The Simpsons - de angstaanjagend realistische Ralph Wiggum Cake

Taartjes of cakes bakken, het is iets dat niet aan de eenmansredactie van Coolinary is besteed.  Dat je met baksels allerhande nochtans veel lof mag oogsten bewees Baked Louie gisteren door de Weekend Blog Award in de categorie food voor de neus van tweevoudig winnaar Alle Dagen Honger en Thursday Dinners weg te snoepen.

 

Weet ook 'van bakken' en verblufte deze week zowat het volledige internet met één van haar creaties, KylieMangles van designbureau Freshly Squeez'd. Haar 3-D Ralph Wiggum taart is zo straf dat op de eerste foto niet eens duidelijk is dat je naar een taart zit te staren.

 

3-D Raph Wiggum Cake

 

Omdat ik twee jaar geleden nogal verslingerd was aan Cake Boss - kijken en eten, ok, zelf bakken, nee - weet ik natuurlijk ook dat die 3-D Ralph voornamelijk bestaat uit biscuit en industriële hoeveelheden rolfondant... het blijft een plaatje.

  

3-D Raph Wiggum Cake

 

Kop eraf, ingewanden eten,... een cake voor het verjaardagsfeestje van je kleinste spruit is deze 3-D Ralph niet durf ik zo gokken. En dan te bedenken dat er in de jaren stillekes in België ochottekes 'teen en tander' te doen was omtrent het bloedend nekske van de ijslammekes voor communicantjes.

 

3-D Raph Wiggum Cake

Rest ons enkel nog de vraag te stellen in welke benarde situatie de onfortuinlijke Ralph Wiggum zich bevond toen hij model stond voor deze toert.

De ultieme Halloween pompoen?

Halloween, kan iemand me misschien uitleggen waarom we daar plots met zijn allen aan meedoen? Winkels waarvan de rekken uitpuilen met spinnewebben, zwarte kitten, heksen op een bezem en de obligatoire pompoenprullaria. Dat creatief een pompoen snijden een ware kunst is, dat heb ik hier twee jaar geleden aan de hand van enkele voorbeelden al eens beschreven.

 

Waarom zou je zover gaan als je de natuur ook gewoon zijn werk kunt laten doen. Want eerlijk, dat snijden gaat lang niet iedereen even goed af. Dan kun je maar beter gewoon enkele 'Frankenstein pompoenen' zaaien. Geen werk mee en het resultaat mag er zijn.

 

Monster van Frankenstein pompoenen

Zal ik jullie direct een faux-pas van jewelste besparen? Voor je naar het lokale tuincentrum holt om jezelf een paar Frankensteinpompoenpitten aan te schaffen is het misschien goed om weten dat dit stiekem gewone pompoenen zijn. Gewone pompoenen die men heeft laten groeien in een stevige mal. Inderdaad ja, een mal van het Monster van Frankenstein.

Monster van Frankenstein-pompoen in een mal

Ach, die Amerikanen toch! Een beetje pompoenen laten groeien in de vorm van een monster. Doe mij dan maar het nobele dorp Kasterlee, op en top Kempisch en een pak vindingrijker als het op pompoenen aankomt.

 

Hier worden jandorie loebassen gekweekt die zo'n 600 kilo kunnen wegen. En akkoord, ook dat blijken de Amerikaanders voorlopig nog beter te doen, in Kasterlee wordt er jaarlijks ook nog een heuse pompoenkoers op het water beslecht. De tot de verbeelding sprekende 'pompoenregatta'! Ja, kempenvolk, die denizen voor niks terug.

Tenzij één of andere snoodaard in de onmiddellijke omgeving van Turnhout enkele pompoenen in de vorm van één of ander monster heeft laten groeien denk ik niet mee te doen aan heel die Halloween. Wat zeg ik? Als Halloween voor de deur staat, dan doe ik gewoonweg niet open.

Lunch Garden, we gaan dat niet meer doen

Geen idee wat er gisteren juist gebeurd is, maar zonder het goed en wel te beseffen zaten we aan een tafeltje in de Lunch Garden. Iets in mij zei dat we in een ver verleden kordaat hadden afgesproken dat nooit meer te doen. Geen idee waarom, maar 'nooit meer' spookte door mijn hoofd. Akkoord, zowel Brico als Carrefour stonden op het lijstje en door een ietswat krap geplande vergadering zou zelf koken niet direct een optie zijn. Lunch Garden dus!



 

Er is een ongeschreven wet die stelt dat ik her en der gemakkelijkheidshalve al eens een videetje durf te bestellen. Met een gelukje een waar godenmaal. Een videe zou het worden al leek de upgrade naar een wildvidee een logische keuze. Herfst, check! Wildseizoen begonnen, check! Hier met dat dienblad, deze jongen heeft honger. Soit, wildvidee dus!

 

"Een koekje voor mijnheer?" Reken maar van yes! En doe maar kroketten. Geen maaltijd zo feestelijk als eentje waarbij er kroketten op het bord liggen. Spruitjes uit een bain marie - er begon me plots iets te dagen -  als zo'n schaaltje toch gratis is, dan vullen we dat met plezier.

 

Nu ben ik doorgaans van het principe dat negativiteit hier niet de bovenhand mag halen - die kroketjes, hoe lekker waren die wel niet - maar die wildvidee... Het moet van een duik in de Noordzee geleden zijn dat ik nog zo'n intense zoute smaak proefde. En dat komt dan van iemand die af en toe de hoekjes van een bouillonblokje durft af te breken om op te eten. En dat ik de spruitjes desnoods met een rietje had kunnen drinken zegt ook genoeg lijkt me.

 

Twee porties 'grotemenseneten' en een flesje water, daar betaalden we 26 euro en een klets voor. "Nooit meer" klonk het onderweg naar huis, tenzij ze er een 'all you can eat krokettenbuffet' openen. Daar heb ik dan weer wel een oprispend buikgevoel voor over!

Eetbare insecten voor beginnelingen



Eetbare insecten, het is niet iets wat je makkelijk aan de doorsnee westerling krijgt verkocht. Durfal die ik ben, liet ik mij vorig jaar op Culinaria nog verleiden tot het eten van een stel meelwormen en krekels. De krekels genoten trouwens mijn voorkeur, zoals ik ondertussen reeds menigmaal heb laten horen. En toch!

 

Toch blijk ik ook gewoon een 'groot bakkes' te zijn! Herinner je nog die ongelofelijk coole blikjes met 'eetbaar ongedierte' welke ik absoluut een keertje zou uitproberen? Tot op heden ben ik er nog niet aan toe gekomen. Toen bleek dat ik die dingen in Nederland makkelijk kon krijgen was het direct een pak minder. Ja, zo ben ik ook wel!  Het is allicht te wijten aan het feit dat we niet echt vertrouwd zijn met insecten als voedsel.



Snoepjes - een eerste stap richting eetbare insecten 

 

Een beetje dertiger kan zich ongetwijfeld nog de pakjes chocolade sigaretten herinneren. Wel, die dienden uit de handel te worden genomen. Die dingen creëerden een zekere gewenning bij kinderen wat wel moest leiden naar het roken van echte sigaretten. Perfecte inleiding naar de Japanse snoepjes in de vorm van larven.

 

In het Japanse koffiehuis Akai Tento no Koohii Ten kun je namelijk terecht voor allerlei snoepjes die er griezelig realistisch uit zien. Witte meelwormen, of toch maar liever een helgroene? Aan u de keuze!

 

Snoepjes - een eerste stap richting eetbare insecten 

Deze larven zijn allemaal handgemaakt en gevuld met verschillende soorten jam. Nu kun je die in een hap naar binnen spelen, de liefhebber zuigt de jam natuurlijk uit de wat taaie lijfjes. Wat het creëeren van een zekere gewenning betreft kan dit alvast tellen denk ik dan.

 

Desgevallen het niet geheel slecht gesteld is met uw kennis van de Japanse taal, dan kunt u op Yahoo! Japan altijd terecht voor een proevertje. Dat is natuurlijk als ze niet opnieuw uitverkocht zijn.

Snoepjes - een eerste stap richting eetbare insecten 

Als zelfs de thee relaxt...

Toen het reclamebureau M&C Saatchi vrij spel kreeg van het Maleisische bedrijf BOH om de kalmerende werking van hun verschillende theevariëteiten in de kijker te zetten, kwamen ze met thee-inkt bewerkte theezakjes op de proppen. Het resultaat is 'mucho cool' als je het mij vraagt.

 

Op de verschillende theezakjes kun je een draak, een donkere wolk, een vulkaan of een slechtgeluimde beer herkennen. Eenmaal je de zakjes in het kokende water dompelt komt hun rustige alter ego op de proppen, respectievelijk een duif, een aardig wolkje, een gewone berg en een lachende beer.

 

Relaxerende thee in invetieve zakjes

 

Eenmaal deze mooi vormgegeven theezakjes in ditto verpakking op de markt verschijnen is het slechts een kwestie van tijd alvorens deze in het gamma van vriendin worden opgenomen. Serieus, hoeveel verschillende soorten thee kan een mens nodig hebben? Nu, deze zou ook ik wel kopen. Again, 'Mucho Cool'!

Relaxerende thee in inventieve zakjes

Dat doet me er trouwens aan denken dat het misschien geen slecht idee is om die Antwerpse theemagnaat met zijn kort lontje te voorzien van een laagje thee-inkt. Zijn impossante lijf kan dat ongetwijfeld hebben en als er dan toch een 'donderbui' zit aan te komen dan is één kopje voldoende. Een kopje heet water wel te verstaan!

Eetbare insecten in een blikje

Als zo'n twee miljard mensen frequent insecten eten, dan kan dat niet zo erg zijn. Akkoord, van de meelwormen die de mensen van Green Kow mij serveerden op Culinaria Pure Street was ik niet direct een grote fan - dat 'plopt' - die krokante krekels liet ik me met plezier welgevallen.

 

En zoals dat gaat met mensen die wel eens enige tijd op 'tinternet' vertoeven, daar komt ge al eens iets tegen. Eetbare insecten bijvoorbeeld. Zeven minimalistisch maar wel prachtig vormgegeven blikjes, elk met een andere inhoud.

 

- Bacon & Cheese Grashoppers

- BBQ Bamboo Worms

- Nori Seaweed Armor Tail Scorpions

- Salted Queen Weaver Ants

- Sour Cream & Onions Dung Beetles

- Wasabi House Crickets

- Giant Waterbug Chili Paste

 

Euhm ja, ongedierte om op te eten dus. Kokhalzen is niet eens zo'n abnormale reactie, maar niets van dat alles. Neen, mijn visakaart kroop spontaan uit zijn goed beveiligde schuilplaats en mijn muisvinger wist blindelings het 'winkelkar' icoontje terug te vinden!

 



 

Eetbare insecten - a Coolinary must have!

Met een glimlach op mijn gezicht was ik al aan leuke pairings aan het denken bij deze alleraardigste hapjes. "Tequila, en wel shitloads", dacht ik bij mezelf toen mijn oog viel op een ontnuchterend zinnetje. Shipping restrictions: We cannot ship this item outside of the U.S.

 

Dik belachelijk! Ik had mijn zinnen al gezet op een portie gezouten Queen Ants voor bij de televisie. Dat mag allemaal van Thailand naar de U.S. versast worden, dat krijgt een hip jasje aangemeten, dat wordt door de Thaise F.D.A (Food & Drug Administration) gecontroleerd en nog een keertje extra door de Amerikaanse evenknie. Maar als zijne Sid Frisjesness een pakketje wil bestellen mag het de landsgrenzen niet over. Opnieuw, dik belachelijk!

Eetbaar ongedierte - Schorpioen!

Nu zou ik me erbij kunnen neerleggen dat ik nooit ga weten hoeveel schorpioenen er in zo'n blikje zitten maar dat ligt niet direct in mijn aard. Rest me niet anders dan mijn enige Amerikaanse contacten aan te spreken om even mee te werken. Ik heb de keuze uit de Anna Kournikova fanclub of mijn Sierra Madre connecties. Fingers crossed, wordt hopelijk vervolgd!

Steak & Snijplank Inpakpapier!

Ergens heb ik eens horen waaien dat mannen grote kinderen zouden zijn. Geen flauw idee of dat nu een belediging, dan wel een compliment is. Kinderen – ik heb er geen – dat zijn toch die kleine wezentjes die door het dolle heen zijn als ze cadeautjes krijgen, om vervolgens razend enthousiast met het inpakpapier te spelen, niet? Wel, in dat geval kan ik volmondig beamen dat mannen grote kinderen zijn. Ik althans toch!

 

De vrienden van Gift Couture hebben in navolging van het ongelofelijk coole cheeseburger inpakpapier een nieuw Kickstarter projectje gelanceerd, eentje waarover ikzelf onmiddellijk razend enthousiast was. Mag ik u voorstellen, hun ‘steak wrapping paper’, inpakpapier dat er als vlees uitziet dus. En dat is niet alles, ook aan de snijplank hebben ze gedacht! Yep, ook inpakpapier. Geef toe, met zo’n papier in huis ga je je cadeautjes toch niet in de winkel laten inpakken? Ik zie de boeken al onder de kerstboom liggen.

 

Steak & Snijplank inpakpapier - Gift Couture

De ideeën van Gift Couture, dat doet toch aan de slager denken, ‘daar mag het ook wel een ietsje meer zijn’! Zo van dat ‘vintage’ papier om mijn vlees in te pakken, dat kan er ook nog wel bij. Als het om cadeautjes inpakken gaat, dan moet je je beste beentje voorzetten natuurlijk.


Steak, Snijplank & Vintage inpakpapier

En zoals dat zo vaak het geval is als ik een beetje op de golven van het wereldwijde web aan het surfen ben, dan klik ik op een knopje en heb ik iets gekocht. Bewust! Twintig luttele dollars - dertig met de transportkosten erbij - dat weegt niet op tegen al het leuks dat binnenkort in de brievenbus zit.

 

Een schoon pakketje met daarin twee vellen 'steakpapier', één vel 'snijplankpapier', één vel 'slagerspapier', een slagerskoord, een isimo vleesbakje en een etiket. Nu al razend benieuwd welke cadeautjes voor mezelf ik hiermee ga inpakken!

 

Gift Couture 20 $ inpakset

Als er dit jaar van Secret Santa gedaan wordt, dan kan ik maar beter niet één van mijn groentenminnende vrienden trekken. Dat vegetariërs een schromelijk gebrek aan humor hebben zul je mij niet snel horen zeggen, maar zo'n cadeautje is er misschien net over. Misschien!

 

Gift Couture, het eindresultaat

Nog snel één reden waarom ik de mensen van Gift Couture wel weet te smaken. Ze beloven bij het verzenden van de 'rewards' eind augusts geen enkele fout te maken. In het Engels gaat dat dan zo: "We can assure you there won't be any missteaks". My kind of people!

Over Blowjob Breakfasts en poepsnoepjes...

'Tinternet', is er iets dat jullie niet verkopen? Zo netjes en liefelijk de echte wereld, zo verdorven de krochten van het wereldwijde web. Of lopen beide werelden een beetje door elkaar? In ieder geval, ik was toch een beetje van mijn melk bij een recent rondje wandelen op de informatiesnelweg.

 

Speciale mallen om je eitjes in de vorm van een hartje te bakken, daar trek ik de grens. En dan enkel voor puisterige pubers die daarmee denken een lief binnen te doen. Blijkt dat er ook 'adult vormpjes' te koop zijn. Voor de liefhebbers van 'een flinke portie' in de ochtend! 'Rude Shaped Egg Fryer' moet dat spel heten... een belachelijke naam voor iets dat door het leven zou kunnen gaan als Blowjob Breakfast. Dringend mijn sporen verdienen in de sector van de betere woordspeling. Te koop, hier!



Blowjob Breakfast

En ach, als we de grenzen van het fatsoen kinderlijk overschrijden met een luttele teennagel, dan kunnen we er maar beter volledig over gaan. Het is vrijdag en er lezen geen kindjes mee, dan kan er niemand een bezwaar hebben tegen een eetbare anus, wel? De mensen achter Edible Anus, ze zouden ze een proces moeten aandoen. Niet dat hun 'poepsnoepje' - yep, did it again - mij op enige manier shockeert, maar onder Engelse vlag Belgische chocolade verkopen... een regelrechte schande is dat.

 

Zou er een markt zijn voor dergelijke snoepjes vraag ik mij af. Razend benieuwd wie dergelijke dingen in huis haalt. Rest natuurlijk de vraag of deze mensen open staan voor suggesties. Ik ben nogal fan van aardbeien met chocolade, misschien dat een 'aambei' variant wel een optie kan zijn. Uitbrengen en doorverkopen aan Kinder Surprise denk ik dan!



Een poepsnoepje

Overkoken: Bitchfight in blogland!

Een beetje modder, een nagelnieuwe jurk van Marc Jacobs en iemand die middels enkele rake volzinnen de eerdergenoemde modder tegen de eerdergenoemde jurk keilt. Meer is er niet nodig om de blogosfeer in rep en roer te zetten. Als iedereen een mening heeft, dan ik ook. Of niet, wie zal het zeggen. In ieder geval, bitchfights, you gotta love em!

Degene die alles in gang zette was Els De Pauw die, in een column in Elle onder haar nom de plume Amélie O.  - een beetje zoals pakweg 'ontheroad' of 'WillyWortel' in hun reacties in Het Laatste Nieuws maar dan met een beter gevoel voor taal - modeblogster Sofie Valkiers van de populaire modeblog Fashionata flink in de zeik wist te zetten.

Van Amélie O. kon ik de stukjes in de ter ziele gegane bladen Deng en Mao wel smaken, Valkiers ben ik ergens in 2009 eens tegen het lijf gelopen op een blogevent van KitchenAid.  Dat de fashionista me na een korte babbel (en op expliciet verzoek) wist toe te vertrouwen dat er hoegenaamd niets mis was met mijn shirt van Thee Andrew Sufers - rock 'n roll chique - deed haar in mijn good books belanden. Zo gaan die dingen.

De ene haar columns lees ik af en toe in De Morgen, bij hoge uitzondering in Elle, de andere haar foto's passeren dan weer met de regelmaat van een koekoeksklok op Facebook zodat ik haar tandpastasmile - niet mijn woorden - en uitgebreide garderobe kan aanschouwen. Ik durf denken dat de genaamde Rudy Verboven ten huize Valkiers gouden zaken zou doen.

Het probleem is dus dat de dartele hinde Sofie wel eens op kosten van deze en gene mag gaan jetsetten. New York, Paris, Milano, dat steekt de ogen uit natuurlijk en meer nog, tijdens dat reizen durft men wel eens zijn geloofwaardigheid een eergevoel verliezen want alle bloggers laten zich omkopen...

Dat laatste stukje, het bleef even nazinderen. Alle bloggers laten zich omkopen! Die stelling, er valt iets voor te zeggen want de postbode staat hier wel verdacht vaak aan de deur met pakjes. Een uitnodiging voor een etentje of snoepreisje, ook daar ga ik volgaarne op in. Duz zat Amélie O. daar stiekem ook mij een beetje te schofferen ja? Te veel blogs, te weinig kwaliteit! En bloggers die - hou u vast aan de takken van de bomen - wel eens de plaats van een gediplomeerde en door ervaring gedreven journalist zouden durven innemen.

Toen ik in 2005 met Coolinary begon was er geen sprake van postpakketjes, snoepreisjes en blogevents voor foodbloggers. Die waren er gewoon niet. Toen ik vrouwe Valkiers tegen het ranke lijf mocht lopen was dat voor mij de eerste keer dat ik werd uitgenodigd op een dergelijk event. Als ik het lijstje deelnemers er nog eens op nalees bleek ik ook de enige foodblogger te zijn. Om maar te zeggen dat tijden veranderen, zeker op een tijdspanne van 8 jaar.

Wat mijn inziens ook veranderd is in diezelfde tijdspanne, dat zijn de budgetten die worden vrijgemaakt voor wat heet 'Sociale Media'. Bloggers dus! En bij uitbreiding ook zij die succesvol in de weer zijn op Twitter, Facebook, Instagram en dergelijke. Magazines zijn, hoe aangenaam lezen ook, relatief trage media en time dat is geld. Sociale media, dat gaat vooruit, ook al verschijnt dit stukje naar diezelfde normen rijkelijk laat maar het was voetbal en boys will be boys!

Terug naar die 'fringe benefits'. Naast snoepreisjes - nog steeds een uitzondering trouwens - pakketjes en plezanterijen krijg ik als blogger ook een resem voorgekauwde persteksten door mijn stort geramd. Dat deze enkele dagen later magazines en de daaraan gelieerde websites vullen is uiteraard niet het werk van diezelfde gediplomeerde en door ervaring gedreven journalist, althans dat mag ik hopen. Dat diezelfde magazines voor een groot deel leven bij de gratie van adverteerders dat zou ik zo nog even over het hoofd zien maar het is wel zo. Het verschuiven van budgetten, wringt daar misschien het schoentje rond de poezelige voet?

Op zoek naar de bewuste column van Amélie O. stootte ik op de site van Elle op een hardnekkige reclame voor Coca Cola Light, eentje die met geen klik op de juiste plaats weg te krijgen was. De popupreclame van Hennes & Mauritz bij la Valkiers maakte middels een welgemikte klik onmiddellijk plaats voor een verslag over haar ontmoeting met Marc Jacobs in Londen, op kosten van dezelfde frisdrankgigant. Twee keer geïnvesteerd en twee keer prijs. Bloggers noch journalist baas, het grote geld wint altijd!

Kunnen we misschien afspreken dat bij de eerstvolgende bitchfight (of catfight, ik wil niet oneerbiedig klinken) de kleren uitgaan en beide partijen elkaar in een bikini naar keuze en onder een dikke laag choco van het best betalende merk bekampen ter ons aller vermaak? De voltallige eenmansredactie van coolinary dankt u vriendelijk.

Ikea bier

Wel kijk eens aan, IKEA heeft een nieuw product in hun gamma. Eentje dat - mits de smaak een beetje goed zit en ik ben nogal kieskeurig - een serieuze verademing kan betekenen voor de winkelende man. Bier, te koop in Ikea, well I'll be damned!

Hotdogs voor een halve euro en gesuikerde donuts aan een spotprijsje, dat was tot vandaag mijn beloning voor een moedige namiddag winkelvertier met vriendin. Ok, die keukenafdeling en bij uitbreiding ook die met de planten vind ik nog wel leuk maar voor de rest blijft het toch een beetje een martelgang. Zeker omdat je er eigenlijk niets van nodig hebt, wil je er voor zorgen dat je huis binnen de kortste keren niet op een toonzaal van de meubelgigant lijkt.

Ikeabier, jongens wie had dat gedacht! Öl Mörk Lager mag het biertje noemen. Lord of the rings iemand? Verder opzoekingswerk leert me trouwens dat de biertjes in België nog niet voorradig zijn. In geen enkele vestiging, aldus de online catalogus. Meer nog, het is niet duidelijk wanneer ze wel te verkrijgen zijn.

Ikea bier - Öl Mörk Lager



Terwijl we er in België nog op moeten wachten is de Öl Mörk Lager in verschillende UK winkels wel te verkrijgen. Een brilliante zet natuurlijk want geen land met een groter alcoholprobleem - om van hun gepatenteerde 'bottlefights' nog maar te zwijgen - dan het Verenigd Koninkrijk. Koppelverkoop met emmertjes voor de köts dringt er zich bij voorbaat al op!

Een gouden tip voor de Zweedse reus, verkoop je bier niet exclusief in de foodieshop aan de uitgang. Aan de inkom, dat is een veel betere keuze. Mannen gaan dat plezant vinden en... tevreden klanten kopen meer. Daar draait het toch allemaal om. En zeg nu zelf, een licht geagiteerde man met twee sixpacks en pakweg een zelfbouwslaapkamer naar huis sturen, dat kan toch nooit een goed idee zijn? Persoonlijk vergeet ik nu al de helft van de vijzen op de juiste plaats erin te draaien, kun je nagaan wat dat geeft na enkele biertjes.