Alessi wijn - La Signora Eugenia e il passero solitario

Het moet al straf verkeren als je als foodie of designliefhebber thuis niets van het wereldvermaarde Alessi hebt staan. In mijn geval betreft dat een cocktailshaker, een trouwcadeauv voor mijn ouders welke ik mijn moeder enkele jaren geleden afhandig heb gemaakt.

 

Alberto Alessi, de algemeen directeur van het gelijknamige designmerk, kennen de meeste van ons voornamelijk door zijn werk als hoofd van het bedrijf en bijgevolg ook de vele samenwerkingen  met grote designers die hij op poten zette. Wat minder mensen weten, is dat hij daarnaast met veel passie zijn eigen wijn maakt op zijn indrukwekkende Italiaanse landgoed.

 

 

Op zijn wijngaard aan het Lago di Orta in Noord-Italië verbouwt Alberto Alessi drie soorten wijn: een rode wijn (100% Pinot Noir), een witte wijn (100% Chardonnay) en een dessertwijn (Spätläse van 100% overrijpe ‘Petit Manseng’ druiven). De wijnen worden op volledig biologische en bio-dynamische wijze verbouwd. Uitsluitend gemaakt van de allerbeste, onbeschadigde druiven uit de oogst en daarna volledig handmatig verwerkt.

Het resultaat? Een wijn vol geuren en smaken die niet misstaat op de kaart van de betere wijnhandel of horecazaak. Hij streeft er daarbij naar om ‘de beste Bourgogne buiten Frankrijk’ te maken. De eerste flessen La signora Eugenia e il passero solitario van het landgoed Cascina Eugenia 1641 werden afgelopen week in Rotterdam bij verschillende Designshops geproefd en vielen er in de smaak.

Zoals het verwerkingsproces al laat zien, gaat het bij Cascina Eugenia 1641 om de liefde en passie voor het product, niet om handel en massaproductie. De wijnen, in gelimiteerde oplage (in genummerde flessen), zijn verkrijgbaar via geselecteerde wijnhuizen en de betere restaurants. Ook via de website, waar bovendien veel informatie gedocumenteerd is over het landgoed, de wijnoogsten en filosofie, zijn de bijzondere flessen verkrijgbaar.

 

De speciaal ontworpen fles - in feite een recyclebare karaf - is een designproduct van de hand van Alberto, geïnspireerd op een idee van Leonardo da Vinci. De fles kan na het uitschenken worden hergebruikt als karaf en maakt zo een punt tegen de wegwerpcultuur.

Jezelf een karaf cadeau doen, dat kan voor 110 € (Vino Rosso 2009), 160 € (Vino Bianco 2009) en 220 € (Vino Bianco Prodotto Da Uve Stramature 2008). Voor 44 € haal je dan weer een Grappa di Pratolungo in huis, helaas niet in een herbruikbare karaffles.

Motörhead Shiraz

Motörheadwijn, iemand? In navolging van merchandising-machine KISS, die vooral door Celebrity Cellars met hun Cabernet Sauvignon 'Kiss This' op de proppen kwamen, besloot de immer coole Maynard James Keenan van Tool zijn volledig eigen wijngaard 'Caduceus Cellars' op te richten. AC/DC bracht onlangs dan weer vier wijnen op de markt met ronkende namen als 'Back in Black Shiraz', 'You Shook Me All Night Long Moscato', 'Highway To Hell Cabernet Sauvignon' en 'Hells Bells Sauvignon Blanc'. En dan is er nu ook de 'Motörhead Shiraz'! Een eigen lijn coke - die woordspeling, jongens toch - was allicht geen optie dus dan is wijn the next best thing.

Motörhead Shiraz

Gesofisticeerd genieten heet dat dan. Metal als achtergrondmuziekje en glazen van je favoriete band,... dan pas weet je dat je oud geworden bent. Ach, nu het lange haar geknipt is en een potje headbangen tot een ver verleden hoor is die wijn allicht nog niet zo'n slechte zet.

Motörhead Shiraz wijnglas

Wie jong is van geest, al dan niet lauw bier verkiest boven wijn op kamertemperatuur en zijn metal graag heeft zoals deze initieel bedoeld is - loeihard - die zakt op 22, 23 en 24 juni best af naar Dessel om tijdens Graspop drie dagen loos te gaan. Wijn kan ik niet garanderen, Motörhead op zaterdag daarentegen!

J.E.F Gent - Lunch

Vroeger gingen we een weekendje weg en keken ter plaatse of er ergens iets lekkers te eten viel. Tegenwoordig reserveren we wat tafeltjes en bouwen we daar een weekendje rond. Even leuk maar wel een pak lekkerder. 't Was van juni geleden dat we nog in Gent waren geweest - iets met Flemish Foodies - en er was sinds een maand ofzo een nieuw restaurant dat ik zeker wou uitproberen. Wij dus recht van het station naar de Lange Steenstraat om onze voeten bij J.E.F - dat is Jason en Famke - voor de lunch onder tafel te schuiven.

Lunch bij J.E.F, dat is de keuze uit 2 voorgerechten, 2 hoofdgerechten en een dessert of kaas (+4€) voor een luttele 25 €. Een meer dan schappelijke prijs als je het ons vraagt. Nippend van een glaasje Champagne Bérèche et Fils (9,5 €) maakten we onze keuze en gaven we onze ogen de kost.

Lunchkaart

Er valt wat te zien in het strakke, warme interieur van J.E.F. De tafels bijvoorbeeld, met prachtige massieve houten planken als tafelblad, netjes voorzien van het J.E.F huislogo. Het zou een eeuwige zonde zijn zulke robuuste parels met tafellinnen te bedekken.

JEF brandmerk

Het wachthapje, 'een crème van geitenkaas, gemarineerde knolselder en waterkers', werd ons vanuit het doorgeefluik van de keuken, pal over onze zitplaats, aangereikt. Fris, smeuïg, en vol van smaak,... ik ga het nog ettelijke keren mogen gebruiken. Niets leuker trouwens dan zo'n deelbordje met duellerende vorken te lijf te gaan. Ik ben er onvoorwaardelijke fan van.

Amuse

Woordje van lof toch ook over het brood. Dikke sneden zo lekker dat een mens al snel geneigd is zich ermee vol te proppen. Boter, een beetje grof zeezout... de simpelste aller zaligheden!

Brood

'Gerookte makreel, rode biet, geitenkaas en pompelmoes',  een voorgerecht dat direct tekenend is voor de keuken van Jason Blanckaert. (h)Eerlijke producten, puur geserveerd zonder overbodige franjes. Het smakenspel van de gerookte makreel, het aardse van de biet en het frisse van de pompelmoes is er eentje om van te genieten. 

Voorgerecht

Na het voorgerecht vonden we het maar wat jammer dat we allebei hetzelfde besteld hadden. Stiekem wilden we gewoon alles proeven. Groot was dan ook de verwondering / het geluk toen er een deelbordje met het andere voorgerecht,  'hammousse, mosterdzaad, rode ui en mimolette', aan tafel verscheen. We zagen de chef ons met een brede grijns aankijken terwijl we niet anders konden dan smullen van dit extra gerechtje. Opnieuw mooi complementerende smaken met in de hoofdrol een sublieme hammousse met een fluwelen zachtheid om u tegen te zeggen. En die mosterdzaadjes, jongens toch. 

Voorgerecht 2

Als hoofdgerecht kozen we beiden voor het "buikspek, spruit salade, mayo citroen/look en geplette aardappel. Spek met patatten, met een beetje slechte wil klinkt het wat banaal maar dat was het allerminst. De dikke stukken boterzacht buikspek, zalig gegaarde groentjes en een gewoonweg lekkere patat met fijn afgesmaakte mayonaise. Nee, meer moet dat niet zijn. Tenzij...

Hoofdgerecht

Tenzij er in het midden van de tafel een flinke 'halve bloemkool met zuurdesemtoast, manchego, mosterd en sjalot' - het tweede hoofdgerecht - wordt gezet natuurlijk. Opnieuw die grijns in de keuken, opnieuw genieten. Vanop mijn plaats zag ik Jason meermaals in de weer met de opbouw van dit gerecht. De gegrilde bloemkool werd vakkundig te lijf gegaan met een spuitzak, waarmee elke porie gevuld werd met lekkers. Echt waar, een machtig gerechtje! 

Het vegetarische meisje aan het tafeltje naast ons, ik gok dat ze een jaar of tien was - genoot er evenzeer van. Ze had strootjetrek gedaan met haar vader die het onderspit moest delven, waardoor zij de mama mocht vergezellen. Topkeuken en tegelijk heel toegankelijk, iets waar Gent alleen maar blij mee kan zijn.

Hoofdgerecht

Met zijn wat aparte neus ben je liefhebber of niet, maar de 'Blancas Nobles Barranco Oscuro' uit 2008 is wat mij betreft een geweldige witte wijn. Net als die fris geserveerde rode wijn uit Pure C neigde de neus naar een lichte stalgeur. Opnieuw haalde het bij mij de pony's van de Turnhoutse kermis uit mijn jeugdjaren voor de geest. Zo indrukwekkend de pony's toen ik 5 was, zo lekker de wijn nu. 

Wijn, water en champagne, dan durft een sanitaire stop zich wel eens op te dringen. Nu ben ik een ongelofelijke fan van de nobele kunst streetart, een dergelijk pareltje van 'Resto' op de toiletmuur weet ik ook wel te appreciëren. Leuke details enzo, ideaal voor bij het betere zitwerk!

Canard du Jour

België, land van bieren, en toch wordt het gouden gerstennat te weinig in gerechten gebruikt. Om maar te zeggen dat je het in een dessert helemaal niet verwacht. Nu, de 'manjari chocolade, caramel St Bernardus 12°, yoghurt' was er eentje om duimen en vingers bij af te likken. De frisse yoghurt staat netjes zijn mannetje  naast het bitterzoete, zowel terug te vinden in de chocolade als in het bier. Zo schoon in balans.

Dessert

Niets dan lof over J.E.F, waarmee de derde Flemish Foodie niet alleen zijn spitsbroeders, maar vooral ook zichzelf alle eer aandoet. Een pluim ook voor de puike bediening. Er stond voor mij nog een bezoekje aan Knifeforger Antoine Van Loocke en een film met vriendin op het programma, wat ons nipt de tijd gaf om 's avonds terug te keren voor de 'goestjes'! Ik had er nu al zin in!

J.E.F
Lange Steenstraat 10
9000 Gent
09/336 80 58 

Wijnkelder iemand?

Ooit heb ik het geluk gehad een flink uit de kluiten gewassen wijnklimaatkast te mogen winnen. Inclusief 266 verschillende flessen wijn! Met een wedstrijd van De Morgen was dat! Een mooie prijs dat kan je wel raden, en dankzij het ruime aanbod aan wijntjes kon ik vriend en vijand steeds verrassen met een flesje. Gewikt, gewogen en afgemeten... de wijnklimaatkast kon helaas niet blijven, en vond voor een prikje een nieuwe eigenaar. Mochten we ooit nog eens verbouwen, of godbetert zelfs bouwen, dan wil ik wel een subtiel wijnkeldertje. Zoals op onderstaande foto misschien!

Een gigantische spiraaltrap, een glazen deur en dat in het midden van de keuken! Subtiel is het niet, maar zonder twijfel de coolste wijnkelder die ik al gezien heb. Nuja, eigenlijk heb ik mezelf enkel nog maar een keertje mogen verliezen in de wijnkelder van Comme Chez Soi. Onder begeleiding weliswaar. In ieder geval nog snel even een plannetje meegeven voor diegenen die er thuis direct willen invliegen. Jeeves, mijn spade por favor!

Restaurant Abantal - Sevilla

Niets beter om een geslaagde vakantie af te sluiten dan een bezoekje aan een van de betere restaurants van Sevilla. De digitale informatiesnelweg gidste me richting restaurant Abantal, de enige zaak met een Michelinster, en het enige wat mij nog restte was een reservatie voor 2 in de wacht slepen. Iets voor negen waren we present, en buiten het Duitse koppel aan de bar zou het nog een tijdje wachten zijn alvorens de locale gasten toekwamen. Ruimschoots vroeg naar Spaanse normen dus, maar er waren wel degelijk verzachtende omstandigheden. In een tijdspanne van amper 7 uur thuis moest er namelijk uitgebreid gegeten en gedronken, gepakt en gezakt, en met een gelukje ook nog een beetje geslapen worden. Ober, onze tafel por favor!

Bij onze aperitief - een ‘L’Hereu Brut Reserva 2008 D.O. - Cava’ – maakten we de keuze voor de meer dan schappelijk geprijsde 7-gangen-degustatie menu (55 € zonder, 70 € met wijnarrangement). Ondertussen werd ook een bordje met 4 proevertjes aangedragen. ‘Flinterdunne chips van yucca, een hartig chorizo/parmezaan koekje, lekker smeuïge aardappelpuree en een zachte crème van pompoen met sinaas’. Eerlijke hapjes om u tegen te zeggen, dat ging hier allemaal in orde komen.

Eerder in Sevilla was ik al als een blok gevallen voor de typische Andalusische ‘salmorejo’, een koude crèmige tomatensoep (niet te verwarren met gazpacho, dat veel lopender is). Logisch dan ook dat ik het extra gerechtje, een heerlijke frisse ‘salmorejo op basis van rode biet, met stukjes gedroogde tonijn', zeer wist te appreciëren. Coolinary tip van de dag: op een zonovergoten terras in plaats van een pintje eens een koud soepje bestellen. Zalig!

Tijd voor het eerste echte gerecht, ongetwijfeld licht geïnspireerd door het nabijgelegen Jerez de la Fontera, ‘gemarineerde tonijn & sherry kersen’. En in het glas, hoe kan het anders, ‘Amontillado Escuadrilla D.O. – Sherry’. Tonijn blijkt enorm populair te zijn in de regio en duikt dan ook in alle vormen op in gerechten. Mooie starter, al was de wijnpairing wat mij betreft een beetje ongelukkig. Smaken verschillen nu eenmaal.

“Dit kan wel eens het beste zijn wat ik ooit heb gegeten” aldus vriendin over de in een martiniglas geserveerde ‘Foie gras yoghurt op een abrikozencompote met gelparels van Modena azijn’. De combinatie foie met abrikoos hadden we een dag eerder nog, maar dit was inderdaad van een andere orde. De frisse smaak van de foie yoghurt en de zurige accenten van de gelparels in combinatie met een simpelweg lekkere compote. Elke hap opnieuw genieten. Als begeleidende wijn kreeg ik een ‘Casa de la Ermita Dulce Monastrell D.O. – Jumilla’, een zoetige wijn (niet zoet) die perfect samenging met het gerecht. Ware het niet dat dat laatste geheel opgelepeld was voor ik aan mijn wijn begon. Slechte timing maar wel heel lekker.

Volgend gerechtje werd aangekondigd als een ‘salade met boontjes en ‘skate’’. Wij op zoek naar de rolschaats tot bleek dat ‘skate’ eigenlijk gewoon een vis, genre rog was. Fris, krokant slaatje, lekkere stukjes vis... goed zonder meer. De witte wijnt, een aangename witte ‘K-Naja 2010 D.O. – Rueda’ liet zich goed drinken. Een meevaller want ook bij het volgende gerecht werd hij geserveerd.


‘Blauwe botervis met aardappelpuree, schaaldierencrumble en groentjes’. Opnieuw een fijn, hetzij minimalistisch afgewerkt bordje waar smaken primeren. Less is more and I like it. Niets zo jammer dan halverwege al met een onaangenaam gevoel van overdaad te zitten. Laat mij maar wat ‘ruimte’ voor het lekkers dat moet komen!

‘Een stukje Iberische varkensschouder, geroosterde tomatenpuree, honingnoedels en mosterdmayonaise’ bijvoorbeeld. Deze portie was een schijntje van het varkensgerecht dat ik een dag eerder elders at, maar wederom superieur. Wat wil je, mals en sappig varkensvlees in combinatie met al die grote smaken zoals de pittige mosterd, het krachtige van tomaat en het subtiel zoete van honing. De redelijk krachtige rode wijn ‘Fuente Reina 2009 V.T. – Sevilla’ deelde ik met vriendin, een liefhebber van rood!

Bij het eerste van de twee desserten, ‘kaneelijs met citroen en gecondenseerde melk’, volgde de afwerking aan tafel. Het ijs, de citroen en de crumble werden door de ober rijkelijk overgoten met de gecondenseerde melk. Ik had mijn bedenkingen bij de partjes citroen maar dat was loos alarm. Lekkere zuurtjes, ook Sevilla weten ze er weg mee.


'Het tweede dessert was een ‘dronken chocolade cake met vanilleschuim en sinaas’. Allergieën heb ik niet, maar cake, koekjes of boterhammen in koffie of iets dergelijks dompelen is voor mij des duivels. Net als de ‘baba’ vorig jaar bij Espai Sucre moest ik even door de zure appel heen bijten om te beseffen dat dit nog lang niet zo slecht was. Ik zal er nooit een grote liefhebber van worden, maar eerlijk is eerlijk, ook hier was niets op aan te merken.


En wat te denken van de presentatie? Dronken cake, in een glas… hè! Net als de cake begon ook ik trouwens na de laatste twee glaasjes dessertwijn - een sublieme met sinaas geparfumeerde ‘S’Sauci Orange D.O. – Condado de Huelva’ – lichtjes boven mijn theewater te geraken.

Voor vriendin geen maaltijdeinde zonder thee, ik hield het na rijp beraad bij derde glas van die S’Sauci Orange. Er kwamen nog wat friandises op tafel in de vorm van een ‘krokant koffieblad, een bonbon van bevroren yoghurt en een koekje’.

Een Michelin ster, aperitief + hapjes, 7-gangen-menu, eenmaal aangepaste wijn, water, thee, 2 personen, 140 €. Dat is verdraaid mooi geprijsd denk ik dan en bijgevolg zeer zeker een aanrader.

Restaurant Abantal
www.abantalrestaurante.es
C/ Alcalde José de la Bandera 7 – 9
Sevilla

Carte d'Or - dessertendiner

Als er iets is dat netjes hand in hand gaat, dan is het wel een stralend zomerzonnetje en een lekker ijsje. Niet meer dan logisch dat ik afgelopen donderdag met veel plezier inging op het aanbod van Carte d’Or om in het Brusselse te gaan genieten van een heus dessertendiner. Deze ‘culitrend’ komt overgewaaid van mooie oorden zoals Barcelona, New York en Amsterdam, waar de formule succesrijk werd ontvangen. Even leek het erop dat we in België die boot zouden missen, maar dat was buiten Carte d’Or gerekend. Zij hebben zich namelijk de nobele taak toegedicht om iedereen deze zomer aan het ‘dessertendineren' te krijgen.

Laten we eerlijk zijn, een bol ijs – hoe lekker hij ook mag zijn – is op het einde van de rit mààr een bol ijs. Hoog tijd dus om onze desserten tot een hoger niveau te verheffen, en er zelfs een volwaardig diner van te maken. Toppatissier Fabrice Collignon (foto) deed het ons even voor, en zoals te verwachten, was dat meer dan de moeite. Om duimen en vingers bij af te likken!

Een frisse starter als voordessert: citroensorbet, zanddeegkoekje, citroen-basilicumgelei en een crème van aardbeien uit Wépion. Nice!

Vervolgens een warm en romig hoofddessert: Stracciatella-ijs, speculooskoek, frambozen(confituur met viooltjes)

De laatste gang, hoe kon het ook anders, was het nadessert: yoghurtmousse met amandelen, koffie-ijs, caramel met koffie, peperkoek en anijs.



Dat bij een goed gerecht een lekkere wijn hoort spreekt voor zich. Bij een dessertendiner is dat niet anders. Wijnconsulent Steve Bette koos voor ons 3 begeleidende dranken, volledig in harmonie met het gerecht. Zijn vakkundige uitleg kregen we er gratis en voor niets bij.

Het frisse voordessert schreeuwde als het ware om een lekkere Riesling en de Trittenheimer Apotheke uit 2008 was wat mij betreft een schot in de roos. Fruitige aroma's die me tegemoetspringen nog voor het glas de lippen bereikt, dat is zomer!

Bij het hoofddessert kregen we een 21 jaar oude port uit Zuid-Australië geserveerd met een leuk verhaal. De dame achter het wijnhuis 'Anvers' uit Langhorne Creek blijkt namelijk uit de koekenstad afkomstig te zijn. Ideaal bij een stevig dessertje, nog beter als cadeautje voor de vrienden in 't Stad.

De Blandy's Alvada, een 5 jaar oude Madeira, in combinatie met een koffiedessert en een brandende zon die piekt zo rond de 30 ° C... afsluiten in stijl heet dat.

Dessertendinertje spelen en thuis vrienden ontvangen, met de nodige muisklik naar de Carte d'Or dinersite, of hun facebookpagina, wordt het alleen maar makkelijker. Om nog maar te zwijgen over hun handige receptenfiches die je 'in a shop near you' kan terugvinden. Genoeg geschreven, ik heb een ijsje verdiend!

Wijnles

Avondschool is lang zo slecht niet, bewijs hiervan is onderstaand lijstje.

1/ Candela Malbec Rosé 2005 uit Argentinië: De kleur, oranje roze, gaf het al een beetje aan wat onze smaakpapillen bevestigden. Deze wijn heeft zijn beste tijd gehad en is de fase "op dronk" voorbij.

2/ Santa Julia Syrah Rosé 2006 uit Argentinië: Zelfde streek, andere druif ander jaar en dat maakt een wereld van verschil. Lekkere licht fruitige rosé, ideaal terraswijntje voor de komende lente als die er al wil doorkomen.

3/ Arte Latino Cava uit Catalunya: Bubbels in het glas, ik ben er wel fan van. In dit geval blijkt nog maar eens dat je voor 7 € al een lekkere cava hebt die eigenlijk niet moet onderdoen voor Champagne.

4/ Laurent Perrier Brut uit Champagne: Tweede keer bubbels maar deze keer een fles uit de enige regio die wel de naam Champagne mag dragen. Minstens zo goed als de cava en allicht een tikkeltje beter maar om daar nu 18,65 € extra voor te betalen? Dan toch maar cava.

5/ Lusteau Sherry uit Jerez: Sherry, altijd gedacht dat dat een oude wijvendrank was maar eigenlijk is dat nog goed te drinken. Volgens mij perfect combineerbaar met pannenkoeken met kaneelijs, appeltjes en speculaas.

6/ Peca late bottled vintage 1999 (2004) uit Douro: Nog een oude wijvendrank en nogmaals goed te drinken. Te horen gekregen dat porto ideaal is om een menu mee af te sluiten maar eigenlijk niet geschikt is als aperitief. Blijkbaar zondigen daar nogal wat mensen tegen.

Zes drankjes waarvan vijf vlotjes de keel binnen vloeiden. Iemand een idee waar je zo'n I (hartje) Avondschool sticker kunt kopen?

Witte wijn

Afgelopen maandagavond alweer mijn derde wijnles gehad. Het productieproces van witte wijn kwam hoofdzakelijk aan bod en zoals iedereen ondertussen wel weet wordt die gemaakt van het sap van zowel witte als blauwe druiven. Er werden uiteraard ook wijntjes geproefd, alle vijf gemaakt van een andere soort druif.

Tijdens het begin van de les gingen er tien flesjes de klas rond met daarin een welbepaalde geur en wij mochten noteren welke geur het was. Om het ons gemakkelijk te maken stonden de geuren al op het bord geschreven. Gemakkelijk? Vergeet het maar.

Groene appel, tijm, anijs, geranium, kruidnagel, truffel, groene paprika, civette(kat), … Amper vier van de tien had ik juist en wat pijnlijker was, de pisgeur van de civettekat had ik verwisseld met de geur van truffel, nog altijd een van de delicatessen bij uitstek. Misschien toch maar even nadenken voor je mij op restaurant de wijn laat voorproeven.

Ik vind nog altijd dat al die wijnen voornamelijk naar wijn ruiken. Af en toe pik ik al eens een fruitige geur op en om een of andere reden ruik ik overal meloen in. Benieuwd of ik binnen tien lessen al beter geuren kan onderscheiden en er misschien wel een bepaalde druif kan uithalen. In de tussentijd worden de wijnen dus goed, minder goed of niet goed bevonden. Van zodra ik meer over een wijntje kan vertellen zal ik dat niet nalaten, voorlopig moet je het met onderstaande informatie doen.

Voor 4,5 € kan je bij Taste Wines in de Guldensporenlei bijvoorbeeld een vlot wit wijntje kopen, met name de Oude Kaap Chenin Blanc 07. Deze wijn laat zich vlot drinken bij het aperitief, een koud buffet of bij simpele visgerechten. Zuid-Afrika scoort zowel bij mezelf als bij de klasgenoten.

Australië, een ander wijnland uit de nieuwe wereld komt op de proppen met de Thomas Mitchell Chardonnay 2006. Deze frisse witte wijn past ideaal bij visgerechten (onder overheersende roomsaus), wit vlees of pasta, al dan niet met vis. We schenken onze een tweede glas in waarmee we direct besluiten dat het ABC, anything but Chardonnay, voor ons niet opgaat.

Nog een derde wijntje en waarom dan geen uit Duitsland? Akkoord, ik krijg koude rillingen bij een naam als, Schmittiges Grauschieffen 2006, maar de Rieslingdruif bewijst zichzelf hier nog maar eens. Met kreeft, krab of langoustines op de menu misstaat deze wijn niet in het glas. 9 € per fles moet kunnen als je kreeft serveert, maar als drinkwijn net dat tikkeltje te duur.

Wijn

Maandag mijn resultaten gaan halen op school en weet je wat? Ik had zo maar eventjes 86% gescoord. Vieren met een glaasje wijn was ook geen enkel probleem want de module "basiskennis wijn" is maandag ook begonnen. Dit wil dus vooral zeggen dat je je op dinsdag aan een wijntip mag verwachten.

Tijdens de eerste les mocht iedereen zich voorstellen en dat ging ongeveer zo:

Ik ben "Sid Frisjes", werk bij die firma en drink graag een glaasje wijn bij het eten. Ik kom deze cursus uit interesse volgen maar toch ook vooral omdat ik eigenlijk niet zo graag rode wijn drink en ik thuis +/- 125 flessen heb staan die het volgende jaar op moeten.

Verder blijkt dus dat iedereen qua geur en smaak iets anders uit wijn haalt en dat dit een cursus is waar je niet voor kan buizen. Dolletjes.

De eerste fles die we "evalueerden" was een jonge witte wijn. De leraar, die zijn neus naar het glas bracht, ontwaarde een fruitig boeket en verwees ondermeer naar appeltjes en peren. Gevolg, 3/4 van de klas rook appeltjes en peren. Ondergetekende riep iets van perzik maar dat haalde de rest er niet uit. Het flesje wijn werd ook in een boekje besproken (de 300 beste wijnen onder 10 of 20 euro) en waar verwees het panel bestaande uit kenners naar denk je? Juist ja, perzikken. Sid Frisjes 1, de rest van de klas 0.

Ik weet ondertussen ook dat je witte wijn kan beoordelen op zoet en zuur en rode wijn op zoet, zuur en bitter. Qua kleur dien je bij je rode wijn naar de rand van het glas te zien en naargelang het rood daar een blauwige of geel / bruinige schijn heeft is het een jonge of oude wijn. Nogmaals, het is maar een basiscursus wijnproeven maar voor een leek uitermate leerzaam. Als we op het tempo van maandag verder gaan zal ik na deze lessenreeks mathematisch gezien 90 verschillende wijnen geproefd hebben en er minstens 15 hebben aanbevolen. Wie zegt er nu nog dat de avondschool saai is?