Smartmat goes Veggie

Een nieuw jaar - de eerste maand is jandorie de helft reeds gepasseerd - dat gaat bij een pak mensen gepaard met goede, al dan niet haalbare voornemens. Kijk naar mij - 10 kilo afvallen - wie gelooft zoiets nu? Onder het motto ‘gezonder, bewuster leven’ scoort het voornemen om ‘minder tot geen vlees’ te eten de laatste jaren trouwens ook bijzonder goed. Nee, die nieuwbakken vegetariërs, ik zou ze de kost niet willen geven zelfs al is het enkel met groenten en vleesvervangers.

 

Nobel voornemen, eensklaps vegetarisch gaan eten, maar alles behalve een lachertje. Een aanzienlijk deel van die goede voornemens wordt na amper drie maanden gestaakt en de verleiding daartoe schuilt in een klein hoekje. Tot u spreekt een overtuigd alleseter, maar dan wel eentje die thuis vaker vegetarisch dan vlees eet. De kerk in het midden houden heet dat. Een gouden tip? Eet gevarieerd vegetarisch! En mag ik u in dat opzicht trouwens de nieuwe, vegetarische optie van Smartmat aanbevelen?
 

Het Smartmat Veggie kookpakket

Het vegetarische proefpakket dat ik op een druilerige maandagavond in december van Smartmat kreeg toegestuurd kwam met een begeleidend schrijven van initiatiefnemer Anders Asarby. De oprichter, die net als een flink deel van zijn medewerkers een overtuigd vegetariër is, die was maar wat blij met de nieuwe vleesvrije toevoeging aan hun reeds bestaande aanbod. Een volle boodschappentas afgeleverd aan je voordeur, makkelijker kan haast niet.

 

Blij als een kind in een speelgoedwinkel keerde ik de goed gevulde boodschappentas binnenstebuiten. Dat de inhoud weinig verrassend was, dat lag allicht aan het feit dat er ten huize Coolinary met de regelmaat van de klok biologisch gewinkeld wordt. Veel reeds bekende merken dus. De opgelegde weekmenu daarentegen, die wist dan weer wel te verrassen!

Het Smarmat Veggie Kookpakket

Met al het lekkers dat op bovenstaande foto te zien is, toverden wij volgende drie gerechten op tafel. Op dinsdag aten we een 'Halloumisalade met huisgemaakte humus' iets wat we ook zonder Smartmat uit onze hoge hoed zouden toveren. Kikkererwten, halloumi, bulgur... slecht kan dat natuurlijk nooit zijn.

 

Woensdag was het de beurt aan 'Romige gnocchi met wortelgroenten en bruine champignons'. Een instant reminder dat we thuis te weinig gnocchi eten, want dat is 'lè-kker'. Ik zou al snel voor de veilige keuze gaan met een tomaten- of kaassausje, maar die licht knapperige wortelperterselie, die deed het perfect.

 

Op donderdag kregen we een 'Tacotaart met guacamole en lollo rosso' voor de kiezen. Op vrijdag trouwens ook want 1 van de drie gerechten is voorzien op een dubbele portie. Boekweitmeel, dat is toch altijd een klein beetje wennen. Allicht lag het aan mij - of mijn bereiding - maar op donderdag vond ik de bodem van de tacotaart een tikkeltje droog. Een mening die trouwens gedeeld werd door mijn disgenoot.  Op vrijdag niets van dat alles. De tacotaart heeft de oven niet meer gezien. Koud bij het ontbijt, en als snack om het weekend in te zetten. Zalig!

Het Smartmat Veggie kookpakket.

 

Of je nu kiest voor het veggie menu (65 €, 4dagen - 2 personen), een quick en easy menu (89 € 4 dagen - 4 personen),  het 5 dagen menu (109 €, 5 dagen), een 3 dagen menu (75 €, 4 personen) of het 2 personen menu (65 €, 4 dagen), Smartmat is zoveel meer dan een 'boodschappen aan huis dienst'.  Smartmat werkt inspirerend, maakt voor u de juiste keuzes op vlak van aankopen en werkt bovendien tijdbesparend omdat je niet zelf nog naar de winkel moet hollen.

 

Dat laatste is allicht de reden waarom ik uiteindelijk geen abonnement (wekelijks of tweewekelijks) neem. Ik hol graag naar de winkel. Misschien moeten we thuis maar eens de rekening maken. Kijken of we niet teveel of te duur inkopen en alsnog overstag gaan. Kijk, als dat geen goed voornemen is.

De Weerelt, vegetarisch alternatief

Omdat ze niet direct een keuze kon maken uit het aanbod vis en vlees besloot vriendin bij een recent bezoek aan De Weerelt in Turnhout vol te gaan voor vegetarische alternatieven. Makreel noch slibtongetjes dus - mijn keuze du jour - maar groentjes en meer van dat lekkers. Of ze ook effectief vegetarisch was wou men weten, dan zou men daar rekening mee houden bij het wachthapje. Alerte bediening, dat is altijd fijn, al was een aanpassing voor ons niet direct aan de orde.

Ik had een beetje schrik voor haar voorgerechtje, 'humus met gegrilde aubergines, gemarineerde artisjok en butternut pompoen' en wel omdat humus al eens 'zwaar op de maag' wil liggen. Niets van dat alles, deze was zo luchtig als een passerend zomers wolkje bij heldere hemel. Mooi gepresenteerd en lekker in combinatie met de aubergine en artisjok. Dat het stil was aan de overkant van de tafel.

De Weerelt - Humus met gegrilde aubergines, artisjok, butternut

Ook met het vegetarische hoofdgerecht, de 'gestoofde paksoi met risotto, oesterzwammen en bouillon van verse tuinkruiden' haalde Ann opnieuw een winnertje in huis. Dat het makkelijk is je als restaurant te beperken tot een pasta met groenten en een slaatje als vegetarisch alternatief. Pak je het echter met net dat tikkeltje meer beroepseer aan zoals hier in De Weerelt, dan gaan zelfs niet vegetariers overstag. Extra punten!

De Weerelt - Gestoofde paksoi met risotto, oesterzwammen ...

De Weerelt
Warandestraat 17-19
info@deweerelt.be
T - 014/72 48 65

Ge gaat ze toch geen vlees doen eten!

Dagen zonder Vlees, hoe zit het daarmee? Wel, vandaag verscheen er een flard tekst van mij op de website van De Standaard. Blog, opinie of zelfs column - geef het beestje maar een naam - ondergetekende mocht zijn licht laten schijnen over het fenomeen 'bewust eten'.  Ik, de vleesgeworden koning van de culinaire onzin, gevraagd voor een stukje in De Standaard. Krijg nu wat!

Het lichtend pad van een notoir viesneus die alleseter wordt om vervolgens relatief bewust (zie oktober 2006) om te gaan met eten... dat zou me een stuk verder brengen dan de luttele 400 woorden die ik ter mijner beschikking kreeg. Die laatste stap, en meerbepaald de invloed van de schoonfamilie, dat moest lukken. Dat er bitter weinig ruimte zou zijn voor anekdotes mocht ook geen probleem zijn, daar heb ik coolinary immers voor. Iemand weten waar de termen 'macrochaotisch' en de 'eetpolitie' vandaan komen?

* De eerste keer dat ik macrobiotisch at - uiteraard wou ik dat 'eens' proberen - hoe kan ik, en bij uitbreiding de ganse schoonfamilie, die ervaring vergeten. Met lange tanden begon ik onder het toeziend oog van vriendin en schoonmoeder een gevecht met een stuk seitan of tempé. "Of het lekker was?" vroegen ze nog, alsof mijn mimiek geen boekdelen sprak. "Niet te vreten" dacht ik bij mezelf, maar vooral niets laten merken. Bleek net nu, op het opperste moment van culinaire beïnvloeding, dat stuk nepvlees zijn versheidsdatum ruim voorbij. De introductie van de term 'macrochaotisch' was een feit!

* Mensen met een overtuiging - een missie zo u wil - die durven al eens doordrammerig zijn en daar moet je voorzichtig mee zijn. Als je je schoonmoeder dan toch de bijnaam 'eetpolitie' wil toedichten, dan moet je niet alleen van goede komaf zijn, dan moet je je moment ook verdraaid goed weten kiezen. Succes over de ganse lijn, de lachers op mijn hand en met Lucia kan ik gelukkig nog altijd door één deur.

En Dagen zonder Vlees, hoe zat het daar nu echt mee? Een reeks starten met twee rode kruisjes, dat is niet echt netjes. 't Is dat ik in Bologna ragù zat te eten en me van geen kwaad bewust was. Een ander kruisje is te wijten aan een barbecue die ik heb gedaan. Zelf niet gegeten, maar als je voor 10 man staat te grillen, dan kan je maar beter een kruisje zetten. Het laatste kruisje dank ik aan een steengrillsessie bij een collega. Eén keer bewust in de fout gaan, dat valt nog mee denk ik dan.

Een frituurbezoekje, geen probleem. Kaaskroketten in plaats van bitterballen en hup! Dat het aanbod veggie snacks hier betreurend beperkt is, daar ben ik wel van geschrokken. Op restaurant dan maar! Huisgemaakte kaaskroketten, waarom niet. Ik gok dat ik tegen eind maart kan zeggen waar je de lekkerste kaaskroketten van het land koopt!

Als ik nog even de betreurde Heath Ledger, of liever de door hem met glans vertolkte 'Joker', mag quoten:"Why so serious?". Ja, ik vind dat jammer dat er niet meer foodbloggers op de 'Dagen zonder Vlees' kar springen - het kan nog hoor vriendjes - maar wat doe je daaraan? Dat van dat prekerig gedrag was een grapje, omdat ik weet dat dit niets uithaalt. En omdat je met grapjes, hoe flauw ook, heel af en toe toch meer bereikt dan je denkt.

* Vriendin ziek? Dan krijgt die gegarandeerd een "dan moet je meer vlees eten" op haar bord. De flauwe plezante, zo ben ik dan ook wel.

Dagen zonder vlees, ik doe mee!

Ik ben wel fan van de kinderboerderij. Beestjes op maat van kleine kindjes, dat maakt het aaien net dat ietsiepietsie makkelijker. Lammetjes, varkentjes en kalfjes, hun respectievelijke ouders maar ook kippen, kalkoenen, kwartels, konijntjes, herten... dat loopt daar allemaal vreedzaam in het rond.

Kinderboerderij als rode draad of gewoon het trieste feit dat ik als foodie die beesten ook allemaal al een keertje (en meer) naar binnen heb gewerkt. En dan zwijg ik makkelijkheidshalve nog over de meer exotische kangoeroe, struisvogel en de volledige cast van Finding Nemo die hetzelfde lot ondergingen. Tot zover het confronterende gruwelnieuws!

Volgende week is het niet alleen carnaval, woensdag gaat ook de vastenperiode in. Dat carnaval verbonden is aan deze vastenperiode kon je bij de wederhelft reeds lezen doch dat terzijde. Vasten dus en dit jaar neem ik als foodie en foodblogger mijn verantwoordelijkheid en doe ik mee aan Dagen Zonder Vlees, het initiatief van de 24-jarige Alexia Leysen.

Dagen zonder Vlees!

Veertig dagen bewust minder vlees, vis en gevogelte eten, dat mag geen probleem zijn. Als inleiding mag ik dan wel een hele bonte beestenboel hebben opgesomd, eigenlijk wordt hier niet overdreven veel vlees gegeten. "Een paar keer per jaar maar" zei ik onlangs nog tegen de slager van mijn barbecueteam, maar klopt dat wel? Via de teller van Dagen zonder Vlees ga ik het eens in de gaten houden!

Zelf meedoen is simpel, gewoon inschrijven via de website en vanaf 13 februari tot 30 maart je eigen Dagen zonder Vlees registreren. 't Is dat ik niet al te vaak receptjes post, maar tot eind maart zullen ze louter van vegetarische aard zijn. Misschien moeten collega (food)bloggers dat initiatief ook maar eens volgen want uiteindelijk, wat zijn 40 dagen! Een nieuwe bewustwording omtrent gezonde voeding krijg je er gratis bij.

En kijk, ik heb me niet alleen ingeschreven, ik heb op Dagen zonder Vlees ook de groep 'Belgian Bloggers' aangemaakt zodat de onlinevriendjes gezellig mee gezond komen doen! Wie doet best?

Smaakmeester Alain Indria - Lombardia

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

In de Lombardenvest is er geen ontkomen aan Lombardia, een restaurant dat sinds jaar en dag gekend staat voor zijn toegankelijke vegetarische keuken. Werp je voor de eerste keer een blik op het interieur van Lombardia, eentje waar chaos regeert, dan bestaat de kans dat een acuut geval van drempelvrees je overvalt. Er niet aan toegeven is de boodschap. Treed binnen in de even eigenzinnige als wondere wereld van Alain Indria.

Alain Indria loves his veggies

Het was Odette Bus, de moeder van Alain die Lombardia in 1972 opstartte. Niet als restaurant, maar als natuurvoedingswinkel. De overgang naar het restaurant is er geleidelijk aan gekomen toen Alain na een succesvolle windsurfcarrière mee in de zaak stapte. Zo verdween er een eerste rek in de winkel en kwamen er vier tafeltjes in de plaats. Het zouden zeker niet de laatsten zijn en zo kwam de focus steeds meer op biologisch eten en drinken te liggen, iets wat in de jaren '80 en '90 trouwens lang niet zo evident is als dat nu is. "I used to eat lentils before they were cool", zeg ik tegen altijd tegen de artiesten waarvoor ik kook.

Het is zijn natuurlijke, gezonde opvoeding die mee aan de basis ligt van de kookkunsten van onze smaakmeester. In tegenstelling tot zijn grootvader die ooit nog voor de Koning der Belgen kookte, is Alain geen kok. Wel weet hij als geen ander om eerlijke producten en bijzondere smaken te combineren. Als de Wall Street Journal in een artikel in 2006 Lombardia als Antwerpse smaakmaker aanprijst, gaat de bal helemaal aan het rollen. De geboorte van een legende!



Amazing Alain Indria



Ze zijn ondertussen met velen, de adepten van Indria's vegetarische maaltijden en uitgebalanceerde vruchtensappen. Het gevarieerde publiek gaat van locals die er 's ochtends van een ontbijt of gemberthee komen genieten over toevallige passanten en toeristen tot bekende Antwerpse gezichten.Alex Agnew, Eline De Munck, Admiral Freebee... de kans bestaat dat je ze in Lombardia tegen het lijf loopt. Astrid Bryan en 'haren John' zweren bij een Ginger Tea bij het ontbijt en dan zijn er nog de wereldsterren. Sting, Anne Clark, Sigur Rós, Moby... allemaal weten ze de keuken van Lombardia te appreciëren Met deze laatste heeft hij na verschillende ontmoetingen zelfs een vriendschap aangeknoopt.

Alain Indria, friend of the stars

Het is een druk bezet man die Alain Indria. Tijdens onze ochtendlijke babbel zal zijn GSM amper stilstaan en ook in de zaak loopt hij van hot naar her. "Een bijkomstigheid als het je voor de wind gaat", lacht hij. Dat is misschien wel het meest typerende aan Alain, zijn glimlach die net als het baasje overuren lijkt te draaien.

De wereld veroveren, iedereen droomt er allicht wel een keertje van, maar met één vegetarisch restaurant in het centrum van Antwerpen zal dat niet direct lukken. Zijn Ginger Tea daarentegen, een gepatenteerde schuimige, warme fruitdrank met toetsen van gember en citrus, lijkt dat wel aardig te lukken. Onomwonden laat Alain weten dat hij mikt op 50 landen. "Een mens moet toch doelen hebben!"

"Ginger Love Tea is net als Lombardia een familieproduct met Antwerpse geschiedenis", zegt Alain. "Moeder is het opperhoofd, mijn vrouw de ijzeren hand en ik het gezicht en de man van de smaken". Een familiebedrijf, dat is iets om trots op te zijn, dat wil je de mensen toch laten weten. Voor die gelegenheid heeft hij dan ook een 'family owned' logo laten ontwerpen dat net als de Belgisch vlag op de Love Box prijkt. Alain Indria, terecht een fier man en Lombardia... Iemand uit de kunstwereld heeft al te kennen gegeven dat ze Lombardia dringend moeten sluiten "because it's a piece of art". Laten we vooral hopen dat het zo'n vaart niet loopt.

Alain Indria, presenting Ginger Love Tea

Vrienden van de Smaak

Stel je voor: een zachte zomeravond, één lange tafel ergens in een veld, tafelgasten van overal en nergens, de zon die langzaam ondergaat en een topchef die in openlucht staat te koken met producten van de lokale boer, die meteen ook maar bij aanschuift... ziedaar de pure essentie van het rondreizende restaurant van de Vrienden van de Smaak. Een concept zo schoon dat ik het bij voorbaat iedereen al had kunnen aanraden. Maar hey, uitnodigingen zijn er om op in te gaan en ook op een zondagmiddag moet er gegeten worden.

Een prachtig blauwe hemel, hier en daar bezoedeld met een fiks dreigende wolk, het lijkt wel een constante bij onze bezoekjes aan het Limburgse. Hoe graag we onze ogen ook de kost hadden willen geven in de prachtige tuin van Kasteelhoeve de Kerchem, we waren maar wat blij dat onze nieuwe Vrienden van de Smaak op het allerlaatste nippertje een locatiewissel naar De Tuin van de Smaak van de Wroeter doorvoerden.

De Serres van De Wroeter

Zo'n tuinbouwcentrum, dat valt wonderwel om te vormen tot ontvangstruimte voor een stel foodies met honger. Een groentehal, afgeschermd van de aanpalende serre met een pak blauwe veilingbakken, dat werd de plaats waar we van onze aperitiefhapjes mochten genieten. Het eerste hapje dat de revue passeerde was een spiesje met asperge, marshmallow van kervel en crunch van Gandaham, netjes geserveerd in een pot met heerlijk geurende ananassalie.

Asperge, marshmallow van kervel en Gandaham

De eerste spiesjes waren amper achter de kiezen of daar kwamen de lepelhapjes met preskop van varken uit Alken en structuren van mosterd op de proppen. Zoals dat gaat in een gezelschap van foodies klikten de spiegelreflexcamera's dat het een lieve lust was. Zo'n uitnodiging, dat moet je natuurlijk wel een beetje verdienen. Twee lepeltjes voor ondergetekende was voldoende, er zou namelijk nog lekkers volgen. 

Preskop (van varken uit Alken)

Tartaar en crème van lokaal geteelde asperges (Kinrooi), volop in het seizoen is er niets dat zo juist smaakt. En asperges, dat is zo één van die dingen waarvan het een eeuwigheid geduurd heeft voor ik dat lustte. Maar laat nu vooral komen dat witte goud.

Eitje gevuld met asperge uit Kinrooi

Na de hapjes gingen we de boer op. De wild om zich heen razende hagelbui had andere oorden opgezocht wat ons de kans gaf om onder begeleiding het domein van De Wroeter te verkennen. Het lekkers groeit hier trouwens niet enkel in serres, ook in openlucht wordt er geteeld dat het een lieve lust is. Daarstraks nog gezegd dat ik perfect in een grootstad zou kunnen wonen, maar den boerenbuiten, dat blijft toch ook iets hebben. 

Boomgaard van De Wroeter

Serres, daar kweekt men niet alleen, daar eet men ook. Jasjes gingen uit, hemdjes werden opengeknoopt en dat 'marcelleke' onder mijn shirt heeft het ook niet lang volgehouden. Helemaal vergeten dat in een serre de temperatuur al eens durft oplopen.

Shared meals, het is maar één van de zaken die  'Vrienden van de Smaak' dat ongedwongen extraatje geven. Terwijl  je zelf een stuk roggebrood (Limburgse rogge) uit de houtoven van de Wroeter afbreekt schept de buurvrouw je een zalige salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei op. Heel relaxed allemaal.

Salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei

Ik had de eer en het genoegen de asperges met gedroogd rundvlees (uit Alken) te mogen serveren. Een snelle blik in het rond leerde me dat een stuk of vijf asperges wel moest lukken. Een beetje vers groen erbij, iedereen content. En niet onbelangrijk, niks gesmost, dankuwel!

Asperges uit Kinrooi met gedroogd rundvlees uit Alken

Daar zitten ze, de stille genieters. Een zeventigtal foodies, verdeeld over twee tafelhelften, netjes op een rijtje. Binnen de kortste keren heerste er een übergezellig ons kent ons gevoel, al is dat met disgenoten als Anniek en Mel nu ook weer niet zo verwonderlijk.

De vrienden van de smaak

Wat je allemaal niet tegenkomt in een serre zeg. Kraakverse sla, wie had dat kunnen denken. Nee, ik was lang niet de enige die er graag met een krop sla ging lopen. Maar we waren te gast en dan doe je zoiets niet. Stel je voor! Klein geheugensteuntje, dringend pluksla planten!

Sla, verser kan niet!

Een bar in een serre, maak dat van overheidswege verplicht en het aantal tuiniers en mensen met groene vingers stijgt exponentieel, dat mag je van mij aannemen. Goed gedronken dat we hebben, jongens toch.

Bubbels als aperitief (Scorpion Zwart Brut / Vliermaal), een frisse witte bij het voorgerecht (Chardonnay Blauw / wijnkasteel Genoels-Elderen), een verrassende rode bij het hoofdgerecht (De Vroege Loonse / wijndomein Cohlenberg, Borgloon) en zoet bij het dessert (Bosbessenwijn / bosbessenkwekerij 'Blueberry Fields, Koersel). 

En met al die alcohol zouden we het non-alcoholische alternatief nog vergeten. Natuurlijk ongefilterd appelsap van Hugo Jacobs uit Sint Truiden en tafelwater, geparfumeerd met roomse kervel en mosterdbloempjes. Dat laatste is er eentje om te onthouden.

De Vroege Loonse - Wijdomein Cohlenberg; Borgloon

Zei er iemand hoofdgerecht? De prijs voor salade van het jaar mag wat mij betreft nu al worden uitgereikt aan Giovani Oosters voor zijn ongemeen goede salade van spinazie en geitenkaas van "De Levende Aarde" (Alken). Fris en kruidig groen, smeuïge geitenkaas en hier en daar een krokant stukje noot. Super!

Salade van spinazie en geitenkaas

Die asperges, ik had dat zo goed gedaan dat ik ook het lamsvlees mocht uitserveren. En iedereen, op één fluffytariër na,  was vol lof van het lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof. Zachter heb ik het nog nooit gegeten. En die worstjes, jongens die worstjes toch. Daar zou ik nu nog van eten ware het niet dat de schotel in geen tijd leeg was. Betrof het hier een voetbalmatch, dat werd er tijdens deze gang gescoord met niet één maar twee wereldgoals. Absolute klasse!

Lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof

Het dessert mochten we zelf in de cuisine à l'improviste oppikken, kwestie van het aanwezige team van Vous lé Vous de nodige en volkomen welverdiende lofbetuigingen te geven. De pannacotta van geitenmelk met een toets van rabarber en hibiscus lieten we ons maar al te graag welgevallen.

Pannacotta van geitenmelk, rabarber, ...

En omdat koffie nog steeds niet echt aan mij besteed is - iemand gaat mij dat moeten leren drinken - werd het thee achteraf en wel lemon, pure vruchtenthee met citroengras en appel. Een koekje erbij, twee of drie misschien, ook dat is genieten.

Lemon thee & China Yunnan Green

Druppelsgewijs liep De Wroeter leeg en niets dan blije gezichten gezien. Niet het minst bij de organisatie voor wie dit de grote vuurproef was. Wat mij betreft hebben De Vrienden van de Smaak er met mij alvast een nieuwe dikke vriend bij. Het rondreizende restaurant doet de volgende maanden onder andere nog Limburg, Merksplas, Oostende, Meensel-Kiezegem, Sint Katelijne Waver en Dranouter aan. Tijdig reserveren kan wel eens de boodschap zijn! In de tussentijd kun je misschien overwegen om in de lokale kringloopwinkel alvast een leuk bord op de kop te tikken. Je gaat het nodig hebben!

Vrienden van de Smaak

Angelo's Groentetuin

Bakken is het nieuwe koken, naaien het nieuwe bakken en tuinieren het nieuwe naaien. Zo gaat dat met trends. Waar is de tijd dat ik als kleine snotter een stukje grond in de tuin mocht beplanten. Het werden bonenstaken, 4 stuks die binnen de kortste keren een pak groter waren dan ikzelf. En dan was er nog de moestuin van bompa waar ik met veel plezier rondhing, al was het maar om in een onbewaakt moment een verse wortel achter de kiezen te slaan, zand en al. Om maar te zeggen dat ik de trend voor was.

Angelo Dorny, de early adopters onder u allicht niet onbekend van de website Vergeten Groenten, staat u nu ook in gedrukte vorm bij met al zijn tuintips. Zijn boek "Angelo's groentetuin, zelf tuinieren was nog nooit zo leuk", uitgegeven bij Davidsfonds Uitgeverij, is een redelijk compleet boek voor de beginnende tuinman/vrouw. Zaaien, verspenen, welke groenten combineren, de minimoestuin, de verschillende seizoenen, een zaai- en oogstkalender... noem maar op. Het komt stuk voor stuk overzichtelijk aan bod, geflankeerd door een resem mooie foto's.

Zelf tuinieren was nog nooit zo leuk

Verschillende groenten van aardappelen tot zeekool, 26 in totaal, worden extra uitgelicht in het boek, samen met de meer populaire kruiden genre tijm, basilicum, munt, dragon en bieslook. En voor de liefhebbers zijn er  nog een tien receptjes voorzien. Zwier je oogst de pan in en koken is het nieuwe tuinieren. De cirkel, zo rond als maar kan zijn. 

Tofu-pita

Heerlijk toch die lentezon. Het frisse windje nemen we er met plezier bij. En terwijl gans Vlaanderen de barbecue voor de eerste keer dit jaar van stal haalt, doen wij eens lekker tegendraads met vegetarische pita's. 

Tofu-pita met veldsla

Nodig:

3 el sesamolie, 250 gr tofu in blokjes van 2 op 2 centimeter, 1 tl madrascurry, 3el mirin, 2 el sojasaus. 

Doen: 

Sesamolie in een braadpan verhitten en de blokjes tofu toevoegen. Gedurende 3 dagen minuten (what was I thinking) laten bakken zonder erin te roeren. De tofublokjes voorzichtig omdraaien en nog drie minuten verder laten bakken. Currypoeder over de blokjes strooien, de mirin en de sojasaus toevoegen en laten sudderen tot de tofu het vocht heeft opgenomen. That's it! Bijzonder smakelijk tussen - hoe kan het ook anders - een pitabroodje met wat veldsla, sjalot, kerstomaat en alfalfa kiemen. Een sausje, voor mij hoeft het voor een keertje zelfs niet. 

Tofu-pita

Naar een recept uit het boek 'Puur & Vegetarisch'.