Op bezoek bij wijnhuis Bernard-Massard

Tijdens de feestdagen wordt er traditiegetrouw altijd wel ergens een flesje bubbels gekraakt. Bij voorkeur champagne, maar ook Spaanse cava of Italiaanse prosecco weten te bekoren. Ziet eveneens zijn oorsprong volgens de ‘méthode traditionelle’ – méthode champegnoise is sinds 1994 beschermd – de mousserende wijnen van het Luxemburgse huis Bernard-Massard.

 

Druiven plukken op een wijndomein stond al langer dan vandaag op m’n wishlist en dit seizoen kon die activiteit eindelijk afgevinkt worden. Het was in één van de op een zonovergoten heuvel gelegen wijngaarden van Bernard-Massard dat ondergetekende met gevaar voor eigen vingers de vlijmscherpe druivenschaar mocht hanteren. Maar wel eerst even lunchen want met een lege maag kan ik niet werken. Het fenomenale zicht op de Moezel – aan de overkant woont ‘den Duits’ – kregen we er gratis bij.

 

Met zo’n 80% aandelen in het bezit van de familie Clasen kunnen we hier zonder problemen van een familiebedrijf spreken. Zoon Antoine, een stijlvol manspersoon, was tijdens ons tweedaags bezoek aan Grevenmacher onze gids en aanspreekpersoon. Hij beantwoordde niet alleen netjes onze vragen, maar toonde ons ook hoe je de druiventrossen behandelt, waar je op moest letten en wat te doen met ‘slechte’ druiven.

 

Van het geromantiseerde beeld dat ik van de druivenpluk had – denk gezellige picknickdekens, stokbrood, wijn en ander lekkers – bleef na dik twee uur niet veel meer over. Druiven plukken is jandorie hard labeur! Om te beginnen moet je er de juiste trossen weten uit te pikken, de ‘slechte’ druiven verwijderen, vooral niets over het hoofd zien en ook nog eens opletten met je schaar dat je geen vinger – de jouwe of die van iemand anders – mee door hebt. Om van het zeulen met zo’n volle bak druiven, het plakkende druivensap en de brandende zon nog maar te zwijgen. Los daarvan, absoluut een topervaring. Mag je me altijd voor opbellen!

 

Een glas mousserende wijn op een zonnige heuvelflank omringd door niets dan druivenranken, beter wordt het niet. Tenzij Antoine je uitnodigt op het landgoed van zijn ouders om te ervaren of hun wijnen ook recht blijven bij een waar feestmaal. Strak in het pak gehesen nam ik mijn plaats aan de feestdis naast de vrouw des huizes. De verschillende wijnen lieten we ons welgevallen terwijl we gebombardeerd werden met verhalen en anekdotes door vader Clasen.

 

Dat ze in de Tweede Wereldoorlog flink wat wijngaarden moesten verkopen om toch maar eigenaar van het domein te kunnen blijven bijvoorbeeld. Dat ze later betere wijngaarden kochten rolde vervolgens triomfantelijk van zijn lippen. Mousserende wijnen, witte wijnen, daar is Bernard Massard voor gekend, maar ook hun rode wijn van de Pinot Noir druif welke ons bij het hoofdgerecht werd geserveerd mocht er meer dan zijn. Met een productie op jaarbasis van slechts 1500 flessen blijft deze rode wijn redelijk exclusief. Een hobbyproject van vader Clasen, die een fervent liefhebber van een goede Bourgogne is.

 

Een bezoek aan het epicentrum van Bernard Massard – een statig roos gekleurd pand aan de oevers van de Moezel – stond de volgende ochtend op het programma. Van het rijpen van de wijn tot de ‘remuage’ en het bottelen tot de etikettering en opslag, de volledige productielijn hebben we doorlopen.

 

Tijdens onze tocht door de 'kelders' strooide Antoine kwistig met cijfers en weetjes. Van de 3.000.000 flessen mousserende wijn is zo’n derde voor de Belgische markt bestemd, niet verwonderlijk als je weet dat ze al 90 jaar exporteren naar ons land. Ook Canada en Finland zijn trouwens fervente afnemers. Terloops maakt hij ons diets op een krijtlijn zo’n flinke meter boven ons hoofd. “Tot daar stond het water van de Moezel bij de felste overstroming die het huis ooit heeft gekend”, zuchtte hij.

 

Een optie is hier nog meer cijferwerk en wist-je datjes op jullie los te laten, maar dat neemt natuurlijk jullie plezier weg mochten jullie zelf naar Grevenmacher afzakken voor een bezoekje. Een aanrader, en dat op amper 2.30 h van Brussel!

Dank aan het bonte gezelschap (Pam, Alex, Herman, Inge & Yentl en last but not least Bavo & Isabelle)  die van deze trip er eentje maakten om niet te vergeten.
 

 

Van april tot eind oktober kun je dagelijks terecht ten huize Bernard-Massard. Een bezoekje met degustatie is er reeds vanaf 6 €. Passeer je de giftshop om een flinke keldervoorraad in te slaan, dan is de kans niet gering dat je geholpen wordt door een Belg. Uit Herentals dan nog!

Bernard-Massard

Route du Vin 22

Grevenmacher

Luxemburg

Frank & Brut - Frank's Deli - Antwerpen

Hotdog restaurant Frank & Brut opent vandaag met enige vertraging eindelijk zijn deuren. Initieel zou de zaak van Kiarash Nabavieh – u kent hem ongetwijfeld van het licht fantastische Burgers & Booze – Würst van Jeroen Meus in snelheid de loef afsteken, een kink in de kabel zorde ervoor dat we pas vandaag kunnen genieten van top hotdogs en een glaasje champagne. Geen probleem echter, hotdogs zijn nog steeds hip & happening!

 

 

Hotdogs en champagne, het blijft op het eerste zicht een bizarre combinatie. In Londen, bij mijn weten nog steeds een trapje of drie hipper dan de koekenstad, maakt Bubbledogs al enige tijd grote sier met hetzelfde concept. Geen enkele reden waarom dit in Antwerpen dus niet zou werken.

 

Vinden we terug op de menukaart, 7 'sinner dogs' en één vegetarische hotdog, sidedishes zoals daar zijn 'mac&cheese' of 'tator tots' en 'lamskofte' of 'varkensribbetjes' in de vorm van porties om te delen.

 

Al dat lekkers spoel je bij voorkeur door met een glaasje bubbels. Wij tellen 4 champagnes welke per glas te verkrijgen zijn (8,50 € tot 11 €) en maar liefst 45 verschillende flessen waarvan de huischampagne Frank & Brut je 49 € lichter maakt en de Jéroboam Veuve Clicquot zo'n 349 €. Kleine 'heads up', enige waakzaamheid is op zijn plaats als je mij vraagt of ik iets wil drinken.

 

Voor de liefhebbers, zowel cocktails, gin tonic, wijn, bier, fris, warme dranken en spirits behoren tevens tot de mogelijkheden. Niemand die zegt dat je volledig in de hype dient mee te gaan.

 

 

 

Een aardigheidje is dat achter de gevel van Frank & Brut niet één maar twee zaken schuil gaan. Overdag huist op dezelfde locatie Frank's Deli, een lunchspot waar je terecht kunt voor een 'all day brunch' met eggs benedict, omeletjes, smoothies, broodjes en dergelijke. Een mimosa kan uiteraard niet ontbreken.

 

 

Verantwoordelijk voor de uitwerking van het interieurconcept en de huisstijl met de zeven hoofdzonden als rode draad is de internationaal gerenommeerde designstudio Pinkeye. Louter op basis van de foto's zijn wij al onder de indruk. Check die grave engeltjes gewoon.

 

 

Kijk ik op de menukaart van Frank & Brut, dan vraag ik me af of het wel mogelijk is zo pakweg een bordje 'Luxuria' te delen, gevolgd door een 'Sorrow Dog', 'Mac and Cheese' en een 'Deadly Sin' als dessert toe. Klinkt alvast als een uitdaging, al durf ik te gokken dat ik me hier meer dan eens van een plaatsje dien te verzekeren om me een weg door het volledige gamma te banen. Er zijn ergere dingen denk ik dan!

Openingsuren Frank's Deli:   Dinsdag - zondag 10u - 16u

Openingsuren Frank & Brut:
Dinsdag - donderdag 17u - 22u
Vrijdag - zaterdag 17u - 23u
Zondag 17u - 21u

Frank & Brut - Frank's Deli
Ernest Van Dijckkaai 19-20
2000 Antwerpen

Eurostar - Londen - Déjeuner Blanc

De laatste twee maal dat ik in Londen was, bleef mijn bezoek aan deze bruisende metropool beperkt tot de binnenkant van de luchthaven en een blitzbezoek (lees 2 uur) aan het stadscentrum. En daarvoor was het ook alweer een eeuwigheid geleden. Raar, want het is een geweldige stad en met de Eurostar ben je vanuit Brussel Zuid echt in ‘no time’ in hartje Londen. Dat diezelfde Eurostar in hun ‘Business Premier’ klasse lekkere kost van de hand van twee-sterren-chef Raymond Blanc serveert, was reden genoeg om een handvol fijne mensen richting London te sporen. En laat mij nu een bijzonder fijne mens zijn.

 

Business Premier, dat staat garant voor stijlvol reizen, te beginnen in de lounge voor vertrek. Koffie, thee of iets sterker, een koffiekoek en een uitgebreid gamma kranten en magazines waar de krantenboer om de hoek jaloers op is.  Relax in een lederen fauteuil gezeten, nippend aan een ochtendlijke G&T… het leven kan soms verdraaid mooi zijn. Op de trein wachtte ons – naast een glaasje champagne of twee - een ‘Déjeuner Blanc’, een seizoensgebonden drie gangenmaal waar het al wit was dat de klok sloeg. Fifty shades of white zeg maar. Een maaltijd op de trein – en bij uitbreiding op het vliegtuig - welke verwachtingen mag je daar, ondanks de signatuur van een sterrenchef bij hebben? Hou je er rekening mee dat de catering in die mate is afgestemd op serveergemak dat bordschikking niet direct één van de topprioriteiten is, dan kom je alvast niet voor ‘teleurstellingen’ te staan. Smaakvolle asperges, een eerlijke ‘blanquette de veau’, mij hoorde je alvast niet klagen die ochtend. 

 

Eurostar - Déjeuner Blanc - strikske

 

En ja hoor, dat is wel degelijk een strikje dat strak rond mijn nek gebonden zit. Frans handwerk, een cadeautje van Eurostar om zich ervan te vergewissen dat ik zeker als een 'dandy' de Londense straten onveilig zou maken. Stond ons op te wachten in het prachtige St Pancras station, Raymond Blanc himself. Het is te zeggen, hij kwam een ietsje later met de Franse delegatie aan waardoor we even verplicht werden om in de binnentuin van het St Pancras Hotel bubbels te gaan drinken. Moet je mij geen twee keer zeggen.

Raymond Blanc - Déjeuner Blanc

De tijd tikte gezapig weg, het zonnetje brandde onze kruin en de bubbels begonnen zowaar naar mijn hoofd te stijgen. Vlotte babbel die Raymon Blanc, allemaal goed en wel maar de tijd was aangebroken om de stad in te trekken. Nog snel één glaasje champagne en vervolgens de tube op richting Picadilly Circus, vanwaar we in beperkt gezelschap naar de White Cube trokken voor een blitzbezoek.

 

Een museum op tijd en stond, geen enkel probleem mee. Tijdens het wachten op de metro viel mijn oog trouwens op een poster van Somerset House waar vanaf exact deze dag een tentoonstelling over 'el Bulli' liep. Spijtig voor de collectie van de White Cube maar ik moest en zou naar Somerset House afzakken als mijn agenda dat even toeliet. Maar eerst nog een verplicht nummertje!

Picadilly Circus - Champagne

 

'High Tea', als je die kans krijgt in London, neem het van mij aan dat je die dan best met beide pollekes grijpt. Het decor waar deze oer Britse traditie zich zou afspelen was Brasserie Blanc in Covent Garden. Er viel te genieten van tal van puike pateekes in het gezelschap van de man wiens naam de keten draagt. Dit tot groot jolijt van menig Engels bezoeker trouwens, Raymond Blanc is immers een grote ster over de plas en dit was hun kans om met hem op de foto te gaan. Handtekeningen jagen en foto's trekken met bekende mensen, een fenomeen dat ik nooit heb gesnapt. Ok, in een onbewaakte backstage heb ik me er wel eens aan bezondigd, maar toen had ik allicht gedronken. Een excuus als geen ander.

 

Mijn iPhone leerde me dat Somerset House op amper 5 minuutjes wandelen van Brasserie Blanc te vinden was. Alle respect voor de sympathieke Raymond Blanc, met twee pateekes en een scone achter de kiezen was het tijd om de brasserie voor een museum in te ruilen. Dat ik daardoor een gehandtekend boek heb mislopen, dat neem ik er voor lief bij.

Brasserie Blanc - High Tea

Er moet iets gebeurd zijn daar in Somerset House! Toen we tegen de klok van zeven St Pancras Station binnenliepen deed ik dat met een glimlach die als gebeiteld op mijn gezicht stond. Een tentoonstelling zo schoon dat deze hier zowaar een eigen postje verdient.

 

Champagne, een menu in drie gangen, goede zorgen, ... reizen in 'Business Premier' went akelig snel. Een 'fris slaatje met krab uit Cornwall, Ballotine van kip en eend met pruimensaus of een gegrilde zalmfilet met Toscaanse salade', het is allicht het beste dat ik ooit op een trein gegeten heb. Doe er nog een mooi stukje brood bij met een lekker afsmakende kaas en deze jongen is helemaal content.

 

Eurostar Business Premier Food

Een dagtrip naar Londen op uitnodiging van Eurostar, daar heb ik een dagtrip naar 'de Champagne' op uitnodiging van Bollinger voor links laten liggen. Geen seconde spijt van gehad! Een welgemeende merci voor deze fijne dag!

Piper-Heidsieck meets Comme Chez Soi

Allicht is er een pak geluk mee gemoeid, feit is dat één Brussels restaurant op gezette tijden om onverklaarbare redenen mijn pad blijft kruisen. En dat dit restaurant niet minder dan de gereputeerde Comme Chez Soi is, maakt het voor mij des te mooier.

In 2009 stond ik er al een eerste keer te 'pottenkijken' in de keuken. Dat leverde niet alleen twee verschillende stukjes op, maar ook een filmpje waarin ik naast chef Lionel Rigolet mocht opdraven. Drie jaar later was het opnieuw prijs en werd ik naar de koude keuken versast om daar de patissiers een beetje voor de voeten te lopen. Hoewel, ik heb daar aardig mijn best gedaan. Mee broodjes gebakken en snoepjes gemaakt, die dingen. Een derde keer, ik had er zelfs niet van durven dromen, maar dat was buiten de vrienden van Piper -Heidsieck gerekend. Of ik niet graag van de partij wou zijn op hun champagne lunch in de keuken bij Lionel? Met plezier dat ik daar een dag vakantie voor neem, 't zal wel zijn!

Onder de gewelven van de indrukwekkende wijnkelder van het restaurant werd in gezelschap van niemand minder dan Régis Camus een eerste aperitief genuttigd. Terwijl Thomas en ik nipten van de Cuvée Brut, het instapmodel van het gamma zeg maar, diepte de met prijzen overladen keldermeester van Piper-Heidsieck alvast enkele anekdotes over het bestaan van het champagnehuis op. 

De Cuvée Brut wist niet alleen perfect het gezelschap van de verschillende exquise hapjes te verdragen, hij toonde zich ook een waardige 'chaperone' van het voorgerecht, een 'cannelloni van licht gerookte zalm met asperges, yuzu crème en mousseline met donkere boter'. De bedrijvigheid in een keuken wanneer je aan een 'chef's table' hebt plaatsgenomen, het geeft toch een extra dimensie aan de maaltijd.

Cannelloni van licht gerookte zalm met asperges, yuzu crème, ...

De volgende champagne in het glas was de Rosé Sauvage, eentje die ideaal te serveren is bij vis-, lams-, maar ook barbecuebereidingen. Met de blik van een arend scande ik de keuken maar zag tot mijn grote spijt niet direct een Geen Egg staan. Niet getreurd, 'de zeebarbeel met Naamse slakjes, lookboter met kruiden, paksoi en kleine gekonfijte tomaten' was zeker niet van de poes. Ik en slakjes, het zal allicht altijd een bedenkelijk huwelijk blijven maar ook hier liet ik die fricassee - daar had het wat weg van - me welgevallen. Deze bereiding was alvast een pak minder 'in your face' dan die van In de Wulf vorige zomer.

Zeebarbeel met Naamse slakjes, lookboter met kruiden, paksoi, ...

Het culinaire luik van deze lunch volgde het tempo van de verschillende champagnes - deze keer was de Brut Millésime 2006 aan de beurt - en ging naarmate de tijd vorderde in stijgende lijn naar boven. Getuige daarvan de 'pangebakken kalfszwezerik met verse morieltjes, tuinbonen, fijne knolselderpuree met hazelnotenolie'. Geen duizend-en-één verschillende smaken maar een sober gepresenteerd coherent gerecht dat gewoon klopte. Op de food- winepairing viel ook nu niets aan te merken.

Pangebakken kalfszwezerik met verse morieltjes, tuinbonen, ...

Voor het dessert werden alle registers open getrokken. Allereerst kregen we een Rare Millésime 2002 aangeboden, het dessert op basis van 'aardbeienmousse met kalamansi, basilicumsorbet, marshmallow met yoghurt en een speculaaskoekje' was een waar kunststukje op zich. In tegenstelling tot de puike, doch eerder klassieke gerechten die het dessert voorafgingen, getuigde de laatste gang van een welgekomen frivoliteit. Frisse smaken, hemels luchtige structuren, een knapperig suikerwerkje... top!

Aardbeienmousse met kalamansi, basilicumsorbet, yoghurtmarshmallow, ...

Koffie, thee of toch liever een laatste glaasje champagne? Wie ben ik om nee te zeggen tegen die Rare Millésime 2002! Perfect te combineren met zoetigheid, dat bleek reeds bij het dessert. Die snoepertjes erbij moest ik dan ook niet per sé aan mijn neus voorbij laten gaan. Altijd lekker hier, zeker als ik er een hand in heb gehad.

Snoepertjes

Zonder meer een aangename lunch waarbij de bubbels van Piper-Heidsieck, noch de gerechten van Comme chez Soi voor elkaar moesten onder doen. Perfecte balans met andere woorden. Is zo'n lunch dan ideaal voor een champagne tasting? Verre van lijkt mij maar dat mag niet deren. Een tijdje terug kreeg ik er één achter de kiezen die me nog lang zal bij blijven. Wat zeg ik? Eentje zoals ik ze allicht nooit nog zal meemaken. Om van champagne te genieten, moet je champagne begrijpen! Iets voor een volgende post.

Reims - Le Jardin

Vorige week stond er een kort bezoekje aan het hoofdkwartier van Piper-Heidsieck in Reims op het programma. De fijne gedachte van zon op mijn smoelwerk en bubbels in het glas, meer is er doorgaans niet nodig om mij aan boord te krijgen.

Een champagne tasting - en bij uitbreiding eender welke tasting -  plan je best in omstreeks half 11 in de voormiddag, het moment van de dag dat je smaakpapillen perfect weten waarmee ze bezig zijn. Gezien onze aankomst ergens in de late namiddag hielden we het dan maar bij een ritje doorheen de wijngaarden van de omgeving, maar niet alvorens onze huurauto in te ruilen voor drie klassieke modelletjes.

Lekker doorgezakt op de achterbank van de Citroën DS bedachten we hoezeer deze regio wel de moeite is. Zodra je het oude stadscentrum van Reims buiten rijdt - ook het vermelden waard - bevindt je je in no time in de prachtig glooiende groene heuvels waar wijnranken koning zijn en witgekalkte betonnen paaltjes aangeven welk gerenommeerd huis hier de druiven oogst. Ideale locatie om een eerste glaasje te drinken!



Rondom Reims met Piper-Heidsieck

Op een gezapig tempo rondtuffen met zo'n klassieke bak daar kun je geen genoeg van krijgen. Tot zover het ideaalbeeld want zodra de maag van een foodie begint te protesteren is het tijd om de plannen te herzien. Mooi meegenomen alvast dat we een puike restaurantreservatie op zak hadden.

We trokken richting kasteeldomein Les Crayères waar je in een bijgebouw van het majestueuze kasteel brasserie Le jardin kunt terugvinden. Parkeren deden we in de nabijheid van een mooi aangelegde kruidentuin en via het fenomenale terras (helaas gesloten) en de indrukwekkende open keuken baanden we ons een weg richting het tafelje met onze naam op.

De speelse onderborden, de Berkel snijmachine in de zaal, het duidelijk vers gebakken krokante brood, allemaal aangesneden onderwerpen terwijl we rustig onze keuze maakten uit de uitnodigende kaart. Dat we ondetussen ook een fles Piper lieten aanrukken lijkt me evident.

Brasserie Le Jardin - een bescheiden aanrader

Of we een voorgerechtje zouden nemen? Ik dacht het wel! Asperges alsook foie gras passeerden de revue maar ik had mijn oog laten vallen op 'ravioli met langoustines in een consommé'. Drie fijne deegbuideltjes,  netjes gevuld met perfect gegaarde langoustines. Het geklaarde soepje op smaak gebracht met citroengras zorgde voor de frisse toets bij dit gerechtje waar delicate smaken centraal stonden. Lang niet slecht als starter!



Ravioli van langoustines met consommé



Mijn disgenoten hadden moeite te kiezen welk hoofdgerecht ze zouden nemen maar zelf had ik daar niet de minste problemen mee. Onder de noemer 'Les incontournables' werden er drie gerechtjes aangeprezen waaronder 'le vol au vent dans la Grande tradition Francaiçe'. Een videetje, ik mag dat al eens met veel plezier bestellen. Dat je hier en daar 'blikvoer' voorgeschoteld krijgt is een ongemak dat je er helaas bij moet nemen maar vandaag had ik er het volste vertrouwen in. La Grande tradition Française, dat schept nu eenmaal verwachtingen.



Le vol au vent dans la Grande tradition Française



Een krokant bladerdeegkoekje in een rijk smakend sausje, een lauw tot warm schelleke ham met daaronder een schat aan lekkernijen. Fijne champignons, zachte zwezeriken en verrassende stukjes kip. Geen geplukt filetje hier maar kleine stukjes getrancheerde rollade van fijne kippenfarce. Smelten als boter op de tong dat dit deed, niet te geloven. Duidelijk een vol au vent waar werk in is gekropen wat onmiddellijk loont. Zonder enige twijfel het beste videetje dat ik ooit at.

Vol au vent dans la Grande tradition Française

Na een exquis maal waren dessertjes duidelijk niet meer voor het gehele gezelschap weggelegd. Laat mij gerust de man zijn die zelden tot nooit nee zegt! Chocomousse, daar kun je niets verkeerd mee doen. Het is te zeggen, je kunt daar bijzonder veel verkeerd mee doen maar dat was met deze 'Mousse chocolat Caramélia' gelukkig niet het geval. Netjes opgesteven maar toch luchtig, een uitgesproken chocoladesmaak, niet te zoet... comme il faut quoi! Mensen van tinternet wezen na het zien van deze foto op enige gelijkenissen met een dessert van 'Il Oliver' al zal dat wel toeval zijn zekers.

Mousse Chocolat 'Caramélia'

Aangename rondrit door de bergen, op tijd en stond bubbels, een maaltijd om u tegen te zeggen en vijf hotelkamers die nog even op hun gasten moesten wachten. Wie zet er nu ook een bar tussen de hotelreceptie en de liften? We hielden het bij één slaapmutsje, de volgende dag stond er ons immers nog 'teen en tander' te wachten.

Charles Heidsieck

De wereld, het zou een trieste plaats zijn zonder champagne en dat had Charles 'Champagne Charly' maar al te goed begrepen waarna hij  prompt naar de States trok om zijn emperium in parelend godenvocht uit te breiden. De dandy met iconische tophat, champagne van dezelfde flamboyante klasse, fijn dat ik die in het gezelschap van een stel fijne mensen in een passend en stijlvol kader mocht degusteren. Als eerste passeerde de nieuwe Brut Réserve de revue,  de reden van onze aanwezigheid op deze tasting.

Die Brut Réserve, netjes gepresenteerd in een nieuwe fles - de oorsprong van die fles valt te zoeken in de kelders van Charles Heidsieck -  zette meteen de toon, al was het maar even dat deze de hoofdviool mocht spelen. Het tweede proefglaasje, ondanks tikkeltje te fris gepresenteerd, liet bij het ruiken al direct vermoeden dat we hier goud in onze handen hadden. Teleurstellen deed deze Blanc de Millenaires 1995 dan ook allerminst.

Doorgaans ben ik geen kei in het ontwaren van geuren maar de onmiskenbare geur van mokatines - de gekende Antwerpse arabierkes zeg maar - was overduidelijk aanwezig. Nippen en genieten, onze opdracht was simpel! Dit was zonder enige twijfel champagne uit een segment dat ik zelden geproefd heb. En dat dergelijke kwaliteit zijn prijs kent is niet meer dan logisch. Voor deze parel ligt die zo rond de 145 € en elke eurocent hiervan valt te verantwoorden.



De kelder als basis voor de fles

Als laatste volgde een Rosé Réserve, opnieuw één die zich bijzonder fijn liet smaken ook al zaten we met onze gedachten mogelijk nog een beetje bij die fabuleuze Blanc de Millenaires 1995. Champagne, ik drink dat graag. Een snel blik langs de tafel leerde me dat iedereen zijn glazen nog netjes van een lekje champagne voorzien waren, kwestie van te proeven, te vergelijken. Iedereen zijn glazen, behalve die van Thomas en mezelf. Geen idee of wij het proeven verkeerd aanpakten, feit is wel dat we opnieuw een glaasje Blanc de Millenaires 1995 kregen ingeschonken. Waarvoor dank!