Piper-Heidsieck meets Comme Chez Soi

Allicht is er een pak geluk mee gemoeid, feit is dat één Brussels restaurant op gezette tijden om onverklaarbare redenen mijn pad blijft kruisen. En dat dit restaurant niet minder dan de gereputeerde Comme Chez Soi is, maakt het voor mij des te mooier.

In 2009 stond ik er al een eerste keer te 'pottenkijken' in de keuken. Dat leverde niet alleen twee verschillende stukjes op, maar ook een filmpje waarin ik naast chef Lionel Rigolet mocht opdraven. Drie jaar later was het opnieuw prijs en werd ik naar de koude keuken versast om daar de patissiers een beetje voor de voeten te lopen. Hoewel, ik heb daar aardig mijn best gedaan. Mee broodjes gebakken en snoepjes gemaakt, die dingen. Een derde keer, ik had er zelfs niet van durven dromen, maar dat was buiten de vrienden van Piper -Heidsieck gerekend. Of ik niet graag van de partij wou zijn op hun champagne lunch in de keuken bij Lionel? Met plezier dat ik daar een dag vakantie voor neem, 't zal wel zijn!

Onder de gewelven van de indrukwekkende wijnkelder van het restaurant werd in gezelschap van niemand minder dan Régis Camus een eerste aperitief genuttigd. Terwijl Thomas en ik nipten van de Cuvée Brut, het instapmodel van het gamma zeg maar, diepte de met prijzen overladen keldermeester van Piper-Heidsieck alvast enkele anekdotes over het bestaan van het champagnehuis op. 

De Cuvée Brut wist niet alleen perfect het gezelschap van de verschillende exquise hapjes te verdragen, hij toonde zich ook een waardige 'chaperone' van het voorgerecht, een 'cannelloni van licht gerookte zalm met asperges, yuzu crème en mousseline met donkere boter'. De bedrijvigheid in een keuken wanneer je aan een 'chef's table' hebt plaatsgenomen, het geeft toch een extra dimensie aan de maaltijd.

Cannelloni van licht gerookte zalm met asperges, yuzu crème, ...

De volgende champagne in het glas was de Rosé Sauvage, eentje die ideaal te serveren is bij vis-, lams-, maar ook barbecuebereidingen. Met de blik van een arend scande ik de keuken maar zag tot mijn grote spijt niet direct een Geen Egg staan. Niet getreurd, 'de zeebarbeel met Naamse slakjes, lookboter met kruiden, paksoi en kleine gekonfijte tomaten' was zeker niet van de poes. Ik en slakjes, het zal allicht altijd een bedenkelijk huwelijk blijven maar ook hier liet ik die fricassee - daar had het wat weg van - me welgevallen. Deze bereiding was alvast een pak minder 'in your face' dan die van In de Wulf vorige zomer.

Zeebarbeel met Naamse slakjes, lookboter met kruiden, paksoi, ...

Het culinaire luik van deze lunch volgde het tempo van de verschillende champagnes - deze keer was de Brut Millésime 2006 aan de beurt - en ging naarmate de tijd vorderde in stijgende lijn naar boven. Getuige daarvan de 'pangebakken kalfszwezerik met verse morieltjes, tuinbonen, fijne knolselderpuree met hazelnotenolie'. Geen duizend-en-één verschillende smaken maar een sober gepresenteerd coherent gerecht dat gewoon klopte. Op de food- winepairing viel ook nu niets aan te merken.

Pangebakken kalfszwezerik met verse morieltjes, tuinbonen, ...

Voor het dessert werden alle registers open getrokken. Allereerst kregen we een Rare Millésime 2002 aangeboden, het dessert op basis van 'aardbeienmousse met kalamansi, basilicumsorbet, marshmallow met yoghurt en een speculaaskoekje' was een waar kunststukje op zich. In tegenstelling tot de puike, doch eerder klassieke gerechten die het dessert voorafgingen, getuigde de laatste gang van een welgekomen frivoliteit. Frisse smaken, hemels luchtige structuren, een knapperig suikerwerkje... top!

Aardbeienmousse met kalamansi, basilicumsorbet, yoghurtmarshmallow, ...

Koffie, thee of toch liever een laatste glaasje champagne? Wie ben ik om nee te zeggen tegen die Rare Millésime 2002! Perfect te combineren met zoetigheid, dat bleek reeds bij het dessert. Die snoepertjes erbij moest ik dan ook niet per sé aan mijn neus voorbij laten gaan. Altijd lekker hier, zeker als ik er een hand in heb gehad.

Snoepertjes

Zonder meer een aangename lunch waarbij de bubbels van Piper-Heidsieck, noch de gerechten van Comme chez Soi voor elkaar moesten onder doen. Perfecte balans met andere woorden. Is zo'n lunch dan ideaal voor een champagne tasting? Verre van lijkt mij maar dat mag niet deren. Een tijdje terug kreeg ik er één achter de kiezen die me nog lang zal bij blijven. Wat zeg ik? Eentje zoals ik ze allicht nooit nog zal meemaken. Om van champagne te genieten, moet je champagne begrijpen! Iets voor een volgende post.

Comme Chez Soi

Zelden zo vroeg uit de veren als afgelopen zaterdag. Om kwart voor zeven nam ik de trein richting hoofdstad om daar na een rustig ommetje van amper een kwartiertje ruimschoots op tijd te arriveren op de plaats van afspraak. Althans dat was de theorie. Dankzij de vrienden van de spoorwegen verliep dat net een tikkeltje hectischer. Vertraging, aansluitingen missen en slechts 3 minuten voor afspraak arriveren in Brussel Centraal. Het werd een spurtje richting Rouppeplein waar ik, hetzij met enkele minuten vertraging, verwacht werd in de keuken van het legendarische restaurant Comme Chez Soi.

Het is zonder enige twijfel een bijzonder voorrecht in deze keuken een volledige service vrij rond te hossen. Om dit, drie jaar na mijn eerste bezoek (zie hier, hier en hier), nog eens dunnetjes over te mogen doen valt al helemaal niet met woorden te beschrijven. En dat allemaal dankzij een cupcake met Dark Pearls en de gratie van enkele mij allicht goedgezinde goden.



Comme Chez Soi



Het was Daniel, de rechterhand van chef Lionel Rigolet, die ons ontving in de keuken, iets te drinken aanbood en ons voorstelde aan het volledige team dat in volle voorbereiding was voor de middagservice. We (collega foodblogger Philou en ikzelf) kregen een schort van het merk Bragard aangemeten en mochten vervolgens direct de armen uit de mouwen steken.

Eerste taak van de dag voor de heren patissiers - samen met souschef Daniel zowat onze mentoren van dienst - was uiteraard het bakken van ovenverse broodjes. Het deeg hiervoor was inmiddels voldoende gerezen dus ondergetekende mocht dit netjes proportioneren in stukjes van 90 gram. Met de nauwgezetheid van een kernfysicus ging ik tekeer dat het een lieve lust was. In geen tijd waren al deze Duvelbroodjes - er waren er ook nog met Leffe - klaar om gebakken te worden. Ja, Sid Frisjes in uw keuken, een aanwinst zeg ik u!



Meesterbakker Sid Frisjes!

Broodjes, check! Onze ogen een eerste rondje de kost gegeven, check! Misschien dat we ook nog iets anders konden doen? Dat moet je in een keuken als de deze - toch wel 15 medewerkers als ik goed geteld heb - geen twee keer zeggen. Een volledige ovenplaat rozijnenganache werd met een instrument - toepasselijk de gitaar genoemd - in hapklare stukken versneden waarna wij deze tot kleine balletjes mochten rollen. Het resultaat zou uiteindelijk een praline worden voor bij de koffie.

Eten in de keuken van een restaurant, het is evident dat dit niet rustig tijdens de lunch gebeurt maar ervoor. En omdat ook raspaarden moeten eten schoven wij gewillig mee aan. Gehaktbrood met kaas, aardappeltjes uit de oven, fijne groenten en een tomatensaus... in een tweesterrenkeuken smaakt dat dubbel zo goed.  'Junior', de jongste van de equipe en verantwoordelijk voor het eten van het personeel moest het wel ontgelden omdat het gehaktboord te zout was. En nee, ook in de Comme Chez Soi moet je dat niet op de kaas proberen te steken. Toch goed 30 minuten het gespreksonderwerp in de keuken.



Middagpauze

Na deze korte maar felgesmaakte pauze schakelde iedereen een tandje bij. De lunch stond nu echt wel voor de deur en fouten permiteren is hier tot nader order geen optie. De werkteneu van deze voormiddag werd ingeruild voor een onberispelijke kraakwitte vest en ook de hoge witte chefsmutsen werden tevoorschijn getoverd zoals dat een culinair instituut betaamt.

Fruitgum door suiker halen en netjes op een stokje steken, ook dat weet ik tot een goed einde te brengen. Naast de ganache voor de pralines en nog een andere friandise had ik ondertussen al een hand in drie zoete hapjes.

Gesuikerde fruitgummetjes op een stokje

Ja, die kleine fijne jobkes uitvoeren dat lag me wel. En ik was zo gefocust op mijn taak dat ik gewoon vergeten ben om van al die kleine dingen te proeven. Het is te zeggen. Van die macaronnen heb ik er toch wel drie op, en ook die fruitgummetjes heb ik geproefd - ahja - maar die groene praline bijvoorbeeld of dat andere hapje, gewoon vergeten. En het lag ervoor. Erg hé!



Comme Chez Soi friandises



Eenmaal de machine op volle toeren draaide - je zou ervan verschieten hoe rustig het er dan wel aan toe gaat - dartelden we van het ene kookeiland naar het andere. Wat was met aan de rotisserie aan het doen, wat bij de vis, de koude kant... Telkens er een bord werd gedresseerd bleven we met veel plezier wachten, camera in de aanslag. Toefje hier, tierlantijntje daar, het resultaat steeds verbluffend... service!

Kort gekookte rug van jong konijn met rozemarijn...

Het ritmisch gerikketik van een klopper in een sauspan, bestaat er een mooier geluid in een keuken? Christophe, verantwoordelijk voor de sectie vis, had maar al te goed in de gaten dat wij bloggers proefgraag volk waren. En omdat overschotjes weggooien nu eenmaal zonde is stonden wij meermaals met lepel of een stukje brood een sauspan leeg te scharen. Vriendelijk volk daar in de keuken hoor! 

Versgebakken puntbroodjes

Het blijft telkens verbazen, hoe zo'n bord tot stand komt. We zagen zowat alle componenten tijdens de voorbereiding wel voorbij komen, slechts op het allerlaatste moment vallen de stukjes van de puzzel samen tot een mooi kunstwerkje. En dan te weten dat presentatie hier nog altijd ondergeschikt is aan de smaak. Zoals het ook hoort trouwens. Kun je nagaan hoe deze salade van Noordzeekreeft, truffel en aardappel niet moet smaken.



Salade met Noordzeekreeft, truffel en aardappel



Onze favoriete locatie om tijdelijk te camperen tijdens de lunchshift was toch wel 'de passe'. Geen bord ging de zaal in zonder eerst de zegen te krijgen van chef Lionel Rigolet, dan wel van zijn rechterhand Daniel. Hadden we vragen dan werden die steeds met de glimlach beantwoord en niet zelden verscheen er een lepel om te proeven. 

Mooi momentje wanneer chef Lionel Rigolet even van zijn post werd weggeroepen toen er een klein ukje van laten we zeggen een jaar of 5 kwam vragen of er per toeval ook frietjes waren. In ruil voor een simpele kus mocht dat geen enkel probleem zijn. Ook dat is Comme Chez Soi! 

Chef Lionel Rigolet aan de passe

Aan de koude kant waren onze nieuwe vrienden Fabrice en Thomas ondertussen begonnen aan hun zoete meesterwerkjes. De heren werden even door Marcel - de generaal van de koude keuken - op hun vingers getikt omdat er vier desserts klaar stonden terwijl de bon er duidelijk twee aangaf. Bleek dat deze voor de aanwezige foodies waren, dus ons hoor je niet klagen.

Een lichte frambozenmousse met fruitpeper, passievruchtensorbet met kalamansi en advocaatcrème, ik kan je verzekeren dat dit wel heel makkelijk weglepelt. Framboosjes met een subtiele advocaattoets. Ze bleken gevuld zo merkte ik bij toeval. Indien er effectief een ras zou bestaan met advocaatcrème, dan had ik deze natuurlijk al lang in de tuin staan.

Frambozenmousse met fruitpeper, passievruchtensorbet ...

Aan de voorbereiding van het chocoladedessert hadden we 's ochtends nog meegewerkt. Miniem maar toch, meegewerkt. Wie denk je dat die krokante chocoladerondjes heeft uitgestoken? Inderdaad ja! Met de karamelganache met fleur de sel uit de Camargue, de gepofte rijst of het Kahluaschuim hadden we dan weer niets te maken.

Er mocht opnieuw geproefd worden. Na het zachte frambozendessert met zijn frisse toetsen nu een heerlijk vol chocoladedessert. Het stond nu onomstotelijk vast, wij waren met ons gat in de boter gevallen. Goei boter!

Krokante chocolade, karamelganache met fleur de sel uit Camargue...



Afsluiten deden we met een derde dessertje, een limoensoufflé en granité met mojitoparfum. Een vederlichte warme soufflé en dan die ongelofelijk frisse granité met een kleine alcoholkick om u tegen te zeggen! Float like a butterfly, sting like a bee! Je mag trouwens drie keer raden wie het volledig uitgewerkt recept van dit desssert in handen heeft. In het Frans, maar toch!



Limoensoufflé en granité met mojitoparfum



Ik mag dan nog zo mijn best doen, zo'n dag valt eigenlijk amper met woorden te beschrijven. Er zijn nog ettelijke van die kleine anekdotes die ik zou kunnen vertellen, van die kleine dingen die de dag kleurden. Eén ding is zeker, ze staan daar met een geweldig, supervriendelijk team. Blij dat ik er, al was het maar voor even, een heel klein deeltje van mocht uitmaken. Over drie jaar nog eens?

 

Team Comme Chez Soi + 1

 

Zin in meer Comme Chez Soi? Rep je dan naar het Rouppeplein in Brussel en ga er eens een keertje eten. Voor 55 € heb je er al een driegangenlunch, geen geld in een uniek kader als het deze. Meer foto's van deze geweldige dag kan je terugvinden op de facebookpagina van Coolinary. Wel eerst even liken natuurlijk!

Simpelweg bedankt!

Weet je nog, die wedstrijd van Choco Jacques waarvoor er cupcakes gemaakt diende te worden? Die wedstrijd met een workshop met de patissier van het legendarische Comme Chez Soi als inzet. Die wedstrijd waarvoor ik jullie tegen wil en dank heb lastig gevallen opdat jullie toch maar op mijn 'Zwarte Woud cupcake' zouden  stemmen... Wel, ik heb die jandorie gewonnen!

Het zag er in eerste instantie nochtans niet schitterend uit. Wat stemmen betreft bleef ik steken op een vierde plaats, en de cupcake interpretatie van medekandidaat Philou zag er ronduit verbluffend uit. Als er eentje door de professionele jury zou worden uitgekozen, dan zou het ongetwijfeld die van hem zijn.

Van alle inzendingen werden diegenen met de 5 meeste stemmen weerhouden, zijnde Salima, Nawal, Philou, Emmanuelle en mezelve. Er zou één Waalse en één Vlaamse kandidaat gekozen worden en kijk eens aan... ik was zowaar de enige Vlaamse kandidaat van de vijf. Ondanks mijn derde plaats val ik dus gewoon in de prijzen. Hoera! En chef Lionel Rigolet gaf mijn cupcake de op één na hoogste punten, toch ook het vermelden waard.

Comme Chez Soi



Dit is 'em dus, de gevel van restaurant Comme Chez Soi, waarachter reeds decennialang culinaire geschiedenis wordt geschreven. En door die door mag ik dra passeren. Geweldig! Echt waar, iedereen die gestemd heeft, en niet in het minst zij die meermaals de moeite namen om even wat tijd voor mij uit te trekken, merci!

Verslag volgt, dat kan je wel raden!

Brusselicious - 2012, het jaar van de fijnproever

Turnhout mag in 2012 dan wel de Cultuurhoofdstad van Vlaanderen zijn, Brussel doet anders ook goed zijn best om met Brusselicious hoge ogen te gooien. Onder het motto ‘2012, het jaar van de fijnproever’ zet VisitBrussels immers tal van culinaire happenings op poten, voor elk wat wils:  ‘Week van de Chocolade’, ‘Boerenmet’, ‘Proef Brussel!’, ‘Belgovino’, … noem maar op.

Brusselicious

En dan zijn er nog de echte blikvangers zoals bijvoorbeeld ‘Dinner in The Sky’, een beproefd concept waarbij de tafelgasten in alle rust op een hoogte van 40 meter dineren. Na een omzwerving rond verschillende wereldsteden houdt ‘Dinner in the Sky’ dus eindelijk halt in Brussel, en dan nog wel op vier verschillende locaties: Het paleizenplein, Atomium, Esplanade van het Jubelpark en het Ter Kamerenbos. De chefs van dienst zijn net zoals hun voorgangers in de andere steden – denk Joël Robuchon, Pierre Gagnard, Alain Passard… - niet van de minstens. Werden bereid gevonden om op eenzame hoogte te koken:

-Yves Mattagne van Sea-Grill**

-Lionel Rigolet van Comme chez Soi**

-Pascal Devalkeneer van Chalet de la Forêt*

-David Martin van La Paix*

-Giovani Bruno van Senza Nome*

-Luigi Ciciriello van La Truffe Noire*

-Patrick Vandecastrie van La Villa Lorraine

Uniek als je het mij vraagt, al speelt die hoogte mij wat parten. Maar ach, dat dacht ik van The Cube van Electrolux ook, en dat is allemaal goed afgelopen.

Dinner in the Sky

Over Electrolux gesproken, ook zij tekenen present in het fijnproeversjaar en wel met een ‘Tram Experience’.  Voor 75 € neem je plaats in een witte designtram die je tijdens een rondrit van 2 uur langs de mooiste plekjes van Brussel voert. Tijdens die twee uur durende rondrit krijg je ook nog eens een inventieve menu van een sterrenchef voorgeschoteld, die enkele grote klassiekers van de Brusselse gastronomie in een modern jasje steekt. Het spreekt alvast tot mijn verbeelding. 

Tram Experience

Brussel, ze gaan er mij nog zien in 2012!

Sastrugi - Wout Bru in mijn keuken

Zelfs al worden de kerstcadeaus vooraf aangekondigd en gaat het verrassingseffect bijgevolg een beetje verloren, het neemt niet weg dat ze altijd meer dan welkom zijn. Het was dan ook met een glimlach die strekte van oor tot oor dat ik de deur voor overbuurvrouw Linda opende toen ze vorige week aanbelde met een groot pak in haar handen.

Serax Kerstcadeau

Porselein van Serax dat was geweten, maar uit welke reeks juist? Dat was de grote verrassing. Het werd er noch één uit de 'Geometry' reeks van Peter Goossens, noch eentje uit de 'Set de Sept' reeks van Michel Bras. Achter de rode strik en de verschillende lagen inpakpapier kwam na het betere scheurwerk een cadeaubox met opschrift 'Sastrugi Wout Bru by Neda El-Asmar' piepen.

Sastrugi - Wout Bru - Nedda El-Asmar

Akkoord, ik was een beetje gebrand op een bord uit de 'Geometry' reeks van Goossens. Zo eentje waar we in het Hof van Cleve een alleraardigst stukje haas van mochten proeven. Even zag het er naar uit dat ik die Sastrugi borden niet in mijn hart zou sluiten. Heel even maar hoor! Want wat op het eerste zicht een simpel rond bord leek, blijkt een pareltje met een subtiel off centre bordvlak. Natuurlijk mooi en omgekeerd!

Wout Bru Sastrugi bord

Het toeval wil dat ik een voorgeschiedenis heb met Wout Bru. Dat we beiden 'kempenzonen' zijn is één ding, er was ook die wedstrijd die ik een paar jaar geleden gewonnen had met een privé workshop met Chef  Bru als hoofdprijs. Bru gaf verstek en in de plaats mocht ik een dag in Comme Chez Soi in de keuken gaan staan. Geweldige ervaring - dat kan je hier zien/lezen - maar een haat-liefde relatie was geboren. Dat Wout Bru en zijn team op Culinaria² in geen velden te bespeuren waren net op de dag dat hij voor mij, en    voor velen anderen met mij moest koken, was uiteraard olie op een hete plaat. 

Uit het niets kwam vorige week de wiedergutmachung! De afstand tussen Beerse, het geboortedorp van Bru, en het Coolinary hoofdkwartier in Turnhout is zo beperkt dat deze het makkelijkst in steenworpen uit te drukken is. Aangezien iedereen zowat iedereen kent in de Kempen was het zelfs niet geheel verwonderlijk dat Wout Bru via via plots in onze keuken stond. Wout Bru! In onze keuken!

Een kleinigheidje ging het worden en om het voor beide partijen aangenaam te houden had hij de meeste voorbereidingen al achter de rug. In geen tijd toverde hij een 'eendenbout met krielaardappeltjes, wortelen en vlierbessensaus' op tafel.  Dit alles werd in alle eenvoud op onze fonkelnieuwe borden gepresenteerd, wat wij ons uiteraard lieten welgevallen. 

Eendenbout

Een leuke invalshoek gekruid met een levendige fantasie... de beste ingrediënten voor een doordeweekse avond met een opwarmmaaltijd. Wat plastic zakjes twaalf minuten in kokend water onderdompelen, ik denk niet echt dat we dat nog al te vaak gaan doen. Die prachtige Sastrugi borden gebruiken daarentegen.

Cuisine du Chef - Wout Bru

Kookboeken en kookboeken

Maandag laatstleden kreeg ik een aangenondigd telefoontje van de grote Pieter Van Doveren, culinair journalist bij Weekend Knack. De man was op zoek naar het meest praktische kookboek, en in zijn nabije kennissenkring had iemand laten waaien dat ik mogelijk wel wat kookboeken in het rek heb staan. Een pak dus, en daar heb ik er een aantal uit geseleceerd. Mogelijk niet allemaal even praktisch, maar toch, boeken waarvan ik blij ben dat ze in m'n kast staan.

Zonder twijfel het meest praktische is de trilogie 'de basis', 'het product' en 'het gerecht', de mooie boxset van uitgeverij Homarus, die hier altijd wel in de buurt van de keuken rondslingert. Overzichtelijke boekjes met prachtige foto's van de hand van Tony Le Duc.

Eervolle vermeldingen zijn er ondermeer voor 'Culinair Barbecueën' en 'Vegetarisch Barbecueën' van barbecueguru Steven Raichlen en 'Jonge Sla', 'Jonge Scheuten' en 'Jonge Wortels', drie mooie boekjes over aanstormend culinair talent. Enigzins opmerkelijk ook dat ik de boeken 'De Dikke Vegetariër' van Mark Bittman, 'Het Spaarzame Keukenboek', 'De Originele recepten van Pierre Wynants' en 'Ons kookboek' editie 1943 erbij heb genomen. Deze vier boeken, op het eerste na allemaal cadeautjes van m'n vader, bevatten namelijk amper tot geen foto's en laat dat laatste nu net één van de vereisten zijn van een goed kookboek. In ieder geval, alle boeken op een stapeltje geeft dat volgend resultaat.

Eentje die het lijstje niet heeft gehaald is 'Modernist Cuisine'. Deze laatste, een pil van om en bij de 21 kilogram is namelijk gisteren pas met de post aangekomen. Door de omvang allicht niet de meest praktische, maar jongens wat een inhoud! En eens alle eerder vernoemde boeken opeengestapeld zijn... nu ja, kijk voor uzelf! Even groot.

Geen idee of ik met mijn uitleg effectief de pagina's van Weekend Knack weet te halen - echt recente boeken à la 'Dagelijkse Kost' zaten er namelijk niet bij. We zien wel, je kan ook niet elke maand in de boekskes staan, wel?

Culinaria² 2010 - menu 3

Afgelopen zondag even snel snel met de trein een retourtje Turnhout - Brussel gemaakt. Gewoon, om op Culinaria² bij een paar sterrenchefs te gaan eten. Moet toch kunnen, niet? Dat het na een mooie eerste editie vorig jaar, deze keer opnieuw een schot in de roos zou zijn mocht alvast blijken uit de fikse wachtrij aan de balie die men mij had toegewezen. Er volgden vriendelijke verontschuldigingen dus zo erg was dat nu ook weer niet. Het gaf me verder ook de mogelijkheid om op mijn gemak in het programmaboekje te kiezen welke menu het zou worden.

Menu drie dus, met in de hoofdrol Mario Elias van Le Cor de Chasse *, Wout Bru van Chez Bru ** (al bleek hij noch zijn team, op zondag in geen velden of wegen te bespeuren), Peter Goossens van Hof Van Cleve *** en ook Tim Meuleneire en Wouter Van Tichelen van De Koopvaardij *. Klinkt goed, smaakte nog beter!

Eerste gerecht was: 'Kreeft 'in de mist', venkel, appelsien, algen, daslook'. Mario Elias mocht vorig jaar reeds verrassen met zijn dessert, een prachtige interpretatie rond het parfum 'Homme' van Guerlain. Voorgerechten gaan hem duidelijk even goed af. Een aangename starter.

Voor de tweede keer al liet Wout Bru me in de steek, en wederom is het Lionel Rigolet van Comme Chez Soi ** die de meubelen redt. Een frisse 'carpaccio van Sint-Jakobsvruchten, gemarineerd met oosterse kruiden' was mijn deel, net als een fikse handdruk en korte babbel met Lionel. Lang geen gummiballs trouwens zoals Goossens deze delicatessen rond deze tijd van het jaar wel eens durft te noemen.


Over Goossens gesproken, ook hem niet gezien deze zondag. Zijn team, dat net zoals in het restaurant op dergelijke momenten gelukkig ook zonder de meester kan, toverde een fel gesmaakte creatie van 'gesmoorde kalfswangen, knolselder, dragon en parmezaanse kaas', uit hun hoge hoed.

Als afsluiter was er het mooie 'ceci n'est pas une orange' van de heren van de Koopvaardij. Prachtig plaatje, lekkere smaken... allicht het mooiste bordje van de dag.

Maar waarom afsluiten als Pierre Marcolini ook een stand heeft op Culinaria²? Dan neem je zijn degustatiepalletje toch gewoon mee door, niet? Zo gezegd zo gedaan. Beetje wringen, maar het kon er nog net bij.

Algemene indruk, Culinaria² was wederom een winnertje. Akkoord, het was er druk, warm en er ontbrak zowaar een chef met zijn equippe maar los daarvan? Los daarvan blijft het een laagdrempelig event, waar een zeer breed publiek niet alleen de mogelijk krijgt om verschillende sterrenchefs aan het werk te zien, men kan hun creaties ook proeven. Rendez-vous volgend jaar? Ik dacht het wel. Niet twijfelen, doen!

Culinaria² 2010

Zelden een affiche gezien die een lading met zoveel verve dekt, dan die van Culinaria². De ondertitel 'het restaurant met de meeste sterren ter wereld' doet het event alle eer aan, en is meteen ook de reden waarom u allen één van de volgende 4 dagen naar de Brusselse Tour & Taxis gebouwen dient af te zakken.

Workshops, degustaties, een bezoek van de 'Mijn restaurant' finalisten, 4 verschillende 4-gangen-menu's, 16 chefs, 26 sterren, het zonnetje dat zal schijnen... redenen te over om aanwezig te zijn.

Een coolinarytip als een andere, maar wel eentje die je best ter harte neemt!

In de keuken

Gisteren, met een dag vertraging, naar ‘In de keuken’ van Wim Opbrouck gekeken en toch meer dan gemiddeld genoten. Niet noodzakelijk door de weelderige boezem die Els Pynoo onder haar bloesje verborg, noch door de vastberadenheid van Yves Desmet om het recept op zijn manier tot een goed einde te brengen.

Nee, chef van dienst was Lionel Rigolet van restaurant Comme Chez Soi, iemand die ik na mijn ‘Pottenkijkerssessie (1, 2, 3 en 4) van vorig jaar een warm hart toedraag. Niets dan bekende gezichten in de mij zo vertrouwd aanvoelende keuken. Je zou voor minder nostalgisch terugblikken. En zo zat ik dus voor de zetel, heel de tijd mensen aan te wijzen en vriendin te vertellen wie juist wie was.

Kijk, Daniel, de rechterhand van de chef die me onder andere coquilles leerden openen. En daar, de afwasser die me op tijd en stond een flesje bruiswater bezorgde. Dat is nu Marcel, die met zijn snor, die spontaan voorstelde mijn foto te nemen voor de gevel van het restaurant. En die daar dat is Papi (of Schele), degene die me stiekem nadeed toen ik klungelig tegen het fornuis aan leunde. De gastvrouw daar dat is Laurence Wynants, (dochter van) en vorig jaar gewillig bevonden om in de keuken foto’s van mij en Lionel te trekken. En die ukkies met hun schortje dat zijn hun kinderen. Hen heb ik enkel op foto gezien.

De aanwezigheid van schoonpapa Pierre Wynants maakte het plaatje helemaal af. Wie anders was er beter geplaatst om een woordje uitleg te geven bij de handtekeningen van alle sterren die de wand in de keuken sieren.

Mooie televisie, en ik wil precies terug die keuken in!

2009 was lang niet slecht!

Of 2009 culinair gezien een goed jaar was? Eens even kijken.

Het jaar kende in januari alvast een goede start met The Flemish Primitives in Brugge. Verschillende topchefs maakten er indrukwekkende gerechtjes klaar, de foodpairingtheorie indachtig. Albert Adrìa kwam aan de hand van een mooie slideshow tonen, waar hij in het ElBulli Taller zoal mee bezig is en Heston Blumenthal vertelde ongedwongen een beetje over zijn jeugdjaren en hoe hij de smaak van goed eten te pakken had gekregen op vakantie.

De maand was nog niet om (24 januari om exact te zijn) of ik bevond me met een cameraploeg in de toch wel wereldvermaarde keuken van restaurant Comme Chez Soi **. Aan de zijde van Lionel Rigolet twee gerechtjes mogen klaarmaken, veel stelen met de ogen, ongelofelijk veel mogen proeven, zelf aperitiefhapjes mogen dresseren, … Waarschijnlijk de mooiste ervaring van het jaar!

Op de proppen komen met het concept ‘De Pottenkijker’… ik vond dat een goed idee. Tijdsgebrek heeft ervoor gezorgd dat ik het niet heb kunnen uitwerken, maar wat niet is, kan nog komen. Een eerste sessie in eigen stad in restaurant CucinaMarangon was meer dan geslaagd.

Met de trein naar Brussel om er Culinaria² bij te wonen, een event dat de medewerking kreeg van verschillende Belgische topchefs. Naast workshop, demo’s en proeverijen kon er vooral heel goed gegeten en gedronken worden. De eerste dagen hadden ze wat pech met het barslechte Belgische weer maar op zondag scheen gelukkig de zon. Nu maar hopen dat er in 2010 een vervolg komt want 13684 culi’s can’t be wrong.

Ter ere van de persvoorstelling van het boek ‘Het Vuur van Jelle’ ook een bezoekje gebracht aan de keuken van D’Hoogeschool. U weet wel, de winnaar van het eerste seizoen van Mijn Restaurant. Knappe zaak, lekkere hapjes, leuk boek en uiterst aangename mensen ook, Jelle en Micheline.

2009 was ook het jaar dat Qlinaria het licht zag en Qlinaria, dat is het outdoor cookingclubje dat ik met enkele bevriende hobbykoks opstartte. Hoogtepunt voor ons was uiteraard het BK BBQ in Torhout waar we op een 13e plaats strandden, 2 gerechtjes in de top 10 hadden en wat betreft de ‘ambianceprijs’ op een 4de stek mochten kamperen. Al zeg ik het zelf, dat is niet slecht voor een eerste deelname.

Dankzij Talking Heads een bezoek mogen brengen aan chocoladefabriek Godiva in Brussel. De bijhorende pralineworkshop met meester chocolatier Ilse en het feestje achteraf in aanwezigheid van Axel Red was meer dan plezant.

In Amsterdam mocht ik de benen dan weer onder tafel schuiven in hotel The Grand voor Stars Food & Arts. Het bewijs dat Nederlandse topchefs in niets moeten onderdoen voor hun Belgische tegenhangers werd tijden de ‘Carousel of Senses’ geleverd door Jonnie Boer van restaurant Librije.

Als ik het zo allemaal lees was 2009 een coolinary topjaar. Laat me alvast hopen dat 2010 me op een zelfde manier kan verwennen. The Flemish Primitives (08/02) zit er weer aan te komen en de datum voor het BK BBQ in Genk (29/08) is alvast bekend dus dat zit wel snor. Nu hopen dat ik hier en daar nog eens ‘Pottenkijker’ kan gaan spelen en/of andere leuke foodrelated dingskes kan doen. En een reservatie in de wacht kan slepen voor El Bulli, dat spreekt voor zich.

Tot in 2010

Culinaria² - Menu²

Rondstruinen in het Brusselse Jubelpark, hoppen van het ene sterrenrestaurant naar het andere, een babbeltje slagen met Lionel Rigolet van restaurant Comme Chez Soi ** en wat foto's trekken... ideale zondagnamiddag zo bleek. Culinaria² was in mijn ogen alvast een schot in de roos.

Voor mijn eerste voorgerecht ging ik langs bij Julien Burlat van restaurant Dôme * uit Antwerpen. Daar stond een 'minestrone van rivierkreeft in cannelloni met gefrituurde wortelen en komijn' op mij te wachten. De toon was gezet.


Een statie verder was collega kempenzoon Viki Geunes van restaurant 't Zilte ** reeds druk in de weer met mijn tweede voorgerechtje, een overheerlijke 'zeewolf en tonijn tataki, aubergines met zwart look en venkelgnocchi'.

Op naar restaurant Comme Chez Soi ** waar naast Lionel Rigolet ook de mij bekende Daniel en Marcel mij hartelijke begroetten. Tegen een 'suprême van gelakeerde Barbarie eend en zijn sap gearomatiseerd met citrusvruchten, gevulde roulade van lange radijzen en krokante groenten' zeg ik uiteraard niet nee dus die liet ik me ook met plezier welgevallen.

En waarom ook geen dessert mee doornemen? Chef Mario Elias van restaurant Le Cor de Chasse * had een mooi bord bijeengeschilderd, geinspireerd op het parfum Guerlain "Homme". Straf, en de smaken klopten perfect.

Na het dessert zomaar huiswaarts keren, ho maar. Met een volle maag ben ik behoorlijk gedreven en dan durf ik het onderste al wel eens uit de kan halen. Het mag dan aardig wat moeite gekost hebben, uiteindelijk waren alle chefs bereid om voor Coolinary op de foto te gaan... tegelijkertijd. Respect!

En waarom ook niet even langs de stand van Peter Goossens van restaurant Hof van Cleve *** langslopen? Stel dat ik er nooit geraak om te 'Pottenkijken', laat staan om te eten... dan is een foto van zijn 'gebraiseerde varkenswangen met jonge erwten, dragon en citrus' toch het minste, niet?

Zelfs al gaat het om foto's, na een hoofdgerecht altijd een dessert! Na een 'taart van Brusselse plattekaas gegarneerd met rabarber en witte chocolade' van restaurant De Koopvaardij * was het welletjes geweest. Zu Hause.

Culinaria²

Juicht allom foodies, sterrenjagers en lekkerbekken. Vrijdag, zaterdag en zondag kan u allen afzakken naar onze hoofdstad om het er op culinair niveau eens goed te laten hangen. In het Jubelpark kan u namelijk terecht voor Culinaria², niet meer of minder dan een gastronomisch festijn om duimen en vingers bij af te likken.

Op Culinaria² zijn maar liefst 16 topchefs present, goed voor 25 Michelinsterren, die voor de hongerige bezoeker 4 verschillende menu's bereiden. Een voorgerecht van Pastorale, een tweede voorgerecht van 't Zilte, een hoofdgerecht van Comme Chez Soi en een dessertje van De Koopvaardij... hier kan het.

Surf als de bliksem naar Culinaria² voor verdere informatie. Geen zin in een uitgebreide menu met aangepaste wijnen, water en koffie voor een luttele 39€ (voorverkoop)? Dan kom je gewoon langs en geniet van de vele proeverijen en workshops die er plaatsvinden. A coolinary mustdo. Een nabeschouwing volgt.

Televisiekoks

Er zijn zo van die momenten dat je niets dan respect kunt opbrengen voor bepaalde mensen. Ik heb nu zo'n momentje. Niets dan respect voor de manier waarop Nigella met de camera flirt bijvoorbeeld. En voor Gordon Ramsay hoe ie in een van zijn gekende scheldtirades kan schieten. Of respect voor het monument Piet Huysentruyt, Jeroen Meus, Heston Blumenthal... ga maar door. Een beetje koken, gefilmd worden, een klapke doen en toch je flair behouden? Nee dat is lang niet iedereen gegeven.




Ja, het vreemd soortig algemene Nederlands waarvan ik me bedien doet ook mij lachen. En ja, dat licht verbeten trekje rond mijn mond is een teken dat ik liever had dat die camera er niet was. En bij "Zeg eens euh" zou ik inderdaad een vogel voor de kat zijn... Het neemt allemaal niet weg dat ik een geweldige dag heb gehad in één van de beste keukens van het land, die van de Comme Chez Soi.

Het klopt trouwens wat ze over de camera zeggen... die doet er inderdaad een paar kilo bij.

The Kooks

Voor de duidelijkheid, bovenstaande foto is wel degelijk genomen nadat ik 6 uur in de keuken stond. Direct ook de reden waarom ik daar redelijk op mijn gemak sta te blinken.

Een grote en een kleine kok. Het vakkundig dragen van de koksmuts verraadt waarschijnlijk wie wie is.

En nog eentje met mijn ogen dicht, waarom ook niet. Kijk eens hoe proper mijn outfit nog is. Laurence, de dochter van Pierre Wynants en vrouw van Lionel heeft de foto's in de keuken trouwens genomen. Dank daarvoor.

Win een etentje in restaurant Comme Chez Soi!

Surfen naar Resto.be is niet alleen de moeite waard als je op zoek bent naar een goed restaurant, je kan er ook nog lekkere prijzen winnen. Wat dacht u er bijvoorbeeld van nu zaterdagmiddag te gaan lunchen in het 2-sterren restaurant Comme Chez Soi? Klinkt meer dan aantrekkelijk, niet? Het enige wat je moet doen is even op deze link klikken, de vragen juist beantwoorden en vervolgens duimen.

"... may the forks be with you" denken wij dan!

Lionel Rigolet - Le marchand de bonheur

Spareribs, misschien niet iets wat je op je bord verwacht in restaurant Comme Chez Soi maar toch stond de oven er vol mee. Het personeel moet ook eten, aldus Lionel en hij nodigde me uit toe te tasten. Ik paste want op dat ogenblik had ik al een croissant op en de twee gerechten waar we "samen" aan werkten.

1/ In de pan gebakken gamba's met kaviaartomaten en een saus op basis van soja en rijstazijn.

2/ Fijngesneden kreeft en venkel/rammenassalade met koraalolie en gebakken Sint-Jakobsvruchten met yuzu.

Gezien ik voordien nog nooit yuzu geproefd had haalde Daniel er een flesje yuzusap bij. De vrucht zelf is vrij moeilijk te verkrijgen maar het sap, waarvan de smaak het midden houdt tussen citroen en mandarijn, kan je wel terugvinden in de rekken van de gespecialiseerde Aziatische supermarkt. De sojasaus werd dan weer rechtstreeks geïmporteerd uit Japan. Om dat te verantwoorden liet Lionel me het verschil proeven tussen de alomtegenwoordige vrij zoute Kikkoman en de Japanse import met een veel delicatere smaak. Wanneer het op smaak aankomt wordt er niets aan het toeval overgelaten. De juiste producten staan centraal en alles wordt tot op de gram afgewogen in functie van de smaak.

Kwart voor twaalf. Een koppel dat voor een groep mensen een “banquet” gereserveerd heeft komt voor de derde keer in evenveel dagen langs om het menu te bespreken. De klant is koning heet dat dan. Blijkbaar was er een beetje twijfel bij één van de desserten. Lionel neemt me, samen met de klanten mee naar de koude keuken waar Marcel het dessert in kwestie al heeft bereid. Nadat er een foto is genomen van het bord verdwijnt Lionel met de klanten richting bureau om te proeven en te bespreken. Marcel maakt voor mij snel een bordje en lacht terwijl ik proef, geniet en mijn mond net niet aan de gefrituurde kaas verbrand.

3/ Beignet van Pouligny Saint-Pierre met groene asperges, spekreepjes en perenchutney.

Een gezelschap van 23 personen heeft de tafel in de keuken gereserveerd voor de lunch. Daniel ziet dat ik even niets te doen heb en voor ik het weet ben ik een van de aperitiefhapjes aan het dresseren. Een gelei van waterkers met fijne snippers pijpajuin, radijs en gerookte zalm waar ook nog een bouillon over gaat. Even voel ik me belangrijk in de welgeoliede machine die deze keuken is.

In het salon druppelen de eerste mensen met mondjesmaat binnen en ook in de keuken nemen de gasten plaats. De keukenbrigade schakelt een versnelling hoger en de bons komen binnen. De chef geeft de bestelling via de intercom door en iedereen weet wat er te doen staat. Vanaf dit moment gaat alles bijzonder snel en de gasten zijn niet de enigen die verrukkelijk eten. Lionel heeft zijn taak, mij de keuken van Comme Chez Soi te leren kennen, duidelijk ter harte genomen en laat van de meeste gerechten een extra portie maken. Elke nieuwe gang die hij me voorschotelt doet me watertanden. Aan mijn tafeltje aan het fornuis geniet ik met volle teugen van volgende gerechten terwijl ik de keuken overschouw.

4/ Quinoa met een coulis van verse kruiden en makreel gemarineerd in citrusvruchtensap.

5/ Duo van tartaar en gebakken jonge tarbot, mosterd op oude wijze en broccolipuree met dragon en alikruiken.

6/ Ribstuk van zuiglam met koriander en mierikswortel, minicourgette met feta en fijngehakt lam met amandelen.

7/ Ananaspalet, saffraansorbet en lichte consommé met jasmijnparels.

8/ Zwarte puur Ghanese chocolade en mousse van witte chocolade met bourbon vanille en calisson roomijs.

Zelden zo lekker gegeten dat kan ik je verzekeren. En Lionel, die was duidelijk ook in zijn nopjes dat een simpel gebaar van hem mij zo deed genieten. Toen ik hem daarop aansprak zei hij me hetvolgende: "Yves, je suis un marchand de bonheur". Niets is minder waar. Lionel Rigolet is een grote meneer, zeg dat ik het gezegd heb.

Het moet drie uur geweest toen het tot me doordrong dat ik nog geen enkele foto had genomen. Met goedkeuring van de chef diepte ik mijn camera op om enkele plaatjes te schieten van de voor mij nu legendarische keuken (die vakkundig gekuist werd). Toen ik het pand 20 minuten later verliet voelde ik me voldaan en intens gelukkig. Volop nagenietend maar helaas ook met het besef dat ik zoiets nooit nog meemaak trok ik de stad in. Mijn god wat hoop ik dat ik hier ooit nog eens terug kan komen.

Een halve dag bij Comme Chez Soi **

Daar sta je dan aan het Rouppe plein om tien na negen ’s ochtends. Gezien we om half 10 afgesproken hadden besluit ik nog snel een ommetje te maken, kwestie van de zenuwen er even af te wandelen. Een kleine tien minuten later sta ik echter alweer op de plaats van afspraak. Ik raap dan maar de nodige moed bijeen en besluit aan te bellen bij huisnummer 23 voor iets wat een zes uur durende gastronomische ervaring zou worden. De deur gaat automatisch open en ik betreed het wereldvermaarde restaurant “Comme Chez Soi”, een culinair instituut.

In de keuken stond niemand minder dan chef Lionel Rigolet me breed glimlachend op te wachten. Terwijl hij iemand opvorderde om me thee en een croissant te brengen verontschuldigde hij zich voor zijn Nederlands, wat uiteindelijk meer dan naar behoren bleek te zijn. We gingen direct naar zijn bureau waar ik één van zijn koksvesten aangemeten kreeg. Ik was klaar om de keuken te verkennen.

Met een keukenbrigade van 31 personen kan iedereen maar beter plaats hebben om zijn ding te doen en plaats,… dat was er à volonté. Zo is er de grote “warme keuken”, de “koude keuken”, de “patisserie hoek”, de plaats waar vers binnengekomen vlees en vis versneden wordt en de grote koelcel. En dan is er ook nog de tot de verbeelding sprekende “chef’s table”, een private tafel temidden van de actie met zicht op de warme keuken.

Nadat Lionel (zowel monsieur & chef waren uit den boze) me een rondleiding had gegeven door de flink uit de kluiten gewassen keuken(s) trokken we ons wederom terug in zijn bureau. Ik kreeg te zien hoe hij te werk ging bij het opmaken van een nieuw menu, iets wat per jaar zo’n 5 keer gebeurt. Uit zijn persoonlijke map diepte hij 2 handgeschreven recepten op welke we in de voormiddag zouden klaarmaken. De gerechten mocht ik vervolgens verorberen.

Samen met Daniel, de chefs rechterhand, begon ik aan de voorbereidingen voor onze gerechtjes. Pijpajuintjes fijnsnijden, citroenen zesteren en ook verse coquilles openmaken. Geen sinecure als je de kant en klare diepvriescoquilles van de avondschool gewend bent, zoals allicht ook uit het filmpje zal blijken.

Over filmpjes gesproken. Onder de aanmoedigende woorden van Lionel kreeg ik van de cameraploeg een microfoon opgespeld en werd er een kort interview afgenomen. De chef zelf mocht zijn gedacht over deze dag te zeggen en de maître kreeg het woord bij de bereiding van het eerste gerecht. Ook de sommelier werd voor de camera opgedraafd maar die had niet de minste moeite om zijn deskundige uitleg te geven over de 2 glaasjes wit die hij me bij het eten kon aanbevelen. Straf eigenlijk, zeker als je weet dat er in de wijnkelder om en bij de 22.000 flessen liggen. En dat is nog maar de helft van hun stock. Indrukwekkend.

Met een bezoekje aan diezelfde wijnkelder en de verschillende salons liep de voormiddag stilaan ten einde. Het moment voor de cameraploeg om af te druipen en tijd voor de keukenploeg om een tandje bij te steken. Morgen meer daarover.

Dat was 2008, op naar 2009!

Wel wel, 2008 zit er ei zo na op. Tijd om iedereen alvast het beste voor 2009 te wensen, om even terug te blikken en om met een goed oog naar volgend jaar te kijken.

* Als 2008 het jaar was van de bouwellende (1/2 jaar wachten op een vergunning - 1/2 jaar wachten op vaklui die eindelijk iets komen uitsteken) zal 2009 het jaar van het huis worden. Iedereen is bij voorbaat uitgenodigd om eens lekker te komen eten en drinken. De datum, tja die laat nog wel een maand of 2 op zich wachten.

* Als 2008 het jaar was van de financiële crisis dan zullen we daar in 2009 rekening mee moeten houden. De ijskast, het fornuis en bij uitbreiding de volledige keuken moeten namelijk nog betaald worden en dan zwijgen we nog over de bezetter, de loodgieter en de schrijnwerker. Misschien moeten we het na New York, Barcelona, Amsterdam en de Champagne (voeg daar voor juffrouw Frisjes ook nog maar Madrid, Mallorca, en Belgische kust aan toe) in 2009 een tikkeltje minder laten hangen. Of ook niet... net een B&B geboekt in Brugge voor deze zondag. Kwestie van maandag fris en monter naar The Flemish Primitives te kunnen gaan. Daar kijk ik alvast enorm naar uit.

* Als 2008 het jaar was van de gewonnen wedstrijd dan is 2009 hopelijk het jaar dat we die prijs kunnen verzilveren. Wout Bru kon zich amper vrijmaken en had bij nader inzien geen keuken ter zijner beschikking in ons Belgenland. Een oplossing drong zich op en de prijs werd geüpgraded naar een halve dag keuken in het gerenommeerde restaurant Comme Chez Soi. Na 9 januari kom ik te weten wanneer het er van komt.

* Met een lunch in restaurantYamazato heb ik op de valreep een zaak met een sterretje bezocht. Wie weet in worden er dat in 2009 wel twee of drie. Staan op de wishlist: Oud Sluis, 't Zilte en El Bulli. Ik vermoed dat 't Zilte in Mol de grootste kanshebber is. Qua beloftevolle restaurants zou ik dit jaar ook eens graag in Trente in Leuven gaan eten maar ook in Little Asia (Brussel) en dichter bij huis in Cucina Marangon (Turnhout) en in Vin Perdu (Oud-Turnhout).

* Goede voornemens dan maar? Meer koken, sporten, gezonder eten en misschien tussendoor een rijbewijs halen.

Omdat ik weet dat goede voornemens meestal bij goede voornemens blijven sluiten we 2008 af met een dijk van een quote, tevens song van het fabeltastische Mclusky: "To hell with good intentions".

Michelinsterren 2009 (Belgische editie)

Als heel culinair België nagelbijtend zit te wachten tot de nieuwste editie van de vermaarde Michelingids in de rekken ligt, willen we bij Coolinary.be gerust bij de eersten zijn die het lijstje wereldkundig maken.

We blijven, net als Nederland trouwens, op 2 driesterrenkoks steken. Gezien 't Molentje van Danny Horseele gesloten is krijgt dit geen sterren meer. Zijn nieuw geopende restaurant "Danny Horseele" neemt de twee sterren echter wel over. "L'air du temps" wipt ook van 1 naar 2 sterren. Van 0 naar 1 ster tellen we maar liefst 6 nieuwe restaurants. In de omgekeerde richting noteren we enkel "Le pain et le Vin" (ster verloren) en " Le petit Zinc" (gesloten)

Hierbij de volledige lijst met sterrenrestaurants in België, de vetgedrukte restaurants zijn er dus op vooruitgegaan.

***

De Karmeliet (Brugge)
Hof van Cleve (Kruishoutem)

**
Danny Horseele (Dudzele)
Bruneau (Brussel)
Comme chez Soi (Brussel)
Sea Grill (Brussel)
L'Air du Temps (Eghezée)
Hostellerie St-Nicolas (Elverdinge)
't Zilte (Mol)
Hostellerie Le Fox (De Panne)
Pastorale (Reet)
Clos St.Denis (Vliermaal)

*

't Overhamme (Aalst)
't Fornuis (Antwerpen)
Dôme (Antwerpen)
Gin-Fish (Antwerpen)
De Schone van Boskoop (Boechout)
Kasteel Withof (Brasschaat)
De Koopvaardij (Stabroek)
Le Cor de Chasse (Barvaux)
Philippe Nuyens (Blankenberge)
Sans Cravate (Brugge)
Herborist (Brugge)
De Jonkman (Brugge)
Hertog Jan (Brugge)
Manoir Stuivenberg (Varsenare)
Bistrot du Mail (Brussel)
Bon-Bon (Brussel)
L'Ecailler du Palais Royal (Brussel)
La Paix (Brussel)
Le Chalet de la Forêt (Brussel)
Le Passage (Brussel)
Marie (Brussel)
San Daniele (Brussel)
Senza Nome (Brussel)
Michel (Groot-Bijgaarden)
Terborght (Huizingen)
't Stoveke (Strombeek-Bever)
L'Eveil des Sens (Montigny-le-Tilleul)
Marcus (Deerlijk)
't Truffeltje (Dendermonde)
Hostellerie Vivendum (Dilsen)
Hostellerie Gilain (Sorinnes)
In de Wulf (Dranouter)
Kasteel Diependael (Elewijt)
Château du Mylord (Ellezelles)
Le château de Strainchamps (Fauvillers)
Jan Van den Bon (Gent)
C. Jean (Gent)
Apriori (Haaltert)
Clandestino (Haasdonk)
Aan Tafel bij Luc Bellings (Hasselt)
Hoeve St-Paul (Lummen)
Le Fou est Belge (Heure)
Hof ter Hulst (Hulshout)
La Durée (Izegem)
The Paddock (Keerbergen)
De Oosthoek (Knokke-Heist)
Jardin Tropical (Knokke-Heist)
Sel Gris (Knokke-Heist)
Bartholomeus (Knokke-Heist)
't Huis van Lede (Wannegem-Lede)
Lemonnier (Lavaux-Sainte-Anne)
Arenberg (Heverlee)
Couvert couvert (Heverlee)
Héliport (Luik)
D'Hoogh (Mechelen)
Falliez (Mechelen)
Cuisinémoi (Namen)
La Bergerie (Lives-sur-Meuse)
Hof ter Eycken (Ninove)
Auberge du Moulin Hideux (Noirefontaine)
Slagmolen (Opglabbeek)
Au Gastronome (Paliseul)
Hostellerie Lafarque (Pepinster)
Hostellerie du Postay (Wegnez)
La Frairie (Perwez)
L'Eau Vive (Arbre)
Dimitri (Quaregnon)
't Convent (Reninge)
Bistro Novo (Roeselare)
Zur Post (Sankt-Vith)
Orangerie (Deurle)
Le Coq au Champs (Soheit-Tinlot)
Auberge de la Grappe d'Or (Torgny)
Herbert Robbrecht (Vrasene)
't Oud Konijntje (Waregem)

Morgen het Nederlandse lijstje!

Ouch

Net een telefoontje gekregen dat mijn avontuur nu vrijdag in de Comme Chez Soi verzet zal worden. Ik ben benieuwd wanneer het dan wel kan doorgaan... als het maar doorgaat! En dan te weten dat ik nu al zenuwachtig begon te worden.