Hiphop Cereal - Over rappers en cornflakes!

Donderdag, dat is de dag waarop je op Coolinary allerlei soorten ongein kan verwachten. Middels enkele klikken met de muis durft een mens al eens op rare plaatsen te belanden en ook deze keer was dat niet anders. Bij Rappers and Cereal hebben ze goed begrepen dat de namen van de vaak vuilgebekte straatschoffies perfect te combineren vallen met iets onschuldigs als pakweg cornflakes. Dat in combinatie met iemand die een aardig stukje kan photoshhoppen en je komt tot onderstaand resultaat. Time for breakfast, Biatch!

 

Mag de spits afbijten, onze goede vriend Snoop Dogg, of liever Snoop Lion. Het zou me verbazen dat de 'Dogfather' zijn dag start met een bordje conflakes met melk, maar wie ben ik om die bloeddoorlopen wazige puppy-ogen van Snoop te wantrouwen. Snoop Loops for everybody!

 

Snoop Loops

 

Dat Jay-Z zelf nog geen cornflakes-imperium uit de grond heeft gestampt mag een raadsel heten. Succesvol rapper, producer, kledingontwerper, NBA makelaar, getrouwd met de al even succesvolle Beyonce en vader van een kleine spruit die nog voor haar geboorte meer verdiende dan de doorsnee bankdirecteur in België. Om maar te zeggen dat Jay-Z, Jigga voor de vrienden, zijn schaapjes al lang op het droge heeft dankzij zijn uitgekiende manier van zaken doen. Misschien brengen deze Jigga Jacks hem wel op een idee.

Jigga Jacks

Aah, Macklemore, mijn vriend uit de kringloopwinkel. De chronometer er even bijgenomen en deze bleekscheet uit Seattle rapt zo ongeveer evens nel als die andere bekende 'wigga'. Dezelfde iconische status als Eminem heeft hij nog niet bereikt, al loopt het met 's mans carrièere het laatste jaar wel als een sneltrein. En hey, hij kan zijn logees 's ochtends tenminsten Mackle 'S Mores voorschotelen. Als dat niet 'fucking awesome' is weet ik het zelf ook niet meer.

 

Mackle S'Mores

Ludacris heeft een rotjeugd achter de rug en dat zal u 'move bitch get out the way' -gewijs geweten hebben. Als tiener werd hij continu het spreekwoordelijke vuur aan de schenen gelegd door MC Urbanus die al rappend hoge ogen gooide met zijn hiphopklassieker 'Ludacris, potteke pis, potteke kak, almenak'. Dat hij alsnog geëerd wordt met de cornflakesvariant Luda Crisp is niet minder dan gerechtigheid.

Luda Crips

Ook zot van hiphop - negermuziek zoals die van Sint Andries MC's zouden zeggen - en cornflakes, dan weet u waarheen gesurft. Ik ben alvast onvoorwaardelijke fan, stroop mijn rechter broekspijp op tot aan de knie en draag een bandana in de linkerachterzak. Nu de slechte wijken nog mijden en ik hoop het een 'pak' langer te trekken dan 2pac!

Tentoonstelling - El Bulli: Ferran Adrià and The Art of Food

Toeval is één van de mooiste dingen die er zijn. Een stralende hemel, rustig een gebakje eten van de hand van een met twee Michelinsterren gedecoreerde chef en vaststellen dat een fikse steenworp verder een tentoonstelling over El Bulli in première gaat. Lang leve de iPhone want zonder was ik er allicht niet geraakt. We namen voortijdig afscheid van Raymond Blanc en trokken doorheen de Londense straten richting Somerset House, een gigantisch gebouw aan de oevers van de Thames.

De tentoonstelling ‘elBulli: Ferran Adrià and The Art of Food’ loopt van 5 juli tot 29 september. Op het ogenblik dat wij onze entreeticketjes kochten was de tentoonstelling amper 5 uur geopend. Dat we nooit in het legendarische restaurant in Cala Montjoi in de buurt van Rosas zijn geraakt scherpte onze honger. Dichter bij de zintuigelijke ervaringen die zich in elBulli keer op keer afspeelden zouden we allicht nooit komen. We openden de met magazinecovers bekleedde deur en traden binnen in de wondere wereld van Ferran Adrià.

Somerset House - elBulli: Ferran Adrià and The Art of Food

Vanaf het betreden van de eerste zaal werd duidelijk dat deze tentoonstelling veel meer was dan een door Estrella Damm gesponsorde lofzang ten aanzien van één van 's werelds meest geroemde, zoniet 's werelds meest geroemde chef.

Zo wordt de geschiedenis van het pand belicht vanaf het allerprilste begin. Daarin spelen Marketa, de vrouw van een overspelige Duitse dokter, en haar twee Franse Bulldogs de hoofdrol. Meteen ook de referentie naar de oorsprong van de naam van het iconische elBulli. Handgeschreven schema's, foto's uit de oude doos, menukaarten en foto's van gerechten, het komt allemaal aan bod. Verrassend ook, de in plasticine uitgewerkte gerechten, de basis van elk gerecht dat in het restaurant aan de passe de zaal in ging.

Marketa en haar Franse Bulldogs, schema, topgerechten

Geen vooruitstrevende keuken zonder een al even vooruitstrevende presentatie. Met plezier namen we dan ook plaats aan de tafel waarop 'een service' werd geprojecteerd. Heel even waanden we ons in het culinaire walhalla van weleer en genoten we van een virtuele maaltijd, een troostprijs voor de talloze ondernomen pogingen om er toch te geraken.

Veel iPads ook aan de muren met daarop mooie presentaties omtrent verschillende legendarische bereidingen uit de keuken van Ferran en Albert, jjslandschappen met kruiden, een new style Bloody Mary, ... 't Is dat we slechts even de tijd hadden, anders had ik elke morzel multimedia van begin tot einde verslonden.

Virtueel dineren bij elBulli

Ik denk dat ik mijn eerste lief nog moest kussen toen de Simpsons voor het eerst op de kijkbuis verschenen maar vanaf de eerste episode was ik onmiddellijk fan. Nog steeds trouwens! Reden genoeg om die iPhone uit mijn broekzak op te diepen om een foto te nemen van de tekening die Matt Groening in 2009 maakte van Ferran Adrià.

Ferran Adrià - Matt Groening

Het opdiepen van die iPhone uit mijn broekzak, meer was er niet voor Ferran Adrià niet nodig om op exact datzelfde ogenblik uit het niets op te duiken. Toeval wou dat hij net nog geen metertje voor het werk van Groening post vatte om twee zalen tegelijk te overschouwen. Nog geen uur eerder verbaasde ik me over het feit dat mensen kinderlijk enthousiast naar een foto met Raymond Blanc stonden te hengelen, nu deed ik exact hetzelfde. Geef toe, hoe zou je zelf zijn? Die glimlach die als bij toeval op mijn gezicht gebeiteld zat, gratis en voor niets gekregen in Somerset House dus!

Ferran Adrià: meet Sid Frisjes

Niets toepasselijker dan afsluiten met de woorden van de meester zelve:

"Even though the restaurant of elBulli is now closed, the spirit of elBulli is still very much alive and this exhibition is one of the ways of keeping it so. For some, I hope it will revive good memories, and for others it will give a flavour of a fine dining experience like no other. Overall, it is an ode to the creativity, imagination, innovation, talent and teamwork of everyone at elBulli, but especially the world-famous chefs who trained with us and took these values into their own restaurants around the world."

Flemish Food Fest

Afgelopen zondag was het zover, Flemish Food Fest aan Dok Gent. Zeggen dat menig lekkerbek er maar wat naar uitkeek was een understatement, het bordje uitverkocht diende immers enkele dagen voor de start van het event reeds opgediept. Van 11h tot 19h zou er hier allerlei appetijtelijks uit de hoge hoed van een rits hippe chefs getoverd worden en dit op initiatief van die drie aan Gent gelieerde chefs die we maar beter niet meer de Flemish Foodies noemen.

Tot zondagochtend keek ik dit culinaire uitje maar wat graag tegemoet. En toen werd ik zo rond de klok van 9 uur wakker in de Desselse velden na iets wat het best te omschrijven valt als 'een hazenslaapje'.  Vierentwintig uur Graspop, dat doet iets met een mens! Ach, als er een 'rock 'n roll kitchen' beloofd wordt, dan verschijn ik tenminste als een fucking rocker aan de feestdis, met een flink stuk in mijn....

Dertig euro betaalden we voor ons inkomticket, waarvoor je 15 bonnetjes in de plaats kreeg. Zij die snel tellen weten dat je maar liefst 7 hapjes kunt eten als ze twee bonnetjes voor één hapje rekenen. Tot zover de theorie!

Bij aankomst in de eerste de beste rij gaan staan om een half uur later een eerste hapje te bemachtigen, 'een brioche met koolzaad en een stukje gerookt vlees'. Hiervoor sloeg Pieter Lonneville van Tête Pressée de handen in elkaar met de coolste butcher van de kust. Hendrik Dierendonck zelf stond achter de Green Egg, zijn slagersschort voor de gelegenheid ingewisseld voor een T-shirt en truckerspetje. Het broodje was zalig zacht van structuur, het vlees voorzien van een subtiele rooksmaak. Winnertje in mijn ogen was het knisperend frisse selderslaatje dat erbij geserveerd werd. Een mes was trouwens handig geweest!

Brioche met gerookt vlees -  Pieter Lonneville / Hendrik Dierendonck

Rustig op een bankje zitten, wat staren naar de opgekomen massa, net wat mijn kater nodig had! En wat cola en bruiswater. Niet direct hoe ik me deze dag had voorgesteld maar toch, eigen schuld, dikke bult. Ann was ondertussen komen bijschuiven met een stukje 'gegrilde venkel' van Davy Schellemans (Veranda). Het was te denken dat ze bij één van haar favo restaurants als eerste zou aanschuiven om er haar eerste hapje te scoren. En op de koop toe nog vegetarisch ook! Lekker naar't schijnt maar een tikkeltje dradig. Een mes was handig geweest liet ik mij vertellen.

Gegrilde venkel - Davy Schellemans

Het begon ons een beetje te dagen, de aanhoudende massa die zich aan de verschillende barbecues opdrong bleek geen plotse middagopstoot, dit waren mensen die waar voor hun geld wensten. Terecht natuurlijk, maar doe het toch een beetje rustig aan denk ik dan. Mijn goed gezelschap had zich ondertussen een retourtje gekocht richting barbecue en kwam aanzetten met twee 'gegrilde komkommers'. Een weliswaar intrigerend hapje dat ik wegens 'interne strubbelingen' aan mij voorbij liet gaan. Mooi gepresenteerd, verrassende smaken... Gek wel dat een mes in geen Gentse velden of wegen te bespeuren viel.

Gegrilde komkommer

Wel ja, Filip Claeys heeft bij mij in het verleden voldoende indruk gemaakt om die ellendige kater even te doen vergeten. Ik hijste mezelf in de rij richting 'gegrilde langoustines' en moest niet al te lang wachten alvorens ik bediend werd. Voor zover ik enig besef van tijd had! Prutsen, pulken en genieten. Op het Belgisch Kampioenschap Barbecue dit jaar moeten we er vol mee aan de bak, er valt een titel te verdedigen.

Gegrilde langoustine - Filip Claeys

Wij hadden al lang de kaart getrokken van de vriendschap. Eten was geen prioriteit meer, rustig keuvelen genoot onze voorkeur. Dat de drukte wel zou afnemen maakten we ons wijs, iets wat niet veel later ook bleek te kloppen. Lang niet iedereen was volgepropt met lekkers, het eten was gewoon op. Op het pitoreske markt, aan de toog... dat waren de plaatsen waar je na 16.00 h de meeste chefs kon terugvinden, jammer genoeg niet meer achter de barbecues.

Jammer inderdaad, want het zag er naar uit dat ik het gegeven 'Sid Frisjes' terug een beetje onder controle wist te krijgen. Aan het standje van Eat Love Tastings merkten Ann en Steven nog wat bedrijvigheid op en na een smeekbede van de vegetariër wisten zij de drie allerlaatste hapjes in de wacht te slepen. 'Gegrilde courgettes' met een pittig sausje. Dat er geen mes voorzien was, daar maalde niemand nog om.

Eat Love Tastings

Een dessert van Sander Goossens en Martijn Bauwens, daarvoor wil ik mij - kater of niet - met plezier in de rij zetten, iets wat ik ergens in de loop van de namiddag dan ook deed. Het is te zeggen, van een rij was er aan zijn stand op dat ogenblik lang geen sprake. Een verfrissend ijsje bij een stralende hemel, dat doet wonderen. Gooi daar nog wat vlierbloesemkappertjes, bosaardbeitjes en een krokantje in de mix en deze jongen komt geheid terug. Top!

Vlierbessen boven! Sander Goossens Martijn Bauwens

Het moment van de ommekeer was aangebroken, mensen begonnen af te druipen. Ik zag lachende gezichten, allicht van diegenen die zich tot flink wat hapjes wisten te worstelen. Misnoegde mensen ook die vonden dat ze geen waar voor hun geld hebben gekregen. Dan waren er nog de mensen die de bonnetjes inruilden voor flessen drank en zij die ze bij het verlaten van het terrein gewoon uitdeelden (bedankt Iris, bedankt Kris) aan laatblijvers.

Wij zagen er geen graten in om opnieuw aan te schuiven aan het rode bestelbusje van Sander Goossens, die in tegenstelling tot zijn collega's als enige nog aan recordtempo dessertjes aan het uitserveren was. Bonnetjes te over dus en voor drie extra dessertjes draai ik mijn hand niet om. Toen wij uiteindelijk besloten Gent in te wisselen voor Turnhout waren Sander en Martijn nog steeds 'buzze aan het geven'. Zonder enige twijfel, het heldenteam van de dag.

Sander Goossens en Martijn Bauwens

De eerste editie van Flemish Food Fest was er eentje met vallen en opstaan, ik denk dat niemand dat gaat betwisten. Een slachtoffer van eigen succes! Dat 's avonds nog een Gelinaz-luik aan de avond gebreid werd heeft allicht niet geholpen, van de 2000 aanwezige foodies was slechts een handvol bereid gevonden zo'n 600 € neer te tellen voor dit exquise galadiner. Mijn god ik had er graag bij geweest, maar niet die zondag, niet met die graspopkater. Volgend jaar opnieuw, en nodig dan in één keer ook dat barbecueteam uit Turnhout uit jongens! Rock 'n Roll wij hoor!

Best Kept Secret - het foodie verslag!

Het Best Kept Secret Festival in Hilvarenbeek vlak over de Nederlandse grens, wij hadden er maar wat zin in. Als de organisatie enkele dagen voor het festival wordt afgetrapt een volledige 'food line-up' lost, dan gaat er hier eentje ongeduldig op zijn stoel schuifelen. Dat het festival om verschillende redenen een schot in de roos was kunt u hier lezen, op coolinary houden we het bij dat wat de innerlijke mens drie dagen gesterkt heeft.

Zelden deed een eerste wandeling op een maagdelijk nieuwe festivalwei meer plezier dan vorige vrijdag. Nergens cateringgiganten terug te vinden, geen twee dezelfde eetkramen op het terrein... ik word daar gelukkig van. In plaats van de uniform voorgekauwde hap die je doorgaans op festivals voorgeschoteld krijgt waren het hier omgebouwde bestelwagens, aangeklede bunkers en ingerichte caravans die het mooie weer mochten maken. Eten dat met passie à la minute wordt klaargemaakt, daar kan niets tegen op. En dat treft want ik voelde een hongertje opkomen.

Best Kept Secret Festival - cateringstandjes

Het aanbod op het festival was ronduit verbluffend. Er waren frietjes ja, handgesneden en vers gebakken. En in Nederland is een kroket ook nooit ver weg, maar dan wel met echte stukken vlees erin, in niets te vergelijken met kroketten die je hier doorgaans in je maag gesplitst krijgt. Alles proeven was schier onmogelijk, al heb ik wel mijn best uiterste best gedaan niet te weerstaan aan alle verlokkingen die het festival op culinair vlak te bieden had. 

We keken ons de ogen uit en pikte onze favorieten op basis van de verschillende sandwichborden. Een grappige naam, daar ben ik altijd voor te vinden? Joerie Tandoorie gaat ongetwijfeld met de titel 'grappigste naam' lopen.

Donuts - Joerie Tandoorie - Satéman - Veggie Gyros

Als een gek met een missie stortte ik me op de verschillende eetstandjes. Bij de laatste telling bleek ik zelfs meer koks dan bands aan het werk gezien te hebben. De weegschaal loog er maandagochtend trouwens niet om maar dat is bijzaak. 

Een gigantische smoker om u tegen te zeggen, het kan niet anders dan dat ik daar als barbecuefanaat binnen de kortste keren iets lekker besteld had. Een 'pulled pork sandwich', daar kuipt nu eenmaal aardig wat tijd in dus dit was een uitgelezen moment om ervan te proeven. Zonder meer zalig en belangrijk, geen overheersende barbecuesaus. 

Een heerlijk verse pizza prosciutto, niet uit een elektrische maar uit en houtgestookte oven. Herinneringen aan Napels waren zelden dichter bij.

Graag gaan ze het allicht niet horen maar als het op gehaktballen aankomt kunnen ze in Nederland nog iets leren van ons aller Balls and Glory. Niet dat er iets mis was met deze gehaktbal met Hollandse jus maar we hebben de luxe beter gewoon te zijn. 

Makreel, dat gaat er ook altijd in. Een volledige gerookte makreel - iets te koud geserveerd - wat brood en een fijn sausje. Smullen hoor! En dat is maar een greep van het aanbod waaraan we ons tegoed hebben gedaan.  Soep, hamburgers, veggie wraps, mosselen friet, vegetarische burgers, noem maar op. We lieten het ons allemaal meer dan smaken, maar er kan er maar eentje de lekkerste zijn...

Pulled Pork - Pizza Prosciutto - Gehaktbal - Broodje Makreel

"Ga jij dat eten?" vroeg Ann zich af. Ik had postgevat aan de Big Green Egg van de stand van Zijpe Stijl en er was niets dat mij ging weerhouden van een portie vers 'gegrilde scheermessen'. Beetje olijfolie, sjalotsnippers, een zuurtje, een draai van de pepermolen... meer moet dat niet zijn. Ik durf er mijn hand onmiddellijk voor in het vuur steken, dit was absoluut het allerbeste dat ik ooit op een muziekfestival heb gegeten. Veruit! Meer zelfs, lang geleden dat ik nog zo van mijn sokken ben geblazen door een dergelijk smaakbommetje. Koningen van de festivalhap kroon ik ze! Wie doet beter?

Zijpe Stijl - Scheermessen van de Big Green Egg

Ijdele hoop, daar ben ik me van bewust maar mochten alle festivals een beperkt gedeelte van de ruimte voorzien voor catering open stellen voor jonge, startende bedrijfjes die er vol voor gaan, ik denk dat er dan beter gegeten wordt!

Oud Sluis *** - Sluis (nl), een topervaring!

De Nederlandse grensgemeente Sluis, ik mag daar graag een keertje komen al was het maar om enkele luttele minuutjes post te vatten voor de deur van Oud Sluis. Het was vorige week dan ook niet de eerste keer dat ik me een weg baande richting Beestenmarkt. Eén klein verschil, nu had ik een reservatie op zak en de deur naar 's lands meest met sterren en punten overladen culinaire tempel stond wagenwijd voor ons open.

Jasje aannemen, vriendelijk gedag zeggen, een plaatsje toegewezen krijgen met zicht op de keuken - mijnheer is toch hobbykok, niet? - handjes schudden met de maître... de ontvangst zat alvast snor. Nadat we onze keuze voor het aperitief hadden doorgegeven (Geranium Gin & Fever Tree, non alcholische 'coins') verschenen de eerste van 7 hapjes ten tonele. De 'Gastonomische Spelen' werden zonet geopend verklaard.

Een steentje met daarop 'smaken en structuren van basilicum, parmezaan, venkel, olijf en ansjovis' mocht de spits afbijten. In één keer naar binnen en genieten van de krachtige Mediterraanse smaken.

De volgende in rij was de 'crazy mushroom', een alleraardigste compositie met paddenstoelen, avocado, zure room, een toastje van  brioche en krokant van macadamia als gangmakers.

Het 'gedroogd en gezouten West-Vlaams rood rund' met Dierendonck-signatuur kreeg in het toepasselijk rode kommetje gezelschap van yuzu, curry, rode quinoa en witte radijs. Zacht rundsvlees in combinatie met de eerste echte uitgesproken zuurtjes waar Sergio zo om gekend staat... drie hapjes ver en volop genieten.

Oud Sluis - amuses met basilicum, crazy mushroom, gedroogd rund

Toen we in 2009 voor de eerste keer aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue deelnamen hadden we een Oosters geïnspireerde paling - unagi zeg maar - op de rooster liggen. De uitvoering mocht dan wel te wensen overlaten, het idee bleek alvast niet mis. Aan tafel verscheen een minibarbecue met daarop een stukje 'met miso en Japanse soya gelakte Oosterscheldepaling'. Perfect afgesmaakt, boterzacht, sprakeloos... en dan heb ik het niet eens over de krokantjes, de winterradijs of de Japanse citrus.

Oud Sluis - Zeeuwse paling bbq, ijskoud van Japanse citrus en winter radijs

Mag er al eens gespeeld worden in de keuken? Het antwoord is eensluidend ja zolang dit het gerecht maar ten goede komt. Getuige daarvan enkele spraakmakende bordjes van de hand van Sergio zoals zijn 'Rosary', 'Cake of Peace' of de 'iFoie'.

Ik had een beetje schrik voor dergelijke gekunstelde presentaties maar één hapje, 'een ijspastille in de vorm van een schelp, zwarte gelei in inktvisvorm, een krokant rond kokkeltje en een meticuleus van kruiden en groen voorzien krokantje' nam die vrees volledig weg. Om nog maar te zwijgen van het stukje 'echte inktvis' dat zich schuil wist te houden tussen deze spielerei van zaligheden uit de zee.

Oud Sluis - Inktvis, rozemarijn en vlierbloesem

Als een chef het aandurft een verguisde snack als een 'Broodje bakpao' - The Opposites, iemand? - te serveren dan moet die wel van heel goede komaf zijn. Het feit dat de chef in kwestie Sergio Herman zelf is helpt natuurlijk. Zijn 'gestoomde bun' met crunch van krokant buikspek, ijsparels van oestersap en een salade van venkel was ronduit verbluffend. En terwijl we met sprekend gemak onze parelmoeren schelp leeg lepelden stelde ik voorzichtig voor om de menu van 4 gangen te laten varen en integraal te gaan voor 'de volledige ervaring' zijnde de Père et Fils degustatiemenu. Zwijgen is toestemmen!

Oud Sluis - 'steamed bun' Zeeuwse oester en buikspek

Waar is de tijd van het obligatoire glaasje sorbet dat elke menu met zijn aanwezigheid mocht verblijden. Citroen en meloen, dat waren in ver vervlogen tijden de klassiekers meen ik mij vaag te herinneren. Komt onherroepelijk in het lijstje met gerechten om nooit te vergeten, het laatste van zeven hapjes. Een 'frisse sorbet van limoen, geserveerd in de schil, met daarop hemelse stukjes tartaar van zeebaars, afgewerkt met toetsen van bergamot en jalapeño'. 

De volgende 'crèmekar' die al rinkelend door onze buurt komt gereden heeft het vlaggen. Limoensorbet moet nog net lukken maar tartaar van zeebaars als topping voor 0,20 €? Een ijdele hoop vrees ik.

Oud Sluis - Zeebaars, tartaar, bergamot, limoen en jalapeño

Ondertussen was ook de chef zelf even gedag komen zeggen. Dat ze er alles aan zouden doen om er voor ons een onvergetelijke dag van te maken wist hij nog mee te geven. Nu het voorspel in de vorm van zeven flinke amuses erop zat was de tijd aangebroken voor enkele geile gerechtjes.

Het eerste gerecht werd als 'Noordzeekrab, duindoornbes, salade, zuur, bitter, zoet... ice' aangekondigd en werd in verschillende fases geserveerd. Om te beginnen kregen we de Noordzeekrab met een fijn slaatje op smaak gebracht met bergamotdressing en een pittig sausje op basis van jalapeño. Er verscheen een robuust potje met twee flinterdunne stukjes gedroogde pompoen en gomasio. Via mijn ervaringen in de macrobiotische keuken weet ik dat gomasio een mengeling is van fijngemalen sesam en zeezout, in dit geval werd de sesam vervangen door pompoenpitten.

In een klein potje kregen we opnieuw jalapeño en pompoen, waarna dit alles verdween onder een krachtige bisque van krab. Als laatste nog een klein snoepertje waar de krab vervangen werd door foie en een ijspastille van krab en gember. Zelfde producten, verschillende bereidingen, andere smaaksensaties. Met de deur in huis vallen noemen ze dat!

Oud Sluis - Noordzeekrab, duindoornbes, salade zuur, bitter, zoet,... ice.

Even een kink in de kabel van de welgeöliede machine welke we vanachter het keukenvenster mochten aanschouwen. Dat er iemand godverdomme uit zijn doppen moest kijken, zo hoorden we Sergio even kort als krachtig bulderen. In het heetst van de strijd kan dat gebeuren natuurlijk. Iemand van het zaalpersoneel die in de gaten had dat we dit duidelijk konden horen lachte dit met een kwinkslag weg. "Ik hoop niet dat ze zo tegen u roept als er eens iets niet wil lukken in de keuken". Sterk!

Niets mis op het bord trouwens. Onze 'kreeft met aardpeer en risotto, jus van getoaste rijst en enkele druppels waterkersolie' zag er om op te eten uit. Iets wat je geen twee keer moet zeggen. Risotto, altijd gevaarlijk, al brandt een beetje chef daar zijn vingers niet aan. En hoe lekker is aardpeer niet? Zachte smaken deze keer waarbij het de druppeltjes waterkersolie waren die voor de nodige pit zorgden.

In het glas bij dit mooi stukje kreeft trouwens geen flinke wijn, maar een Sint Bernardus Wit uit Watou. Verrassende keuze, maar de subtiele toetsen van ondermeer limoen en koriander gingen hand in hand met dit gerecht.

Oud Sluis - Oosterschelde kreeft, aardpeer, witlof, bouillon getoaste rijst

Op een porseleinen schilderpalet kregen we nog enkele proevertjes toe onder de noemer 'echte en valse hazelnoot'. Twee echte hazelnootjes en twee bolletjes hazelnootcrème vermomd als een nootje. "Dan proef je toch echt dat Nutella van hazelnoten komt" liet Ann zich ontvallen. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Het kleurige proevertje was een 'sablé van parmezaan, frisse klaverzuring (?) en geconfijte rode ui met crème van viseitjes'. Het blijft mooi hoe er achter dergelijke kleine hapjes zulke enorme smaakbommetjes schuil gaan.

Oud Sluis - Hazelnoot, geconfijte ui, viseitjes

De 'knipoog naar de lente' was het enige volledig vegetarische gerecht vandaag. Met de klok mee te beginnen om zes uur kregen we enkele winterse knolgroentjes, radijsjes, rode biet, romanesco, krokant van polenta, tuinboon. Een frisse, kruidige olie van basilicum zorgde voor extra accenten en de jonge geitenyoghurt was ideaal om in te dippen. Met het mini speltbroodje met algen bijvoorbeeld. Nu viel er hier niets op aan te merken, bij een volledige vegetarische menu zou ik toch het gevoel hebben iets te missen.

Oud Sluis -  'Knipoog naar de lente'

'Boemboe Bali', 'Seroendeng'... De sneltrein die onze degustatiemenu was reed ondertussen op kruissnelheid en was duidelijk net een halte in Indonesië gepasseerd. Nu mag de Indonesische keuken in België lang niet zo ingeburgerd zijn als in Nederland, boemboe Bali kende ik nog van de boekvoorstelling van Pure C. De seroendeng was dan weer het krokante korstje op het stukje griet. Verder in het bord nog een stukje paling en een scheermes. Weinig groen zie ik u denken. Dat klopt, en wel omdat het slaatje apart werd geserveerd.

Oud Sluis - Griet, gerookte paling,  Indonesiche jus,  kiemzaadjes, pinda

'Een knisperend stukje gem, jonge prei, een mini courgette...' zoveel schakeringen groen, zoveel elkaar complementerende smaken, het kan niet anders dan dat je daar op een druilerige dag gelukkig van wordt. Het zuurtje kwam in de vorm van een olie op basis van kaffir limoen.

Oud Sluis - Gem, venkel, selderij, jonge prei, kaffirlimoenolie

Zij die denken dat een melkkoe enkel goed is om melk te geven kan ik met aandrang het Holstein rund in Oud Sluis  aanbevelen. Dit stukje Friese melkkoe uit de Dierendonckstal was heerlijk gekorst, ongelofelijk zacht en enorm smaakvol. Om stil van te worden. 'Het artisjokblad met parmezaan, aubergine en de jus met beenmerg' maakten het plaatje genaamd 'Holstein, met huid en haar' compleet. En dan was het plaatje nog een drieluik ook!

Zo kreeg het grote bord nog het gezelschap van 'een tartaar van Holstein met rode biet', 'Rendang' - een Indonesisch stoofpotje - op basis van hetzelfde rund en een mooi gepresenteerde lepel met 'het merg van de melkkoe'. Laat ik net op dit ogenblik het gevoel krijgen dat ik voldaan ben. Een klassiek geval van 'ogen groter dan de maag' noemen ze dat. Genoten van alles maar de helft van de tartaar heb ik moeten uitbesteden aan mijn disgenoot. Tikkeltje jammer al zaten er nog drie dessertjes aan te komen waar ik maar wat graag een plaatsje voor hield.

Oud Sluis - Holstein met huid en haar

Goed nieuws, er zat wat speling tussen hoofdgerecht en dessert. Ik kon er opnieuw volledig tegen maar niet zonder eerst van tafel te veranderen. Het vijftal aan het aanpalende tafeltje was opgevallen dat ik met de regelmaat van een koekoeksklok iets in het daarvoor bestemde Oud Sluis boekje kribbelde en daar wenste ze het fijne van te weten. Een van hen, de mysterieuze V. Peeters zou een gekend persoon zijn in het wereldje al wou hij niet direct kenbaar maken voor welke gids hij tal van restaurants mocht recenseren.

Ze bleken uit de Kempen te zijn - probeer die tongval maar een keertje te verbergen - en voor we er erg in hadden zaten we dus bij dit 'bonte gezelschap' aan tafel. Zij aan de koffie drank, wij aan het eerste dessert, een sferisch ruimtelandschap met 'biochocolade (puur 69,1 %, melk 41,4%), zwarte thee en bloedsinaas'.

Oud Sluis - biochocolade, zwarte thee, bloedsinaasappel

Krijg je een dessert als een tuintje in volle bloei, zo groen als een jonge pelouse op een dauwrijke lenteochtend, dan moet ik je niet vertellen dat de kaart van de frisse zuurtje volop wordt getrokken. Sterke keuze natuurlijk want het scherpt de smaalpapillen een laatste keer voor wat zou komen.

Oud Sluis - Groene appel, aloë vera en tarwegras

'My favourite game', het is niet alleen een dijk van een nummer van The Cardigans,  het is ook een dessert waarin je onmiskenbaar de signatuur van Sergio Herman terug kan vinden. Een half bord, perfecte schaakstukken, zwarte accenten... een lust voor het oog en niet alleen dat. Moeilijk te geloven maar met de beste wil van de wereld kan ik - op kokos na - niet één van de overige smaken opnoemen. Niet omdat ik ondertussen ver heen was, noch dat ik geen besef zou hebben wat ik achter de kiezen schuif, maar wel omdat hetgene zich aan onze tafel afspeelde mijn volledige aandacht verdiende.

Dat onze mysterieuze inspecteur voor de derde maal een fles wijn liet aanrukken, een Clos d'Opleeuw, zou me worst wezen. Twee desserten geleden werd me reeds een extra wijnglas voorgezet en meedelen in de vreugde is niet direct iets wat ik mij voorbij laat gaan. Bij het voorproeven van die derde fles liet hij de wijn even walsen, stak zijn neus in het glas en kwam tot volgend besluit: "deze wijn riekt wel erg hard naar foef". Ongegeneerd! Ik mag hopen dat hij niet is wie hij claimde te zijn, dat het maar praatjes waren.

Oud Sluis - My favourite game

 

Er is wat reservatieleed aan te pas gekomen - Sid Frisjes moet ook lang wachten of vangt zelfs bot - mijn oog even laten vallen op de foto's van de gerechten of terugdenken aan onze flinke tafelsessie van vijf en een half uur is voldoende om te besluiten dat we hier weer een absolute topper achter de rug hebben. Qua verfijning op het bord, niet noodzakelijk een vereiste voor een goed maal, spant Oud Sluis wat mijn ervaringen betreft wel de kroon. Sterk werk jongens, en zelfs dat is allicht een understatement!

 

We zijn niet direct het koppel dat zich dergelijke fantastische ervaringen ontzegt, te klagen hebben we op culinair vlak sowieso niet, voor elke dag is het nu ook weer niet weggelegd. Een goed iets denk ik dan want dan heb je nog iets om naar uit te kijken wanneer  een volgend restaurantbezoek wordt ingepland. Misschien wil onze nieuwe Kempische vriend E. Verhoeven ons wel een keertje inviteren. Elke mogelijke manier om naast mijn madam te dineren - 't is ne stoot, dat weet ik ook - is goed, nietwaar? Ha, culinair pooierschap, het moet iets nieuw zijn!

 

De 'Kamabox' - u dacht toch niet dat we geen koffie of thee genomen hadden - krijgt geheel terecht een aparte post!

Sunny Side Up

Als je een eibereiding 'sunny side up' noemt, dan is het maar een kwestie van tijd vooraleer iemand op de proppen komt met een gadget dat refereert naar de bereiding in kwestie. Avihai Shurhin is zo iemand die de daad bij het woord voegde en creatief aan de slag ging. Het resultaat? De Sunnyside die je hier kan bestellen.

Sunnyside

Om een of andere reden lijkt het me nogal een gedoe om zo je spiegeleitjes te bakken, maar als je zo je kroost speels eitjes doet eten, hey, waarom niet! En zodra je dan behoorlijk komische eitjes aan het bakken bent, dan kan je maar beter je creativiteit - net als de kippetjes trouwens - de vrije loop laten en in één trek heel het bord mee onder handen nemen. Broccoli wordt een boom, radijsjes worden vogels of fietswielen... noem maar op.

Sunnyside

Sunny Side Up, waar is de tijd dat ik een T-shirt van Pavement had met twee spiegeleieren op. The time is now gok ik want van oude bandshirts kan ik blijkbaar geen afscheid nemen. Dat godbetert Raf Van Brussel in die tijd een bandje had met de naam 'Sunny Side Up' was niet meer dan een jammerlijk toeval.

The Book Club - Antwerpen

Of ik in Antwerpen niet even mee wou binnenwippen in 'The Book Club', aldus mijn vriendin. Een vraag als een ander natuurlijk, al had ik wel onmiddellijk de nodige reserves. Voor je het weet is mijn zorgvuldig opgebouwde reputatie immers danig om zeep als blijkt dat je zonder het goed en wel te beseffen een onding als 'Vijftig tinten grijs' met drie middelbare dames - of erger, heren - zit te ontleden. 

Maar vriendin leest niet alleen graag, ze koopt ook graag boeken en dan is zo'n gehypete boekenwinkel al snel een hotspot, dat moet ik je niet uitleggen. Ach, het logo van de zaak - een doodshoofd met een leesbril - zat naar Coolinary normen al helemaal goed. Zo erg kon het nu ook weer niet zijn, wel? Onderweg probeerde ik me bij de winkel nog iets voor te stellen genre het stoffige 'Cemetery of forgotten books' uit de bestseller 'The Shadow of the Wind' van Carlos Ruiz Zafón maar niets bleek minder waar.

The Book Club

Dat 'The Book Club' ook 's avonds geopend is had een belletje moeten doen rinkelen want zeg nu zelf, waar kan je in de late uurtjes nog terecht voor een portie leesplezier? Op het bont allegaartje hippe vogels aan de ingang had ik dan ook niet direct gerekend. Bleek dat vriendin ons vooraf al via de website had 'aangekondigd', een must om binnen te raken. Waar waren we in godsnaam beland? En ook, die van bril en snor voorziene manskerel met behoorlijk androgyne looks, zagen we dat goed? Was dat niet Jo Calderone, het alter ego van een zekere Lady Gaga?

Jo Calderone on the right. Right?

Nu kan je mij veel wijsmaken, maar dat het drietal naast ons gekomen was om een boek te lezen, laat staan te kopen, dat ging er bij mij niet echt in. Waren het de tattoos, de gestylede bandana of het sprekende gemak waarmee de drie zich zo casual mogelijk op de vintage Chesterfield vlijden terwijl de kortgerokte vamp luidop begon voor te lezen... iets klopte hier niet en die opgezette fazant was wel de laatste die ik van enige ongein verdacht. 

Ik schuifelde een beetje zenuwachtig op mijn stoel, bladerde vluchtig door 'Catcher in the Rye' en wierp uiteindelijk een vragende blik naar vriendin. Zat zij daar een beetje stiekem te lachen, een halfslachtige poging ondernemend om haar gezicht inderhaast te verstoppen achter een boek met vergeelde cover? "Wacht nu even" gebood ze! Nee, tenzij ik mee in het complot zit ben ik niet echt te vinden voor geheimdoenerij. Gelukkig moest ik niet lang wachten!



Hip, hipper, hipst... en een beetje ik!

Die boekenkast waar ik net achteloos dat boek van J.D. Salinger uit plukte bewoog. Niet vanzelf natuurlijk, dan was ik ongetwijfeld halsoverkop vertrokken. Nee, het kreeg een beetje hulp van twee potige heren die besloten dat het met boeken gevulde rek een metertje verder beter tot zijn recht kwam in het interieur. Dat er een geheime doorgang zichtbaar werd deed de incrowd rondom mij verrukte kreetjes slaken. Er werden niet zo subtiele high fives uitgewisseld en iedereen trok spontaan naar de verborgen ruimte. Op een rijtje achter elkaar aan richting Cubaanse muziek welke uit een antieke platenspeler bleek te komen. "Welkom in Casa Bacardi" zei er iemand!

Op weg naar... ja, naar waar?

Casa Bacardi dus, een pop up cocktailbar even geheim als exclusief ter ere van de 150ste verjaardag van Bacardi. Kwam goed uit want ik was dringend aan een drankje toe. En als dat dan een cocktail is, recht uit de shaker van één van 's werelds beste bartenders dan heb ik daar met plezier een half uurtje bibberen voor over.

Geïntrigeerd?  Zin in een unieke cocktailervaring die baadt in de sfeer van de beste speak easy bars ten tijde van de Amerikaanse drooglegging? Ga dan vooral eens een boek lezen. Bij 'The Book Club' bijvoorbeeld!

Het langverwachte Pure C Boek

Als er één ding was dat ik deze week goed kon gebruiken, dan was het wel een plaatsje om m'n hoofd even  te laten leegwaaien. Geen zorgen, frisse lucht, zoiets! Aan zee bijvoorbeeld, en waarom ook niet op een gezellig terras in Cadzand. Dat hetzelfde terras het decor was van de presentatie van een kookboek was mooi meegenomen. En wat voor een kookboek dan nog! Het langverwachte Pure C kookboek nog wel. Netjes! 

Pure C, het terras!

Terwijl de hoofdrolspelers van het boek achter de schermen deden wat hoofdrolspelers op zo'n moment doen - de mensen in spanning laten wachten - mochten wij genieten van de zomerzon. Dat, en de inmiddels legendarische huiscocktail 'Pura Passion', een kanjer op basis van wodka, passievruchtcoulis, basilicum, limoen, galanga, suikerwater en Sergio's huischampagne. Fris, hip en met een zuurtje... de ultieme essentie van Pure C in een glas!

Pura Passion, de huiscocktail

Sergio die het woord neemt, hij doet het met zijn kenmerkende 'je ne sais quoi', een mix van passie, gedrevenheid, jeugdsentiment en iets wat mensen van kwade wil nonchalance zouden durven noemen. Weten zij veel hoe Rock 'n Roll in keukenmiddens eruit ziet. Zo dus! Syrco Bakker, terecht trots op zijn eerste boek, bleek een vat vol emotie waarbij tranen net niet de vrije loop kregen. Niets pose, het pure spul! En dan was er Tony, de doorwinterde uitgever die bij elke nieuwe uitgave het gegeven 'kookboek' nieuw chachet weet te geven of zelfs opnieuw lijkt uit te vinden. Een man met een boodschap, en deze keer was dat slecht nieuws!

Sergio, Syrco, Tony

Slecht nieuws, goed nieuws, het is maar hoe je het bekijkt! Het slechte nieuws, dat was dat het boek niet nu, maar pas vanaf 15 oktober zou uitkomen. De schuld van een druktechnische fout op pagina 205, een lege pagina waar een prachtfoto van Tony zou moeten prijken. Het boek zo op de markt brengen - ze hebben het overwogen - was uiteraard geen optie voor uitgeverij Minestrone, gekend voor boeken die steeds tot in de puntjes afgewerkt zijn. Opnieuw drukken dan maar, met het nodige uitstel als gevolg. Slecht nieuws dus!

Goed nieuws is dan weer dat niet alle foute exemplaren vernietigd werden. Het selecte kransje aanwezige familieleden, vrienden, pers en zelfs 'hij die gekend is als Sid Frisjes', kreeg een op en top handgeschreven gepersonaliseerd exemplaar onder de neus geschoven. Goed nieuws inderdaad!

Het exclusieve Pure C boek, technische fout incluis!

Er zou een verbod moeten komen op het ongelukkig gebruik van het woord 'hapjes'! Het dekt de lading  natuurlijk wel maar tegelijkertijd doet die benaming oneer aan het bitesize plezier dat we hier voor de kiezen kregen.

Krokantje, structuur van olijf

Cadzand, Sluis, omstreken... als het even kan moet je er oesters geproefd hebben. Een zekere S. Herman heeft met zijn tig bereidingen van oester wereldfaam vergaard dus kus die twee pollekes als ze je een fragiele schelp met lekkers in de handen geven. Zilt, zuur, fris, krokant, zalig,... simpele woorden die de lading voor  100 % dekken. 

Oester

Prachtige gerechtjes met Indonesische signatuur, de onmiskenbare stempel van Syrco, ode aan zijn roots. Een gevoelsmens achter het fornuis, dat proef je op het bord. Eten dat doet verlangen. Verlangen naar verre reizen of gewoon, nog een bordje 'makreel boemboe bali'.

Makreel boemboe Bali

Heerlijk Zeeuws appelsap, bloem van bergkorenmolen 'Nooit Gedacht', een lederen Pure C hanger, armbandjes welke hippe chefs weleens durven dragen... bijna zouden we vergeten dat we hier een knaller van een boek in handen hebben gekregen. Een boek met uitnodigende foto's en recepten die haalbaar zijn waaronder twee coolinary huisfavorieten: 'Pompoen, linzen en waterkers' en 'gelakt buikspek met quinoa en bioworteltjes'. Zonder enige twijfel een rit naar Cadzand waard, maar nu ook mogelijk in eigen keuken.

Pure C pretpakket

U had een reden nodig om naar 15 oktober af te tellen? Wel, laat het Pure C boek er eentje zijn. Een boek van uitgeverij Minestrone is traditiegetrouw niet zomaar een kookboek en dat is nu niet anders. Dankzij de recepten tover je mits enige kunde de gerechten van de chef zelf op tafel, de sfeer des huizes krijg je er gratis bij middels een muziekcompilatie van 17 nummers. Wil het dan nog niet lukken, kras jezelf dan naar een gratis etentje voor twee met het bijgevoegde kraslot. Je mag mij altijd meenemen!

Pukkelpop 2012, het verslag!

Drie dagen pukkelpop, dan durft een mens al eens iets te verteren, maar wat juist? Pintjes, dat is een zekerheid, maar wat eet je zoal op een festival? Ziehier mijn verbruik in enkele foto's. De festivalcatering weet mij alvast te bedanken. Terecht trouwens!

Vietnamese loempia's na een kort bezoek aan de herdenkingszone / Shelter (The Bots). Een must op elk festival. De loempia's bedoel ik daarmee!

Donderdag 16:31 h

Tijd voor een kleine kwaliteitstest. Op zowat elk festival krijg ik bouletten voorgeschoteld met een vrieskoude kern. Ingesneden of niet, ze bakken ze niet lang genoeg. Op Pukkelpop waren ze niet alleen ingesneden, ze waren ook nog eens gehalveerd ook. Of het nu voor of na het bakken was durf ik niet te zeggen, ze waren in ieder geval warm. Extra credits!

Donderdag 18:50 h

Een boulet zonder een frietje? Ik dacht het niet. Tartaar als saus omdat ik wist dat vriendin frietjes zou meepikken. Ja zo is ze wel! Voor een prijsje wil ik volgens jaar wel tartaar maken. Onevenaarbaar!

Donderdag 18:50 h

Chili con Quorn ofte Chili sin Carne, wij waren geïntrigeerd. Eerlijk, als ik een festivalstandje zou hebben zou dat ook met chili zijn. Met en zonder vlees! En met zure room! Een verdienstelijke poging.

Donderdag 21:19 h

Goh ja, een dessertje maakt de maaltijd compleet, niet? Niets mis met een lekkere wafel. Ik herhaal, niets mis met een lekkere wafel.  

Donderdag 22:54 h

Een nieuwe dag, nieuwe dingen om te proeven. Een mexicano met cocktailsaus bijvoorbeeld. Geniaal de persoon die ooit besloten deze vleeshap tussen een broodje te gooien. Ik ben liefhebber! 

Vrijdag 16:47 h

En van falafel zijn we ook niet vies. Deze is van vriendin waar ik uiteraard ook van gesnoept heb. Telt niet hoor ik u denken, ware het niet dat ik er later ook een op heb maar die foto's niet gelukt blijken. En aangezien ik hier toch de baas ben komt ie er wel tussen. Néh!

Vrijdag 17:40 h

Voor ik beter wist was dit mijn festival foodie hoogtepunt. Gelukkig liggen die jaren ver achter mij al durft ik wel eens ten prooi vallen aan jeugdsentiment. Die vierkante dingen, is dat nu vlees of toch maar bordkarton?

Vrijdag 21:42 h

Ne curryworst met mayo dat kan maar een ding betekenen. Ik moet in het bezit zijn geweest van één pintje, een hongertje en één luttel bonnetje. Dan krijg je zoiets ja!

Vrijdag 23:14 h

Bonnetjes bijhalen dus en genieten van bami met  vegetarische loempia's. Loempia's met principes dus!

Vrijdag 23:21 h

Een nieuwe dag en eindelijk overstag gaan voor een frietje met stoofvlees en mayo. Dertig graden of wat op je knikker en dan dit. Niet de beste combinatie maar wel lekker.

Zaterdag 16:25 h

Slotconclusie. Ik kan makkelijk zonder eten tot een uur of half vijf maar dan begint het te knagen. En op zaterdagavond vergeet ik verder foto's te nemen. Het zij zo. Ooh, er waren ook groepkes en sommigen daarvan waren goed!