Ferran Adrià: Notes on creativity - Marres Maastricht

Hij komt naar Nederland, de legendarische chef-kok Ferran Adrià van het al even legendarische restaurant El Bulli. Noteer 18 maart 2016 alvast in je agenda, want dan zakt de chef af naar Maastricht voor de speciaal aan hem gewijde tentoonstelling Ferran Adrià: Notes on Creativity. Deze tentoonstelling loopt van 10 maart tot en met 3 juli 2016 en is exclusief te zien is in Marres, Huis voor Hedendaagse Cultuur in Maastricht.

 

Ter gelegenheid van zijn komst organiseert Marres een reeks van activiteiten en ontmoetingen: cookouts in de wijk, meet en greets voor studenten en ontmoetingen met jonge kooktalenten. Op zaterdag 19 maart is er een uniek, exclusief diner, waarop bekende chef-koks die schatplichtig zijn aan Adrià – en bij elkaar goed zijn voor negen Michelin sterren – hun krachten bundelen.

 

 

 

De tentoonstelling: honderden tekeningen, kleimodellen en de soep-geur-lepel

 

Verwacht je aan honderden tekeningen, kleimodellen, foto’s, spraakmakende gerechten, prachtige menu’s, bijzonder serviesgoed – zoals de soep-geur-lepel – en opmerkelijk kookgerei. Het hoogtepunt van de tentoonstelling is een speciaal ontworpen spiegelzaal met een eindeloos landschap van meer dan honderd zwevende eetobjecten: glazen tumblers in alle mogelijke vormen, metalen amuseplaatjes, leistenen en glazen borden en plasticines, die de grootte van een gerecht aangeven. Ook de films Cooking in Progress en 1846 komen hier aan bod.

 

Enkele jaren geleden liep ik als bij toeval de tentoonstelling El Bulli: Ferran Adrià and the Art of Food binnen in het Londense Sommerset House. Amper vijf uur bleek de tentoonstelling geopend, en een half uurtje na mijn toerkomst stond ik al oog in oog met Ferran. Zelden starstruck, maar toen even wel. Om maar te zeggen dat die tentoonstelling in Maastricht ook dik de moete gaat zijn. Ik voel dat er een daguitstap zit aan te komen.

 

 

 

Uniek diner: negen Michelin sterren bijeen

 

Marres organiseert op zaterdag 19 maart rond Adrià’s komst een ongekend, spectaculair en uniek fondsenwervingsdiner. Sterrenkoks voor wie Adrià een belangrijke inspiratiebron is geweest, zullen dit uniek diner bereiden, dat zal bestaan uit tien gangen. Het gaat om de sterrenchefs Jonnie Boer (De Librije, Zwolle, drie Michelin sterren), Sergio Herman (The Jane, Antwerpen, twee sterren), Hans van Wolde (Beluga Loves You, Maastricht, twee sterren), Margo Reuten (DaVinci, Maasbracht, twee sterren) en het grote, nieuwe patisserietalent Marieke Harkema. Er zijn nog enkele plaatsen voor € 1.000,00 per stoel beschikbaar. Niet direct voor mijn portefeuille denk ik dan. De opbrengst gaat naar een innovatief scholenproject van Marres over de zintuigen. Voor informatie en reserveringen: dinerferranadria@marres.org.

 

 

FoodSaverChallenge, creatief met restjes

Het moet in de maand juli geweest zijn dat ik een uitnodiging kreeg deel te nemen aan de grote #foodsaverchallenge, een wedstrijd met de focus restverwerking. De deelnemers mochten uit een door de dames van het pop-up restaurant Rekub samengestelde ingrediëntenlijst vijf ingrediënten kiezen waarmee een andere blogger aan de slag moest gaan. Doe je iemand de duivel aan of hou je het eerder redelijk, dat was met andere woorden de eerste opgave.

 

Mijn slachtoffer Elisa Kookt zou aan de bak mogen met pladijs, peterselie, savooikool, avocado en varkensgehakt. Schappelijk van mezelf denk ik dan, want een mooi stukje vis met daarbij een met gehakt gevuld savooikoolpakketje en een crème van avocado is een meer dan haalbare kaart. En dan volgde het lange wachten op de eigen ingrediënten, welke bij ontvangst al meer dan een maand vakkundig door Foodsaver gevacuümeerd bleken.

 

Geen medelijden moet mijn opdrachtgever gedacht hebben, althans dat ging door mijn hoofd toen ik m'n pakketje opende. Mijn ingrediënten waren - tromgeroffel - rozemarijn, Hollandse maatjes, avocado, kalfsschenkel en savooikool. Die laatste bleek trouwens zoek, slechts vier ingrediënten om mee aan de slag te gaan. Maatjes en kalfsschenkel, niet zo evident! Aangezien ik nog met enkele deadlines zat gingen de zakjes onmiddellijk de vriezer in. Ondertussen draaide m'n grijze massa overuren om een goede combinatie te bedenken.

 

Die pakketjes eigenzinnige recepten, ik zou ze vergeten zijn mocht ik niet naar een diepvriespizza gegrepen hebben. 's Lands eerste foodblogger allemaal goed  en wel, maar ik wist ook direct weer waarom ik zelden tot nooit receptjes post. Dresseren, fotograferen en ook nog eens nauwgezet een receptuur bijhouden? Niets voor mij, laat mij maar rustig eten. Een receptje smaak geven, dat lukt gelukkig nog wel.

 

Het was al snel duidelijk dat de kalfsschenkel zou dienen om een bouillon van te trekken. Aan de kook brengen en afspoelen onder koud water (en vervolgens opnieuw aan de kook brengen). Even nagevraagd bij de organisatie en het gebruik van extra ingrediënten was toegestaan. Ik brandde twee uien in de pan  voegde water en de kalfsschenkel toe, alsook wat thijm, laurier en enkele peperbolletjes. Een uurtje of twee laten trekken, op het einde een beetje rozemarijn toevoegen, passeren door een neteldoek en klaar voor later gebruik.

 

De overige rozemarijn mocht deed ik in een flesje olijfolie om deze de aromatiseren. De olie werd vervolgens gebruikt om een stukje brood krokant te toasten, maar ook om de maatjes kort in te bakken. Gebakken maatjes met een toastje, het leek me een evidente keuze gezien in de Kempen 'bakharing met brood' nogal gesmaakt wordt. Voordeel van maatjes, die gaan niet stinken.

 

De avocado mocht voor de frisse toets zorgen in dit gerecht. Het vruchtvlees werd gekruid met peper, zout en kreeg een likje limoensap mee. Mooi contrast met de flinke bouillon met een duidelijke toets van gebrandde ui, het kruidige toastje en het stukje kort gegrilde maatjesharing. Jammer dat ik van 'plating' geen kaas heb geteten.

 

Rest enkel de vraag waarom ik me in hemelsnaam aan een dergelijke opdracht waag als het overduidelijk niets voor mij blijkt te zijn. Simpel, er wordt echt teveel voedsel verspild en daar mag gerust iets aan gedaan worden. Koop weldoordacht je eten in, vries restjes tijdig in, trek deze vacuüm als het even kan of ga er creatief mee aan de slag maar probeer vooral geen eten weg te gooien omdat het 'makkelijk' is. Als dit geen #NoFoodWaste verdient, dan weet ik het ook niet meer.

Restaurant Noma sluit de deuren in 2016

Het alom geprezen restaurant Noma in het uiterst aangename Kopenhagen gaat de deuren sluiten en wel op oudejaarsavond 2016. In de New York Times liet Redzepi verstaan een nieuw concept te willen starten, een soortement ‘stadsboerderij’ in de wijk Christiania. De mosterd hiervoor heeft hij ongetwijfeld gehaald bij de stadsboerderij van Turnhout die nu zondag 20/09 zijn éénjarig bestaan viert, maar dat is een ander verhaal.

 

Noma sluit dus de deuren. Net zoals zijn vakbroeders Adrìa (El Bulli) en Herman (Oud Sluis) geeft René Redzepi met deze tijdige aankondiging foodies en liefhebbers van een gedurfde natuurlijke keuken nog even de tijd om werk te maken van een bezoekje aan wat toch een culinaire tempel mag heten. Ondergetekende plantte tweemaal zijn poep op een met dierenhuid getooide stoel en denkt aan beide gelegenheden met plezier terug. Negen Noma gerelateerde blogposts schreef ik, voldoende om een een vat herinneringen open te trekken.

 

Makkelijk was het niet om een reservatie vast te krijgen in Noma – nu de sluiting nakende is zal het er niet op beteren – maar in 2011 bleek de naam ‘Coolinary’ net ronkend genoeg om iets geregeld te krijgen. In die tijd kon je via de website een T-Shirt kopen met daarop het hoofd van Alieu de afwasser. Het moet niet altijd de chef zijn.

 

Dat René Redzepi enkele weken voor mijn bezoek aan Noma present tekende op The Flemish Primitives en een boek te presenteren had hielp mijn reservatieaanvraag ongetwijfeld. Zijn passage op The Flemish Primitives was de moeite en lees je hier. En dat iemand hem vroeg “How does it feel to be one of the greatest cocks in the world” is gewoon echt gebeurd

 

René Redzepi op bezoek in Oostende

 

Kopenhagen, droomstad! Pintjes pakken, cultuur doen, bootje varen en met de fiets naar ‘het beste restaurant van de wereld’. Zo’n typische foto laten nemen aan het restaurant en na een vijf uur durende lunch stoppen aan een kroeg waar het happy hour was. “Take me drunk, I’m home” wist mijn disgenoot in het restaurant te zeggen. Dat was voor hij zonder reden op een mergpijp begon te knagen maar voor hij een verkeerd stuk mos in zijn mond stak. Het relaas van dat bezoek werd opgesplitst in (1) een stuk over de straffe reeks hapjes, (2) de indrukwekkende hoofdmenu en (3) de koffieklets achteraf.

 

Poseren als een flamingo voor de ingang van Noma - moet kunnen

 

Na een eerste bezoek had Kopenhagen had mijn hart gestolen. De reisgids met tips van de Noma medewerkers was een leuk hebbedingetje, al was het maar om te zien dat die gasten lekker in dezelfde cafés rondhingen als ons. Hipsters wij, maar dan zonder baard.

 

Tijdens de kerstvakantie in 2013 liet ik me in Londen verleiden tot de aankoop van ‘René Redzepi, Work in Progress: Journal, recipes and snapshots’. Het boek zou de basis vormen voor een volgende bezoek aan Kopenhagen, deze keer met de wederhelft.

 

Leesvoer

 

 Kopenhagen, droomstad! Een verhuis naar Barcelona zag Ann nooit zitten, maar Kopenhagen zou ze nog overwegen wist ze te zeggen. Een city break in het teken van design, cocktails en food, dat bracht ons onherroepelijk opnieuw bij Noma. Opnieuw straffe bereidingen, ik had niets anders verwacht. En dat vriendin die met haar feilloze smaakzin een maître in ‘opnieuw het beste restaurant van de wereld’ op zijn plaats wist te zetten. Sterk!

 

Eerder dit jaar trok het voltallige Noma tijdens de saaie winterperiode naar Japan, volgend jaar is Sydney aan de beurt. Ongetwijfeld zal ook nu de mogelijkheid geboden worden om een stukje Noma in huis te halen. Iets in mij zegt dat de stukken net dat ietsje sneller zullen uitverkocht zijn.

 

Noma, het is mooi geweest. Tenzij er hier een onverhoopte meevaller uit de lucht dondert – goedkoop is anders – houdt ondergetekende het bij één lunch en één diner. Meer dan voldoende lijkt me. En aangezien Kopenhagen toch in ons hart zit zullen onze rubberen laarzen ons ongetwijfeld nog over de akkers van de stadsboerderij doen marcheren. Ik kijk er alvast naar uit!

Hendrickx Feesten Pop-up restaurant

Hendrickx Feesten is in Turnhout en wijde omgeving geen onbekende als het komt op piekfijn uitgewerkte feesten. Culinair steeds in orde, nooit alledaags. Dat het jonge team wel te vinden is voor een uitdaging mocht blijken toen ze in mei op uitnodiging van B-I-N hun intrek namen in de sinds 16 jaar leegstaande gebouwen van badkamerspecialist Zelliën voor hun eerste pop-up restaurant. Een schot in de roos!

Voor herhaling vatbaar moeten ze bij Hendrickx gedacht hebben, waarna ze besloten een vervolg te breien aan hun tijdelijke carrière als restaurantuitbaters. Vorig weekend trapte ze het tweede luik van hun pop-up avontuur af en Coolinary was daar uiteraard bij. Te zeggen dat er in Turnhout niets te beleven is!

Tijdens de vorige editie lag de focus op mooi afgewerkte bordjes met culinair lekkers, deze keer mocht het iets ruwer, bonkiger. De toonzaal van Zellien in de Paterstraat werd ingeruild voor de laaddokken in de Korte Begijnenstraat, de Parijse kunstenares Mathilde Roman tekende voor de uit stellingen opgetrokken restaurantruimte. Cool is een understatement.

Kregen we geserveerd bij onze 'La Cala n° 19', de sangria van Albert Adrìa, een keur aan fijne hapjes. Een krokant streepje 'filo met guacamole en piment', een botermals stukje 'licht gegaarde zeepaling', een kraakverse 'pizza met ganzenlever' en twee mooi gegaarde stukjes 'rode biet met rode bietenmayonaisse', geserveerd in een rode biet. De toon was alvast gezet!
 

Bij het toekomen viel ons oog onmiddellijk op de Oklahoma, een Primo grill en een houtoven. Bonkig, dat is ook teruggrijpen naar de roots. De piepjonge keukenbrigade - twee dames, één man, gemiddelde leeftijd 23 jaar - was druk in de weer met vuur en rook. Niet direct de makkelijkst te temmen elementen maar ze brachten het er met verve vanaf.

 

Als voorgerecht kregen we een op de Oklahoma gegaarde makreel, geserveerd op een met rozemarijn beladen houten plank. Hierbij een bordje fijne gemarineerde groentjes. Mooi gepresenteerd, fijn afgewerkt, ons hoorde je alvast niet klagen.

Voor het hoofdgerecht was er de keuze, tarbot of Holstein, geserveerd met gesmoorde groentjes. Het leek ons een logische keuze beiden te proeven, vriendin de vis, ik het vlees. De flinke tartbot - perfect gegaard trouwens - werd aan tafel vakkundig gefileerd tot groot jolijt van de wederhelft. Even dacht ze deze taak op zich te moeten nemen.

De tijd dat ik enkel genoegen nam met een doorbakken stuk vlees ligt gelukkig genoeg in een ver verleden. Aan zo'n mooi stuk krokant gekorste Holstein zou ik me twintig jaar geleden nooit gewaagd hebben. Wijsheid komt met de jaren! Eervolle vermelding ook voor de luchtigste béarnaise die ik in jaren gegeten heb. Om op te lepelen, zo lekker.

De porties in de Kempen, die zijn om het zacht uit te drukken redelijk 'royaal'? Als je dan een indrukwekkende houten plateau met allerlei zoetigheden krijgt voorgeschoteld, dan durft een mens zich wel eens afvragen hoe die weg te werken. Geen paniek, wij zijn ondertussen ervaringsdeskundigen in die materie.

 

Het ijs op een stokje - Magnum, eat your heart out - moest er eerst aan geloven, gevolgd door de in sangria gedrenkte watermeloen. De marshmallows op een stokje waren een verwijzing naar de betere kampvuurmomenten en als de foor in de stad is, dan kunnen ook smoutebollen niet ontbreken. Normaal gezien eet ik geen ananas maar de frisse geur die me tegemoet kwam nadat ik de antieke weckpot opende was dermate uitnodigend dat ik toch overstag ging. Geen seconde spijt van gehad. Last but not least, een mooi amandeltaartje met bosbessen. De koekjes bij de koffie, die hebben we gelaten voor wat ze waren!

Dit weekend (14, 15 en 16 augustus) kunt u nog terecht in de pop-up van Hendrickx Feesten. Vrijdag is er een shift om 18.00 h en eentje om 21:00 h. Zaterdag staat er een moederdagsbrunch op het programma van 11 tot 15 h en 's avonds kunt u er vanaf 19.00 h terecht. Zondag zijn er opnieuw twee shiften, om 18.00 h en 21.00 h. Er zijn elke dag nog enkele plaatsen vrij, wil u niet voor verrassingen staan, dan adviseren wij u alvast om te reserveren.

Testlab: Philips Airfryer - goedgekeurd

Net zoals elke andere goede Belg bezondig ik me op regelmatige basis aan een frietje en bijhorende frituursnacks. Gouden zaken doen de frietkoten in de nabijheid van Casa Coolinary, al was het maar omdat ik zelf geen friteuse heb. Thuis frituren, daar gaat het hele huis van stinken en uiteindelijk is het ook altijd een gedoe met dat vet. Dat het ook anders kan, dat mag ik sinds deze week ondervinden nu ik dankzij een gunstige wind in het bezit ben gekomen van een Philips Airfryer.

Zoals de naam al doet vermoeden is de 'Airfyer' een toestel dat je favoriete frituursnacks bereidt op basis van hete lucht, vet komt er niet aan te pas. Gezond frituren met andere woorden, met 80 % minder vet naar eigen zeggen. Nu willen wij ons met plezier laten verleiden door een mooie foto en wat praatjes, willen we een oordeel vellen, dan moet er uitgetest worden.

Een hoogglans zwart toestel, dat perfect past in onze testkeuken waar zwart en wit hoogtij vieren. Feit dat de Philips Airfryer strak vormgegeven is maakt dat hij perfect kan post vatten op het werkblad en na gebruik niet noodzakelijk naar een donker hoekje in de keuken dient verwezen te worden. Het snoer is geïntegreerd in een klein compartiment achteraan de machine, wat het opbergen enkel maar vereenvoudigd.

De Airfryer inpluggen en het frituurplezier kan beginnen. Na zo'n drie minuten is het toestel op maximale temperatuur, zo'n 200 graden, waarna je de mand kan vullen met lekkers. Met de handleiding bij de hand werd er een eerste lading diepvriesfrietjes gebakken. Na zo'n 13 minuutjes waren ze zoals wij ze graag hebben, goudgeel en heerlijk krokant. Geslaagd in de basis? Wij dachten het wel.

Dat de Airfryer vetvrij werkt en er nagenoeg geen nare geurtjes aan te pas komen, dat zijn niets dan voordelen. De uiteindelijke vraag is natuurlijk ook of er nadelen zijn. Nu mag ik mezelf wel een 'foodie' noemen, als puntje bij paaltje komt heb ik een ongelofelijk zwak voor frituursnacks. Laat mij doen, en ik ben elke dag in de weer met bitterballen, viandellen en garnaalkroketten. Volgens vriendin ook direct de reden waarom we het al zo lang zonder friteuse stellen...

Frietjes, dat was alvast een succes, in een opwelling had ik mezelf ook een levensvoorraad snacks gekocht. Meer frietjes, kroketten, bitterballen en chickensticks. Frieten omdat ik een goede Belg ben, bitterballen omdat het mijn schuldig pleziertje is, kroketten omdat die synoniem staan voor feest en chickensticks gewoon omdat het kon. Met een interval van enkel minuten gingen die tesamen de Airfryer in en na en kwartiertje was de snelle hap klaar. Goudgele frietjes, krokante chickensticks en dito kroketten.

Maar kijk die bitterballen, mijn schatjes. Op basis van de kleur zou je zeggen dat ze lang niet gaar waren, maar niets was minder waar. 200° was te hoog gegrepen, de kern was te snel gaar. Perfect van smaak maar ze zagen er niet uit. Had ik 'de handleiding' goed gelezen, dan had ik ze op 180 ° gegaard en enkele minuten langer gegeven. Gelukkig zitten er nog zo'n 24 in de vrieskast, ruimte genoeg om te oefenen.

Vijf dagen in de familie en we zijn stiekem fan van de Airfryer. Alleen zijn we trouwens niet. Op facebook zijn er behoorlijk succesvolle groepen terug te vinden waarin liefhebbers hun receptjes delen. Zelf zit ik nog in de fase van de frituursnacks, maar het toestel blijk alles van quiches, gegrild vlees, pizza, muffins en een pak ander lekkers aan te kunnen. Nee, hier zijn we nog lang niet klaar mee.

Brasa, Contemporary Grill Cuisine - Knokke

In mijn column  voor Miles Magazine van maart was ik iets te voorbarig wat betreft de opening van het nieuwe Knokse restaurant Brasa. Tussen geplande en effectieve opening durft schijnbaar al eens speling te zitten. Maar kijk, Brasa - met als onderschrift Contemporary Grill Cuisine - is sinds half deze maand geopend. Reden genoeg om naar Knokke te karren? Ik dacht het wel.

Laten we Brasa vooral niet het kleine broertje van het in dezelfde straat gelegen Cuines 33 noemen. Oneerbiedig lijkt me dat, zoals appelen en peren vergelijken, ook al is er wel degelijk een connectie. 

De opstart van beide zaken heb ik op social media trouwens nauwgezet gevolgd. En ondanks het sinds zijn prille start op m'n wishlist staat werd Cuines 33 nog niet bezocht door team Coolinary. Als rechtgeaarde barbecueliefhebber - binnen 3 weken sta ik terug op het WK BBQ - onmiddellijk na opening maar werk gemaakt van een bezoek aan Brasa. Geen seconde betreurd!

Brasa Contemporary Grill Cuisine, Knokke

In onze zoektocht naar een parkeerplaats - mogen wij u 's middags de parking van het gemeentebestuur en 's avonds die van de Carrefour aanraden - viel de stijlvolle gevel onmiddelijk op. Een donker pand dachten we maar eenmaal binnen bleek niets minder waar. De voortreffelijke inrichting houdt wat ons betreft het midden tussen een 'upscale diner' en de betere cocktailbar. Toegankelijk, maar met oog voor zowel detail als finesse!

Brasa Contemporary Grill Cuisine, Knokke

Valt aan tafel onmiddellijk op, het ronduit prachtige bestek en de vaatdoek welke dienst doet als serviette, beiden voorzien van het strakke huislogo. Een handeltje in deze hebbedingen dringt zich op, ondergetekende belooft plechtig uw eerste klant te zijn. Een tip, gewoon doen!

Tevens terug te vinden op tafel, een bordje met een hemelse auberginedip en krokant lekkers om de dip mee op te lepelen. Tip twee, die auberginedip in potjes in eerdervernoemd handeltje aan de man brengen. Verkoopt als zoete broodjes!

Ongeschreven regel in de wereld van de betere grillrestaurants in ons land - denk Elckerlijc en Carcasse - de menukaart is zonder enige  uitzondering opgesteld als ware het een krant met een bijzonder oog voor fijne lettertypes.

Naast een ruim aanbod gin & tonic krijgen ook bourbon  en cocktails een prominent plaatsje op de voorpagina van de 'Brasa Daily', waaruit wij een 'Dark & Stormy' en een 'Horses Neck' kiezen. Ginger is the new tonic indeed!

Brasa Contemporary Grill Cuisine, Knokke - Dark & Stormy

Niet alleen het interieur in Brasa is toegankelijk, ook de kaart. Zo kost een lunchmenu op weekdagen (voor- en hoofdgerecht) slechts 24 euro. Lunch je liever iets rijkelijker, dan kun je zonder problemen je hart ophalen in de meer dan uitgebreide kaart.

Mijn disgenoot liet zich verleiden tot de 'spicy grilled gambas' met een begeleidend slaatje van avocado om de potente portie pit te counteren. Zelf ging ik overstag voor het 'gegrild en gelakt Baambrugs buikspek' dat tot mijn verbazing eerder lauw geserveerd werd. Mooi gelakt, zalig van smaak en perfect in combinatie met de groentjes in fijne julienne, dat wel.

Dat Sid Frisjes zijn restaurantgezelschap goed weet te kiezen mag duidelijk wezen. Doorgaans word ik geflankeerd door een ravissante schone die ik mijn wederhelft mag noemen, maar die gaf verstek wegens nakende examens. Een rasechte vleeseter als doublure dan maar, kan je niets verkeerd mee doen in een grill restaurant. Zijn keuze was alvast snel gemaakt!

Zorgvuldig tot in de perfectie gegrild 'Hereford rund' voor de carnivoor, crisp aan de buitenkant en verder botermals en vol van smaak. Niets dan lachende gezichten aan onze tafel. Van contentement omdat dit een puik stuk vlees was, maar ook omdat ik wat onwennig op mijn stoel zat te schuifelen met een 'slabbetje' aan .

Brasa Contemporary Grill Cuisine, Knokke - Hereford rund

  

Een slabbetje? Zeg gerust een flink uit de kluiten gewassen vaatdoek! Bestel je een halve kreeft op restaurant, dan is dit  lachwekkende 'ongemak' iets waar je door moet. 'Louisiane Style Lobster, gegrilde groene asperges en Patati Canari', een feest voor de smaakpapillen. Ziltzoete kreeftvlees rijkelijk genapeerd met een spicy dressing, krokant gegrilde asperges met romesco en aardappeltjes in zout gegaard. Killer flavours, niet voor watjes!

Brasa Contemporary Grill Cuisine, Knokke - Louisiana Lobster

Aan een dessert waren we eerlijk gezegd niet toe maar als je tijdens de volledige lunch vanuit je ooghoeken die heerlijke ananassen aan het spit ziet draaien, dan kan je toch niet anders dan bestellen, niet? Een bordje dessertplezier om te delen dan maar. De  zoute karamel gegrilde ananas werd geserveerd met een bolletje vanille-ijs en baba au rhum en is absoluut een dessert dat je geproefd moet hebben. Fantastisch, en dan ben ik het niet eens zo op ananas begrepen.

Deborah Hellburg en Maurice De Jaeger hebben hun start in het mondaine Knokke niet gemist. Een prachtige zaak waar zowel de kleine als de goed gevulde beurs aan zijn trekken komt. Visueel aantrekkelijk, correcte bediening en op het bord niets dan topkwaliteit. Ik kijk al uit naar een volgend bezoek. Kwestie van me die zwartpootkip meester te maken. Brasa, Contemporary Grill Cuisine is zonder meer een restaurant dat vonken geeft. Een aanrader!

Brasa, Contemporary Grill Cuisine

Smedenstraat 57

8300 Knokke

resto@brasagrill.be

Foodography - Tel Aviv

Wij foodies maken er ons (bijna) allemaal schuldig aan, op restaurant snel een foto nemen  met onze smartphone. Snel en subtiel, tot daar aan toe, maar als plots iedereen een kwartier met een digitale spiegelreflex boven zijn bord hangt, dan is de lol er snel af. Iets om over na te denken, want zelfreflectie is zelden slecht.

 

Driewerf hoera voor het Israelische bureau Baumann Ber Rivnay - BBR Saatchi & Saatchi voor de vrienden - dat in opdracht van Carmel Wineries chef Meir Adoni van restaurant Catit, keramiste Adi Nissani en foodfotograaf Dan Perez samenbracht om het gegeven 'foodfotografie op restaurant' opnieuw uit te vinden. Foodography was geboren.

 

Zo kwam Nissani met enkel verrassende borden op de proppen, waarvan de Limbo en de  360 ° het meest tot de verbeelding spreken. Bij de Limbo valt zowel de geïntegreerde houder voor je iPhone en de hoog opstaande zwarte rand op, een ideale cobinatie voor de perfecte Instagram foto zonder achtergondruis. De 360° is een bord dat je letterlijk volledig om zijn as kunt laten tollen, kwestie van op zoek te gaan naar de ideale invalshoek.

Foodography - The Limbo

 

Foodography - The 360°

 

Tijdens elke gang stond Dan Perez de aanwezige foodies - een mix van sterrenchefs, recensenten en foodbloggers - met raad en daad bij om het perfecte plaatje te schieten. Nee, er is niets zo 'instant' aan Instagram. Voor de liefhebbers, de gedeelde foto's kregen de hashtag #fdgr mee. Kun je direct nagaan of het resultaat de moeite is.

 

Onderstaande foto geeft perfect weer hoe een avondje Foodography eruit ziet. Een pak mensen die meer met hun smartphone bezig zijn dan met het eten en elkaar. Ongetwijfeld veel geleerd, maar of het hoog scoort in het lijstje 'gezelligste avond uit', dat is nog maar de vraag.

 

Om niet te kritisch uit de hoek te komen toch even meegeven dat, indien dit concept ook ons land zou aandoen, ik nog altijd geïnteresseerde partij blijf. Er zijn immers plannen om dit concept op wereldreis te laten trekken en een ingedekt man is er nu eenmaal twee waard.

 

Rest nog de vraag wat er onder andere op het menu stond. Indien mijn Hebreeuws me niet in de steek laat was dat 'kalfszwezeriken met yoghurt en Perzische limoencrème' en 'eendenlever met krokante pruim en Cabernet Sauvignon marmelade. Lang niet slecht!

Masterclass foodfotografie met Piet De Kersgieter

Al langer dan vandaag heb ik een zwak voor goede fotografen. Zo voor de vuist weg denk ik hierbij aan Anton Corbijn, Stephan Vanfleteren, Mario Testino, om er maar enkele te noemen. Een beetje foodie kan niet anders dan zich te laten bekoren door het lekkers dat 's lands helden zoals Tony Le Duc, Heikki Verdurme of Piet De Kersgieter weten te produceren.

 

Toeval wil dat die laatste, Piet De Kersgieter, voor een tweede keer zijn kennis wil delen in een heuse 'masterclass foodfotografie' en wel op maandag 25 mei. Mooi meegenomen want dat is een verlofdag. De ideale gelegenheid dus om gedurende een sessie van 4 uur de kneepjes van het vak te leren. Dat, of alvast een doorgedreven basis!

Masterclass foodfotografie - Piet De Kersgieter

Tijdens deze hands-on masterclass foodfotografie doorspekt met praktische tips  ligt de nadruk op styling en ga je aan de slag met een vijf-gangenmenu welke door BOEF wordt bereid. Heerlijk eten stijlvol vereeuwigen op een plaatje, de basis van deze workshop. Piet wijst je de goede richting waarna je de vrijheid krijgt zelf je setting te kiezen om aan de slag te gaan. Binnen met daglicht, buiten, of toch maar liever met studioflitsers.

 

Voor deze masterclass betaalt u 150 €, de 5-gangenlunch inbegrepen. Want als er één ding duidelijk mag zijn, een beetje foodfotograaf verspilt geen eten. Inschrijven kan je via deze link maar opgelet, de plaatsen zijn beperkt. U weet wat gedaan volgende maandag!

Testlab: Moulinex Cuisine Companion

Spreek mij over een keukenrobot en nostalgische gevoelens nemen de bovenhand. Zo mooi de korte periode waarin mijn rijke fantasie de keukenrobot voorzag van mechanische armen, piepende wieltjes en een krakende computerstem, zo groot de desillusie toen dit alles niet meer dan een jongensdroom bleek. Het woord trauma neem ik net niet in de mond, maar zo’n dertig jaar nadat een droom abrupt aan diggelen werd geslagen ben ik op mijn hoede wanneer ik een ‘keukenrobot’ als de Moulinex Cuisine Companion mag uittesten.  

Moulinex Cuisine Companion

 

De Moulinex Cuisine Companion claimt de ideale partner te zijn in uw dagelijkse voorbereidingen, van voorgerecht tot nagerecht. Een manusje-van-alles dus, iets wat alvast mocht blijken op een voorafgaand event waarin ’s lands fine fleur van de foodbloggers kon kennismaken met deze alleskunner. Geflankeerd door een ervaren demonstratrice enkele receptjes tot een goed einde brengen, daar draaien wij onze hand niet voor om, maar hoe deed die Cuisine Companion het thuis, zonder hulp? Wij verwezen het fornuis een week naar de achtergrond en gaven de keukenrobot vrij spel. Al snel mocht blijken dat de gebruiksaanwijzing en het handige kookboekje met 300 gevarieerde recepten (100 voor- hoofd- en nagerechten) mijn beste vriend werden.  

 

Moulinex Cuisine Companion - receptenbundel

 

Moulinex Cuisine Companion - receptenbundel

 

Bestond er zoiets als de Olympische Spelen voor huishoudtoestellen, dan zou de Cuisine Companion als een ware tienkamper uitkomen in disciplines zoals koken, stomen, mengen, hakken, kneden, stoven, emulgeren… Veelzijdig? Ik dacht het wel. Tijd om aan de slag te gaan. Soep passeerde als eerste de revue. Ik stelde het apparaat handmatig in, fruitte de uitjes, waarna de rest van de groenten en de bouillon hun heil zochten in de ruime kom (4,5 liter). Soep met stukjes groenten of toch liever gemixt? No problemo!

 

In de voorraadkast vond ik nog een zakje risotto van The Flavor Shop en ook daar wist m’n nieuwe beste vriend raad mee. Al het goede van risotto en geen twintig minuten in de pan roeren. Akkoord, het ontbreekt aan charme, maar indien je agenda net als de mijne tjokvol staat dan is 20 minuten tijdswinst mooi meegenomen. Gewoon op de gebruiksvriendelijke interface de juiste knoppen indrukken en je bent vertrokken.

 

Geen idee wat we juist vieren op ‘Cinco de Mayo’ maar deze Mexicaanse feestdag staat in mijn agenda aangestipt met volgend bevel: “Drink Tequila!” En wie ben ik om mijn agenda tegen te spreken. Soep maken, risotto roeren, deeg kneden en diens meer, de machine smachtte gewoon naar een klusje met een surplus aan testosteron. Een ‘Crushed Ice Margarita’, op een dinsdag moet dat al eens kunnen dacht ik en aangezien de Cuisine Companion niet protesteerde vloeide de tequila, Grand Marnier, limoen- en citroensap rijkelijk. Ijsblokjes erbij en ‘pulsen’ maar. Makkelijk zat, het dekt de lading.

Moulinex Cuisine Companion - Cinco de Mayo style

  

Punt van ergernis bij huishoudelektronica allerhande, waar blijf je met al de accessoires en hoeveel tijd vergt het afwassen ervan niet? Wel, de accessoires zijn zowat allemaal vaatwasbestendig en ze komen met een handige opbergbox.

 

Als we vergelijken met de thermomix – we kunnen haast niet anders – dan mis ik persoonlijk het ontbreken van een weegschaalfunctie. Iets wat Moulinex dan weer countert met het feit dat ze een perfecte keukenweegschaal in hun gamma hebben die je er voor de gelegenheid ook nog eens bij krijgt. Als tekortkomingen en sterktes elkaar aanvullen, wie ben ik dan om moeilijk te doen. Dat de Cuisine Companion met zijn adviesprijs van 699 € een stuk goedkoper is dan zijn Duitse tegenhanger is ook mooi meegenomen. U had graag nog een pikant weetje als afsluiter? Op het moment dat de Cuisine Companion andere oorden opzocht na een uitgebreide testweek bestelde ik een pizza. Zelf koken? Daar begint een mens toch niet meer aan.

Restaurant Saturne, Parijs

Aan eetgelegenheden in Parijs geen gebrek, het is allicht een understatement. Dat je goed kunt eten in de lichtstad staat als een paal boven water, dat je mits een beetje pech van een kale reis terugkomt echter ook. Geen paniek, een beetje foodie weet waar hij moet zijn en restaurant Saturne stond dan ook met een dike stift aangevinkt in onze agenda. 16 jaar samen, dat moest nu eenmaal gevierd worden.

 

Comfortabele designstoelen en mooi afgewerkte tafels - tot u spreekt de meubelmaker in spe - een indrukwekkende wijnklimaatkast, aangename houtaccenten en een glazen koepel die het restaurant van voldoende licht voorziet, van een Scandinavische invloed gesproken! Vriendin was onmiddellijk verkocht en stiekem was dat ook de bedoeling.

 

Voor het aperitief had ik mijn zinnen gezet op een fles Oude Gueze 3 Fonteinen maar de wederhelft deed de keuze overhellen richting twee feestelijke glazen champagne. Nooit een slechte keuze.

 

Dat men bij Saturne gewend is om tijdens de lunch voornamelijk voor een zakenpubliek te koken liet zich vooral merken in de snelheid van de service. In geen tijd stond ons voorgerecht voor onze neus, 'sardines, komkommer, bottarga en monniksbaard'. Fris en smaakvol, zo hebben ik mijn starters graag. Amuses, daar lijken ze in Parijs dan weer niet aan mee te doen. Zonde.

Saturne, Parijs - Sardine, komkommer, bottarga, monniksbaard

Aangezien het aspergeseizoen ook in Parijs was aangebroken kon ik niet anders dan het witte goud een kans te geven, iets wat ik me geen seconde beklaagd heb. Het hoentje, een 'poularde de Dordogne' in wiens gezelschap de asperges geserveerd werd was van een opperste klasse. Zacht vlees, krokante vel, heerlijke jus... een simpele braadkip gaat nooit meer hetzelfde smaken.

Saturne, Parijs - Hoen, witte asperges, lijnzaad

Aan de overkant van de tafel werd er ook vrolijk gelachen want de 'wijting met koolblad, erwtjes en venusschelpen' wist tevens te bekoren. Met een goede dertig graden op de thermometer was het niet alleen vol lente in de stad, ook in het bord.

Saturne, Parijs - Wijting, kool, erwtjes, venusschelpen

De lokroep van chocolade, vriendin is allicht niet de enige persoon die hier als een blok voor valt. 'Chocolade, boekweit en nootjes' mag dan wel verleidelijk klinken - dat was het gelukkig ook - de kans is reëel dat het ook een 'zwaar' dessert is. "Dat het smaakte" wist Ann, maar de volgende keer zou ze iets frisser kiezen. We komen dus terug zo blijkt.

Saturne, Parijs - Chocolade, boekweit, nootjes

Een doorwinterd foodie als mezelf weet natuurlijk dat je de maaltijd maar beter 'licht' probeert af te sluiten. Ik bedankt vriendelijk voor het kaasaanbod ook al had ik daar zin in, en opteerde voor de tot de verbeelding sprekende beschrijving 'wortel, sinaas, yoghurt'. Fris, tikkeltje zuur, aangename structuren, licht... alles wat ik ervan verwacht had and then some!

Saturne, Parijs - Wortel, appelsien, yoghurt

Restaurant Saturne
Rue Notre-Dame des Victoires 17
75002 Parijs
Info Saturne

Win een doos chocolade uit de Neuhaus lentecollectie!

Je zou ze van plat opportunisme kunnen beschuldigen maar niets is minder waar, de vrienden van Neuhaus waren er al redelijk snel na mijn post over hun paascollectie bij om me ook hun lentecollectie te laten proeven. Eerlijk, als er iets is waar je me de weken na pasen geen plezier mee kunt doen, dan wel chocolade.

 

Een doosje uit de collectie weggeven op Coolinary dan maar, iets wat 'mijn lezers' dubbel en dik verdienen omdat ze deze culinair geïnspireerde onzin al tien jaar als zoete koek slikken. Dat wedstrijdje, dat zou ik na mijn tripje Parijs wel even organiseren. And then the internet broke...

 

 

 

Je moet het ze nageven, Neuhaus' interpretatie van mijn vakantiefoto was één van de beter uitgevoerde photoshops. Zo kom ik toch nog tot aan het topje van de Eiffeltoren, mocht dat al de bedoeling geweest zijn.

 

Een geschenkverpakking chocolade winnen dus, daarin 16 overheerlijke pralines met de fijnste smaakcombinaties. Wat dacht u bijvoorbeeld van 'ananas / szechuanpeper', 'framboos / rozenblad', 'violet / merengue' of 'groene thee / limoengras'?

 

Winnen is makkelijk, een simpele reactie op de facebookpagina van Coolinary waar dit bericht gedeeld wordt is voldoende. Of had u echt gedacht dat ik jullie nog meer Eiffeltorens zou laten bewerken? Die heb ik nu wel even genoeg gezien.

 

Laten we zeggen dat u tot woensdagavond de tijd heeft om een al dan niet humoristische poging te wagen om gratis chocolade in huis te halen. Daarna pikt een onschuldige hand - niet de mijne, die heeft directiestoornissen - een winnaar uit de verschillende inzendingen.

Pierre Hermé, Parijs

Net vijf dagen Parijs achter de kiezen en dat mag je vooral letterlijk nemen. Er stonden een paar patissiers op het programma, enkele eetgelegenheden, het occasionele museum en een pak cocktailbars. En een bezoekje aan de lichtstad is natuurlijk niet compleet zonder foto van de Eiffeltoren dus zo gezegd, zo gedaan.
 

Eiffeltoren, Parijs - #NailedIt

 

Die foto waarbij ik doelbewust een klassieke fotogelegenheid de nek om wring - goed voor een pak likes op social media - is op 'tinternet' een eigen leven gaan leiden. Drie keer raden wie er deze week hip en trending is op The Poke in de UK? Een sponsordeal voor leuke reizen dringt zich op zodat ik nog meer cultureel verantwoorde ongein kan uithalen.

Een beetje rondlopen met zo'n klein kartonnen tasje uit een dure boutique, in Parijs zie ik er geen graten in zolang dat tasje maar gevuld is met lekkers. Van de legendarische patissier Pierre Hermé bijvoorbeeld! Hermé startte zijn rijke carrière als leerjongen bij geroemde patissier Gaston Lenôtre alvorens het mooie weer te maken bij Fauchon en Ladurée.

Bij het horen van deze namen gaat er bij zoetebekken nu ongetwijfeld een belletje rinkelen. Pierre Hermé is net als zijn vorige werkgever Ladurée gekend voor verfijne patisserie, waaronder ook die hemelse macarons waarvoor ik met plezier een kwartiertje in de rij stond.
 



Van alle macarons die Pierre Hermé maakt is de 'Ispahan' allicht de meest iconische. Om te beginnen is deze groter dan een normale macaron, er zijn de in het oog springende frambozen waarachter een fantastische crème op smaak gebracht met rozenblad en lychee schuil gaat. Een waar feest voor de smaakpapillen! Voor al dit lekkers - 5 macarons en de Ispahan - telde ik om en bij de 18 € neer.

 

 

Pierre Hermé heeft zes winkels in Parijs, zeven in Tokyo, vier in Hong Kong en eentje in Londen. Van een filiaal in Turnhout is voorlopig nog geen sprake, al houdt niets me tegen om me tegoed te doen aan al het lekkers dat ook in de online shop te koop is.

Restaurant Bascule, Berchem

Restaurant Veranda, het is één van die zaken zijn waar we de afgelopen jaren meer dan ééns de voeten onder tafel schoven.  De allereerste keer in 2012 en vanaf dat moment waren we verkocht. Onder de indruk van de keuken van Davy Schellemans, gecharmeerd door de zwierigheid waarmee Daan Guelinckx ons introduceerde in de wondere wereld van de natuurwijnen.

 

Zondagavond niet weten wat eten? Hop, richting Veranda. Met de collega foodbloggers op stap? Een tafeltje voor 18 in Veranda aub. Eerlijk is eerlijk, maar al te vaak bleven de deuren ook voor ons gesloten. Volgeboekt! Hoe aangenaam toeven het in de Guldenvliesstraat ook was, een verhuis drong zich op.

In afwachting van de verhuis sloot restaurant Veranda op 20 december de deuren om vervolgens in januari te vervellen tot restaurant Bascule. Hier zwaait Matteo Nardin, de Italiaanse sous-chef van Davy, de plak en meer dan één dag was er niet nodig alvorens wij aan de dis zaten.
 

Restaurant Bascule, Berchem

Van het vertrouwde, vastgestelde menu op het krijtbord in Bascule geen spoor, hier eet je gewoon à la carte. Op culinair vlak mag er dan een duidelijk verschil zijn tussen Veranda en Bascule, wat er geserveerd wordt is nog steeds top. Van de luchtige kaaskroketjes met dip tot de ambachtelijke worsten, de verse pasta's tot de varkenskop met kriekjes en puree... pure smaken troef. Wij  lieten ons dit zelfverklaard 'comfort food' meer dan smaken.

Mooi meegenomen is trouwens de mogelijkheid om online te reserveren. Kan je direct zien of er later op de dag nog een plaatsje vrij is. Nog snel een quote die doet vergeten dat Leonard Nimoy - Spock voor de vrienden - het tijdelijke voor het eeuwige geruild heft: "It's Italian Jim, but not as we know it". Damn right!

Bascule
Guldenvliesstraat 60
2600 Berchem