Johnnie Walker Blue Label - exclusieve wintereditie

Wanneer Johnnie Walker voor de feestdagen een exclusieve fles van zijn fijnste blend Blue Label op de markt brengt, dan zet Coolinary die met veel plezier in de kijker. Dat komt omdat ik Johnnie Walker namelijk als een goede vriend beschouw.

 

Waren het niet dat 'The Striding Man' - wij noemen hem Jan Stappers -  enkele jaren geleden mijn pad kruiste, dan dronk ik nu allicht geen whisky. Een horizontale tasting van 'het volledige gamma gekleurde labels', meer was er niet nodige om deze ketter te bekeren. Mijn favorieten? Double Black, Gold, Platinum, en uiteraard het neusje van de zalm, de Blue Label.

 

 

De legende wil dat de whisky van Johnnie Walker al sinds 1820 een ideaal geschenk is voor liefhebbers. Speciaal voor zij die daar aan zouden twijfelen, is er nu dus een fonkelnieuwe fles Blue Label. En fonkelnieuw, neem dat gerust letterlijk. Zie die sterrenhemel fonkelen tegen de diepblauwe achtergrond.

 

 

Deze exclusieve editie van Johnnie Walker Blue Label - een collectors item zo u wil -  zou wel eens het ideale cadeau kunnen zijn voor de feestdagen. Een cadeau die de gelukkige zich lang na ontvangst ongetwijfeld nog zal koesteren.

 

Het enige nadeel aan een exclusief cadeau is uiteraard de beperkte oplage. Zo zijn er in België slechts 100 exemplaren beschikbaar. Nu ja, 99 om exact te zijn want ondergetekende is er reeds met eentje aan de haal gegaan. Vrienden liefhebbers weten me te vinden voor een kleine proeverij.

Proeven is genieten, puur of in een cocktail - © Jens Mollenvanger

Eerlijk, het zou niet direct in me opkomen om cocktails te maken met Johnnie Walker Blue Label. Niet dat de whisky er zich niet tot leent, maar wel omdat we hier toch met een ‘top shelf whisky’ te maken hebben. Terwijl hij druk in de weer was me van een ‘Four Corner’s Serve’ te voorzien, verzekerde Carl Van Droogenbroeck me dat deze cocktail de Blue Label geen oneer zou aandoen. En gelijk had hij, wat een pareltje! Een cocktail die ik met plezier standaard in de bar durf te bestellen.

 

Carl Van Droogenbroeck - © Jens Mollenvanger

 

Cocktail: Four Corner's Serve

 

Nodig:

 

Johnnie Walker Blue Label, 1 scheutje kokossuikersiroop, enkele druppels kardemom bitters, 1 Morello kers en een stukje sinaasappelschil

 

Doen:

 

Serveer de cocktail in een glas met ijsblokjes en stir kort.

 

 

 

Nog over Johnnie Walker Blue Label in cocktails was het de legendarisch barman Marian Beke die me ooit wist te vertellen dat wanneer een klant een cocktails met Blue Label vraagt, het niet aan de barman is om de purist uit te hangen. Als barman maak je die cocktail dan met de glimlach. Alleen niet vergeten om een supplement aan te rekenen voor het gebruik van de Blue Label, al spreekt dat voor zich.

Recept: Whisky Sour - Blij met een ei!

Liefhebbers van een Whisky Sour kun je doorgaans in twee kampen opdelen, namelijk 'kamp met' en 'kamp zonder' eiwit. Ik ben altijd wel blij met een ei, dus ook in mijn sour is dat zeker geen probleem. Op zoek naar een cocktail die zowel fris, gelaagd, tikkeltje zoet en zuur is, dan ben je bij de whisky sour aan het goede adres. Het eiwit in de cocktail zorgt voor een fluweelzacht mondgevoel en een maagdelijk wit schuimlaagje. Zalig!

The Singleton Sour 

Nodig:

50 ml whisky, 40 ml versgeperst citroensap, 20 ml simple syrup* , 1 eiwit, ijsblokjes, maraschinokers en partje appelsien. Optioneel bitters

Doen:

Meng whisky, citroensap, simple syrup en eiwit in een cocktailshaker en shake zonder ijs zodat het mengel een mooi geheel vormt. Voeg vervolgens een vijftal ijsblokjes toe en shake krachtig gedurende 15 seconden.  Strain je cocktail in een met ijs gevuld glas, werk af met de kers en het appelsienpartje.

Net zoals ik niet direct fan van fruit in je drankjes? Laat gerust achterwege en werk bijvoorbeeld af met enkele druppels bitters naar keuze. De 'Kola Bitters' van de Bitter Basterds waren alvast een fijne keuze.

* Simple syrup is niet meer of minder dan suikersiroop bestaande uit 1 deel suiker en 1 deel water. Te verkrijgen in de winkel, maar even makkelijk zelf te maken, vandaar de naam. Breng het water en de suiker aan de kook en roer tot de suiker is opgelost. Laat afkoelen en je siroop is klaar.

Duvel Distilled 2013



Gisteren werd de Duvel Distilled 2013, het 6 jaar op eiken vaten gerijpte godendrankje van brouwerij Moortgat voorgesteld. Van dit strogele distilaat zullen er slechts 5.000 flessen aan de man gebracht worden via de Duvel Shop. Een fles moet zo'n 39 € kosten - verzending inbegrepen - maar gezien de exclusiviteit van dit hebbeding mag dat menig liefhebber niet weerhouden zich in te tekenen voor de aankoop ervan. Gevolg van de perfect georchestreerde hype? De website van Duvel die gisteren zo plat lag als een  bierviltje.

 

We zijn ondertussen een dag verder en het intekenen is een feit. Nu volgt het lange wachten in de hoop dat er iets uit de bus komt. 't Zou mooi zijn voor de Home Bar natuurlijk, kwestie van de proefnotities aan de werkelijkheid te toetsen.

 

Duvel Distilled 2013

Anekdotes, ik ben er niet vies van. Zo was er die keer dat we richting Brussel reden en aan de brouwerij in Puurs een redelijk lachwekkende vaststelling deden. Een onverlaat met gevoel voor humor had schijnbaar net het schuine beentje van het 'rijpt' uit de iconische slogan omgebogen. "ssst... hier rijpt den Duvel" zag er net dat tikkeltje anders uit. Lachen!

Johnnie Walker Double Black, tasting

Geen betere locatie om whisky te leren drinken dan het barre Ijsland. Een pluim op de hoed van de persoon die met dat idee op de proppen is gekomen want als er één ding is dat bij extreme vriestemperaturen smaakt, dan wel een glas hartverwarmende whisky. Zo'n negen maanden is dat avontuur inmiddels geleden en ik denk er nog vaak met veel plezier aan terug. Zoals dat met alles het geval is moet je whisky leren drinken, en met 'Brandambassador' Ewan Gunn hadden we de ideale leermeester.

 

Ewan Gunn - Brand Ambassador

Dat ik geen echte whiskydrinker was / ben bleek voor dit avontuur geen bezwaar, zolang ik me maar wou openstellen voor Johnnie Walker Double Black. En bij uitbreiding voor de rest van het gamma. Geen belerend vingertje van Gunn en geen capsones, wel een aangename, goed onderbouwde uitleg over het gamma van 'Jan Stappers'.  Wij walsten dat het een lieve lust was en verloren ei zo na onze neus in de heerlijk rokerige gloed die ons vanuit het glas tegemoet kwam.

Johnnie Walker - de neus van de kenner



 

Er werd tegen 100 per uur genoteerd: smaken, herkomst, proefnota's...  het internationale publiek waaronder ik mezelf mocht rekenen, hing aan de lippen van Ewan Gunn en luisterde gretig naar 's mans vertelsels. Diezelfde gretigheid was ook terug te vinden bij het proeven van de verschillende soorten whisky uit de Walker stal.  Red, Black, Double Black, Blue, Gold, Platinum... allemaal passeerden ze de revue.  Onmiskenbaar rokerig, stevig en intens! Als het op de Johnnie Walker Double Black aankwam was het proefpanel du jour het unaniem eens.

Johnnie Walker Double Black - proeven en noteren

Heerlijk tafelen, hoe gaat zoiets. Een glaasje wijn erbij en liefst een aangepast arrangement. Of bier, ook bijzonder hip tegenwoordig. En dan zijn er nog de zaken waar er verschillende verse sapjes geschonken worden. Een menu met aangepaste whisky, dat was voor mij wel de eerste keer. Gerookt vlees, een stukje rendier en zelfs bij chocolade... past perfect, zo mocht blijken.

Sterke zet van mezelf, zo na een tijdje terugblikken op een fijne driedaagse. Ik krijg zowaar zin in een glaasje. Die Platinum, die zou er nu wel ingaan.

Johnnie Walker Double Black, een intense ervaring

Samen met mijn nieuwe goede vriend, de immer vrolijk rondwandelende Johnnie Walker, heb ik een intens avontuur achter de kiezen. Eentje dat ik zelfs met veel plezier wil delen. Om de nieuwe Double Black Label van deze Schotse whiskyreus te ontdekken hoefde ik maar naar te winkel te lopen. Nog niet zo lang geleden is deze blend gelanceerd als blijvende uitgave, makkelijker kan niet. Mijn vriend Johnnie zag dat anders. Om hem te ervaren, één te worden met deze Double Black, was er net dat ietsje meer nodig. Een stap in de donkere wereld van deze mysterieuze en spannende blend.

Via een tussenstop in Londen, waar ik de eer had mijn internationaal reisgezelschap te ontmoeten, trokken we richting het barre IJsland, deze tijd van het jaar altijd goed voor de nodige portie duisternis. Reizen en het daarbijhorende wachten, dat durft wel eens in de koude kleren kruipen. Reden genoeg om ons bij aankomst in Reykjavik van een flinke winterjas te voorzien. Samen met de gevulde proefglazen zou die jas drie dagen lang mijn beste vriend zijn. Veilig van de ene naar de andere plaats geraken, daarvoor waren enkele superjeeps voorzien, voertuigen die hun naam allerminst gestolen hadden.

Superjeep

Geen overbodige luxe trouwens die superjeeps. Dat mocht al snel blijken toen onze chauffeur na een half uurtje rijden in de IJslandse duisternis het grillige vulkanische landschap boven de weg verkoos. Er stond een welkomstborrel op het programma en die werd genuttigd in een grot aan het  Kliefarvatn meer. Een moment van kennismaking. Met elkaar, maar ook met de pikzwarte duisternis - geen meer gezien - de bijtende wind en de reden waarom we allemaal hier waren,  Johnnie Walker Double Black!

Welkomstdrink aan Lake Kliefarvatn

Het werd een aangename eerste kennismaking. Een leuke groep om mee te beginnen en de whisky kweet zich perfect van zijn taak om ons intens te verwarmen. Escape the sun, het was een vlag die de lading volledig dekte. Het noorderlicht stond die avond - net als een verticale whiskytasting en aansluitend diner - op ons programma maar een dik wolkenpak besliste daar anders over. Jammer, al kon het vooruitzicht van een deugddoende portie nachtrust een mens ook plezieren. Er stond ons immers een met actie gevulde dag te wachten.

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Als er iets is waar ik naar uit keek, dan was het wel de sneeuwmobielsafari. Een flink ontbijt - denk roerei, worstjes, spek en versgebakken wafels met choco en slagroom - als basis en deze rakker was klaar om te rocken. Thermisch ondergoed en dito overal, sneeuwlaarzen, een flink uit de kluiten gewassen jas, twee paar handschoenen... een beetje erover zo leek het maar eenmaal op die Solheimajökull gletsjer bleek niets minder waar.

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Mocht het klimaat finaal om zeep zijn en België een winteroord worden, dan schaf ik me zonder verpinken zo'n sneeuwscooter aan. Beetje rechtstaan op die bak, gas geven, helling op en vooral tegenleunen in de bochten... ik bleek zowaar een natuurtalent. Her en der mochten minder fortuinlijke collega's het gevecht egen de zwaartekracht verliezen, deze jongen bleef keurig in het zadel. Zelfs tijdens het licht overmoedig zwaaien naar de cameraman, zo ben ik dan ook wel weer. Snel een groepsfoto nemen en dan als de bliksem die gletsjer af op zoek naar temperatuurvriendelijkere oorden. Dat en whisky!

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Voor iemand die verre van een whiskydrinker is was moet ik zeggen dat die warme gloed na een eerste slok aangenaam snel went, zeker bij temperaturen rond het vriespunt. De Johnnie Walker Double Black is zonder twijfel een intensere blend dan sommige van zijn broertjes. Dankzij het rijpen op gebrande eiken vaten krijgt hij zijn typische rokerig karakter, fijnproevers weten er ongetwijfeld de subtiele toetsen van vanille en specerijen uit te halen. Niet alleen een ideale borrel tegen de koude, het deed ook perfect dienst om moed in te drinken en dat was nodig.

Met al zijn gletsjers en vulkanen laat het onherbergzame IJslandse landschap zich maar wat prachtig bewonderen van bovenaf en daarvoor waren er vier helikopters voorzien. Moed indrinken dus want als het op helicopters aankomt zijn er bij mij aardig wat parallellen te trekken met B.A. van The A Team. Principes overboord en ik erin om drie kwartier te genieten van het magnifieke landschap, ons lot in handen van de piloot gelaten.

Een piloot met humor trouwens want bij het opstijgen weerklonk 'Die Walküre' van Wagner door onze hoofdtelefoon, een streepje muziek dat ik nog steeds link aan een scène uit Apocalypse Now. Een scène met helikopters trouwens.

Eyjafjallajökull, iemand!

Vijfenveertig minuten lang werden wij getrakteerd op een natuurschouwspel dat zijn gelijke niet kent. "Slechts een fractie van het eiland" zo wist de piloot, waarna hij zonder enige vorm van waarschuwing zijn kist als een ware gevechtspiloot in de zoveelste kloof van de Eyjafjallajökull deed verdwijnen. De glimlach op mijn gezicht bij het landen spreekt boekdelen, opnieuw een geweldige ervaring. Zij die op het einde van de vlucht gebruik wisten te maken van de 'kotszakfaciliteiten' waren vooral blij terug vaste grond onder de benen te hebben. Slechts één remedie denk ik dan. Whisky!

Een helikoptervlucht, dat valt eigenlijk nog mee

Daar stonden we dan, in the middle of nowhere met enkel een gammele hut binnen ons gezichtsveld. De vlag met het ons inmiddels gekende Johnnie Walker logo liet weinig ruimte tot twijfel. De lunch, die zou hier genuttigd worden en een barbecue binnenshuis, dat is ook eens iets anders. Een prachtig stukje lam en een uitgebreid buffet, het sterkt de hongerigen en bleek ruim voldoende om zij die met slappe benen uit de helikopter zijn gestapt terug bij hun positieven te brengen.

Ewan Gunn, brand ambassador voor Johnnie Walker maakte van de gelegenheid gebruik om ons drie proefglazen voor te schotelen. Was er eigenlijk een moment dat hij ons geen whisky voorschotelde vraag ik me nu af. In ieder geval zorgde hij voor voldoende materiaal om in een volgende post mijn ervaringen over de verschillende proeverijen neer te pennen.

Lunch op een unieke locatie

Een uitgebreid ontbijt, een sneeuwscootersafari, helicoptervlucht, barbecue, whiskyproeverij... amper te geloven dat de dag nauwlijks halfweg was. Intens, dat was zeker niet gelogen. Begrijpelijkerwijs ga ik hier geen foto's posten van ons bezoek aan de natuurlijke spa - mannelijkt naakt, dat verkoopt niet - een foto van de Gulfoss geiser in volle actie, die kan er dan weer wel af. De avond afsluiten deden we in de Trophy Lodge met het 'Feast of Intensity', iets waar ongetwijfeld ook nog een stukje aan gewijd kan worden.

Gullfoss geiser

IJsland is te groot om in één dag te zien, zoveel is zeker, maar het organiserende team had wel zijn stinkende best gedaan om ons op die ene dag maximaal te doen genieten. Straf werk! Een door een Engelse collega inderhaast verduisterde fles Double Black kwam aardig van pas toen de hotelbar iets na middernacht al besloot te sluiten. Diezelfde collega was trouwens de enige die zich de volgende ochtend overslapen had. Drinkt maar met mate, ook dat was een boodschap die we meekregen.

Johnnie Walker Double Black - Escape the sun preview

Coolinary genomineerd voor culinaire site van het jaar, allemaal goed en wel, maar in die blogposts kruipt meer tijd en moeite dan je zou denken. Op restaurant gaan, dingetjes uitproberen, natuurlijk is dat plezant, maar soms - heel soms - moet je je grenzen verleggen. En dat heb ik de vorige dagen gedaan! Meteen ook de reden waarom ik even niets gepost heb. Ik had betere dingen te doen.

Het moet een jaar of 5 geleden zijn, een whiskytasting in de avondschool. Ideaal om het goedje te leren drinken zo dacht ik, maar niets was minder waar. Een purist als gelegenheidslesgever en enkele single malts die onder elkaar een robbertje mochten uitvechten welke nu juist de sterkste turfsmaak had. Ijsblokjes waren uit den boze en bij het vallen van het woord water leek heel even de hel los te barsten. Om maar te zeggen dat die tasting niets voor beginners was. Op Amerikaanse bourbon na mezelf nooit nog aan whisky gewaagd. Tot afgelopen week!

Johnnie Walker Double Black

Whisky proeven dus, maar niet zomaar in een duf achterzaaltje van één of ander stoffig café. Om de Johnnie Walker Double Black te ervaren, moesten we één worden met deze Schotse blend. Het relaas van een intens avontuur, barre omstandigheden, goed gezelschap en lekker eten... na een korte recuperatieperiode ga ik daar met veel plezier over schrijven. Wordt vervolgd dus!