Justnuts

Soms ontdek je leuke of lekkere dingen zonder er echt bij stil te staan, andere blijven je dan weer haarscherp bij. Zo stond er onlangs een tweedaagse naar Reims gepland - een eerste stukje las je hier - en terwijl onze laatste medereiziger zich richting het 'Kleurt je dag plein', de plaats van afspraak begaf,  dook onze charmante chauffeuse en duiveltje-doet-al Francine de dichtstbijzijnde Foodmaker binnen voor versnaperingen.

Haar buit bestond naast een broodje uit enkele mij onbekende repen welke onmiddellijk opvielen door hun verpakking die te catologeren viel onder de noemer 'geinig'. Even leek het dat deze repen van  'Justnuts', aanspraak konden maken op extra scenepoints wegens een gezonde dosis Motörhead, maar al snel bleek dat de twee trema's gewoon de ogen waren die het lachebekje vervolledigden. En kijk, als de reep ook de goedkeuring wegdraagt van de 'IAHS, the International Association of Healthy Squirrels', dan rest er mij maar één ding om nog te doen. Proeven!



Justnuts - apple & cinamon



'Apple & Cinnamon' was mijn deel en jandorie, dat liet zich goed smaken. Een smeuïge reep, goed van smaak en op de koop toe ook nog eens redelijk hongerstillend. Biologische ingrediënten, fairtrade... dat klinkt als muziek in de oren niet? Als de smaak goed zit en er niets af te dingen valt op de ideologie van het bedrijf, dan mag 'Justnuts' wat mij betreft snel aan terrein winnen in België. Ik ben fan!

De allereerste keer: pita

Afgelopen zondag met de vriendjes gezellig Chinees gaan eten in restaurant Kong Chau in Lichtaart. Zo samen gaan eten, op zich doen we dat te weinig, dus als het er van komt is het altijd wel een klein beetje feest. Wat onze keuze betreft lieten we ons adviseren door de gastvrouw des huizes, een ex-klasgenootje van één van de disgenoten, en niet zo heel veel later stond onze tafel propvol lekkers. Gebakken rijst en bami - wat had u gedacht - schotels met rundvlees, met garnalen en gember, met kip, met varken, een vegetarische gerecht met de naam Buddha's delight en uiteraard ook Peking eend met gangnam pangang saus. Zalig, en zoals dat meestal het geval is, ruimschoots voldoende.

Dat het nu pas de eerste keer was dat ik Peking eend at is allicht verwonderlijk voor een foodie. Dat gegeven werd een klein gespreksonderwerp waarna er plots nog enkele andere 'eerste keren' uit de doos der herinneringen werden opgediept.

Eentje daarvan was de eerste keer dat ik pita at bijvoorbeeld. In tegenstelling tot die pita zat die herinnering nog kraakvers in mijn geheugen. Het was 1993 en ondermeer Metallica, Neil Young, Faith No More, Sonic Youth en The Black Crowes hadden mijn eerste Werchter editie weten te kleuren. Na het vuurwerk trokken we met 'tante Sofie' richting de auto en daar stond ze, het eetstalletje waar ik mijn eerste pita zou eten. Een beetje sla en wat cocktailsaus... een openbaring! Laten we zeggen dat het niet de laatste geweest zou zijn.

Met een Chinese inleiding toch ook even stilstaan bij het feit dat er in dergelijke zaken steeds biefsteak friet op de kaart staat. Wie bestelt dat? Allicht dezelfde mensen die klagen dat hun lokale friturist plots van Aziatische origine blijkt te zijn. Frietchinees woord van het jaar! Lespect!