Alessi wijn - La Signora Eugenia e il passero solitario

Het moet al straf verkeren als je als foodie of designliefhebber thuis niets van het wereldvermaarde Alessi hebt staan. In mijn geval betreft dat een cocktailshaker, een trouwcadeauv voor mijn ouders welke ik mijn moeder enkele jaren geleden afhandig heb gemaakt.

 

Alberto Alessi, de algemeen directeur van het gelijknamige designmerk, kennen de meeste van ons voornamelijk door zijn werk als hoofd van het bedrijf en bijgevolg ook de vele samenwerkingen  met grote designers die hij op poten zette. Wat minder mensen weten, is dat hij daarnaast met veel passie zijn eigen wijn maakt op zijn indrukwekkende Italiaanse landgoed.

 

 

Op zijn wijngaard aan het Lago di Orta in Noord-Italië verbouwt Alberto Alessi drie soorten wijn: een rode wijn (100% Pinot Noir), een witte wijn (100% Chardonnay) en een dessertwijn (Spätläse van 100% overrijpe ‘Petit Manseng’ druiven). De wijnen worden op volledig biologische en bio-dynamische wijze verbouwd. Uitsluitend gemaakt van de allerbeste, onbeschadigde druiven uit de oogst en daarna volledig handmatig verwerkt.

Het resultaat? Een wijn vol geuren en smaken die niet misstaat op de kaart van de betere wijnhandel of horecazaak. Hij streeft er daarbij naar om ‘de beste Bourgogne buiten Frankrijk’ te maken. De eerste flessen La signora Eugenia e il passero solitario van het landgoed Cascina Eugenia 1641 werden afgelopen week in Rotterdam bij verschillende Designshops geproefd en vielen er in de smaak.

Zoals het verwerkingsproces al laat zien, gaat het bij Cascina Eugenia 1641 om de liefde en passie voor het product, niet om handel en massaproductie. De wijnen, in gelimiteerde oplage (in genummerde flessen), zijn verkrijgbaar via geselecteerde wijnhuizen en de betere restaurants. Ook via de website, waar bovendien veel informatie gedocumenteerd is over het landgoed, de wijnoogsten en filosofie, zijn de bijzondere flessen verkrijgbaar.

 

De speciaal ontworpen fles - in feite een recyclebare karaf - is een designproduct van de hand van Alberto, geïnspireerd op een idee van Leonardo da Vinci. De fles kan na het uitschenken worden hergebruikt als karaf en maakt zo een punt tegen de wegwerpcultuur.

Jezelf een karaf cadeau doen, dat kan voor 110 € (Vino Rosso 2009), 160 € (Vino Bianco 2009) en 220 € (Vino Bianco Prodotto Da Uve Stramature 2008). Voor 44 € haal je dan weer een Grappa di Pratolungo in huis, helaas niet in een herbruikbare karaffles.

Cadbury ChocFix - Designer Cookies

Het Engelse chocoladebedrijf Cadbury gaf enkele studenten van de Londense University of Arts de opdracht om hun producten vanuit hun eigen oogpunt zo creatief mogelijk te benaderen. Een kolfje naar de hand van Robert Cooper zo mocht blijken. Zijn ChocFix koekjes – een verwijzing naar de gekende Airfix modelbouw vliegtuigjes – was niet minder dan een schot in de roos.

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

De koekjes bestaan uit holle, met Cadbury chocolade gevulde 'wafer biscuits', waarbij de chocolade de lijm is die het geheel bindt. Geen idee of Astrid Bryan - verschoning, Nuyens - ook deze keer mee leest maar een welgemikte "how cool is that" lijkt me hier wel op zijn plaats.

 

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

Cooper beperkte zich trouwens niet enkel tot vliegtuigjes. Ter vermaak van het kleine grut heeft hij zich ook aan raceauto's, dinosaurussen en paarden gewaagd. Voor ieder wat wils zeg maar.

Robert Cooper - ChocFix Cookies

 

De verpakking, speciaal ontworpen om makkelijk te stapelen in de winkelrekken, maakt trouwens gebruik van AR ofte 'Augmented Reality'. Bekijk het doosje door een smartphone of tablet en je krijgt een 3D versie van het paard, vliegtuig, raceauto of dinosaurus te zien. En dan te bedenken dat het in twee breken van mijn Vitabis om deze stukken vervolgens over elkaar te zagen zowat het zotste was wat ik in mijn jeugdjaren met een koek kon aanvangen. Times they are a changing!

Robert Cooper - ChocFix Cookies

Bon, geen idee of deze koeken ook werkelijk in productie gaan, maar indien dat het geval zou zijn... I want one!

De Padpivot - mijn nieuwe kookboekenstand

Na de aankoop van mijn iPad, nu alweer zo'n jaar of twee geleden, heb ik hier een stukje geschreven hoe dat spel hier het dagelijkse keukenleven probeert te beïnvloeden. Culinaire apps die kookboeken vervangen, die dingen!

We zijn ondertussen twee jaar verder en ik moet vaststellen dat die iPad vooral dienst doet om op vakantie te nemen en om in de zetel mee rond te lummelen. En op de kookboekenstand, daar staat op dit moment een exemplaar Ons Kookboek uit 1943. Vooruitgang, daar moet dat boek niet van weten, al kun je hem net als je flesje ketchup en je bokaal hazelnootpasta tegenwoordig wel personaliseren!

Kookboekenstand - Ons Kookboek 1943

Akkoord, ik ga daar eerlijk in moeten zijn, die iPad heeft wel eens postgevat in die kookboekenstand maar 't een was duidelijk niet voor 't ander gemaakt. Ondertussen heb ik mezelf zo'n padpivot aangeschaft, een 'kookboekenstand 2.0' zeg maar.

 

Geen idee waarom ik daar twee jaar mee gewacht heb eigenlijk. Om te beginnen past mijn tablet daar perfect op, iets wat ideaal is voor pakweg op het keukeneiland. 't Spel is ervoor gemaakt dus hier geen angsten voor metalen bolletjes die voor krassen zorgen. En dankzij dat gebogen onderstelletje kan je die trouwens ook supermakkelijk op je been plaatsen, iets wat ideaal is als je net als ik wel eens in de zetel ligt te lummelen. Winnertje, al zeg ik het zelf!

 

Padpivot

 

Eetbare insecten in een blikje

Als zo'n twee miljard mensen frequent insecten eten, dan kan dat niet zo erg zijn. Akkoord, van de meelwormen die de mensen van Green Kow mij serveerden op Culinaria Pure Street was ik niet direct een grote fan - dat 'plopt' - die krokante krekels liet ik me met plezier welgevallen.

 

En zoals dat gaat met mensen die wel eens enige tijd op 'tinternet' vertoeven, daar komt ge al eens iets tegen. Eetbare insecten bijvoorbeeld. Zeven minimalistisch maar wel prachtig vormgegeven blikjes, elk met een andere inhoud.

 

- Bacon & Cheese Grashoppers

- BBQ Bamboo Worms

- Nori Seaweed Armor Tail Scorpions

- Salted Queen Weaver Ants

- Sour Cream & Onions Dung Beetles

- Wasabi House Crickets

- Giant Waterbug Chili Paste

 

Euhm ja, ongedierte om op te eten dus. Kokhalzen is niet eens zo'n abnormale reactie, maar niets van dat alles. Neen, mijn visakaart kroop spontaan uit zijn goed beveiligde schuilplaats en mijn muisvinger wist blindelings het 'winkelkar' icoontje terug te vinden!

 



 

Eetbare insecten - a Coolinary must have!

Met een glimlach op mijn gezicht was ik al aan leuke pairings aan het denken bij deze alleraardigste hapjes. "Tequila, en wel shitloads", dacht ik bij mezelf toen mijn oog viel op een ontnuchterend zinnetje. Shipping restrictions: We cannot ship this item outside of the U.S.

 

Dik belachelijk! Ik had mijn zinnen al gezet op een portie gezouten Queen Ants voor bij de televisie. Dat mag allemaal van Thailand naar de U.S. versast worden, dat krijgt een hip jasje aangemeten, dat wordt door de Thaise F.D.A (Food & Drug Administration) gecontroleerd en nog een keertje extra door de Amerikaanse evenknie. Maar als zijne Sid Frisjesness een pakketje wil bestellen mag het de landsgrenzen niet over. Opnieuw, dik belachelijk!

Eetbaar ongedierte - Schorpioen!

Nu zou ik me erbij kunnen neerleggen dat ik nooit ga weten hoeveel schorpioenen er in zo'n blikje zitten maar dat ligt niet direct in mijn aard. Rest me niet anders dan mijn enige Amerikaanse contacten aan te spreken om even mee te werken. Ik heb de keuze uit de Anna Kournikova fanclub of mijn Sierra Madre connecties. Fingers crossed, wordt hopelijk vervolgd!

Steak & Snijplank Inpakpapier!

Ergens heb ik eens horen waaien dat mannen grote kinderen zouden zijn. Geen flauw idee of dat nu een belediging, dan wel een compliment is. Kinderen – ik heb er geen – dat zijn toch die kleine wezentjes die door het dolle heen zijn als ze cadeautjes krijgen, om vervolgens razend enthousiast met het inpakpapier te spelen, niet? Wel, in dat geval kan ik volmondig beamen dat mannen grote kinderen zijn. Ik althans toch!

 

De vrienden van Gift Couture hebben in navolging van het ongelofelijk coole cheeseburger inpakpapier een nieuw Kickstarter projectje gelanceerd, eentje waarover ikzelf onmiddellijk razend enthousiast was. Mag ik u voorstellen, hun ‘steak wrapping paper’, inpakpapier dat er als vlees uitziet dus. En dat is niet alles, ook aan de snijplank hebben ze gedacht! Yep, ook inpakpapier. Geef toe, met zo’n papier in huis ga je je cadeautjes toch niet in de winkel laten inpakken? Ik zie de boeken al onder de kerstboom liggen.

 

Steak & Snijplank inpakpapier - Gift Couture

De ideeën van Gift Couture, dat doet toch aan de slager denken, ‘daar mag het ook wel een ietsje meer zijn’! Zo van dat ‘vintage’ papier om mijn vlees in te pakken, dat kan er ook nog wel bij. Als het om cadeautjes inpakken gaat, dan moet je je beste beentje voorzetten natuurlijk.


Steak, Snijplank & Vintage inpakpapier

En zoals dat zo vaak het geval is als ik een beetje op de golven van het wereldwijde web aan het surfen ben, dan klik ik op een knopje en heb ik iets gekocht. Bewust! Twintig luttele dollars - dertig met de transportkosten erbij - dat weegt niet op tegen al het leuks dat binnenkort in de brievenbus zit.

 

Een schoon pakketje met daarin twee vellen 'steakpapier', één vel 'snijplankpapier', één vel 'slagerspapier', een slagerskoord, een isimo vleesbakje en een etiket. Nu al razend benieuwd welke cadeautjes voor mezelf ik hiermee ga inpakken!

 

Gift Couture 20 $ inpakset

Als er dit jaar van Secret Santa gedaan wordt, dan kan ik maar beter niet één van mijn groentenminnende vrienden trekken. Dat vegetariërs een schromelijk gebrek aan humor hebben zul je mij niet snel horen zeggen, maar zo'n cadeautje is er misschien net over. Misschien!

 

Gift Couture, het eindresultaat

Nog snel één reden waarom ik de mensen van Gift Couture wel weet te smaken. Ze beloven bij het verzenden van de 'rewards' eind augusts geen enkele fout te maken. In het Engels gaat dat dan zo: "We can assure you there won't be any missteaks". My kind of people!

Een handige klopper

Nee, een klopper had ik niet direct nodig, aan eentje heeft een mens doorgaans genoeg. En toch heb ik er twee! Een gewone klopper met daarin zo'n soortement geweven bol waarin dan weer een keramisch balletje huist. "Voor extra luchtigheid in uw bereidingen te kloppen mijnheer!" Tararaboem! Als ik serieus van jetje geef mag ik al blij zijn dat het binnenste balletje niet gelijk zot ergens de keuken in vliegt. De tweede is er eentje van kunststof, gewoon omdat het getik, vooral als ik niet zelf aan het kloppen ben, me wel eens danig op de heupen durft werken. Direct ook de reden waarom een wandklok in ons huis een 'nono' is.

 

Zit ik op een derde klopper te wachten? Niet direct, al kan het ontwerp van de Chinees Ivan Zhang hier wel op enig applaus rekenen. Zijn verdienste? Een ronde uitsparing in de klopper, ideaal om 'lacrosse' mee te spelen als dat keramische balletje van één van mijn kloppers zijn eigen weg zoekt. Niet dat dit de bedoeling is van die uitsparing natuurlijk.

 

 

Whisk / Egg Separator - Ivan Zhang

Eieren scheiden, dat heb ik er thuis met de paplepel ingekregen. Zodra er bij kleine 'Sid Frisjes' het besef was dat ik die eieren niet per sé in mijn mond diende te steken mocht ik in de keuken meehelpen. Potten en pannen uitlikken - de laatste fase - maar ook eieren scheiden. Een tas, een ei en een gezonde tik, meer is er niet nodig om twee halve eischalen te bekomen waarmee je het proces van het eischeiden in gang kunt zetten. En ik wil daar als bij toeval redelijk goed in zijn.

Blijkt nu dat niet iedereen die gave is gegeven. Vandaar deze handige klopper waarbij de uitsparing dienst doet om de eidooier van het eiwit te scheiden. Vanop een kilometer afstand zie ik natuurlijk dat dit een kliederboel van jewelste wordt maar toch, schoon ontwerp. Eieren scheiden zoals Jamie Oliver blijft ook een optie, gewoon, in de pollekes. Al loop je dan wel het risico die peperdure manicure om zeep te helpen. Dat doet me eraan denken dat ik nog een afspraak heb!



Whisk / Egg Separator - Ivan Zhang

Slingshot Tea Cup

Hier ten huize Coolinary zitten we met een levensgroot probleem. Het is te zeggen, ik zit met een levensgroot probleem, voor mevrouw Frisjes is er namelijk geen vuiltje aan de lucht. Dat zit zo! Iemand hier thuis drinkt graag sloten thee en ziet er geen graten in dat theezakje gewoon in de tas te laten zitten. Makkelijk zat, geen geklieder en de thee die smaakt haar allicht nog dat tikkeltje sterker. En het probleem?

Fast forward naar het moment (later die avond / de volgende ochtend) dat ik de afwasmachine vul. Niet zelden staan daar één of meerdere kopjes met een klets koude thee en een doorweekt zakje dat mij stiekem aangaapt alsof het "en dat moogt gij nu opruimen makker" wil zeggen. Thee wegkieperen, geen probleem, maar ik krijg kriebels bij de gedachte dat ik die ellendige theetampon in mijn hand moet nemen - geen vlekken op het aanrecht - om vervolgens weg te flikkeren. De kleine ongemakkken in 's mens leven. Mooi toch!

Onlangs in het web bij wijze van ludiek protest een tas gekocht met zo'n gedrukt theezakje erop. Ze was er blij mee. Meer zelfs, de boodschap was aangekomen. Alleen ergert die tas mij nu geweldig, niet alleen omdat die gewoon lelijk is, ik denk altijd dat er een echt theezakje in hangt. Macht der gewoonte! Enige resterende optie om de huisvrede te bewaren is om mezelf zo'n bijzonder mooi gestyleerde 'Slingshot Tea Cup' aan te schaffen.

Slingshot Tea Cup

De Slingshot Tea Cup dames en heren. Dat er niet eerder iemand op dit geniale staaltje vormgeving is gekomen. Gedaan met die ellendige plastic tangetjes van Lipton of de truk met de theelepel waarna dat zakje uiteindelijk barst en je ganse tas onder de theeblaadjes zit.  Je thee de gewenste tijd infuseren, het touwtje als een katapult voorzichtig naar achter trekken om zodoende het zakje 'uit te wringen' en voila, klaar! Als dit geen must have is, dan weet ik het ook niet meer!

Slingshot Tea Cup

Beste mensen van Yanko Design, dat heeft u prachtig gedaan. Niets dat de jonge man sneller doet bijdraaien dan een vernuftig hebbedingetje. De inwoners van Huize Coolinary danken u bij deze oprecht.

Culinaire verlichting

Culinaire verlichting, als ik dat herlees klinkt het alsof ik - jawel, flauwe woordspeling - het licht gezien heb, mezelf een nieuwe vorm van culinaire bewustwording heb aangemeten. Niets van dat alles! Kerst is nu eenmaal de periode waarin er meer lichtjes aritmisch fonkelen dan goed voor mij is, al dan niet op de tonen van één of andere melige kerstklassieker. Mensen die mij kennen kunnen beamen dat ik daar een beetje ambetant van wordt. Mezelf op iets anders focussen is dan vaak een goed idee. Jeeves, een onderwerp en snel!

Sinds een week of twee hebben we spotjes in onze keuken hangen. Na de verbouwingen was dat een beetje blijven hangen en in het donker koken, dat had ook wel iets. Maar licht, jongens wat een gemak. Als ik nu in mijn tengels snijd weet ik tenminste hoe diep het is, of ik een pleister moet nemen dan wel rechtstreeks naar het ziekenhuis mag fietsen. Spotjes dus! Wist je trouwens dat je die, mocht je dat wensen, op kunt leuken met behulp van enkele kopjes en ondertassen?

Kopjes en ondertassen als versiering voor je spotjes



Liefhebbers van de dolkomische reeks 'That Seventies Show' is het allicht niet ontgaan maar ten huize Forman is men licht - opnieuw, echt? - creatief omgesprongen met oude kaasraspen. Die ondingen die met de regelmaat van de klok een stuk vinger weghappen blijken zowaar dienst te doen als lichtarmatuur. Een gaatje in het handvat, meer is er niet nodig om zelf voor de nodige sfeer te zorgen. Tip van de chef, varieer in verschillende maten en gebruik ze als kaarskoker. Ook leuk! Ik zal mijn madam eens een 'how to' laten schrijven. 

Kaasrasp als lichtarmatuur

Zelf niet zo creatief aangelegd? Toch op zoek naar een lamp die je 'foodie zijn' - ahum - uitstraalt? Dan kan je jezelf nog altijd een looklamp van de hand van Anton Naselevets aanschaffen. Geef toe, eigenlijk ziet die er best leuk uit. Zachte kleuren, in de hoogte verstelbaar, mooi vormgegeven en van vampieren ook geen last meer.

Looklamp door Anton Naselevets

Als er iets is waar zo'n moderne kunstig gedraaide spaarlamp weg van heeft, dan is het wel een verse swirl ijs, recht uit de machine. Het was dan ook maar een kwestie van tijd voor er iemand met een ijshoorntje als lichtarmatuur op de proppen kwam. Op het eerste zicht perfect voor een kinderkamer, maar dan moet je het risico er wel bijnemen dat je kroost halsbrekende toeren gaat uithalen om aan die bollen te likken.

Hoorntjeslampen

Sergiology, het boek!

Boekenbeurs, vorig jaar. De verzamelde pers werd opgetrommeld voor een aankondiging door de heren Sergio Herman en Tony Le Duc. Een dag later schreef ik dit stukje op Coolinary, waaruit mocht blijken dat Sergiology niet zomaar het zoveelste boek uit de catalogus van Minestrone zou worden. Dik 7 maanden later was het boek er dat, we moeten daar eerlijk in zijn, de verwachtingen voor het volle pond waar maakt.

Sergiology, boxcover

Een dikke twee maanden ligt Sergiology hier nu in de living, veilig opgeborgen maar wel binnen handbereik. Het kunstboek is er geen om in één ruk uit te lezen, al zou dat wel kunnen. De flarden tekst zijn beperkt tot een essentieel minimum en de recepten en foto's zorgen ervoor dat je in geen tijd door de 400 pagina's tellende kanjer door bent. En toch is dat niet de bedoeling!

Het begin allemaal bij de zwart linnen luxebox die als ware het een oesterschelp een pracht van een parel herbergt. Het ceremonieel openen van deze box gaat trouwens net zo als bij een oester. Met de nodige voorzichtigheid en liefde tast je de robuuste schelp af op zoek naar de zwakke plek. Openen is vervolgens een formaliteit waarna de box zijn eerste geheim prijsgeeft in de vorm van een stempel met het nummer van jouw exemplaar. 1977 in mijn geval. Geboortejaar, sterftejaar van Elvis, jaar van de punk... noem maar op!

Nummer 1977

De flarden tekst in het boek mogen dan beperkt zijn, er is meer dan het oog ziet en daarvoor dient het meegeleverde audio device met afbeelding van Sergio Herman die je op indringende wijze aankijkt. "Let nou op jongen, hier spreken mijn helden" lijken zijn ogen te zeggen. Op verschillende pagina's van het boek staat een icoontje dat verwijst naar het audio device. Geef het paginanummer in en je krijgt de meester zelve te horen. Of Ellemieke, zijn vrouw, of één van zijn inspiratiebronnen. Uitgebreide achtergrondinformatie zoals je dat in een museum bij een kunstwerk krijgt. 

Het fameuze audio device

De man achter de mythe, zijn inspiratiebronnen, datgene wat hem drijft. En mocht dat niet voldoende zijn, dan krijg je ook nog eens 53 unieke creaties van Sergio voor de kiezen, volledig recept incluis. Om van de aanvullende basisrecepten, verklarende woordenlijst en prachtige foto's van Tony Le Duc en Stephan Vanfleteren nog maar te zwijgen. Nee, Sergiology is geen boek om snel te doorbladeren. Het is er eentje om met bewondering naar te kijken, aandachtig naar te luisteren of gewoon, om van te genieten.

Kijken, luisteren, genieten

Tot zover de goed nieuws show. Wie via de website inlogt zal merken dat er van de 2000 exemplaren nog amper 100 over zijn. Snel zijn is de boodschap, of dacht u hier vrolijk bij mij thuis te komen genieten?

USA (Foodie)trip / United Skillets of America

Geen idee hoe die dingen juist gaan maar eind mei vertek ik voor 2 weken naar de Westkust van Amerika. San Diego, Palm Springs, Las Vegas, Los Angeles en tussendoor een trits woesternijen en natuurfenomenen - denk Grand Canyon, Death Valley, Horseshoe Bend, Joshua Tree National Park, Sequoia National Forest - die deze steden met elkaar verbinden. Mits tijd op overschot, iets wat ik trouwens ten zeerste betwijfel, breien we er nog een kort bezoek aan Tijuana aan. Tequila, je weet wel.

Of het ook een foodietrip wordt is voorlopig nog een vraagteken. Met een overvloed aan fastfoodzaken genre Taco Bell, Wendy's, KFC en diens meer lijkt een 'one way ticket to obesitas' alvast niet uitgesloten. Tips zijn trouwens altijd welkom en dan doel ik niet op de goedkoopste chirurg in Los Angeles voor een liposuctie. Goeie restaurants, farmers markets, foodie must visits, (cocktail)bars... die dingen.

En nu het toch over de States gaat, iemand een ideetje wat een skillet is? Wel, ik zal het u zeggen. Een skillet is een gietijzeren pan, iets wat in de barbecuemiddens waarin ik wel eens durf te vertoeven redelijk populair is. En kijk eens wat Alisa Toninato op een zonnige dag zomaar uit haar mouw schudde? 'Skillets' in de vorm van elke Noord Amerikaanse staat. Mits wat puzzelwerk levert dat volgend aardig plaatje op. Een zwaar staaltje kookkunst, neem dat gerust van mij aan.

United Skillets of America by Alisa Toninato

Amerikaans en patriotisch ingesteld? Via American States Skillets kan je jezelf zo'n hebbeding aanschaffen mocht je er zo'n 3 à 400 dollar voor veil hebben. Een kleine tip in het 'Amerikaanders' voor  de yanks die nu bij toeval op coolinary terecht komen: "Stay away from the East Coast states, their shape doesn't cook for shit. It's Texas you wanna be cooking with. Wyoming, Colorado and Utah will do as well". Graag gedaan.

Alain Ducasse bezoekt '25 jaar Studio Pieter Stockmans'

Wit, blauw en wat grijstinten, het vormt het sobere decor waarin ik mijn culinair gerelateerde blogs kwijt kan. Mensen met kennis van zaken hadden ongetwijfeld reeds lang door dat ik bij de keuze voor deze stijlvolle kleurencombinatie meer dan lichtjes geïnspireerd werd door het werk van keramist Pieter Stockmans. Als het op keramiek aankomt is Stockmans’ kenmerkende oeuvre tot ver buiten de landsgrenzen bekend. Zijn ‘Studio Pieter Stockmans’ blaast dit jaar 25 kaarsjes uit en dat wordt gevierd met schoon volk. In navolging van Sergio Herman in 2010 en Hans van Wolde in 2011 zal niemand minder dan Alain Ducasse op 26 maart present tekenen op de ‘Stockmansblauwe dagen’.

De keuze voor de Franse meesterkok – wereldwijd goed voor 28 restaurants en 20 Michelinsterren – is gezien de nauwe samenwerking met de Studio trouwens niet geheel verwonderlijk. Ter gelegenheid van het huwelijk van Prins Albert van Monaco met Charlène Wittstock ontwierp Pieter Stockmans in opdracht van Ducasse een exclusief bord voor diens hoofdgerecht. De Studio levert dan weer sinds 2005 serviesgoed aan zijn driesterrenrestaurant Louis XV in het Hôtel de Paris in Monaco.

Alain Ducasse

De komst van Alain Ducasse naar de Studio Pieter Stockmans bestaat uit een drieluik, als ware het een kunstwerk. Zo zal de chef tijdens het forum (14u tot 15.30 h) zichzelf en zijn filosofie over koken toelichten alsook vragen beantwoorden van het publiek. Deelname aan het forum is 10 € (slechts 5 € voor studenten). Na het forum zullen zowel Pieter Stockmans als Alain Ducasse hun boeken signeren.

Van 16.30h tot 18 uur is er een feestelijke receptie in aanwezigheid met Alain Ducasse. De jonge tweesterrenchef Thierry Theys, een voormalig poulain van Ducasse, staat in voor de geserveerde hapjes. De culinaire hoogstandjes worden begeleid door Belgische schuimwijn en iedere bezoeker ontvangt een door Stockmans ontworpen porseleinen champagneglas. Deelname aan de receptie bedraagt 95 €.

En dan is er nog het exclusieve diner – slechts 50 plaatsen beschikbaar – met een door Thierry Theys (Nuance**, Njam) samengestelde menu. Alain Ducasse, vergezeld van een meesterpatissier, neemt het dessert voor zijn rekening. Inschrijven kan via de website van Pieter Stockmans. De Studio kunt u vinden op de C-Mine te Genk, net als Sid Frisjes trouwens gedurende het forum en de receptie.

Coole bordjes van Boguslaw Sliwinski

Geen idee of volgende bordjes ontworpen zijn om ons even te doen nadenken over de ontelbare kilometers die worden afgelegd alvorens ze op ons bord belanden, dan wel om de kleinste eters onder ons een groot plezier te doen. Feit is wel dat deze borden mucho cool zijn.

't Is dat er hier geen koters op het erf rondlopen, anders had señor Visa vast en zeker een keertje van jetje mogen geven.  Boguslaw Sliwinski is de naam van de ontwerper. Mochten er ten huize coolinary ooit aan gezinsuitbreiding gedaan worden, dan beloven wij plechtig onze eerstgeborene niet Boguslaw te noemen. Kan je die naam bij de pronostiek alvast schrappen.



Coole bordjes © Boguslaw Sliwinski



Rebranding - Less is more!

Antepro, een Turks multimediaal designers collectief heeft een tijdje terug eens een poging ondernomen om producten van enkele gekende merken te strippen tot de essentie. Weg tierlantijntjes, weg kleur... minimalisme troef zeg maar! Voor wie er aan zou twijfelen hieronder enkele foto's waaruit mag blijken dat het resultaat er wel degelijk mag zijn.

Nutella - de basis

Tabasco - de basis



Guinness - de basis



Die 'stripped down' Nutella vind ik geweldig. De naam van het merk, en een hele pot jummie hazelnootpasta. Dat zou verkopen als zoete broodjes. Zoete broodjes zeg ik u. Wat de Tabasco en de Guinness betreft gaat mijn voorkeur dan weer uit naar het op één na laatste design. In het geval van de Guinness mag de harp nog wel geschrapt worden.

Mijn patattenscheller!

Nadat vriendin een grondige herstructurering van de kast in de living doorvoerde bleek net dat ene object, een unieke 'patattenscheller' van de hand van de kunstenaar Antoine Van Loocke, onvindbaar. Paniek en geen beetje ook, dat is maar logisch. Het mes met Masur berken handvat en lemmet van koolstofstaal was immers een cadeautje van Antoine Van Loocke na mijn bezoekje bij hem thuis. Vriendin werd erbij gehaald, de kast binnenstebuiten gedraaid en het mes gevonden. Crisis afgewend!

Patattenscheller - Masur berk / Koolstofstaal

Zo'n patattenscheller smeekt natuurlijk om gebruikt te worden, om te doen waarvoor het gemaakt is. Snijden jandorie! Het mes is er allicht klaar voor, ik nog net niet. Te schoon! In afwachting van de ingebruikname krijgt het een veilig plaatsje in huis. Tot de volgende herstructurering allicht.

Wist je dat een 'Van Loocke' trouwens met een handleiding komt? Voor de liefhebbers wil ik met alle graagte de Nederlandstalige versie even meegeven:

"Uw Patattenscheller vergt een eenvoudig onderhoud, na gebruik reinigen in warm water met zeep, spoelen en drogen. Na verloop van tijd zal het lemmet een donkergrijze kleur krijgen, deze natuurlijke patina kan desgewenst verwijderd worden met snelreiniger voor metaal. Indien nodig het heft opfrissen met een beetje keukenolie. Vaatwas, schuurspons, bleekwater en staalwol zijn uit den boze. Zij doden de ziel van uw Food Processor." Ook schoon!

Sastrugi - Wout Bru in mijn keuken

Zelfs al worden de kerstcadeaus vooraf aangekondigd en gaat het verrassingseffect bijgevolg een beetje verloren, het neemt niet weg dat ze altijd meer dan welkom zijn. Het was dan ook met een glimlach die strekte van oor tot oor dat ik de deur voor overbuurvrouw Linda opende toen ze vorige week aanbelde met een groot pak in haar handen.

Serax Kerstcadeau

Porselein van Serax dat was geweten, maar uit welke reeks juist? Dat was de grote verrassing. Het werd er noch één uit de 'Geometry' reeks van Peter Goossens, noch eentje uit de 'Set de Sept' reeks van Michel Bras. Achter de rode strik en de verschillende lagen inpakpapier kwam na het betere scheurwerk een cadeaubox met opschrift 'Sastrugi Wout Bru by Neda El-Asmar' piepen.

Sastrugi - Wout Bru - Nedda El-Asmar

Akkoord, ik was een beetje gebrand op een bord uit de 'Geometry' reeks van Goossens. Zo eentje waar we in het Hof van Cleve een alleraardigst stukje haas van mochten proeven. Even zag het er naar uit dat ik die Sastrugi borden niet in mijn hart zou sluiten. Heel even maar hoor! Want wat op het eerste zicht een simpel rond bord leek, blijkt een pareltje met een subtiel off centre bordvlak. Natuurlijk mooi en omgekeerd!

Wout Bru Sastrugi bord

Het toeval wil dat ik een voorgeschiedenis heb met Wout Bru. Dat we beiden 'kempenzonen' zijn is één ding, er was ook die wedstrijd die ik een paar jaar geleden gewonnen had met een privé workshop met Chef  Bru als hoofdprijs. Bru gaf verstek en in de plaats mocht ik een dag in Comme Chez Soi in de keuken gaan staan. Geweldige ervaring - dat kan je hier zien/lezen - maar een haat-liefde relatie was geboren. Dat Wout Bru en zijn team op Culinaria² in geen velden te bespeuren waren net op de dag dat hij voor mij, en    voor velen anderen met mij moest koken, was uiteraard olie op een hete plaat. 

Uit het niets kwam vorige week de wiedergutmachung! De afstand tussen Beerse, het geboortedorp van Bru, en het Coolinary hoofdkwartier in Turnhout is zo beperkt dat deze het makkelijkst in steenworpen uit te drukken is. Aangezien iedereen zowat iedereen kent in de Kempen was het zelfs niet geheel verwonderlijk dat Wout Bru via via plots in onze keuken stond. Wout Bru! In onze keuken!

Een kleinigheidje ging het worden en om het voor beide partijen aangenaam te houden had hij de meeste voorbereidingen al achter de rug. In geen tijd toverde hij een 'eendenbout met krielaardappeltjes, wortelen en vlierbessensaus' op tafel.  Dit alles werd in alle eenvoud op onze fonkelnieuwe borden gepresenteerd, wat wij ons uiteraard lieten welgevallen. 

Eendenbout

Een leuke invalshoek gekruid met een levendige fantasie... de beste ingrediënten voor een doordeweekse avond met een opwarmmaaltijd. Wat plastic zakjes twaalf minuten in kokend water onderdompelen, ik denk niet echt dat we dat nog al te vaak gaan doen. Die prachtige Sastrugi borden gebruiken daarentegen.

Cuisine du Chef - Wout Bru

De kip of het ei?

Wat was er eerst, de kip of het ei? Duh, het ei natuurlijk! Waar zou de kip anders vandaan moeten komen. Of nee, de kip, want die met dat ei leggen. Ja, daar kun je niet alleen kleine bengels een tijdje zoet mee houden, het levert ook mooie kunstwerkjes op. Zoals onderstaande van de Engelse designer Kyle Bean. 



© Kyle Bean



Een stuk of wat eischalen,een eeuwenoud flauw raadseltje en een goeie invalshoek. Meer was er voor de jonge Brit niet nodig om met deze breekbare kip op de proppen te komen. Geweldig denk ik dan.



© Kyle Bean



De werkjes die hij voor het Duitse Cut Magazine maakte mogen er anders ook wel zijn. Onschuldige wapens, gemaakt van verschillende, al dan niet eetbare materialen. Cool genoeg om door de Coolinary radar opgepikt te worden, dat zeg ik! 

© Kyle Bean



De messen van Antoine Van Loocke

Na de lunch bij J.E.F mochten we ons onmiddellijk opmaken voor een nieuwe niet onaardige tijdsbesteding. Terwijl vriendin op de lappen ging met de drummer van The Van Jets, een ex studiegenoot, mocht ik op audiëntie bij Antoine Van Loocke. Van Loocke doet bijzonder knappe dingen met ‘patattenschellers’, en is zo één van die mensen die enorm weet te inspireren. Knifeforging heet dat!

Zijn atelier was  niet direct makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer, maar Antoine zag er geen graten in om me in Gent  op te pikken.  Zo’n afspraak met een onbekende, dat is een beetje als balanceren op een slappe koord en kan in het slechtste geval  serieus tegenvallen. Dat bleek uiteraard niet het geval en in de auto hadden we direct voldoende raakvlakken waarover we flink konden uitweiden.  Gaston en Leo, Mijn Restaurant, In de Wulf, Peter Goossens…  genoeg stof dus voor een goed gesprek.  Dat en messen natuurlijk. Maar dat spreekt voor zich!

© Emma Kentane

Wat wij onwetenden als afval durven aanzien – denk bijvoorbeeld aan verweerd rot hout of verroeste lemmeten - is voor Antoine de basis voor zijn creaties. Zijn inspiratie? Het alom gekende 'molenmesje' met zijn typische vorm.

Verroeste lemmeten

Veel moest ik me niet bij zijn atelier voorstellen had hij me per mail laten weten. Eenmaal ter plaatse baanden we ons via een smal paadje tussen de bomen een weg richting atelier in de achtertuin. Antoine had niet gelogen. Zijn atelier bleek een doorsnee tuinhuis van dertien in een dozijn, waarbij amper één vierde  door het gerief van de kunstenaar werd ingenomen. De andere helft werd geclaimd door een familie spinnen die, afgaand op de rijkelijk aanwezige spinnenwebben, flink wat leden telt. Dit was slechts één van de locaties waar hij aan zijn messen werkte. In de kofferruimte van zijn wagen bleek immers voldoende gerief aanwezig om ook op locatie te prutsen. Zijn woorden.

Eenmaal binnen in de woonkamer werd ik ondergedompeld in de wondere messenwereld van Antoine. Zijn messen – lemmet en heft - spreken fel tot de verbeelding, al was het door de indrukwekkende verscheidenheid van gebruikte materialen. Het rotte, door wormen aangevreten hout en die verroeste lemmeten waren slechts het begin.

Molenmesje, Van Loocke Style

Als je de kunstwerkjes - en dat zijn ze - in je handen krijgt sta je  niet stil bij het 'prutswerk' dat eraan vooraf is gegaan om tot zulks subliem resultaat te komen. De verwondering is te groot. Een heft van krantenpapier en epoxyhars, met nota bene nog leesbare stukjes tekst, daar kan je niet anders dan ontzag voor hebben. Elk ander netjes opgeblonken mes dat werd opgediept ter mijner vermaak kwam met een uniek verhaal, het ene nog mooier dan het andere, net als de messen.

Zinsnede

Hout, hoorn, papier, koraal, steen, noem maar op. Je moet al van een pak markten thuis zijn om met deze verschillende basismaterialen aan de slag te gaan. Probeer dan maar eens aan een leek als mezelf uit te leggen hoe je te werk gaat. Niet evident, dat kan ik je verzekeren. Gelukkig kon ik, en met mij iedereen die een tipje van de sluier gelicht wil zien over de werkwijze van de messensmid, terecht op de website van de stagiaire van Antoine.

Stagiaire, het is geen typfout. De poulain van Antoine is geen flink uit de kluiten gewassen manspersoon, maar een hippe 21-jarige deerne met mooi gelakte nagels. Een draaibank, zoutzuur, een kettingzaag, elektrisch lassen ... Joke draait er haar handen niet voor om. Stagiaire/poulain wordt partner in crime. Opvolging verzekerd!

Van Loocke, privécollectie

Naast zijn 'patattenschellers' heeft Van Loocke ook aardig wat 'kunstmessen' ontworpen. Niet direct voor dagelijks gebruik, maar zo mogelijk wel nog een pak indrukwekkender om te zien. Het penisbeen van een walrus, de hoorn van een muskusos of een dikdik, het skelet van een cactus of de slagtand van een babymammoet,... de natuur blijkt naast inspiratie tevens een geweldige leverancier. De grillige lijnen van het ivoren heft die zich verder zetten in het damaststalen lemmet, hoe schoon is dat!

Damaststaal - Ivoor

Antoine is er zich maar wat van bewust dat hij een mooie kunstvorm bedrijft. Zijn kunstwerkjes zijn niet om naar te kijken, die moet je voelen, gebruiken. Hij troont me mee naar de keuken waar onder een schets van een patattenscheller een hele reeks messen hangen aan een magnetische standaard. Op zondag wordt er ten huize Van Loocke soep gemaakt en dat gaat ceremonieel gepaard met de keuze van een mes. Mooier wordt het niet!

© Berdien De Vloed

Musea zijn een ding, restaurants een ander. Kobe Desramaults was de persoon die Antoine introduceerde in het restaurantwezen. Zijn messen vind je niet alleen terug in zijn twee restaurants In de Wulf en De Vitrine, maar ook bij ondermeer het Hof van Cleve en Bel Etage. Liefhebbers van een origineel mes kunnen terecht bij verschillende kookzaken. Het lijstje van winkels en op til staande projecten kan je hier vinden. Merci Antoine!