Recept: Zomers slaatje met spinazie, mango, dadels en walnoot

Er moet een ongeschreven regel zijn die stelt dat slaatjes in broodjeszaken liefst zo inspiratieloos mogelijk zijn. Al dan niet verlepte sla - ook dat nog - geraspte worteltjes, schijfjes komkommer en tomaat, een eitje en dat alles aangevuld met tonijn of een rolletje hesp. Boring!

Vriendin dook vorige week in de ijskast en bewees dat je met enkele zomerse ingrediënten in een handomdraai een slaatje maakt dat die basic slaatjes al snel het nakijken geeft. Gepresenteerd op een zonovergoten terras zag er dat ongeveer zo uit! Met zijn tweetjes werkten wij ons zonder al te veel problemen door de gevulde slakom uit de kringwinkel. Zalig die zomer!

Slaatje met spinazie, mango, dadels, walnoot en kaasblokjes

 

Nodig (voor 2 personen): babyspinazie, een halve mango, een stuk of zes Medjoul dadels, een handvol walnoten en enkele aperitief kaasblokjes (naar smaak).

 

Doen:

 

- Was de babyspinazie onder stromend koud water en droog deze kort in een slazwierder. De steeltjes dien je niet te verwijderen al kun je dat desgewenst steeds doen.

 

- Halveer de dadels en snij deze in schijfjes, snij de mango in hapklare stukken en verkruimel de walnoten met je handen.

 

- Doe de babyspinazie in een saladekom, voeg mango, dadel en kaasblokjes toe en presenteer zo. Optioneel kan je nog parmaham toevoegen voor een zoute toets.

De Kringwinkel - Retrobeurs, 16/03/2013

Nu zaterdag (16 maart) is het niet alleen retro-actie in de Kringwinkel, ook in het flink uit de kluiten gewassen Flanders Expo kun je op de Retrobeurs terecht voor je portie hippe dingen met het obligatoire vleugje heimwee naar vroeger. Speciaal voor deze gelegenheid hebben de Kringwinkels de leukste spulletjes opzij gehouden. Niet dat er zo af en toe geen 'coolinary' pareltjes door de mazen van het net geglipt zijn natuurlijk.

Op zoek naar een schoon bestek durf ik - het risico op tetanus indachtig - wel eens rommelen in van die afgeladen volle bakken klein goed. Als ik daar dan een oude handklopper terugvind, zo eentje waar je zelf aan moet draaien, dan krijgt die van mij een kans op een tweede leven. Dat kleine beetje roest aan het hendeltje, dat werken we wel weg.

Vintage handklopper

Een porseleinen vergiet, dat mensen dat weg doen snap ik niet. Akkoord, dat weegt iets en in tegenstelling tot al die novelty toestanden kunt ge dat niet handig in elkaar klappen maar los van dat alles... handig en mooi. Een enkeltje richting coolinary cuisine, ik dacht het wel.

Porseleinen vergiet

Zij die wel eens een kookwinkel binnenwandelen weten dat goei gerief handen vol geld kost. Bots je in de kringwinkel of op de rommelmarkt op een oud pannetje van Le Creuset waar je de spreekwoordelijke 'appel en een sik' voor moet betalen, dan mag je niet twijfelen. En dat deed ik dan ook niet! 't Is een schoontje dat dringend meer gebruikt moet worden.

Vintage Le Creuset pannetje

Het spreekt voor zich dat ik eens een vintage Eames stoel, een prachtig antiek bestek of een cocktailshaker uit de tijden van de drooglegging op de kop wil tikken voor een prijsje. Met de nadruk op 'voor een prijsje', dat spreekt voor zich. Kringwinkels die hun prijzen kennen, altijd een beetje balen. In ieder geval, mocht u zaterdag niet weten wat doen. Retro in je lokale kringwinkel dus.

Ikea for Foodies!

In hoeverre is een beetje blogger geneigd om op voorstellen van pr-agencies of bedrijven in te gaan. Het is om te beginnen vooraf altijd een beetje bekijken of één en ander haalbaar / bereikbaar is. Verder moet er ook een relevante post inzitten welke ik op de mij ondertussen kenmerkende stijl kan neerpennen, en als het kan ook nog voorzien van snapshots van eigen makelij. Een link met eten of drinken, dat lijkt me een evidentie!

Een uitnodiging van Ikea om met een Zweedse chef aan de kook te gaan... moest ik daar bijvoorbeeld lang over nadenken? Onze keuken - de kastjes in ieder geval - komt uit Ikea en wat opbergfaciliteiten betreft draagt ook quasi alles de naam van de Zweedse meubelgigant. Om van het bed en de boekenkast nog maar te zwijgen.

Leuk allemaal, maar op de keukenkastjes na is de culinaire link ver zoek. De uitnodiging links laten liggen was een optie, ware het niet dat je mij bij een bezoek altijd wel even in dat bedrijfsrestaurant kan terugvinden, net zoals ik vroeger altijd - echt altijd - richting parking stapte met een hotdog in mijn klein vettige pollekes.

En sinds enkele jaren is er ook de afzonderlijke shop met Zweedse specialiteiten. Dingen die we hier mogelijk ook kennen maar dan net dat ietsje anders. Met een ¨ op de klinkers bijvoorbeeld. Altijd leuk. En net al dat lekkers kregen wij als 'smörgåsbord' voorgeschoteld tijdens de Ikea foodie workshop waar de focus voornamelijk op zalm lag. Het moeten niet altijd 'kötbullar' zijn! Had ik al gezegd dat er een Zweedse chef in huis was? Reden genoeg om deze muppet over de streep te trekken.


Kant en klaar Smörgåsbord



Creatief met zalm dus, dat was de opzet. De vermaarde Zweedse chef Kasper Kurdahl zou het zootje ongeregeld - een bonte verzameling foodies uit beide landsdelen - aanvuren en stevig aan het werk zetten daar in het atelier van 'Les Filles Culinaires'. Vier gerechten met de toegankelijke roze delicatesse als hoofdrolspeler en een dessertje toe. Handjes wassen en aan het werk!

Starten deden we met de 'Zalm 55°', een gerechtje waarvoor de 'Lax Filé' vanuit het vriesvak werd opgediept. Ver moeten we niet zoeken naar de oorsprong van de naam van dit gerecht als je weet dat er een stoomoven aan te pas komt waarin de zalm 11 minuten op, jawel, 55 ° C mocht kamperen. Voor de afwerking kwamen er een fijne stukjes julienne van Chioggia biet, gedroogde zwarte olijfcrumble, erwtencoulis en wortelsliertjes aan te pas.



Kasper Kurdahl / Ikea - Zalm 55°

Worst, brood, mosterd, ajuin... voor de 'Rollade van Lax Gravad' deed de chef duidelijk van leentjebuur bij de iconische snelle hap 'Hot Dog' genaamd. Maar niet zonder eigen, gezonde en Zweedse accenten te leggen natuurlijk. Zo werd de worst vervangen door gevulde Gravad Lax met verse kaas en 'smörgåskaviar'.  Van de sandwich geen spoor, daar kwam gedroogd 'Tunnbrott' - dun brood, what's in a name - in de plaats. De mosterd was de gekende IKEA variant met dille (gezeefd) en de uitjes voor de gelegenheid krokante stukjes. Nog enkele liflafjes hier en daar en de Zweedse Hotdog was een feit. Verkoop die aan de uitgang van je warenhuis en je hebt opnieuw een besteller in huis!


Kasper Kurdahl / Ikea - Rollade van Lax Gravad

Of er nog zalm moest zijn? Alvast geen twijfelende blikken onder de foodies. Als de chef er lustig op los blijft variëren dan wordt er immers zelden geklaagd. Zalmparfait, dat hadden we nog niet gehad. Deze kwam gehuld in peterseliegelei alsook in de vorm van gekoelde pastilles met bitesize stukjes zalm erin. Smakelijk, al vond ik de peterseliegelei nogal flets smaken. Mijn mening maar hé!



Kasper Kurdahl / Ikea - Zalmparfait met balletjes van gerookte zalm



Als het team achter deze 'Ikea for Foodies' in één ding geslaagd was, dan wel de opzet om aan te tonen dat zalm een meer dan veelzijdig product was. Ikeaproductjes in de kijker en een leuke workshop erbij... het zat dermate snor dat het wel 'movember' leek.

Drie zalmgerechten achter de rug, nog ééntje te gaan. Eéntje waar ik naar uitkeek zelfs. Schorseneren en kort gebakken zalmtartaar, allemaal goed en wel, ieder foodie keek vooral vol enthousiasme naar het 'ei zéro'. Dat eitje werd immers ingevrozen, zachtjes ontdooid, met de hand het wit van het geel gescheiden met als resultaat een mooie smeuïg dooierbolletje.

Dat eitje, ik zie er wel mogelijkheden in. En dan was er nog de mozarella. Een grote bol - opnieuw ingevrozen - werd gebruikt om netjes boven de bordjes te raspen als subtiele smaakmaker. Vroeger, toen chef Kasper klein was en nog in Zweden woonde deden ze dit trouwens regelmatig met boter. Je moet er maar opkomen!



Kasper Kurdahl / Ikea - Mi-cuit van zalmtartaar, schorseneren, ei zéro



Hoera dessert! Maar goed ook want in de verte hoorde ik de laatste trein richting Turnhout al luid toeteren. Chocolade, dan ben je bij mij aan het goede adres! Het dessert was opnieuw een schat aan leuke culinaire spitsvondigheden. Bosbessensaus met Mentos, wie komt erop? Verkruimelde Werther's Original als basis voor flinterdunne karamelkrokantjes... iets dat hier ongetwijfeld thuis nog potten gaat breken.



Kasper Kurdahl / Ikea - Chocoladebollen met Bosbessenblokjes

Hoe beslis je op welke uitnodigingen en aanbiedingen je als foodblogger allemaal kunt ingaan, dat was de vraag? De vooruitzichten van een leuke avond in fijn gezelschap, ook dat is een grondige reden om de zetel te ruilen voor het onbekende. Genoten? Het zal wel zijn? En indien ik een 'go' krijg van mijn Zweedse connectie, dan volgen er zeker nog recepten van al dit lekkers!

Wintersoep

Er is geen ontkennen aan, de winter is in het land. Dat gaat gepaard met een flinke laag sneeuw, temperaturen die amper boven het vriespunt komen piepen en een hoop zwarte drek op de baan. Gelukkig is er nog soep, dat maakt veel goed! Geef die van tierlanntijntjes een handvol groenten en er staat geheid verse soep op tafel. Elke dag opnieuw. Gisteren was er een wintersoepje in de aanbieding, gepresenteerd in een recente aanwinst uit de lokale kringloopwinkel.

Wintersoep

Nodig:

1/2 knolselder, geschild en in blokjes gesneden

1 pastinaak, geschild en in blokjes gesneden

3 gele wortelen, geschild en in blokjes gesneden

2 gesnipperde ajuinen

1,5 à 2 liter groentebouillon*

peper, zout en olijfolie

Doen:

De gesnipperde ui in olijfolie fruiten tot deze glazig is, de overige groenten toevoegen en 5 minuutjes laten meestoven. De groentebouillon toevoegen en een kwartiertje op een zacht vuurtje laten pruttelen. Mixen, desgewenst passeren door een zeef en op smaak brengen met peper en zout. Smakelijk!

* Sociale media, blogs, facebook...als ze één ding gemeen hebben dan is het wel dat alles steeds rozengeur en maneschijn lijkt. Schijn bedriegt natuurlijk want niets is minder waar. Er is een reden waarom er bij de hoeveelheid groentebouillon een asterisk staat. Zo zal Ann steevast minder bouillon in de soep doen, ik dan weer een pak meer. Zij eet graag dikke soep, voor mij mag het al wat lopender. Allebei wat water bij de soep wijn doen en ik heb alweer mijn zin.

Ere wie ere toekomt!

Verschijnt er thuis iets op tafel dat de moeite waard is om een foto van te nemen, dan zal ik dat zeker niet laten. 't zijn die kleine dingen waar soms een leuke post in schuilt. Een huisgemaakte falafel op een bord uit de kringloopwinkel... een vanzelfsprekendheid.

En daar schuilt het gevaar, bij dingen die we misschien net iets te snel als vanzelfsprekend beschouwen. Zo was ik niet degene die dat schitterende bordje van Boch in de kringloopwinkel wist te scoren, net zoals ik evenmin degene was die deze ongemeen lekkere falafel tevoorschijn wist te toveren. Achter elke man staat er een sterke vrouw, en in mijn geval is dat Ann.

Een lofzang afsteken over mijn wederhelft - iets over schilderen, oog voor detail, naaien, koken, creatief prutsen... die dingen - dat is vanzelfsprekend maar hoe objectief ben ik uiteindelijk. Een lofzang volledig opgetrokken uit superlatieven, niet zelden komt dat ongeloofwaardig over dus doen we dat niet. Verwijzen naar Ann's allereigenste blog tierlanntijntjes daarentegen, dat is wel het minste!

Ann's huisgemaakte falalfel, Boch bord

Ergens in september verscheen er een stukje in Ds Magazine, waarbij er naar coolinary verwezen werd. Ann's falafel, prominent aanwezig in het magazine van een kwaliteitskrant... ik kon niet anders dan ernaar verwijzen in het stukje dat ik er toen over schreef. En nu doe ik het opnieuw. Ere wie ere toekomt!

Akkoord, tierlanntijntjes staat nog in de kinderschoenen, maar als het maar een beetje weg heeft van het baasje, dan wordt dat 'nen hele schonen blog'. Checken die handel!

Tierlanntijntjes stiekem in De Standaard

Brunch! Uit de keuken van de zussen.

In een land als België, amper een zakdoek groot, is het niet verwonderlijk dat de weinige foodbloggers die het land telt elkaar kennen. Meer zelfs, her en der komen we elkaar wel eens tegen, altijd plezant. Onder de foodies heeft iedereen zijn eigen manier om iets te brengen, zijn eigen stijl. Concurrenten zijn we dan ook niet, maar eerder vrienden met een gemeenschappelijke passie. Schone wereld, die van de foodievriendjes.

Een hele tijd geleden, laten we zeggen een half jaar ofzo, leek het alsof er iets met de gezusters aan de hand was. Geen leuke reportages meer, geen recepten, enkel nog foto's en niet direct met de regelmaat van de klok. Bloggers beginnen vol goede moed, dat taant een beetje en voor je het weet is het gedaan. Hoe gaat dat. Niets van dat alles gelukkig! Enkele weken later volgde een woordje uitleg. De zusters waren met een boek bezig en nu vrijdag, 28 september, ligt dat zowaar in de winkel. Tastbaar culinair plezier ter uwer vermaak!

Ze straalde afgelopen zondag, fonkelende ogen enzo! Iris was dat, één van de twee zussen Debremaeker, die me vol trots het boek overhandigde. Hun boek!  Hun eigen kookboek met als thema de nobele kunst van het brunchen! Gehandtekend, ik stond erop.

Brunchboeken, zo zijn er trouwens nog niet veel. Onbegrijpelijk is dat want brunchen, staat dat niet automatisch synoniem voor genieten, al was het maar door de aard en timing van de maaltijd. Ergens tussen ontbijt en lunch maar eigenlijk geen van beiden. Opperste luxe, op welk moment van de dag ook, voor elke gelegenheid!



Brunch! Uit de keuken van de zussen



Twee zussen, een culinair entrepreneuse met een meer dan bijzonder oog voor stijl (Els) en een fotografe / redactrice (Iris) die samen aan een boek werken, dat kan alleen maar vonken geven. Het resultaat mag dan ook gezien worden. Haalbare recepten, oogstrelend mooie foto's, een vormgeving die tot op de millimeter juist zit, noem maar op. En dan heb ik het nog niet over de leuke dingen die het boek dat kleine extraatje geven, de handige tips van Els of pakweg de prachtige serviesjes uit ver vervlogen tijden. Een vleugje nostalgie, ik heb dat graag.

'Brunch! Uit de keuken van de zussen' is uitgegeven bij de Standaard Uitgeverij en voor het luttele bedrag van 24,95 € kan het reeds het uwe zijn. Het waardeoordeel van mijn wederheflt indachtig - echt een heel leuk boek - kan ik u alleen maar zeggen dat het een aanradertje is.

Rock Hard koffiemolen

Ik ben een beetje een sucker voor van die novelty keukentoestanden, zo'n hebbedingetjes die je achteraf bekeken eigenlijk toch niet nodig hebt. Het zij zo. Los daarvan heb ik ook een zwak voor culinair getinte toestanden van de rommelmarkt. Wat brol is voor één persoon is een schat voor een andere. Het zal niet de eerste keer zijn - en allicht ook niet de laatste keer - dat ik met een Le Creuset pannetje, een wafelijzer of zelfs een koffiemolen thuis kom.

Of ik helemaal op mijn hoofd gevallen was vroeg vriendin me nog? Zo'n verroeste koffiemolen, dat ga je toch niet kopen? Euhm, natuurlijk wel, zelfs in de wetenschap dat de beestjes het hout al danig hadden aangevreten.

Antieke koffiemolen

We moeten daar eerlijk in zijn, indien je op de rommelmarkt een koffiemolen tegenkomt - in welke staat dan ook - dan koop je die, zeker als de boodschap van de molen overduidelijk is. Rock Hard! Reken maar van yes! Pukkelpop, wij zijn er klaar voor!

Rock Hard

Huisgemaakte falafel

De eerste keer dat ik falafel at, ik herinner het me alsof het gisteren was, dat was tijdens mijn eerste bezoek aan het fantastische Barcelona. Dat moet nu zo'n 13 jaar geleden zijn en ik vond er, eerlijk is eerlijk, geen zak aan. U moet weten dat ik toen nog niet de man was die ik nu ben, en een gerechtje dat grotendeels uit kikkererwten bestond, dat bleek ik toen maar niets te vinden. Nieuwe tijden, nieuwe man. Gelukkig maar!

Falafel

Nodig voor 4 personen:

1 blik kikkererwten (400 gr) uitgelekt en afgespoeld
1 middelgrote ui, fijngehakt
1 teentje knoflook, fijngehakt
klein handje bladpeterselie, fijngesneden
5 el panko (paneermeel kan ook)
3 el sesamzaadjes, indien mogelijk gerookt of met knoflooksmaak
komijn, peper en zout

Doen:

- De uitgelekte kikkererwten pletten en mengen met de fijngehakte ui, knoflook, sesamzaadjes, bladpeterselie en panko

- Kruid naar smaak met peper, zout en komijn

- Maak kleine burgers van het kikkererwtenmengsel en bak deze in een pan met dikke bodem in hete olie tot ze een mooie korst hebben.

-  Serveer tussen een pitabroodje met een beetje sla, een schijfje tomaat en een sausje naar keuze.

* Bord: Boch, 0,75 €, lokale kringloopwinkel

Courgettesoep

Natuurlijk had ik het graag anders gezien. Een hemels frisse gazpacho ofzo, maar het weer is wat het is en we zullen het ermee moeten doen. Geen courgettes op de barbecue dus maar gewoon in de soep gedraaid. Eerlijk? Ik het ze liever zo! Ook mooi meegenomen is dat ik mijn voeten maar onder tafel moest schuiven. De soep stond klaar!

Courgettesoep

Courgettesoep, dat is zo simpel als maar kan zijn.

Nodig: 

2,5 middelgrote courgettes

2 grote ajuinen

1,5 liter groentenbouillon

peper, zout, olijfolie of boter

Doen:

De ajuinen en 2 courgettes in grove blokjes snijden. Stoof de blokjes aan in wat boter of olijfolie, voeg de bouillon toe en laat even koken tot de groenteblokjes gaar zijn. De resterende courgette in kleine blokjes snijden en deze kort aanstoven in olijfolie. Mix de soep tot een crèmig geheel en voeg voor serveren de blokjes courgette toe. Heerlijk met een scheutje room en een stukje gegrild Turks brood

* Bord: 0,5 € in de lokale kringloopwinkel.

Guacamole

Gegrilde tortillapuntjes, chili con carne en nu weer guacamole? 't Is dat ik beter weet, anders zou ik denken dat die hardnekkige hoest waar ik sinds enkele weken mee kamp wel eens de Mexicaanse griep kan zijn. Er lag nog een avocado in de keuken, ik wist dat er nog ergens tortilla's te vinden waren en voor je het weet ben ik dan guacamole aan het maken. Zo gaan die dingen nu eenmaal, daar moet allemaal niet al te lang over nagedacht worden.

Guacamole

Hoe snel kan je eigenlijk guacamole maken?  In minder dan vijf minuten stond het potje op de tafel, klaar om vereeuwigd te worden. Ik moet zeggen dat ik over de foto nog redelijk tevreden ben. Het potje? Dat komt naar goede gewoonte uit de kringloopwinkel.

Nodig voor een bescheiden portie guacamole, goed voor 2 personen:

1 rijpe avocado, 1 sjalot, 1 teentje look, 1 halve rode peper, 1/2 limoen, grof zeezout en 1 zongedroogde tomaat.

Doen:

Snipper de sjalot en het teentje look fijn en snijd de rode peper en de zongedroogde tomaat in fijne stukken.  Prak het vruchtvlees van de avocado met een vork en meng met de fijngesneden groentjes. Voeg het sap van de limoen toe en kruid naar smaak met grof zeezout.

Tomatenblokjes, je ziet ze wel vaker in een guacamole maar ik doe ze er zelden bij. Meestal is een fris gekruide tomatensalsa nooit veraf, vandaar. Die ene zongedroogde tomaat lag zo een beetje eenzaam in de koeling te wezen dat ie voor een keertje toch het feestje mocht vervoegen. Niet slecht maar een must is het voor mij niet. Maar liever dat dan weggooien!

Vrienden van de Smaak

Stel je voor: een zachte zomeravond, één lange tafel ergens in een veld, tafelgasten van overal en nergens, de zon die langzaam ondergaat en een topchef die in openlucht staat te koken met producten van de lokale boer, die meteen ook maar bij aanschuift... ziedaar de pure essentie van het rondreizende restaurant van de Vrienden van de Smaak. Een concept zo schoon dat ik het bij voorbaat iedereen al had kunnen aanraden. Maar hey, uitnodigingen zijn er om op in te gaan en ook op een zondagmiddag moet er gegeten worden.

Een prachtig blauwe hemel, hier en daar bezoedeld met een fiks dreigende wolk, het lijkt wel een constante bij onze bezoekjes aan het Limburgse. Hoe graag we onze ogen ook de kost hadden willen geven in de prachtige tuin van Kasteelhoeve de Kerchem, we waren maar wat blij dat onze nieuwe Vrienden van de Smaak op het allerlaatste nippertje een locatiewissel naar De Tuin van de Smaak van de Wroeter doorvoerden.

De Serres van De Wroeter

Zo'n tuinbouwcentrum, dat valt wonderwel om te vormen tot ontvangstruimte voor een stel foodies met honger. Een groentehal, afgeschermd van de aanpalende serre met een pak blauwe veilingbakken, dat werd de plaats waar we van onze aperitiefhapjes mochten genieten. Het eerste hapje dat de revue passeerde was een spiesje met asperge, marshmallow van kervel en crunch van Gandaham, netjes geserveerd in een pot met heerlijk geurende ananassalie.

Asperge, marshmallow van kervel en Gandaham

De eerste spiesjes waren amper achter de kiezen of daar kwamen de lepelhapjes met preskop van varken uit Alken en structuren van mosterd op de proppen. Zoals dat gaat in een gezelschap van foodies klikten de spiegelreflexcamera's dat het een lieve lust was. Zo'n uitnodiging, dat moet je natuurlijk wel een beetje verdienen. Twee lepeltjes voor ondergetekende was voldoende, er zou namelijk nog lekkers volgen. 

Preskop (van varken uit Alken)

Tartaar en crème van lokaal geteelde asperges (Kinrooi), volop in het seizoen is er niets dat zo juist smaakt. En asperges, dat is zo één van die dingen waarvan het een eeuwigheid geduurd heeft voor ik dat lustte. Maar laat nu vooral komen dat witte goud.

Eitje gevuld met asperge uit Kinrooi

Na de hapjes gingen we de boer op. De wild om zich heen razende hagelbui had andere oorden opgezocht wat ons de kans gaf om onder begeleiding het domein van De Wroeter te verkennen. Het lekkers groeit hier trouwens niet enkel in serres, ook in openlucht wordt er geteeld dat het een lieve lust is. Daarstraks nog gezegd dat ik perfect in een grootstad zou kunnen wonen, maar den boerenbuiten, dat blijft toch ook iets hebben. 

Boomgaard van De Wroeter

Serres, daar kweekt men niet alleen, daar eet men ook. Jasjes gingen uit, hemdjes werden opengeknoopt en dat 'marcelleke' onder mijn shirt heeft het ook niet lang volgehouden. Helemaal vergeten dat in een serre de temperatuur al eens durft oplopen.

Shared meals, het is maar één van de zaken die  'Vrienden van de Smaak' dat ongedwongen extraatje geven. Terwijl  je zelf een stuk roggebrood (Limburgse rogge) uit de houtoven van de Wroeter afbreekt schept de buurvrouw je een zalige salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei op. Heel relaxed allemaal.

Salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei

Ik had de eer en het genoegen de asperges met gedroogd rundvlees (uit Alken) te mogen serveren. Een snelle blik in het rond leerde me dat een stuk of vijf asperges wel moest lukken. Een beetje vers groen erbij, iedereen content. En niet onbelangrijk, niks gesmost, dankuwel!

Asperges uit Kinrooi met gedroogd rundvlees uit Alken

Daar zitten ze, de stille genieters. Een zeventigtal foodies, verdeeld over twee tafelhelften, netjes op een rijtje. Binnen de kortste keren heerste er een übergezellig ons kent ons gevoel, al is dat met disgenoten als Anniek en Mel nu ook weer niet zo verwonderlijk.

De vrienden van de smaak

Wat je allemaal niet tegenkomt in een serre zeg. Kraakverse sla, wie had dat kunnen denken. Nee, ik was lang niet de enige die er graag met een krop sla ging lopen. Maar we waren te gast en dan doe je zoiets niet. Stel je voor! Klein geheugensteuntje, dringend pluksla planten!

Sla, verser kan niet!

Een bar in een serre, maak dat van overheidswege verplicht en het aantal tuiniers en mensen met groene vingers stijgt exponentieel, dat mag je van mij aannemen. Goed gedronken dat we hebben, jongens toch.

Bubbels als aperitief (Scorpion Zwart Brut / Vliermaal), een frisse witte bij het voorgerecht (Chardonnay Blauw / wijnkasteel Genoels-Elderen), een verrassende rode bij het hoofdgerecht (De Vroege Loonse / wijndomein Cohlenberg, Borgloon) en zoet bij het dessert (Bosbessenwijn / bosbessenkwekerij 'Blueberry Fields, Koersel). 

En met al die alcohol zouden we het non-alcoholische alternatief nog vergeten. Natuurlijk ongefilterd appelsap van Hugo Jacobs uit Sint Truiden en tafelwater, geparfumeerd met roomse kervel en mosterdbloempjes. Dat laatste is er eentje om te onthouden.

De Vroege Loonse - Wijdomein Cohlenberg; Borgloon

Zei er iemand hoofdgerecht? De prijs voor salade van het jaar mag wat mij betreft nu al worden uitgereikt aan Giovani Oosters voor zijn ongemeen goede salade van spinazie en geitenkaas van "De Levende Aarde" (Alken). Fris en kruidig groen, smeuïge geitenkaas en hier en daar een krokant stukje noot. Super!

Salade van spinazie en geitenkaas

Die asperges, ik had dat zo goed gedaan dat ik ook het lamsvlees mocht uitserveren. En iedereen, op één fluffytariër na,  was vol lof van het lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof. Zachter heb ik het nog nooit gegeten. En die worstjes, jongens die worstjes toch. Daar zou ik nu nog van eten ware het niet dat de schotel in geen tijd leeg was. Betrof het hier een voetbalmatch, dat werd er tijdens deze gang gescoord met niet één maar twee wereldgoals. Absolute klasse!

Lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof

Het dessert mochten we zelf in de cuisine à l'improviste oppikken, kwestie van het aanwezige team van Vous lé Vous de nodige en volkomen welverdiende lofbetuigingen te geven. De pannacotta van geitenmelk met een toets van rabarber en hibiscus lieten we ons maar al te graag welgevallen.

Pannacotta van geitenmelk, rabarber, ...

En omdat koffie nog steeds niet echt aan mij besteed is - iemand gaat mij dat moeten leren drinken - werd het thee achteraf en wel lemon, pure vruchtenthee met citroengras en appel. Een koekje erbij, twee of drie misschien, ook dat is genieten.

Lemon thee & China Yunnan Green

Druppelsgewijs liep De Wroeter leeg en niets dan blije gezichten gezien. Niet het minst bij de organisatie voor wie dit de grote vuurproef was. Wat mij betreft hebben De Vrienden van de Smaak er met mij alvast een nieuwe dikke vriend bij. Het rondreizende restaurant doet de volgende maanden onder andere nog Limburg, Merksplas, Oostende, Meensel-Kiezegem, Sint Katelijne Waver en Dranouter aan. Tijdig reserveren kan wel eens de boodschap zijn! In de tussentijd kun je misschien overwegen om in de lokale kringloopwinkel alvast een leuk bord op de kop te tikken. Je gaat het nodig hebben!

Vrienden van de Smaak

Huisge(s)maakte tonijnsalade

Ja, ik had nog iets goed te maken. Een stukje schrijven over een weliswaar geslaagde lentebrunch en daarin amper gewag maken van de huisbereide tonijnsalade welke vriendin voor de gelegenheid maakte. Riskant hoor. Wat zalvende woorden en de plechtige belofte dat die tonijnsalade alsnog aan bod zou komen hebben me uiteindelijk behoed voor een nachtje op de zetel.

Binnen de kortste keer stond er een nieuw oud potje op tafel. Gevuld met tonijnsalade, dat kan je wel raden. De rijkelijk besmeerde boterham was mijn deel, althans na het trekken van een foto. Eén foto werden er twee, twee werden er twaalf en vriendin besloot dat het onderstaande foto moest worden. Zij tevreden, ik tevreden. Ah ja, die boterham, weet je wel!

Beetklare stukken tonijn, flinterdunne stukjes sjalot, kappertjes, een occasioneel stukje augurk en dat alles gemengd met slechts een ietsiepietsie mayonaise. Niet dat er iets mis is met de slaatjes uit de winkel, maar ze mogen er wel allemaal eens naast komen staan. En dit komt van iemand die - oh grote openbaring - ooit nog een tijdje bij een slaatjesbedrijf heeft gewerkt, dus ik weet waarover ik spreek.

Huisgemaakte tonijnsalade

Zelf zo'n tonijnsalade maken is uiteraard niet moeilijk. Wat zeg ik? Het is kinderspel! Ben je een liefhebber van een smeuïge salade quasi zonder textuur, gebruik dan gerust een mixer en een overdosis mayonaise. Wij (lees vriendin) deden het net een beetje anders.

Nodig:

1 blik tonijn (uitlekgewicht circa 300 gr), halve sjalot, anderhalve eetlepel kappertjes, 2 augurkjes, mayonaise

Doen:

Prak de tonijn voorzichtig met een vork in mooie stukken. Snipper de sjalot fijn, plet de kappertjes en snijd de augurkjes in fijne stukjes. Meng dit alles met een weinig mayonaise (naar smaak). Het resultaat? Een slaatje waar de mayonaise de bovenhand niet neemt en je de tonijn echt proeft. Heerlijk op een flink stuk bruin brood. Laat het smaken.

Posteleinsoep, recept anno 1932

Mijn excuses mocht het hier op coolinary plots een tikkeltje retro aanvoelen. Er is namelijk iemand naar de kringloopwinkel geweest en die heeft voor een handvol kleingeld wat kommetjes, borden en glazen gekocht. Wat zeg ik? Zaterdag zijn we er nog eens gaan piepen en toen hebben we ons zelfs een vintage barkast cadeau gedaan. In afwachting van een likje verf voor de kast zul je het hier naast de doorsnee culinaire (on)zin voorlopig met het servies moeten doen. En zo erg is dat nu ook weer niet. 

Zo stond er zondagmiddag bijvoorbeeld een posteleinsoep op het menu en jawel, er kwam een oude soepkom met bruine oortjes en bijhorend bordje aan te pas om ze in te serveren. De vraag of ik een foto wou trekken was louter een formaliteit, dat spreekt natuurlijk voor zich.

Posteleinsoep, vintage kringloopwinkel servies

Met de nodige voorzichtigheid diepte vriendin vervolgens een zwart schriftje uit een kaft op. Eentje dat volledig door haar grootmoeder tijdens diens schooltijd was volgeschreven met recepten. Een voorzichtige gok leert ons dat het schriftje ondertussen toch wel zo'n 80 jaar oud is. Het authentieke recept voor die posteleinsoep is één van de receptjes uit het schriftje en laat ik je dat vooral niet onthouden.

Wat heb je nodig voor een vooroorlogse portie soep, voldoende om een half bataljon hongerige soldaten te voeden:

3 liter bouillon, 25 gr boter of vet, 4 lepels tapioca, twee handen vol postelein, peper en zout.

De postelein spoelen en stoven in de boter of vet. De tapioca in den bouillon koken, peper en zout aan toevoegen en alles bij de gestoofde postelein voegen. That's all!

Makkelijk zat denk ik dan. En die receptjes schrijven beste mensen, dat werd vroeger netjes in schoonschrift gedaan. Om één of andere reden zie ik dat onze chefs van tegenwoordig niet meer nadoen.

Vintage recept 

Een beduimeld schoolschriftje, door een prille tiener volgeschreven met het ene na het andere driegangenmenu en dat allemaal voor Jezus zo blijkt. Met de regelmaat van de klok staan er bemoedigende woordjes in de marge bijgeschreven, wat doet vermoeden dat Maria meer dan behoorlijk kon koken en schrijven. Een schriftje om te koesteren, maar wel eentje dat ei zo na met haken en ogen aan elkaar hangt. Dat dient dringend met de nodige voorzichtigheid gedigitaliseerd te worden denk ik dan. Uitgevers overal ten lande, het aanschuiven mag beginnen.