twee maal dat ik in Londen was, bleef mijn bezoek aan deze bruisende metropool beperkt tot de binnenkant van de luchthaven en een blitzbezoek (lees 2 uur) aan het stadscentrum. En daarvoor was het ook alweer een eeuwigheid geleden. Raar, want het is een geweldige stad en met de Eurostar ben je vanuit Brussel Zuid echt in ‘no time’ in hartje Londen. Dat diezelfde Eurostar in hun ‘Business Premier’ klasse lekkere kost van de hand van twee-sterren-chef Raymond Blanc serveert, was reden genoeg om een handvol fijne mensen richting London te sporen. En laat mij nu een bijzonder fijne mens zijn.

 

Business Premier, dat staat garant voor stijlvol reizen, te beginnen in de lounge voor vertrek. Koffie, thee of iets sterker, een koffiekoek en een uitgebreid gamma kranten en magazines waar de krantenboer om de hoek jaloers op is.  Relax in een lederen fauteuil gezeten, nippend aan een ochtendlijke G&T… het leven kan soms verdraaid mooi zijn. Op de trein wachtte ons – naast een glaasje champagne of twee - een ‘Déjeuner Blanc’, een seizoensgebonden drie gangenmaal waar het al wit was dat de klok sloeg. Fifty shades of white zeg maar. Een maaltijd op de trein – en bij uitbreiding op het vliegtuig - welke verwachtingen mag je daar, ondanks de signatuur van een sterrenchef bij hebben? Hou je er rekening mee dat de catering in die mate is afgestemd op serveergemak dat bordschikking niet direct één van de topprioriteiten is, dan kom je alvast niet voor ‘teleurstellingen’ te staan. Smaakvolle asperges, een eerlijke ‘blanquette de veau’, mij hoorde je alvast niet klagen die ochtend. 

 

Eurostar - Déjeuner Blanc - strikske

 

En ja hoor, dat is wel degelijk een strikje dat strak rond mijn nek gebonden zit. Frans handwerk, een cadeautje van Eurostar om zich ervan te vergewissen dat ik zeker als een 'dandy' de Londense straten onveilig zou maken. Stond ons op te wachten in het prachtige St Pancras station, Raymond Blanc himself. Het is te zeggen, hij kwam een ietsje later met de Franse delegatie aan waardoor we even verplicht werden om in de binnentuin van het St Pancras Hotel bubbels te gaan drinken. Moet je mij geen twee keer zeggen.

Raymond Blanc - Déjeuner Blanc

De tijd tikte gezapig weg, het zonnetje brandde onze kruin en de bubbels begonnen zowaar naar mijn hoofd te stijgen. Vlotte babbel die Raymon Blanc, allemaal goed en wel maar de tijd was aangebroken om de stad in te trekken. Nog snel één glaasje champagne en vervolgens de tube op richting Picadilly Circus, vanwaar we in beperkt gezelschap naar de White Cube trokken voor een blitzbezoek.

 

Een museum op tijd en stond, geen enkel probleem mee. Tijdens het wachten op de metro viel mijn oog trouwens op een poster van Somerset House waar vanaf exact deze dag een tentoonstelling over 'el Bulli' liep. Spijtig voor de collectie van de White Cube maar ik moest en zou naar Somerset House afzakken als mijn agenda dat even toeliet. Maar eerst nog een verplicht nummertje!

Picadilly Circus - Champagne

 

'High Tea', als je die kans krijgt in London, neem het van mij aan dat je die dan best met beide pollekes grijpt. Het decor waar deze oer Britse traditie zich zou afspelen was Brasserie Blanc in Covent Garden. Er viel te genieten van tal van puike pateekes in het gezelschap van de man wiens naam de keten draagt. Dit tot groot jolijt van menig Engels bezoeker trouwens, Raymond Blanc is immers een grote ster over de plas en dit was hun kans om met hem op de foto te gaan. Handtekeningen jagen en foto's trekken met bekende mensen, een fenomeen dat ik nooit heb gesnapt. Ok, in een onbewaakte backstage heb ik me er wel eens aan bezondigd, maar toen had ik allicht gedronken. Een excuus als geen ander.

 

Mijn iPhone leerde me dat Somerset House op amper 5 minuutjes wandelen van Brasserie Blanc te vinden was. Alle respect voor de sympathieke Raymond Blanc, met twee pateekes en een scone achter de kiezen was het tijd om de brasserie voor een museum in te ruilen. Dat ik daardoor een gehandtekend boek heb mislopen, dat neem ik er voor lief bij.

Brasserie Blanc - High Tea

Er moet iets gebeurd zijn daar in Somerset House! Toen we tegen de klok van zeven St Pancras Station binnenliepen deed ik dat met een glimlach die als gebeiteld op mijn gezicht stond. Een tentoonstelling zo schoon dat deze hier zowaar een eigen postje verdient.

 

Champagne, een menu in drie gangen, goede zorgen, ... reizen in 'Business Premier' went akelig snel. Een 'fris slaatje met krab uit Cornwall, Ballotine van kip en eend met pruimensaus of een gegrilde zalmfilet met Toscaanse salade', het is allicht het beste dat ik ooit op een trein gegeten heb. Doe er nog een mooi stukje brood bij met een lekker afsmakende kaas en deze jongen is helemaal content.

 

Eurostar Business Premier Food

Een dagtrip naar Londen op uitnodiging van Eurostar, daar heb ik een dagtrip naar 'de Champagne' op uitnodiging van Bollinger voor links laten liggen. Geen seconde spijt van gehad! Een welgemeende merci voor deze fijne dag!

Oud Sluis *** - Sluis (nl), een topervaring!

De Nederlandse grensgemeente Sluis, ik mag daar graag een keertje komen al was het maar om enkele luttele minuutjes post te vatten voor de deur van Oud Sluis. Het was vorige week dan ook niet de eerste keer dat ik me een weg baande richting Beestenmarkt. Eén klein verschil, nu had ik een reservatie op zak en de deur naar 's lands meest met sterren en punten overladen culinaire tempel stond wagenwijd voor ons open.

Jasje aannemen, vriendelijk gedag zeggen, een plaatsje toegewezen krijgen met zicht op de keuken - mijnheer is toch hobbykok, niet? - handjes schudden met de maître... de ontvangst zat alvast snor. Nadat we onze keuze voor het aperitief hadden doorgegeven (Geranium Gin & Fever Tree, non alcholische 'coins') verschenen de eerste van 7 hapjes ten tonele. De 'Gastonomische Spelen' werden zonet geopend verklaard.

Een steentje met daarop 'smaken en structuren van basilicum, parmezaan, venkel, olijf en ansjovis' mocht de spits afbijten. In één keer naar binnen en genieten van de krachtige Mediterraanse smaken.

De volgende in rij was de 'crazy mushroom', een alleraardigste compositie met paddenstoelen, avocado, zure room, een toastje van  brioche en krokant van macadamia als gangmakers.

Het 'gedroogd en gezouten West-Vlaams rood rund' met Dierendonck-signatuur kreeg in het toepasselijk rode kommetje gezelschap van yuzu, curry, rode quinoa en witte radijs. Zacht rundsvlees in combinatie met de eerste echte uitgesproken zuurtjes waar Sergio zo om gekend staat... drie hapjes ver en volop genieten.

Oud Sluis - amuses met basilicum, crazy mushroom, gedroogd rund

Toen we in 2009 voor de eerste keer aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue deelnamen hadden we een Oosters geïnspireerde paling - unagi zeg maar - op de rooster liggen. De uitvoering mocht dan wel te wensen overlaten, het idee bleek alvast niet mis. Aan tafel verscheen een minibarbecue met daarop een stukje 'met miso en Japanse soya gelakte Oosterscheldepaling'. Perfect afgesmaakt, boterzacht, sprakeloos... en dan heb ik het niet eens over de krokantjes, de winterradijs of de Japanse citrus.

Oud Sluis - Zeeuwse paling bbq, ijskoud van Japanse citrus en winter radijs

Mag er al eens gespeeld worden in de keuken? Het antwoord is eensluidend ja zolang dit het gerecht maar ten goede komt. Getuige daarvan enkele spraakmakende bordjes van de hand van Sergio zoals zijn 'Rosary', 'Cake of Peace' of de 'iFoie'.

Ik had een beetje schrik voor dergelijke gekunstelde presentaties maar één hapje, 'een ijspastille in de vorm van een schelp, zwarte gelei in inktvisvorm, een krokant rond kokkeltje en een meticuleus van kruiden en groen voorzien krokantje' nam die vrees volledig weg. Om nog maar te zwijgen van het stukje 'echte inktvis' dat zich schuil wist te houden tussen deze spielerei van zaligheden uit de zee.

Oud Sluis - Inktvis, rozemarijn en vlierbloesem

Als een chef het aandurft een verguisde snack als een 'Broodje bakpao' - The Opposites, iemand? - te serveren dan moet die wel van heel goede komaf zijn. Het feit dat de chef in kwestie Sergio Herman zelf is helpt natuurlijk. Zijn 'gestoomde bun' met crunch van krokant buikspek, ijsparels van oestersap en een salade van venkel was ronduit verbluffend. En terwijl we met sprekend gemak onze parelmoeren schelp leeg lepelden stelde ik voorzichtig voor om de menu van 4 gangen te laten varen en integraal te gaan voor 'de volledige ervaring' zijnde de Père et Fils degustatiemenu. Zwijgen is toestemmen!

Oud Sluis - 'steamed bun' Zeeuwse oester en buikspek

Waar is de tijd van het obligatoire glaasje sorbet dat elke menu met zijn aanwezigheid mocht verblijden. Citroen en meloen, dat waren in ver vervlogen tijden de klassiekers meen ik mij vaag te herinneren. Komt onherroepelijk in het lijstje met gerechten om nooit te vergeten, het laatste van zeven hapjes. Een 'frisse sorbet van limoen, geserveerd in de schil, met daarop hemelse stukjes tartaar van zeebaars, afgewerkt met toetsen van bergamot en jalapeño'. 

De volgende 'crèmekar' die al rinkelend door onze buurt komt gereden heeft het vlaggen. Limoensorbet moet nog net lukken maar tartaar van zeebaars als topping voor 0,20 €? Een ijdele hoop vrees ik.

Oud Sluis - Zeebaars, tartaar, bergamot, limoen en jalapeño

Ondertussen was ook de chef zelf even gedag komen zeggen. Dat ze er alles aan zouden doen om er voor ons een onvergetelijke dag van te maken wist hij nog mee te geven. Nu het voorspel in de vorm van zeven flinke amuses erop zat was de tijd aangebroken voor enkele geile gerechtjes.

Het eerste gerecht werd als 'Noordzeekrab, duindoornbes, salade, zuur, bitter, zoet... ice' aangekondigd en werd in verschillende fases geserveerd. Om te beginnen kregen we de Noordzeekrab met een fijn slaatje op smaak gebracht met bergamotdressing en een pittig sausje op basis van jalapeño. Er verscheen een robuust potje met twee flinterdunne stukjes gedroogde pompoen en gomasio. Via mijn ervaringen in de macrobiotische keuken weet ik dat gomasio een mengeling is van fijngemalen sesam en zeezout, in dit geval werd de sesam vervangen door pompoenpitten.

In een klein potje kregen we opnieuw jalapeño en pompoen, waarna dit alles verdween onder een krachtige bisque van krab. Als laatste nog een klein snoepertje waar de krab vervangen werd door foie en een ijspastille van krab en gember. Zelfde producten, verschillende bereidingen, andere smaaksensaties. Met de deur in huis vallen noemen ze dat!

Oud Sluis - Noordzeekrab, duindoornbes, salade zuur, bitter, zoet,... ice.

Even een kink in de kabel van de welgeöliede machine welke we vanachter het keukenvenster mochten aanschouwen. Dat er iemand godverdomme uit zijn doppen moest kijken, zo hoorden we Sergio even kort als krachtig bulderen. In het heetst van de strijd kan dat gebeuren natuurlijk. Iemand van het zaalpersoneel die in de gaten had dat we dit duidelijk konden horen lachte dit met een kwinkslag weg. "Ik hoop niet dat ze zo tegen u roept als er eens iets niet wil lukken in de keuken". Sterk!

Niets mis op het bord trouwens. Onze 'kreeft met aardpeer en risotto, jus van getoaste rijst en enkele druppels waterkersolie' zag er om op te eten uit. Iets wat je geen twee keer moet zeggen. Risotto, altijd gevaarlijk, al brandt een beetje chef daar zijn vingers niet aan. En hoe lekker is aardpeer niet? Zachte smaken deze keer waarbij het de druppeltjes waterkersolie waren die voor de nodige pit zorgden.

In het glas bij dit mooi stukje kreeft trouwens geen flinke wijn, maar een Sint Bernardus Wit uit Watou. Verrassende keuze, maar de subtiele toetsen van ondermeer limoen en koriander gingen hand in hand met dit gerecht.

Oud Sluis - Oosterschelde kreeft, aardpeer, witlof, bouillon getoaste rijst

Op een porseleinen schilderpalet kregen we nog enkele proevertjes toe onder de noemer 'echte en valse hazelnoot'. Twee echte hazelnootjes en twee bolletjes hazelnootcrème vermomd als een nootje. "Dan proef je toch echt dat Nutella van hazelnoten komt" liet Ann zich ontvallen. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Het kleurige proevertje was een 'sablé van parmezaan, frisse klaverzuring (?) en geconfijte rode ui met crème van viseitjes'. Het blijft mooi hoe er achter dergelijke kleine hapjes zulke enorme smaakbommetjes schuil gaan.

Oud Sluis - Hazelnoot, geconfijte ui, viseitjes

De 'knipoog naar de lente' was het enige volledig vegetarische gerecht vandaag. Met de klok mee te beginnen om zes uur kregen we enkele winterse knolgroentjes, radijsjes, rode biet, romanesco, krokant van polenta, tuinboon. Een frisse, kruidige olie van basilicum zorgde voor extra accenten en de jonge geitenyoghurt was ideaal om in te dippen. Met het mini speltbroodje met algen bijvoorbeeld. Nu viel er hier niets op aan te merken, bij een volledige vegetarische menu zou ik toch het gevoel hebben iets te missen.

Oud Sluis -  'Knipoog naar de lente'

'Boemboe Bali', 'Seroendeng'... De sneltrein die onze degustatiemenu was reed ondertussen op kruissnelheid en was duidelijk net een halte in Indonesië gepasseerd. Nu mag de Indonesische keuken in België lang niet zo ingeburgerd zijn als in Nederland, boemboe Bali kende ik nog van de boekvoorstelling van Pure C. De seroendeng was dan weer het krokante korstje op het stukje griet. Verder in het bord nog een stukje paling en een scheermes. Weinig groen zie ik u denken. Dat klopt, en wel omdat het slaatje apart werd geserveerd.

Oud Sluis - Griet, gerookte paling,  Indonesiche jus,  kiemzaadjes, pinda

'Een knisperend stukje gem, jonge prei, een mini courgette...' zoveel schakeringen groen, zoveel elkaar complementerende smaken, het kan niet anders dan dat je daar op een druilerige dag gelukkig van wordt. Het zuurtje kwam in de vorm van een olie op basis van kaffir limoen.

Oud Sluis - Gem, venkel, selderij, jonge prei, kaffirlimoenolie

Zij die denken dat een melkkoe enkel goed is om melk te geven kan ik met aandrang het Holstein rund in Oud Sluis  aanbevelen. Dit stukje Friese melkkoe uit de Dierendonckstal was heerlijk gekorst, ongelofelijk zacht en enorm smaakvol. Om stil van te worden. 'Het artisjokblad met parmezaan, aubergine en de jus met beenmerg' maakten het plaatje genaamd 'Holstein, met huid en haar' compleet. En dan was het plaatje nog een drieluik ook!

Zo kreeg het grote bord nog het gezelschap van 'een tartaar van Holstein met rode biet', 'Rendang' - een Indonesisch stoofpotje - op basis van hetzelfde rund en een mooi gepresenteerde lepel met 'het merg van de melkkoe'. Laat ik net op dit ogenblik het gevoel krijgen dat ik voldaan ben. Een klassiek geval van 'ogen groter dan de maag' noemen ze dat. Genoten van alles maar de helft van de tartaar heb ik moeten uitbesteden aan mijn disgenoot. Tikkeltje jammer al zaten er nog drie dessertjes aan te komen waar ik maar wat graag een plaatsje voor hield.

Oud Sluis - Holstein met huid en haar

Goed nieuws, er zat wat speling tussen hoofdgerecht en dessert. Ik kon er opnieuw volledig tegen maar niet zonder eerst van tafel te veranderen. Het vijftal aan het aanpalende tafeltje was opgevallen dat ik met de regelmaat van een koekoeksklok iets in het daarvoor bestemde Oud Sluis boekje kribbelde en daar wenste ze het fijne van te weten. Een van hen, de mysterieuze V. Peeters zou een gekend persoon zijn in het wereldje al wou hij niet direct kenbaar maken voor welke gids hij tal van restaurants mocht recenseren.

Ze bleken uit de Kempen te zijn - probeer die tongval maar een keertje te verbergen - en voor we er erg in hadden zaten we dus bij dit 'bonte gezelschap' aan tafel. Zij aan de koffie drank, wij aan het eerste dessert, een sferisch ruimtelandschap met 'biochocolade (puur 69,1 %, melk 41,4%), zwarte thee en bloedsinaas'.

Oud Sluis - biochocolade, zwarte thee, bloedsinaasappel

Krijg je een dessert als een tuintje in volle bloei, zo groen als een jonge pelouse op een dauwrijke lenteochtend, dan moet ik je niet vertellen dat de kaart van de frisse zuurtje volop wordt getrokken. Sterke keuze natuurlijk want het scherpt de smaalpapillen een laatste keer voor wat zou komen.

Oud Sluis - Groene appel, aloë vera en tarwegras

'My favourite game', het is niet alleen een dijk van een nummer van The Cardigans,  het is ook een dessert waarin je onmiskenbaar de signatuur van Sergio Herman terug kan vinden. Een half bord, perfecte schaakstukken, zwarte accenten... een lust voor het oog en niet alleen dat. Moeilijk te geloven maar met de beste wil van de wereld kan ik - op kokos na - niet één van de overige smaken opnoemen. Niet omdat ik ondertussen ver heen was, noch dat ik geen besef zou hebben wat ik achter de kiezen schuif, maar wel omdat hetgene zich aan onze tafel afspeelde mijn volledige aandacht verdiende.

Dat onze mysterieuze inspecteur voor de derde maal een fles wijn liet aanrukken, een Clos d'Opleeuw, zou me worst wezen. Twee desserten geleden werd me reeds een extra wijnglas voorgezet en meedelen in de vreugde is niet direct iets wat ik mij voorbij laat gaan. Bij het voorproeven van die derde fles liet hij de wijn even walsen, stak zijn neus in het glas en kwam tot volgend besluit: "deze wijn riekt wel erg hard naar foef". Ongegeneerd! Ik mag hopen dat hij niet is wie hij claimde te zijn, dat het maar praatjes waren.

Oud Sluis - My favourite game

 

Er is wat reservatieleed aan te pas gekomen - Sid Frisjes moet ook lang wachten of vangt zelfs bot - mijn oog even laten vallen op de foto's van de gerechten of terugdenken aan onze flinke tafelsessie van vijf en een half uur is voldoende om te besluiten dat we hier weer een absolute topper achter de rug hebben. Qua verfijning op het bord, niet noodzakelijk een vereiste voor een goed maal, spant Oud Sluis wat mijn ervaringen betreft wel de kroon. Sterk werk jongens, en zelfs dat is allicht een understatement!

 

We zijn niet direct het koppel dat zich dergelijke fantastische ervaringen ontzegt, te klagen hebben we op culinair vlak sowieso niet, voor elke dag is het nu ook weer niet weggelegd. Een goed iets denk ik dan want dan heb je nog iets om naar uit te kijken wanneer  een volgend restaurantbezoek wordt ingepland. Misschien wil onze nieuwe Kempische vriend E. Verhoeven ons wel een keertje inviteren. Elke mogelijke manier om naast mijn madam te dineren - 't is ne stoot, dat weet ik ook - is goed, nietwaar? Ha, culinair pooierschap, het moet iets nieuw zijn!

 

De 'Kamabox' - u dacht toch niet dat we geen koffie of thee genomen hadden - krijgt geheel terecht een aparte post!

Reims - Le Jardin

Vorige week stond er een kort bezoekje aan het hoofdkwartier van Piper-Heidsieck in Reims op het programma. De fijne gedachte van zon op mijn smoelwerk en bubbels in het glas, meer is er doorgaans niet nodig om mij aan boord te krijgen.

Een champagne tasting - en bij uitbreiding eender welke tasting -  plan je best in omstreeks half 11 in de voormiddag, het moment van de dag dat je smaakpapillen perfect weten waarmee ze bezig zijn. Gezien onze aankomst ergens in de late namiddag hielden we het dan maar bij een ritje doorheen de wijngaarden van de omgeving, maar niet alvorens onze huurauto in te ruilen voor drie klassieke modelletjes.

Lekker doorgezakt op de achterbank van de Citroën DS bedachten we hoezeer deze regio wel de moeite is. Zodra je het oude stadscentrum van Reims buiten rijdt - ook het vermelden waard - bevindt je je in no time in de prachtig glooiende groene heuvels waar wijnranken koning zijn en witgekalkte betonnen paaltjes aangeven welk gerenommeerd huis hier de druiven oogst. Ideale locatie om een eerste glaasje te drinken!



Rondom Reims met Piper-Heidsieck

Op een gezapig tempo rondtuffen met zo'n klassieke bak daar kun je geen genoeg van krijgen. Tot zover het ideaalbeeld want zodra de maag van een foodie begint te protesteren is het tijd om de plannen te herzien. Mooi meegenomen alvast dat we een puike restaurantreservatie op zak hadden.

We trokken richting kasteeldomein Les Crayères waar je in een bijgebouw van het majestueuze kasteel brasserie Le jardin kunt terugvinden. Parkeren deden we in de nabijheid van een mooi aangelegde kruidentuin en via het fenomenale terras (helaas gesloten) en de indrukwekkende open keuken baanden we ons een weg richting het tafelje met onze naam op.

De speelse onderborden, de Berkel snijmachine in de zaal, het duidelijk vers gebakken krokante brood, allemaal aangesneden onderwerpen terwijl we rustig onze keuze maakten uit de uitnodigende kaart. Dat we ondetussen ook een fles Piper lieten aanrukken lijkt me evident.

Brasserie Le Jardin - een bescheiden aanrader

Of we een voorgerechtje zouden nemen? Ik dacht het wel! Asperges alsook foie gras passeerden de revue maar ik had mijn oog laten vallen op 'ravioli met langoustines in een consommé'. Drie fijne deegbuideltjes,  netjes gevuld met perfect gegaarde langoustines. Het geklaarde soepje op smaak gebracht met citroengras zorgde voor de frisse toets bij dit gerechtje waar delicate smaken centraal stonden. Lang niet slecht als starter!



Ravioli van langoustines met consommé



Mijn disgenoten hadden moeite te kiezen welk hoofdgerecht ze zouden nemen maar zelf had ik daar niet de minste problemen mee. Onder de noemer 'Les incontournables' werden er drie gerechtjes aangeprezen waaronder 'le vol au vent dans la Grande tradition Francaiçe'. Een videetje, ik mag dat al eens met veel plezier bestellen. Dat je hier en daar 'blikvoer' voorgeschoteld krijgt is een ongemak dat je er helaas bij moet nemen maar vandaag had ik er het volste vertrouwen in. La Grande tradition Française, dat schept nu eenmaal verwachtingen.



Le vol au vent dans la Grande tradition Française



Een krokant bladerdeegkoekje in een rijk smakend sausje, een lauw tot warm schelleke ham met daaronder een schat aan lekkernijen. Fijne champignons, zachte zwezeriken en verrassende stukjes kip. Geen geplukt filetje hier maar kleine stukjes getrancheerde rollade van fijne kippenfarce. Smelten als boter op de tong dat dit deed, niet te geloven. Duidelijk een vol au vent waar werk in is gekropen wat onmiddellijk loont. Zonder enige twijfel het beste videetje dat ik ooit at.

Vol au vent dans la Grande tradition Française

Na een exquis maal waren dessertjes duidelijk niet meer voor het gehele gezelschap weggelegd. Laat mij gerust de man zijn die zelden tot nooit nee zegt! Chocomousse, daar kun je niets verkeerd mee doen. Het is te zeggen, je kunt daar bijzonder veel verkeerd mee doen maar dat was met deze 'Mousse chocolat Caramélia' gelukkig niet het geval. Netjes opgesteven maar toch luchtig, een uitgesproken chocoladesmaak, niet te zoet... comme il faut quoi! Mensen van tinternet wezen na het zien van deze foto op enige gelijkenissen met een dessert van 'Il Oliver' al zal dat wel toeval zijn zekers.

Mousse Chocolat 'Caramélia'

Aangename rondrit door de bergen, op tijd en stond bubbels, een maaltijd om u tegen te zeggen en vijf hotelkamers die nog even op hun gasten moesten wachten. Wie zet er nu ook een bar tussen de hotelreceptie en de liften? We hielden het bij één slaapmutsje, de volgende dag stond er ons immers nog 'teen en tander' te wachten.

Nudo Sushi Box - Newcastle

Sushi, ik eet dat graag! Daar mag je mij niet alleen 's nachts voor wakker maken, je mag mij zelfs uitnodigen op een trip naar Japan. Mocht u dat willen natuurlijk. In afwachting van zo'n Japans avontuur stel ik me met plezier tevreden met sushimogelijkheden dichter bij huis. Dus als ik tijdens mijn vakantie in het Noord-Engelse Newcastle in één van de straten op een snelle sushibar stoot, wel dan wordt er sushi gegeten!

Nu mogen wij foodies perfect weten wat sushi is, onze Engelse vrienden kunnen blijkbaar nog een woordje uitleg gebruiken. Rauwe vis, dat schrikt ze daar een beetje af en uiteindelijk is sushi veel meer dan dat natuurlijk. Ah ja, minder vet ook en bijgevolg gezonder dan de standaard snelle hap die je er op elke straathoek kunt scoren. Om maar te zeggen, "you can't go wrong with sushi"!

What is sushi? - Nudo Sushi Box

Nu mag je nog zoveel Oosterse invloeden in Engeland droppen, the English will remain English! En dat wil vooral zeggen dat je aan de toog langs de juiste kant moet aanschuiven. Van rechts naar links, zo zijn ze daar wel. Een uitnodigend interieur - heel zen allemaal - een ruime keuze aan hapjes en Aziatische versnaperingen en niet geheel onbelangrijk, lang niet zo duur!



Nudo Sushi Box - Newcastle

Nudo Sushi Box, de naam van de zaak doet het al vermoeden, je sushi kan je hier kant en klaar in een doosje meenmenen. On the go of ter plaatse opeten, het kan allebei en de doosjes (en zakjes), die zien er allemaal heel plezant uit. Een in het oog springend logo, hippe patroontjes, fijne stickers... behoorlijk hip zeg maar.

Nudo Sushi Box - de doosjes

Een salade met lotuswortel en edamamebonen, gefrituurde vegetarische dingskes en uiteraard... sushi. Foursquare wist me de 'grilled eel maki' aan te bevelen en die stelde allerminst teleur. Niet dat die verschillende whoppers mij niet gesmaakt hebben maar als snelle hap vind ik dit toch van een totaal andere orde.

Nudo Sushi Box - salade, maki en dingskes

Met een vriendin die een sucker is voor spreuken allerhande wandel je lang niet zomaar uit een sushibar als er 'fortunecookies' te krijgen zijn. Uiteraard worden die gelukskoekjes aangekocht en ceremonieel gebroken alvorens deze tijdens het lezen van de spreuk naar binnen te werken. 'You will soon be honoured by someone you respect', dat was 'em, haar spreuk. Kun je alle kanten mee op!

Nudo Sushi Box - fortune cookie

Sushi dus, ik eet dat graag! En omdat de nieuw te openen sushibar in de lokale Carrefour lang niet zo glamoureus is als de Antwerpse sushibar bij uitstek Ko'Uzi ga ik daar maar eens een workshop volgen op dinsdagavond. Bevriende foodbloggers die interesse hebben om een groepje te vormen, u weze welgekomen.

Johnnie Walker Double Black, een intense ervaring

Samen met mijn nieuwe goede vriend, de immer vrolijk rondwandelende Johnnie Walker, heb ik een intens avontuur achter de kiezen. Eentje dat ik zelfs met veel plezier wil delen. Om de nieuwe Double Black Label van deze Schotse whiskyreus te ontdekken hoefde ik maar naar te winkel te lopen. Nog niet zo lang geleden is deze blend gelanceerd als blijvende uitgave, makkelijker kan niet. Mijn vriend Johnnie zag dat anders. Om hem te ervaren, één te worden met deze Double Black, was er net dat ietsje meer nodig. Een stap in de donkere wereld van deze mysterieuze en spannende blend.

Via een tussenstop in Londen, waar ik de eer had mijn internationaal reisgezelschap te ontmoeten, trokken we richting het barre IJsland, deze tijd van het jaar altijd goed voor de nodige portie duisternis. Reizen en het daarbijhorende wachten, dat durft wel eens in de koude kleren kruipen. Reden genoeg om ons bij aankomst in Reykjavik van een flinke winterjas te voorzien. Samen met de gevulde proefglazen zou die jas drie dagen lang mijn beste vriend zijn. Veilig van de ene naar de andere plaats geraken, daarvoor waren enkele superjeeps voorzien, voertuigen die hun naam allerminst gestolen hadden.

Superjeep

Geen overbodige luxe trouwens die superjeeps. Dat mocht al snel blijken toen onze chauffeur na een half uurtje rijden in de IJslandse duisternis het grillige vulkanische landschap boven de weg verkoos. Er stond een welkomstborrel op het programma en die werd genuttigd in een grot aan het  Kliefarvatn meer. Een moment van kennismaking. Met elkaar, maar ook met de pikzwarte duisternis - geen meer gezien - de bijtende wind en de reden waarom we allemaal hier waren,  Johnnie Walker Double Black!

Welkomstdrink aan Lake Kliefarvatn

Het werd een aangename eerste kennismaking. Een leuke groep om mee te beginnen en de whisky kweet zich perfect van zijn taak om ons intens te verwarmen. Escape the sun, het was een vlag die de lading volledig dekte. Het noorderlicht stond die avond - net als een verticale whiskytasting en aansluitend diner - op ons programma maar een dik wolkenpak besliste daar anders over. Jammer, al kon het vooruitzicht van een deugddoende portie nachtrust een mens ook plezieren. Er stond ons immers een met actie gevulde dag te wachten.

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Als er iets is waar ik naar uit keek, dan was het wel de sneeuwmobielsafari. Een flink ontbijt - denk roerei, worstjes, spek en versgebakken wafels met choco en slagroom - als basis en deze rakker was klaar om te rocken. Thermisch ondergoed en dito overal, sneeuwlaarzen, een flink uit de kluiten gewassen jas, twee paar handschoenen... een beetje erover zo leek het maar eenmaal op die Solheimajökull gletsjer bleek niets minder waar.

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Mocht het klimaat finaal om zeep zijn en België een winteroord worden, dan schaf ik me zonder verpinken zo'n sneeuwscooter aan. Beetje rechtstaan op die bak, gas geven, helling op en vooral tegenleunen in de bochten... ik bleek zowaar een natuurtalent. Her en der mochten minder fortuinlijke collega's het gevecht egen de zwaartekracht verliezen, deze jongen bleef keurig in het zadel. Zelfs tijdens het licht overmoedig zwaaien naar de cameraman, zo ben ik dan ook wel weer. Snel een groepsfoto nemen en dan als de bliksem die gletsjer af op zoek naar temperatuurvriendelijkere oorden. Dat en whisky!

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Voor iemand die verre van een whiskydrinker is was moet ik zeggen dat die warme gloed na een eerste slok aangenaam snel went, zeker bij temperaturen rond het vriespunt. De Johnnie Walker Double Black is zonder twijfel een intensere blend dan sommige van zijn broertjes. Dankzij het rijpen op gebrande eiken vaten krijgt hij zijn typische rokerig karakter, fijnproevers weten er ongetwijfeld de subtiele toetsen van vanille en specerijen uit te halen. Niet alleen een ideale borrel tegen de koude, het deed ook perfect dienst om moed in te drinken en dat was nodig.

Met al zijn gletsjers en vulkanen laat het onherbergzame IJslandse landschap zich maar wat prachtig bewonderen van bovenaf en daarvoor waren er vier helikopters voorzien. Moed indrinken dus want als het op helicopters aankomt zijn er bij mij aardig wat parallellen te trekken met B.A. van The A Team. Principes overboord en ik erin om drie kwartier te genieten van het magnifieke landschap, ons lot in handen van de piloot gelaten.

Een piloot met humor trouwens want bij het opstijgen weerklonk 'Die Walküre' van Wagner door onze hoofdtelefoon, een streepje muziek dat ik nog steeds link aan een scène uit Apocalypse Now. Een scène met helikopters trouwens.

Eyjafjallajökull, iemand!

Vijfenveertig minuten lang werden wij getrakteerd op een natuurschouwspel dat zijn gelijke niet kent. "Slechts een fractie van het eiland" zo wist de piloot, waarna hij zonder enige vorm van waarschuwing zijn kist als een ware gevechtspiloot in de zoveelste kloof van de Eyjafjallajökull deed verdwijnen. De glimlach op mijn gezicht bij het landen spreekt boekdelen, opnieuw een geweldige ervaring. Zij die op het einde van de vlucht gebruik wisten te maken van de 'kotszakfaciliteiten' waren vooral blij terug vaste grond onder de benen te hebben. Slechts één remedie denk ik dan. Whisky!

Een helikoptervlucht, dat valt eigenlijk nog mee

Daar stonden we dan, in the middle of nowhere met enkel een gammele hut binnen ons gezichtsveld. De vlag met het ons inmiddels gekende Johnnie Walker logo liet weinig ruimte tot twijfel. De lunch, die zou hier genuttigd worden en een barbecue binnenshuis, dat is ook eens iets anders. Een prachtig stukje lam en een uitgebreid buffet, het sterkt de hongerigen en bleek ruim voldoende om zij die met slappe benen uit de helikopter zijn gestapt terug bij hun positieven te brengen.

Ewan Gunn, brand ambassador voor Johnnie Walker maakte van de gelegenheid gebruik om ons drie proefglazen voor te schotelen. Was er eigenlijk een moment dat hij ons geen whisky voorschotelde vraag ik me nu af. In ieder geval zorgde hij voor voldoende materiaal om in een volgende post mijn ervaringen over de verschillende proeverijen neer te pennen.

Lunch op een unieke locatie

Een uitgebreid ontbijt, een sneeuwscootersafari, helicoptervlucht, barbecue, whiskyproeverij... amper te geloven dat de dag nauwlijks halfweg was. Intens, dat was zeker niet gelogen. Begrijpelijkerwijs ga ik hier geen foto's posten van ons bezoek aan de natuurlijke spa - mannelijkt naakt, dat verkoopt niet - een foto van de Gulfoss geiser in volle actie, die kan er dan weer wel af. De avond afsluiten deden we in de Trophy Lodge met het 'Feast of Intensity', iets waar ongetwijfeld ook nog een stukje aan gewijd kan worden.

Gullfoss geiser

IJsland is te groot om in één dag te zien, zoveel is zeker, maar het organiserende team had wel zijn stinkende best gedaan om ons op die ene dag maximaal te doen genieten. Straf werk! Een door een Engelse collega inderhaast verduisterde fles Double Black kwam aardig van pas toen de hotelbar iets na middernacht al besloot te sluiten. Diezelfde collega was trouwens de enige die zich de volgende ochtend overslapen had. Drinkt maar met mate, ook dat was een boodschap die we meekregen.