De gratis Foodpairing App

Al geruime tijd ben ik onvoorwaardelijke fan van het gegeven ‘foodpairing’. Dat begon in de avondschool met de leerkracht die de afgeprinte ‘foodpairingtrees’ in een kaftje had zitten, welke ik met het grootste plezier doorbladerde. Zoveel smaak-gerelateerde informatie van onschatbare waarde in een simpel kaftje… In geen tijd had ik mijn eigen kaftje, dat kan je wel denken. Voor diegenen die nu uit de lucht komen vallen als waren ze overrijpe appelen in de herfst tijdens een windhoos zal ik ‘foodpairing’ nog even kort toelichten.





FOODPAIRING.COM – het bedrijf - is een dynamisch onderzoekscentrum die voedingsprofessionals ondersteunt in hun zoektocht naar het lekkerste eten. Sinds de lancering van Foodpairing in 2007 is het een onmisbare inspiratiebron voor topchefs en barmannen wereldwijd. Het team van wetenschappers en chefs werkt dan ook nauw samen met andere chefs, barmannen, voedingsbedrijven en universiteiten van over de hele wereld. Foodpairing.com is tevens de creatieve motor achter The Flemish Primitives, behorende tot de 3 beste culinaire evenementen ter wereld. Hun missie is om voedingsprofessionelen te inspireren en wetenschappelijk te ondersteunen om zo nieuwe smaakcombinaties in gerechten, cocktails, pralines… te ontdekken en te creëren. Gezien de meer dan 200.000 gebruikers uit meer dan 30 landen - waaronder het kruim van chefs en barmannen - reeds geruime tijd vroegen om deze tool ook mobiel te raadplegen is het binnenkort eindelijk zover.

Op 30 januari wordt er immers een nieuwe, gratis Foodpairing app voor iPad gelanceerd. Gelinkt zullen meer dan 30 van de beste cocktailbars en restaurants ter wereld gratis cocktails of proevertjes serveren bij het tonen van de Foodpairing app op iPad (voor de 15 eerste) Eenmaal de app beschikbaar is, zullen de 15 eerste bezoekers van één van de deelnemende locaties dus gratis een cocktail of hapje krijgen bij het tonen van de Foodpairing app op hun iPad. Een aantal locaties zullen pas later inpikken zoals vermeld in onderstaande lijst. Het beschikbaar maken van de Foodpairing app past in de missie om chefs, bartenders, foodies op elke moment en plaats te ondersteunen.

Foodpairing App

Wat kan ik met deze app doen hoor ik u denken? Wel deze visualiseert de mogelijke combinaties met een ingredient via de ‘Foodpairingtrees’. De app zal toelaten om 100 ingrediënten te ontdekken van appel tot kip, pompoen tot chocolade, verschillende soorten vodka tot lokale appel azijn. Voor betalende leden verhoogt het aantal zelfs tot 1000 ingrediënten. Met dezelfde login kan men ook op de Foodpairing.com website inloggen. De app is voorlopig beschikbaar in het Nederlands, Frans of Engels. Volgend jaar wordt dit aangevuld met Japans en Spaans. Elk ingredient wordt gevisualiseerd in een Foodpairingtree, zoals deze voor basilicum. In het midden staat het geselecteerde product. Daarrond staan allemaal ingrediënten die gecombineerd kunnen worden, gegroepeerd in categoriën zoals zuivel, vlees, kruiden en specerijen,...

In de app, zullen de Foodpairing trees, net zoals op de website, interactief zijn, je kan op de categoriën klikken voor info of om meer combinaties te ontdekken. Hoe deze tool werkt, kan u hier nu reeds ervaren. Op de foodpairingblog staan een aantal posts rond producten, telkens geïllustreerd met een interactieve Foodpairing tree.



Basilicum Foodpairing Tree



En waar kunnen de 'early adopters' terecht voor hun gratis hapje of drankje? Awel hierzie, een allesomvattend lijstje, met linkjes naar de desbetreffende etablissementen.

Artesian (London)
69 Colebrooke row (London) 
Nightjar (London)
Cottons Camden – Ian Burrell (London) 
Die Goldene Bar (München) 
Le Lion (Hamburg)
Modern masters (Erfurt)
Vesper (Amsterdam)
Librije’s winkel (Zwolle)
Ruby (Copenhagen)
Volta (Gent)
Hertog Jan*** (Brugge) – vanaf april 
L’air du temps** (Eghezée) – vanaf april 
Cocktails at nine (Antwerpen) 
Monastrell – Gegam Kazarian (Alicante)
Jerry Thomas Speakeasy (Rome)
Smuggler’s Cove (San Francisco)
Belga Café (Washington) 
The Aviary (Chicago)
Barchef (Toronto)
Burch & Purchese Sweet Studio (Melbourne) 
The Chocolate Line (Brugge) 
Patisserie Wilmot (Mettet) 
Damian Allsop Chocolates (London) 
Espai Sucre (Barcelona) 
Emmanuel Stroobant Saint Pierre (Singapore) 
Merchant Hotel (Belfast) 
Pegu Club (NYC)
The Real McCoy Bar (Cordoba, Argentina)
Nieuwe bar van Stephan Hinz (Cologne) – vanaf maart
JIGGER'S The Noble Drugstore, nieuwe bar van Olivier Jacobs (Gent) – vanaf maart

Wishlist 2011 - revisited!

Net eens even gaan piepen naar de ‘culinaire wishlist’ die ik hier begin januari gepost had, en van de elf zaken ben ik er amper in drie (‘C-Jean’, ‘Trente’, ‘Noma’) geraakt. En er waren gelukkig ook nog andere parels (‘The Cube’, ‘Abantal’, ‘Flemish Foodies’, ‘Flemish Primitives’ …) dus al te hard had ik niet te lijden onder mijn ‘luxeprobleem’. Misschien toch maar even gewoon mijn lijstje bijstellen, en enkele klassebakken naar volgend jaar versassen. God weet dat ik dit jaar niet meer in Dranouter of aan de Nederlandse kust geraak.

Zo moet restaurant ‘Veranda’ in Berchem een haalbare kaart zijn. Een flinke steenworp van Turnhout, en het gerechtje tijdens ‘Flemish Foodies, bloot!’ smaakte alvast naar meer. Diezelfde foodies, maar dan afzonderlijk van elkaar? Zowel ‘Volta’ als ‘De Vitrine’ – en reken ‘J.E.F’ er in één trek ook maar bij - moeten reden genoeg zijn om een dagje naar Gent af te zakken. Ik heb trouwens nog twee Bongobonnen in mijn bezit die een doorreis naar Brugge (‘Hertog Jan’) verantwoorden, dus misschien maken we er gewoon een culinair weekendje van.

En dan zijn er nog twee zaken die al in de agenda staan aangestipt. Een vriend wou per sé eens in ‘Het Gebaar’ gaan eten, dus proberen we ons geluk daar op een dag die voor ons beiden uitkomt, een zaterdag. Er valt daar dan wel niet te reserveren op zaterdag, de kans dat een ouder koppel met trek in een lekkere pannenkoek deze twee jonge manskerels te snel af is, rekenen we voorlopig niet tot de mogelijkheden. Tweede aangestipte restaurant is een lunchdate met het vriendinnetje op wapenstilstand in een etablissement in Kruishoutem. En dan te weten dat ‘Hof van Cleve’ initieel niet eens op het lijstje stond. Jeeuj!

Flemish Foodies - Bloot - een impressie

Een zweem van mysterie hing er rond ‘Bloot’, na Bruut! het tweede feestje van de Flemish Foodies. Dat de heren Ceulenaere, Blanckaert en Desramaults niet zelf aan de bak gingen - tal van vrienden werden opgetrommeld om hun culinaire kunnen te etaleren - was geweten, maar daar bleef het zowat bij. Vriendin en ik richting opgegegeven adres van een parking aan Gent-Dampoort, alwaar we werden doorverwezen naar een pand vlakbij. Twee Qlinariamakkers en bij uitbreiding nog zo’n 250 andere lekkerbekken, sloten zich op de binnenplaats bij ons aan om te genieten van enkele gedurfde cocktails (Augustijn Blond / The Belgian Owl), ongedwongen geserveerde hapjes, en vlotte babbels met het verzamelde ‘ons kent ons’. En of we er zin in hadden!

Het rustige gekeuvel kwam tot een einde toen Gène Bervoets de eer en het genoegen kreeg de tafelschikking megafoongewijs om te roepen. Ondegetekende mocht – als zijnde niemand minder dan de illustere ‘Sid Frisjes’ - met gezelschap post vatten aan tafel twee.

Als één van de eerste gasten betraden we een ogenschijnlijke fabriekshal, maar eenmaal de statige trap beklommen, bleek de ruimte tegen alle verwachtingen in meer dan deftig. Net als vorig jaar speels gedekte tafels (een gigantische witte onderbroek als servet) die per stuk plaats boden aan een gezelschap van om en bij de 16 personen. En we hadden geluk met onze disgenoten, die naast uiterst aangename mensen gewoon ook 'Facebookvriendjes' waren.

De opzet van de ganse avond was een reeks chefs (Gert De Mangeleer, Michaël Vrijmoed, David Martin, Filip Claeys, Pieter Lonneville, Davy Schellemans, Dominique Persoone) die eerder reeds als gast op de Foodies site verschenen, te koppelen aan koks die ze zelf enorm weten te appreciëren (Gregory Schatteman, Floris Van Der Veken, Nicolas Scheidt, Erwin Denis, Sean Uytterhaegen, Geert Weyn, Jean-Yves Wilmot). Een bont gezelschap kundige duvels die de opdracht kregen iets te brengen zoals ze dat ook thuis zouden doen voor hun vrienden. Ongedwongen maar toch culinair, niet gebonden aan de huisregels van het restaurant. Bloot!

De culinaire hoogstandjes van de heren chefs verschenen niet zelden in grote hoeveelheid aan tafel, hetzij op een vernuftige houten plateau of staander, dan wel in een groot diep bord. Niet alleen werkte dat makkelijker voor de koks, het paste tevens perfect binnen het plaatje – en belangrijker - het hield de sfeer aan tafel er ook helemaal in. Tal van gerechten werden netjes gedeeld, en naargelang het gepresenteerde, zo ook de verwondering. Filip Claeys wist na de Flemish Primitives opnieuw uit te pakken met een verbluffend gebracht gerecht, dat een prachtige ode was aan de zee. Het gespreksonderwerp en de blikvanger was uiteraard de blinkende glazen bokaal waarin levende grijze garnalen er lustig op los zwommenl. De durvers onder ons mochten aan de slag gaan met het bijgeleverde minischepnetje, om de vangst vervolgens in een smakelijk sausje de dippen. Dat laatste ging aan menig tafel gepaard met hilarische taferelen.

Tegen een sneltempo werden er door de helden van de dag vervolgens de alleraardigste verse groentjes aangedragen, ik durf zelfs vermoeden recht uit de tuin van Hertog Jan. Knapperige radijsjes iemand? Vers gedopte erwtjes met slaharten? Of toch liever dat flinterdun krokantje met kriekjes en een geblakerde asperge erbij? Mooi allemaal, wat niet direct gezegd kan worden van de manier waarop we alles zelf op onze borden kwakten. Maar hey, zo zouden we het thuis uiteindelijk ook doen en laat dat net de bedoeling geweest zijn.

De geserveerde wijntjes lieten zich meer dan vlot drinken. Een blik op de wijnetiketten leerde ons dat bij de selectie 'cooler dan cool' één van de criteria was. Van één van de wijnen werd speciaal voor Bloot! slechts één vat van 220 liter gebotteld. Ongefilterd en zonder toevoeging van sulfiet. In primeur heet dat dan!

Houtskool is mij niet onbekend, en als ze dat serveren op een bedje licht smeulend hooi dan weet ik dat er ons iets te wachten staat. En er stond ons wel degelijk iets te wachten, een verrassing zowaar toen bleek dat het houtskool verschillende geblakerde wortels en dergelijke waren. Heel straf!

Rijkelijk vloeiende wijn, de concurrentie van de disgenoten voor de geserveerde delicatessen... wie zal zeggen wat de reden was waarom ik van de high end tosti's, varkenswangen, hutsepot, bloemkool met spek, en de worst geen foto's heb. Het heeft er alvast niet minder om gesmaakt. Zodra het dessert geserveerd werd nog even de camera bovengehaald en een laatste foto genomen. Dominique Persoone, die de ganse avond aardig in de weer was, had nog een afsluitertje in petto, maar dat vonden we maar kak. Oordeel zelf maar!

Dikke pluim op de hoed van iedereen die aan Bloot! heeft meegewerkt, het was weer fantastisch. Voor de afterparty trokken we nog even richting rosse buurt, thuishaven van 'De Vitrine' van Kobe. Gezapig cocktails en pintjes drinken en daarna richting hotel. Topavond!

Noma - deel 2, de menu

Na het voorprogramma in de vorm van 11 snacks - waarover je in de vorige post al het nodige kon lezen - was het tijd te beslissen welke weg we verder zouden inslaan. Er werd ons de keuze gelaten tussen een 7, of een 12 gangen menu, aangepaste wijnen, sapjes of een fles van de kaart. Onder het motto when in Copenhavn gingen we voor het menu 'Noma Nassaaq', 12 gangen bestaande uit klassiekers en nieuwe gerechten. En de aangepaste wijn, geselecteerd door de sommelier, leek ons een veel geschikter idee dan zelf een gokje te wagen op de kaart.

Toen ik m'n zus gisteren belde voor haar verjaardag vroeg ze na een tijdje hoe het in Noma was. Bijzonder, dat was te verwachten, maar wat was het hoofdgerecht? Euhm, er was er niet echt een! "Maar wat heb je dan gegeten", ging het verder. Het teken om werk te maken van een overzicht, et voilà.

Het eerste wat op de tafel verscheen was een mandje met zuurdesembrood (12:55 h), dat tweemaal daags vers gebakken wordt. Erbij geserveerd een potje met varkensvet en krokante stukjes van hetzefde beest, en in het tweede potje boter op basis van geitenmelk. De gouden regel op restaurant is je niet vol te proppen met brood, maar dat is verdraaid moeilijk als ze het zo lekker maken.
 

De toon werd gezet door het eerste gerechtje (12:59h), met zachte stukjes  prei en appel de belangrijkste componenten waren. De twee gelletjes, en het smaakvol krokante stukje kelp (zeewier) zorgden voor de finishing touch.
 

Tweede in de rij (13:07) was een lokaal geoogste scheermes met een een jasje van peterseliegelei, 'sneeuw' van mierikswortel en botermelk, en een jus van scheermes, dille en mosterd. Een koud gerechtje dus, dat dankzij het samenspel van het zacht, crèmige scheermesje, het scherpe van de mierikswortel (en in mindere mate de peterselie) en het frisse van de jus je verschillende smaakpapillen op een perfecte manier bespeelde.
 

Flinterdunne crispy schijfjes gevriesdroogde coquille (13:15 h), het is eens een net andere bereiding dan de klassieke manieren waarop je ze doorgaans ziet passeren. Erbij kregen we verschillende biodynamische granen in een rucola-emulsie, 'beechnuts' en een zijdezacht zwart inktvisinktsausje. Zoals hier wel meer het geval was werden we erop gewezen ervoor te zorgen steeds alle smaken en texturen samen te proeven voor het beste resultaat. Het was niet gelogen.

Fijngesneden kastanjes (13:27 h), minutieus gestapeld als ware het een kaartenhuisje van een verdiep of drie, je zult er zo dagelijks maar een stuk of 40 moeten opbouwen. Kastanjes dus, en dat durf ik toch wel verrassend te vinden. De laatste keer dat ik kastanjes at - zo'n jaar of 20 geleden - waren ze lang niet zo lekker als hier. Ze waren toen trouwens ook niet à la minute overgoten met een heerlijke beurre blanc met kuit van 'bleak fish'. Rijk aan smaak, en het favoriete gerechtje van mijn compagnon.

Ettelijke malen zagen we het personeel met imposante kookpotten richting de verschillende tafels lopen, en dat scherpt de nieuwsgierigheid natuurlijk. Eenmaal bediend mochten ook wij ontdekken wat het cadeautje was als je het deksel van de pot lichtte. Strandstenen, een occasionele lege schelp en... een oester (13:47 h) om u tegen te zeggen. Onder de instructie "you might not want to eat the rocks, they tend to be a bit heavy on the stomach" begonnen we onze onderwaterontdekkingstocht. De in zout / zeewater gestoomde oester met lekkere bite bleek voor het gemak alvast in 3 gesneden te zijn. Een beetje room, verschillende strandkruiden, tapioca en verschillende zure kappertjes... de schelpen werden netjes leeg gegeten.

Uitjes, uitjes en nog eens uitjes (14:08 h) Als je er geen fan van bent zat je dit gerecht allicht met lange tanden te eten. Centraal op het bord geconfijte zoete ui en een smeuïg smeltende kaas, omringd door kleine gerookte uitjes en licht gesauteerde ui. Dit alles werd genappeerd met een, hoe kan het ook anders, ui/tijm bouillon en tapioca. Het mag dan simpel lijken maar ik zou het houden op gedurfd!

Speciaal was ook het volgende gerecht. De aangepaste wijn had immers onze aandacht doen verslappen waardoor we gemist hadden wat er op het bord lag. Blaadjes van pijpajuin kon ik nog thuisbrengen, maar wat was toch die naar aardappel smakende knol midden op het bord? Het bleek een selderwortel (14:34 h) te zijn, en die smaakte opperbest!



12 gangen of niet, als ze bij Noma besluiten ons een splinternieuw gerechtje te laten uitproberen, dan zijn wij met plezier het proefkonijn. Op The Flemish Primitives had René dit gerecht al eens aangehaald en dit was dus de eerste keer dat het in het restaurant geserveerd werd. Krokant gebakken brood (14:49 h), een smaakvolle bouillon, fijne kruiden en lekkere aciditeit in de besjes. Het bestek mocht aan de kant want dit liet zich weer lekker met de vingers eten.



Een uitgebreid scala aan verschillende groentjes (15:05 h), allen verschillend gepekeld, trokken bij dit gerecht het laken naar zich toe. Niet het gerookte beenmerg, noch de saus van geroosterd varken stonden centraal, maar wel de groentjes. De wereld op zijn kop, waar menig verstokt vleeseter van zou gruwelen maar het werkte wel. De verschillende pekels eruit halen was voor mij onbegonnen werk. Appel zat erbij, maar voor de rest? Ach, als het smaakt hoeft het niet noodzakelijk een naam te hebben.

Toen het mooi in leer ingebonden mes, met een heft van rendierenhoorn op de tafel werd geplaatst wisten we genoeg. Er zat zowaar rendier (15:17 h) aan te komen! Extatisch dat we waren - er werd ei zo na gehighfived - misten we weer de heft van de met kundige presentatie van het bord door de chef van dienst. Mals vlees (16 uur sous-vide op 54 graden), heerlijke rendierbouillon... dat hou je niet voor mogelijk. Overige garnituur op het bord waren aangename partjes appel, fris gepekelde appels, en zelfs de pitjes. Dat laatste was trouwens een foppertje. Het bleken nagemaakte pitjes met een moutdeeg als basis. Feit dat ons achteraf gevraagd werd of we een idee hadden welk stuk vlees we nu op hadden doet me twijfelen of ze het in de eerste instantie zelfs gezegd hadden. Rendiertong dus, en die beviel me beter dat de ossentong die we hier soms voorgeschoteld krijgen.

Na een rijk gerecht hoort een fris oppeppertje (15:42 h) en dat hadden ze maar al te goed begrepen. Zijdezacht melkijs, afgetopt met bevrozen wei en een zuringbouillon erbij. Mocht Redzepi in Bel Air zijn opgegroeid, Will Smith had zijn titel van Fresh Prince netjes kunnen afgeven.

Dessert nummer twee (15:59 h) was een groene sensatie. Een half peertje van de barbecue, verstop achter een flinterdun schijfje verse peer met wilde kruiden. Verder een hemels lichte pijnboomparfait, (?) en een mooi stroperig sausje van peer en thijm. Nog beter zouden ze moeten verbieden.

Gang 13, het laatste dessertje (16:10 h) was naar mijn mening het minste uit de hele reeks. Niet dat er iets mis mee was, maar persoonlijk ben ik niet zo'n fan van rode biet. Eigenlijk was het zelfs niet zo erg als ik er aan terugdenk. De verfrissende granité was meer dan ok, en de zure besjes deden denken aan foute maar ooo zo lekkere snoepjes uit m'n kindertijd. Juist de parels rode biet waren er voor mij teveel aan. Nogmaals, persoonlijke mening hé.

Zodra dit laatste dessert was afgeruimd werden we verzocht plaats te nemen in de aanpalende ruimte zodat men het restaurant voor de volgende shift kon voorbereiden. Het was een mooie reis doorheen het culinaire kunnen van René Redzepi en zijn team. Het pendelen tussen luchthaven en thuis, hebben we nog een 40 minuten kunnen rekken, wat net voldoende stof opleverde voor nog een derde Noma post. Waar het hart van vol is...

The Flemish Primitives 2011 - Modernist Cuisine

Begin deze maand had ik hier al eens een stukje geschreven over ‘Modernist Cuisine’, een must have kookboek dat zonder twijfel de ‘Larousse Gastronomique’ van zijn tijd is. Bij uitbreiding ook van de jaren die volgen. Als absolute primeur kwam Chris Young, één van de drie auteurs, het boek voorstellen op The Flemish Primitives. Jammer was dat zijn voorstelling – allicht strategisch – zo tussen de kookdemo’s was geplaatst, dat een eventuele vertraging in het programma hier goedgemaakt kon worden. En zo geschiedde, Young freewheelde zich door zijn mooi geïllustreerde presentatie, terwijl op de vierde rij iemand naarstig nota’s nam en een gewiekst plan bedacht om het boek te bemachtigen. Eerst de nota’s in cijfers, dan het plan!

Aan het boek werd ongeveer 5 jaar gewerkt. De 21 kilo zware kanjer telt ongeveer 1.100.000 woorden, 2.438 pagina’s, 3.200 foto’s en 1.500 recepten. Indien je alle woorden achtereen zou zetten – nodig mij vooral uit mocht je daar zin in hebben – dan krijg je 11 kilometer tekst. En het gewicht van de inkt in het boek alleen al bedraagt 1,8 kilogram. Voor de smossers onder ons nog even zeggen dat ‘Modernist Cuisine’ trouwens waterdicht is. Redenen te meer om het boek aan te kopen, ware daar niet de flink uit de kluiten gewassen aankoopprijs die varieert tussen de 440 en 750 €, naargelang waar je het boek bestelt. Jeeves, een plan en snel!

Hoe verantwoord ik bij vriendin de aankoop van een kookboek ter waarde van een gezellige citytrip? Roken doe ik niet, dus daar kan ik alvast niet op besparen? Een rondje overslagen op café zou een optie zijn, maar daar maak je je dan weer niet erg populair mee. Ik dus op zoek naar een slechte gewoonte, en het waren de wijze woorden van moeder die me op een gouden idee brachten. Geen (lees minder) broodjes op het werk bestellen, daar spaar je geld mee uit!

Het idee heeft tal van gaten, om de aankoopprijs van brood en beleg bijvoorbeeld maar te noemen, maar ik denk dat het toch een winnertje is. Rekening houdend met de kostprijs van een broodje kaas à 2,40 €, wil dat zeggen dat indien ik 183 dagen geen broodje bestel, ik het boek ‘al’ heb terugverdiend. En er is nog beter nieuws! Als ik 122 dagen geen ‘Briehap’ (3,6 €) eet, dan kom ik er ook. Maar waarom daar stoppen? 88 dagen geen slaatje bestellen bij de lunch (5 € stuk) zou ook de oplossing bieden. De volgende 17 tot 37 werkweken sta ik dus zelf in voor mijn lunch, wetende dat het voor een goed doel is! Maak ik er een goeie gewoonte van, dan kan ik mezelf mogelijk nog iets anders leuk permitteren. Mooie vooruitzichten!

The Flemish Primitives 2011 - René Redzepi

En ik die dacht op weg te zijn naar een algemene persconferentie over The Flemish Primitives, bleek plots midden in de officiële persbabbel met René Redzepi te zitten. Een beetje vervelend natuurlijk, want mijn minutieus opgestelde vragenlijstje lag gewoon in het hotel. Net als mijn degelijk fototoestel trouwens. In m’n vestzak vond ik gelukkig nog een pen en papier, al blijft notities nemen op een enkel velletje niet zo simpel, en dat maken volgende kribbels meer dan duidelijk.

Redzepi trouwens, voor degenen die uit de lucht komen vallen, is de chef van het Deense restaurant Noma. Dat restaurant mag zich volgens het lijstje van San Pellegrino nog tot half april ‘Het Beste Restaurant van de Wereld’ mag noemen. Nog twee weken voor we er gaan lunchen, en dat is uiteraard iets om naar uit te zien.

Een niet onbelangrijke vraag die er gesteld werd (en ook op mijn lijstje stond), was of hij reeds een idee had wat de toekomst zou brengen. Veel chefs openen tegenwoordig namelijk een tweede, iets toegankelijkere zaak, maar dat behoort voorlopig niet tot zijn plannen. René claimde zelfs geen vaag idee over de toekomst te hebben. 99% van mijn tijd spendeer ik in een keuken, en die overige ene percent vervang ik luiers. Als je dan weet dat er nog eentje onderweg is, schiet er echt niet veel tijd over om andere wilde plannen te maken.

Eén plan waarover René wel iets concreet wist te zeggen was over het culinaire festival dat hij mee op poten aan het zetten is. Het MAD festival, want dat is de naam, wordt een culinair equivalent van het muziekfestival in Roskilde. Zo zullen op de ‘main stage’ van het non-profit-event chefs kun kunsten tonen, terwijl bijvoorbeeld foodwriters of wetenschappers in de ‘marquee’ hun ding doen. Stiekem is Redzepi gewoon een rocker, zoals ook mocht blijken uit de reactie die volgde nadat Michelin hem geen derde ster had toegekend. “Ach, ik droom van die derde ster, net zoals ik er van droom een gitaarsolo te spelen op Roskilde. Misschien moet ik gewoon nog harder mijn best doen”. Topkerel!

René probeerde binnen een korte tijdspanne iedereen zo goed en zo kwaad mogelijk te woord te staan, wat niet weg nam dat sommige vragen hem wel de wenkbrauwen deden fronsen. Wat moet je immers met de vraag of we in zijn ogen momenteel van een revival van het romanticisme kunnen spreken. Phaidon, de uitgever van René’s boek wees er nog op dat een Nederlandstalig exemplaar van ‘Noma, Time & Place in Nordic Cuisine’, in mei in de betere boekhandel te vinden zou zijn. Dat was het ideale moment om een foto te nemen van de chef die even zijn eigen boek doorbladerde. Dat hij uiteindelijk amper een dag in België zou verblijven vond hij trouwens best jammer. Over Hof van Cleve had hij al veel gehoord, en ook In De Wulf had hij graag bezocht. Een andere keer misschien.

De volgende dag stond een kookdemo van René in goed gezelschap op het programma (later meer daarover). Nog voor deze demo werd het podium door de persmeute belegerd. De persconferentie was een mooie appetizer geweest, maar ze hadden zin in meer. Ik dus ook maar mee het podium op, net op tijd om een Nederlandse collega de meest hilarische vraag ooit te horen stellen. “How does it feel to be one of the biggest cocks in the World”. René vroeg zich af of zijn vrouw misschien uit de biecht had geklapt, nam het compliment met zichtbare animo in ontvangst en ging verder met zijn voorbereidingen. Ik herhaal: Topkerel!

The Flemish Primitives 2011 - Meat Masterclass

Ik ben niet echt een vleeseter. Ik lust het wel, liefst niet te rood, maar op restaurant zal ik het zelden bestellen. En toch heb ik op The Flemish Primitives de masterclass ‘Meat – Aging, preparation and cooking techniques’ gevolgd. Ik zou wel gek geweest zijn het niet te doen, want de helden van de dag waren stuk voor stuk stielmannen die zich met heel hun hart inzetten voor hun product. Van links naar rechts op de foto: Hendrik Dierendonck (B, Slagerij Dierendonck), Giorgio Nava (I / ZA, Carne SA & 95 Keerom), David Martin (B, La Paix), Jack O’Shea (UK, Jack O’Shea) en Kevin Love (UK, The Hinds Head - Heston Blumenthal).

De heren hadden niet enkel een schat aan kennis bij, het uitgestalde vlees was van een kwaliteit om U tegen te zeggen. U, met een hoofdletter! Het West-Vlaams ‘Rood Rund’, ook wel ‘Rouge de Flandres’ genoemd van Hendrik, de ‘Aberdeen Angus’ van Jack... Stuk voor stuk klassevlees!

De prachtige stukken ‘gerijpt vlees’, waren mooi vetdooraderd, ‘Marbling’ heet dat dan! Het intramusculaire vet zal ervoor zorgen dat je echt ongelofelijk zacht vlees hebt. Misschien is het wel de moment om af te stappen van die dwaze gedachte dat vet slecht is. Vet is nodig verdorie!

Nog een indrukwekkend stuk, in as gerijpt vlees van David Martin. Alvorens te proeven mochten we eerst allemaal eens ruiken. En smelten op de tong dat het vlees deed, ongelofelijk.

Een slager is maar zo goed als zijn materiaal. Messen, een zaag, een houten kapblok zijn uiteraard essentieel. Dat, en vlees natuurlijk!

Hier is Jack aan het uitleggen waarom hij zo’n grote fan is van de ‘Aberdeen Angus’. Ook daar mochten we een stukje van proeven en ook dat was fenomenaal lekker. De heren waren het trouwens roerend met elkaar eens. Een product van goede afkomst, verwerkt door een goede vakman en klaargemaakt door een kok met verstand van zaken, dat kan niet anders dan vuurwerk geven. Haal één schakel uit die ketting uit, en dat merk je direct aan het resultaat. Om dat te staven nam Jack een stukje vlees welke het een keer op de draad, en een keer tegen de draad sneed. Zelfde stukje vlees, alleen één keer ongelofelijk taai en de andere keer fantastisch mals.

Terug een stukje van David Martin uit zijn Josper, een houtskoolgestookte barbecue die hij wel tot 400° C en hoger kan stoken. Daar sta je dan als je denkt dat de temperatuur niet laag genoeg kan zijn, en je zo’n sappig stukje krijgt voorgeschoteld. Het sous-vide koken, ofwel vacuümverpakt in een warmwaterbad met constante temperatuur, blijft natuurlijk een optie voor een mals stukje vlees. De meest extreme vorm hiervan kunnen we volgens Kevin en Jack zonder twijfel op naam van Heston Blumenthal schrijven. Die heeft ooit - zo wil de legende - het geweldige idee gehad om een volledig varken in een waterbadje te bereiden. Feit dat de industrie niet direct zulke grote baden voorziet mocht trouwens geen beperking zijn. Een jacuzzi bracht de oplossing en het varkentje werd ‘vakkundig gewassen’. Dat zijn nog eens anekdotes waarmee je de aandacht trekt!

In een masterclass ‘Meat’ kan het niet anders dan dat het vlees je rond de oren vliegt. Hier wordt er alweer een stuk uit de Josper versneden. Licht krokant gekorst door de hoge temperatuur, maar o zo mals van binnen. En dan te bedenken dat ik vroeger mijn vlees altijd doorbakken moest hebben. Een regelrechte schande.

The Flemish Primitives 2011 - prereview

The Flemish Primitives, het twee daagse mindblowing en ongelofelijk inspirerende culinaire event, zit er helaas op. Een overdaad aan indrukken was het! Maar wat 'all things culinary' betreft ben ik nogal gulzig, dus in dit geval schaadt die ‘overdaad’ niet. Even snel een impressie neerpennen, of inderhaast wat foto’s selecteren en online zwieren is hier niet aan de orde. Net als vorig jaar zal ik mondjesmaat foto’s, indrukken, informatie, weetjes loslaten op Coolinary. Bitesize, zoals dat dan heet!

Benieuwd hoe we gezellig samen aan de drugs gingen (kikkers likken)?
Wat Heston Blumenthal in de jacuzzi met een varken uitvreet?
Wat de boodschap in de fles was?
Waar het hilarische gerucht van komt dat Rene Redzepi groot geschapen is?

Hoeveel glazen er per persoon op zo'n galadiner op tafel staan?

...

Dat, en nog een pak meer, volgt. Maar alles op zijn tijd, even bekomen!

Modernist Cuisine, The Art and Science of Cooking

Wat krijg je als je een multimiljonair (Nathan Myhrvold) met een voorliefde voor koken, vier jaar lang omringt met mensen die de beste in hun vakgebied zijn? Het meest complete kookboek van deze tijd, met name Modernist Cuisine. Het boek weegt droog aan de haak zo'n 21 kilogram en bestaat gemakkelijkheidshalve dan ook uit 6 delen:

- History & Fundamentals
- Techniques & Equipment
- Animals & Plants
- Ingredients & Preparations
- Plated-dish recipes

Als Heston Blumenthal zichzelf dit boek in maart reeds als kerstcadeautje geeft, en er naast Ferran Adrià nog tal van mensen klaar staan om op de loftrompet te toeteren dan kan het niet anders dan dat de Belgische release op The Flemish Primitives iets wordt om naar uit te kijken. U heeft om een of andere reden nog een euro of 400 veil voor een cadeautje voor Sid Frisjes? Zoek niet langer!

The Flemish Primitives 2011 - reminder

Valentijn, bij uitstek het moment om elkaars liefde te betuigen. En omdat ik zot ben van eten en toestanden kan er wel een kleine reminder met betrekking tot The Flemish Primitives af. Binnen minder dan een maand is het zover, en wees er maar zeker van dat het dik de moeite gaat zijn. Ik ben alvast present!

Op 13 en 14 maart dus is ‘The Flemish Primitives’ aan zijn 3e editie toe. Plaats van gebeuren is niet langer het concertgebouw in het pittoreske Brugge, maar wel het Kursaal in de koningin der badsteden, Oostende. De organisatie heeft de vorige edities als leerschool gebruikt om uit te pakken met een kanjer van een event dat niet één, maar twee dagen in beslag zal nemen.

Nieuw zijn de ‘Master Classes’ op zondag, waarvoor apart dient ingeschreven te worden. Naast de presentatie door een gerenommeerde chef is de begeleidende proeverij inbegrepen in de prijs. Op het programma:

- Vlees: Versnijden - rijping: door David Martin, Jack O’Shea, James “Jockey” Petrie
- Vis: Noordzee & Bijvangst door Filip Claeys

- Fermenteren en pekelen door Sang Hoon Degeimbre, Xavier Nicolay en Magnus Nilsson
- Vloeibaar stikstof door Kristof Coppens
- Temperatuurprecisie door Bruno Goussault, Sang Hoon Degeimbre, en Xavier Nicolay
- Guggenheim kooktechnieken & smaken door Josean Martinez Alija
- Patisserie: Het beste van Passion Pâtisserie
- Extra: Specials Knack Weekend – Le Vif Express

- Kaas & wetenschap: ‘rauwe melkkazen – kaas- en bierpairing’ door Michel Van Tricht en Ben Vincke.

Ook nieuw is het ‘Gala event’ in de Delvauxzaal van het Kursaal op zondagavond, waarvoor tevens apart dient ingeschreven te worden. Als ik u zeg dat maar liefst 12 Belgische top chefs hun beste beentje voorzetten om een menu samen te stellen, geïnspireerd door Breughel, Ensor, Delvaux, Tuymans en Delvoye, dan weet u dat dit een niet te missen gala avond wordt. Hiervoor kan reeds ingeschreven worden!

Op maandag is het traditiegetrouw het ‘main event’ onder de noemer The Flemish Primitives. Dit jaar staat ‘chefpairing’ in de kijker. Chefs met verschillende achtergronden zullen als duo of trio op het podium rond een welbepaald thema hun ‘keynote presentation’ geven. Uit volgende lijstje mag alvast blijken dat er in Oostende enkele ronkende namen aan de bak zullen komen:

Rene Redzepi (Noma, DK) meets Michel Bras (Bras, FR)
Dominique Persoone (The Chocolate Line, B) meets Alex Atala (D.O.M., BR)
Pascale Barbot (Astance, FR) meets Magnus Nilsson (Faviken, SE)
Gert De Mangeleer (Hertog Jan, B) meets Jonnie Boer (De Librije, NL)
Kobe Desramaults (In de Wulf, B) meets Alexandre Gauthier (La Grenouillère, FR)
Sang Hoon Degeimbre (L’Air du Temps, B) meets Josean Martinez Alija (Guggenheim Bilbao, ES)
David Martin (La Paix, B) meets Giorgio Nava (Carne SA & 95 Keerom, I/ZA), Jack O’Shea (UK) & James Petrie (The Fat Duck, UK)

Verder zullen 6 creatieve chefs een overzicht komen geven van de laatste evolutie binnen hun keuken. Elke chef legt concreet een concept uit aan de hand van één of meerdere recepten. Trekken ten tonele:

Arabelle Meirlaen (Li Cwerneu)
Laury Zioui (L’Eveil des Sens)
Filip Claeys (De Jonkman)
Tomoyasu Kamo (Kamo)
Wouter van der Vieren (Clandestino)
Kristof Coppens (A Priori)

Verder worden de KULeuven en UGent bij twee afzonderlijke presentaties betrokken om meer inzicht te geven in de wetenschap die gepaard gaat met de gastronomie. Dit onder de toepasselijke noemer ‘Inside Food Insights’.

Ervaringen uit het verleden – top event, beperkte catering – hebben ertoe geleid dat er dit jaar verschillende ‘high quality food booths’ aanwezig zullen zijn waar er exclusieve en top kwaliteitsproducten gepresenteerd zullen worden.Voor het eigenlijke event op maandag kunnen tevens tickets besteld worden en wel via volgende link. Wie een beetje mee wil zijn weet wat hem/haar te doen staat.

The Flemish Primitives 2011

Op 13 en 14 maart is ‘The Flemish Primitives’ aan zijn 3e editie toe. Plaats van gebeuren is niet langer het concertgebouw in het pittoreske Brugge, maar wel het Kursaal in de koningin der badsteden, Oostende. De organisatie heeft de vorige edities als leerschool gebruikt om uit te pakken met een kanjer van een event dat niet één, maar twee dagen in beslag zal nemen.

Nieuw zijn de ‘Master Classes’ op zondag, waarvoor apart dient ingeschreven te worden. Naast de presentatie door een gerenommeerde chef is de begeleidende proeverij inbegrepen in de prijs. Op het programma:

- Vlees: Versnijden - rijping: door David Martin, Jack O’Shea, James “Jockey” Petrie
- Vis: Noordzee & Bijvangst door Filip Claeys
- Fermenteren en pekelen door Sang Hoon Degeimbre, Xavier Nicolay en Magnus Nilsson
- Vloeibaar stikstof door Kristof Coppens
- Temperatuurprecisie door Bruno Goussault, Sang Hoon Degeimbre, en Xavier Nicolay
- Guggenheim kooktechnieken & smaken door Josean Martinez Alija
- Patisserie: Het beste van Passion Pâtisserie
- Extra: Specials Knack Weekend – Le Vif Express

- Kaas & wetenschap: ‘rauwe melkkazen – kaas- en bierpairing’ door Michel Van Tricht en Ben Vincke (tbc)

Ook nieuw is het ‘Gala event’ in de Delvauxzaal van het Kursaal op zondagavond, waarvoor tevens apart dient ingeschreven te worden. Als ik u zeg dat maar liefst 12 Belgische top chefs hun beste beentje voorzetten om een menu samen te stellen, geïnspireerd door Breughel, Ensor, Delvaux, Tuymans en Delvoye, dan weet u dat dit een niet te missen gala avond wordt. Hiervoor kan reeds ingeschreven worden!

Op maandag is het traditiegetrouw het ‘main event’ onder de noemer The Flemish Primitives. Dit jaar staat ‘chefpairing’ in de kijker. Chefs met verschillende achtergronden zullen als duo of trio op het podium rond een welbepaald thema hun ‘keynote presentation’ geven. Uit volgende lijstje mag alvast blijken dat er in Oostende enkele ronkende namen aan de bak zullen komen:

Rene Redzepi (Noma, DK) meets Michel Bras (Bras, FR)
Dominique Persoone (The Chocolate Line, B) meets Alex Atala (D.O.M., BR)
Pascale Barbot (Astance, FR) meets Magnus Nilsson (Faviken, SE)
Gert De Mangeleer (Hertog Jan, B) meets Jonnie Boer (De Librije, NL)
Kobe Desramaults (In de Wulf, B) meets Alexandre Gauthier (La Grenouillère, FR)
Sang Hoon Degeimbre (L’Air du Temps, B) meets Josean Martinez Alija (Guggenheim Bilbao, ES)
David Martin (La Paix, B) meets Giorgio Nava (Carne SA & 95 Keerom, I/ZA), Jack O’Shea (UK) & James Petrie (The Fat Duck, UK)

Verder zullen 6 creatieve chefs een overzicht komen geven van de laatste evolutie binnen hun keuken. Elke chef legt concreet een concept uit aan de hand van één of meerdere recepten. Trekken ten tonele:

Arabelle Meirlaen (Li Cwerneu)
Laury Zioui (L’Eveil des Sens)
Filip Claeys (De Jonkman)
Tomoyasu Kamo (Kamo)
Wouter van der Vieren (Clandestino)
Kristof Coppens (A Priori)

Verder worden de KULeuven en UGent bij twee afzonderlijke presentaties betrokken om meer inzicht te geven in de wetenschap die gepaard gaat met de gastronomie. Dit onder de toepasselijke noemer ‘Inside Food Insights’.

Ervaringen uit het verleden – top event, beperkte catering – hebben ertoe geleid dat er dit jaar verschillende ‘high quality food booths’ aanwezig zullen zijn waar er exclusieve en top kwaliteitsproducten gepresenteerd zullen worden.

Voor het eigenlijke event op maandag kunnen tevens tickets besteld worden en wel via volgende link. Wie volgend jaar een beetje mee wil zijn weet wat hem/haar te doen staat.

Coolinary jaaroverzicht 2010

Met de feestdagen in zicht is het weer toegestaan, die eindejaarslijstjes en jaaroverzichten. Een culinair jaaroverzicht van de fijne eenmanszaak ‘Coolinary’ dringt zich op, al was het maar omdat ik één van mijn goede voornemens en wel beter gaan eten, met verve ben nagekomen.

* The Flemish Primitives telde dit jaar voor enkele gelukkigen een dagje extra. Op het ‘pre pers-event’ van deze jaarlijks wederkerende culinaire hoogmis was er naast een scala aan klassehapjes, tevens een oervlaamse menu voorzien. De ‘Heilige Mnu Drievuldigheid’, Peter Goossens, Sergio Herman en Roger van Damme, stonden in voor de artisanale garnaalkroketten, paling in’t groen en een dame blanche. Een unicum en een eerste hoogtepunt van het jaar.

* Zonder de communautaire toer op te gaan bleken de Flemish Foodies met hun Bruut! zowaar voor het hoogtepunt van het jaar te zorgen. Olly Ceulenaere, Jason Blanckaert & Kobe Desramaults zijn dan ook niet de minsten. Hun samenwerking met Piet De Kersgieter is er eentje dat met een sneeuwbaleffect hoge toppen scheert, zoals zijzelf dat dagelijks in hun keuken ook doen. Topavond, topwebsite!

* Nu de loftrompet al aan de lippen staat is het misschien de gelegenheid om eens naarstig te toeteren richting enkele restaurants waar we het afgelopen jaar meer dan geweldig gegeten hebben: De Godevaart, Cucina Marangon, Hertog Jan, L’Air du Temps, Het Gebaar, De Pastorie.

* Het dessertenrestaurant Espai Sucre uit Barcelona mag, bij wijze van toetje, het rijtje zaken afsluiten waar eten een heuse belevenis was. En als het toch over nagerechten gaat, dan kan ik niet buiten het dessertenmenu van Sander Goossens, of die van Fabrice Collignon in opdracht van Carte d’Or.

* Mooie kookboeken gekocht ook dit jaar. 'In de Wulf' van Kobe Desramaults is een aanrader, net zoals 'L'Air du Temps' van Sang Hoon Degeimbre er een is. 'In de Keuken' van Wim Opbrouck mag er ook zijn en wel dankzij de medewerking van een schare topchefs. Onder hen Gert De Mangeleer, die met zijn 'Marchand Du Sel' op de valreep van 2010 ook nog een parel uit heeft. De boeken 'BBQ Bijbel' en 'BBQtapas' van respectievelijk Peter De Clercq en Kurt De Koninck mag ik uiteraard ook niet vergeten.

* BBQ brengt me trouwens naadloos naar Qlinaria, dat clubje hobbykoks waar ik deel van uit maak. Allereerst geëindigd op het Nederlands Kampioenschap Barbecue en een meer dan verdienstelijke 5e plaats op het Belgisch Kampioenschap. Niet van de poes hoor. De gecombineerde resultaten waren zelfs voldoende om ons op een tweede plaats te doen eindigen op de ranking van het WBQA, de World Barbecue Association. Respect!

* Altijd leuk zijn ook de voordelen die aan het hebben van een foodblog verbonden zijn. Een ontbijtmand om de 'Dag van het brood' in de verf te zetten, een uitnodiging voor een happening hier of daar, of een kookboek in de brievenbus om te bespreken... En dan was er ook nog die sauteuse van Tefal - hier ten huize Coolinary zelfs tot favoriete pan uitgekozen door Mevr. Frisjes - om hun Natura reeks aan te kondigen. Nice!

2010 was, als ik het zo zelf terug lees, verdorie een geweldig jaar. Voor 2011 hetzelfde, en meer!

Sander Goossens - Dessertenmenu 28/11/2010

Voor een pannenkoek, wafel of een ijsje zal ik niet snel halsoverkop naar Antwerpen gaan. Een occasioneel volwaardig dessertenmenu van de hand van Sander Goossens daarentegen was wel voldoende reden om, samen met vrienden uit het Leuvense, naar restaurant Bicyclette in de koekenstad te trekken. Het feit dat Goossens - die ik eerder dit jaar een eerste keer aan het werk zag op The Flemish Primitives - op jonge leeftijd gerenommeerde zaken als Espai Sucre en Pierre Gagnaire op zijn curriculum kan zetten mag al een indicatie zijn van ’s mans culinaire kunde. En dat een dessertenmenu louter voor zoetebekjes zou zijn is een algemene misvatting die ik met veel plezier mee de wereld uit wil helpen. Er komen namelijk voldoende smaken aan bod om een dergelijk menu voor iedereen interessant te maken.

Het aperitief, een Japanse pruimenlikeur ‘on the rocks’, gleed zo vlotjes binnen dat we vermoedden dat menig Japanner zich hier mogelijk al eens in verkeken heeft.

Het eerste geserveerde gerechtje was een ‘infusie van blonde Leffe en citrus, komkommer, ijs van blonde Leffe en gember’. Een frisse binnenkomer die zich perfect liet begeleiden door de sprankelende zoete ‘Moscato d’Asti, Gianni Voerzio’ uit 2008.

Vervolgens was het de beurt aan ‘mousse van cichorei, ijs en crème van verse melk, granité van abrikoos en citroen’. Wederom een subtiele combinatie van smaken waarbij het zurige, het bittere en het zoete mooi combineerden. Wat mij betreft was het, gezien zijn hoppig karakter, gedurfd om hierbij een Hoppus van brouwerij Lefebvre te serveren, maar werken met die mousse van cichorei deed het wel. Dat ik die Hoppus tot een van mijn favoriete bieren reken was gewoon mooi meegenomen.

Het hoogtepunt volgens het voltallige gezelschap was de derde gang, een herwerkte versie van het dessert waarmee Sander in 2007 in Barcelona de prestigieuze prijs van het meest creatieve dessert won. Prestigieus, omdat in de jury enkel ronkende namen met kennis van zaken zoals onder andere Jordi Roca, Albert Adrià, Jordi Butròn, Martin Berasategui zetelden. Het betrof hier een ‘flan van Pas de Rouge, sorbet van Kriek Boon, crème van rode biet’. Het mooie samenspel van het aardse van de rode biet, het zoet zurige van de Kriek en het zalige hartige van de Pas de Rouge maken van dit gerechtje effectief een winner. Tot u spreekt een liefhebber van de kazen van Hinkelspel. In het glas trouwens een 'Kriek Boon' uit 2008, krek hetzelfde als bij de lunch in Hertog Jan deze zomer.

De ‘Crème van vanille en tonka, orange confit, chocolade van Guanaja en agar van Bourbon Whisky’, een echt dessert, was wederom een schot in de roos. De uitstekende rode wijn, een ‘Trentham Estate, Shiraz’ uit 2007, was een verrassende keuze die ik misschien niet direct gemaakt zou hebben. Detailkritiek, en wie ben ik uiteindelijk.

Als toemaatje kregen we nog een superlekkere marshmallow, gedurfde pralines (gekonfijte pompelmoes en koriander) en een speculaasje van het huis… de spreekwoordelijke kers op de taart. Een dikke pluim ook voor de twee vlotte dames van de zaal, die ons met verve en de nodige professionaliteit bedienden. Tijdens de koffie kwam de chef er zich aan tafel persoonlijk van vergewissen of alles meegevallen was. Hij vertrouwde ons verder toe dat hij onder licht gewijzigde vorm in het voorjaar opnieuw een dergelijke (keuze)menu zou brengen. Ik ben er nu al van overtuigd dat ik opnieuw liefhebbers zal vinden op mij te vergezellen.

Ik heb lang moeten nadenken hoe een dergelijk dessertenmenu nu het best te omschrijven valt. Net zoals het eten van een pannenkoek, een wafel of een ijsje, valt het niet echt onder ‘goed gaan eten’ te beschrijven, het vult wel aardig maar het uitgesproken hartige aspect ontbreekt. Doe maar ‘culinaire verwennerij’, wat het dessertenmenu veel meer eer aan doet.