Yeonju Sung, where food meets fashion!

De kans dat de naam van Yeonju Sung een belletje doet rinkelen is klein maar toch heb je ongetwijfeld al werk van deze Koreaanse kunstenares gezien. Zo was het Yeonju die niemand minder dan Lady Gaga haar fameuze 'vleesjurk' aanmat, een stuk dat ongetwijfeld voor evenveel ophef zorgde dan de 'vleeszuilen' van Jan Fabre hier in eigen land.

't Is niet omdat fashionblogs een pak hipper blijken te zijn dan foodblogs dat wij foodies radicaal het roer moeten omgooien. Een wijs gezegde leert ons immers dat een schoenmaker beter bij zijn leest blijft, dus laten we daar vooral niets aan veranderen. Overlappingen in elkaars vakgebied? Food & Fashion? Daar springen we met veel plezier op natuurlijk. 

Een frivool jurkje met als basis zowel witte als oranje winterchampignons. Dat enokitake een fijne paddestoel is die zich perfect leent om bordjes af te werken weet elke foodie, dat het kan dienen als basis voor een jurkje was dan weer nieuw. Een ideaal exemplaar om op een zwoele zomeravond ergens een chachacha te dansen onder begleiding van een sfeervol orkestje.

Yeonju Sung - jurk, winterpaddestoelen



Een jurk van bananen, iemand? Niet de gele buitenkant van de schil gaat hier met de eer lopen, maar wel de dradige binnenkant welke een mooi gewoven effect creëert.

Yeonju Sung - jurk, bananen

 

Een lotuswortel mag dan een rare groente zijn met al die gaatjes, op de chioggiabiet na is er geen enkele groente die eenmaal fijngesneden dergelijke mooie patronen oplevert. Een stijlvol wit cocktailjurkje is het resultaat dat zonder twijfel gezien mag worden.

Yeonju Sung - jurk, lotuswortel

Een kledingstuk met kauwgom maken lijkt me geen evidentie al doet het eindresultaat anders vermoeden. Een grillig kleurenspel dat voor een gemarmerd effect zorgt is de blikvanger van dit nauwaansluitend hemdje. Iets in mij zegt me wel dat dit stukje bij stijgende temperaturen wel eens 'plakkerig' kan aanvoelen.



Yeonju Sung - hemd,  kauwgum

Aubergines, die dienen wat mij betreft enkel om auberginekaviaar of baba ganoush van te maken. Voor de rest moet ik daar zo niet van weten. Als jurk weet ik het dan weer wel te smaken. Deze laagjesjurk met het crèmekleurige vruchtvlees, de gespikkelde zaadlijsten en de zwarte en groene schil netjes laat zich perfect dragen door iemand die zijn taille in de verf wenst te zetten. Wel uit de buurt van een gloeiende barbecue blijven.

Yeonju Sung - jurk, aubergine

Ja, dat krijg je dan als je mij teveel naar Jani laat kijken op televisie.

Gintonicshop.be

Dat de Gin Tonic de laatste jaren serieus aan het boomen was staat als een paal boven water. Dat pakweg Sergio Herman of Dominque Persoone zweren bij de G&T draagt daar ongetwijfeld toe bij. De tijd dat er enkel Gordon's en Schweppes in het gamma van je favoriete café zat is al een tijdje achter de rug maar 'hoeveel rek' zit er nog op deze bruisende combo? Voldoende zo mag blijken nu er een heuse Gin Tonic webshop is opgericht.

Ginfish, iemand?

 

Vorige week was de plechtige lancering van de webshop en als devoot liefhebber kon ik daar uiteraard niet ontbreken. Er stond een tasting onder leiding van Jurgen Lijcops van The Glorious op het programma en in afwachting daarvan mocht ik mij met veel plezier vergapen aan de visjes in de toog. Gin Fish, iemand?

Een buffet allemaal goed en wel (wij hadden al gegeten) er zou gin en tonic gedronken worden. Een cupcake met huislogo, dat moet nog net gaan maar toch. Jeeves, serve us our drinks please!

De G'Vine Floraison staat thuis ook in de barkast en was met andere woorden geen onbekende. Weggeblazen was ik niet direct van de voorgeschotelde pairing. De Fever Tree Lemon tot daar aan toe, die fikse schijf sinaasapppel echter maakte dat dit jammer genoeg vooral aan limonade deed denken.

Nee, dan liever de Cold River, een gin uit het Amerikaanse Maine en 100 % aardappeldistilaat. Erbij kregen we Fever Tree Light (wacht, een dieetdrankje?) en als garnituur een vlezige Tamarillo. Een stap in de goede richting waarbij het drankje vooral tot zijn recht kwam na het proeven van de boomtomaat.

Mare Gin, daar weet ik doorgaans ook wel weg mee en de Fever Tree Mediterranean Tonic, die lijkt als het ware voor deze gin op de markt gebracht. En toch! Toch was ik niet van mijn sokken geblazen. Lag het aan de citroengrasstengel die eerder voor fris dan echt kruidig zorgde, ik weet het niet. Les goûts et les couleurs,... je kent dat!

Save the best for last, niet zelden een piste die vruchten afwerpt. Caorunn gin, Fever Tree Classic (het zal nu wel duidelijk zijn wie de tonic hier sponsorde) een wieltje citroen en drie jeneverbessen. Fris, crisp, prikkelend... De essentie heet dat! Wat mij betreft de beste pairing van de avond!

Gintonicshop.be

Gintonicshop, de naam denkt volledig de lading en er is meer. Gin kiezen volgens smaak (kruidig, floraal, citrus, zoet), glazen, jiggers, strainers, rietjes en alsof dat niet genoeg was kun je er ook heuse gintastings boeken onder begeleiding van Jurgen Lijcops. U weet waarheen!

Keukenplezier: Rockin' Spoons

Een beetje rondwandelen in Newcastle, in het kielzog van vriendin een Urban Outfitters binnen  dartelen en je vingers kruisen dat er niet teveel gadgets zijn die je het hoofd zot maken. Amper één rek ver en ik had het al vlaggen. Twee houten lepels in de vorm van een gitaar, zodra ik ze  'in het snuitje' kreeg was ik verkocht. Nu is er niets mis met de dosis rock 'n roll in onze keuken maar met deze lepels  stijgt die ongetwijfeld verder tot ongekende hoogtes. Volumeknop op 11, ik ga in wat potten roeren!

Kikkerland - Rockin' Spoons

Natuurlijk is 15 pond voor twee houten lepels een tikkeltje aan de dure kant maar hey, op cool staat geen prijs. En als het niet de lepels waren die mij overstag deden gaan, dan wel het kartonnetje waaraan deze bevestigd zaten. 'Amp' staat erop, ongetwijfeld voor diegenen die nog nooit een gitaarversterker van dichtbij hebben gezien. Akoestische gitaar, allemaal goed en wel, de 'electrische' geniet vooralsnog mijn voorkeur. Er is een nieuwe rock ' roll chef in het land, en die gaat bij de naam Sid Frisjes! 't Is dat je het weet!

Kikkerland - Rockin' Spoons

Laat je niets wijsmaken door de mensen van Kikkerland, dit is geen slabestek! De Rockin' Spoons zijn gemaakt om in potten te roeren. Wild in potten te roeren zelfs, molenwiekend als het kan. Vuiligheid op muren en plafond, een beetje rocker ligt daar lang niet wakker van!

Presentatie Culinaria Pure Street - Gigi Il Bullo

Onder de noemer Pure Street trapt Culinaria op 30 mei zijn vijfde editie in gang. Vier dagen lang wordt het voormalige goederenstation op de Tour & Taxisite opnieuw omgetoverd tot één groot culinair walhalla. Verwacht je aan een hele reeks chefs, al dan niet voorzien van een michelinster achter hun naam, een resem interessante masterclasses (cocktails, meat, insecten? ...) en uiteraard ook een uitgebreid scala aan gerechten en bijpassende wijnen om de innerlijke mens te sterken.

De innerlijke mens sterken, dat stond gisteren in het Antwerpse Gigi Il Bullo op het programma alwaar voor een handvol bloggers de nieuwigheden van deze vijfde editie uit de doeken gedaan werden. Mijn aandacht hadden ze alvast toen verteld werd dat ze enkel grote chefs aan 'street artists' zouden koppelen. Ik ben daar nogal fan van zoals uit deze link mag blijken dus als food en streetart hand in hand gaan, dan ben ik van de partij. Net als gisteren bij de voorstelling dus!

Om trouwens te weten hoe alles netjes in zijn werk gaat kan ik je niet anders dan doorverwijzen naar de website van Culinaria waar je haarfijn wordt beschreven waaraan je je mag verwachten. Tickets voor de verschillende menu's kunnen tevens al besteld worden en zoals dat hoort zijn die in voorverkoop goedkoper.

Culinaria 2013 - de voorstelling

Olijven, een lekker vleesje, brood... de hapjes vonden gretig aftrek of daar werd reeds een 'Bagna Cauda' geserveerd, wat niet meer of minder wil zeggen dan 'warm bad'. Hoe zit dat? Deze klassieker uit Piemonte is een warme dipsaus op basis van olijfolie en ansjovis. De knisperend krokante groentjes haal je door deze dip waarna de 'gesmolten' ansjovis zijn rijke smaak prijs geeft. Ansjovis dat is zoals streetart, ik ben daar dus ongelofelijk zot van.  Mijn bagna cauda - met de vingers te eten trouwens - werd dan ook met een stukje brood tot het laatste morzeltje verorberd. Lekker!

Gigi Il Bullo - Bagna Cauda

'Coeur de Boeuf', het is een tomaatje dat ik wel weet te smaken. Alleen was voor mij bij het eerste aanblik van het volgende gerechtje duidelijk dat deze tartaar niet de tomaat, maar wel het 'hart van het rund' betrof. Een schijfje tomaat, frisse schijfjes augurk en dat alles afgewerkt met wat kriekbier... ik wist er wel weg mee. Mijn buurvrouw links ook trouwens, al schrok ze zich twee gangen verder wel een hoedje toen haar gemeld werd dat dit wel degelijk 'hart' was. Blij dat ik die persoon mocht zijn.

Gigi Il Bullo - Coeur de Boeuf

'Gefrituurde visjes, krokante groentjes en een mayonnaise van spirulina', dit was het moment voor de wederhelft om even te schijnen. Daar waar iedereen 'gebaarde van krommenaas' bij het horen van 'spirulina' wist zij zonder boe of bah te melden dat dit een algensoort is. Foodies onder de indruk, sterk!

Die gefrituurde visjes deden me onmiddellijk terugdenken aan onze bezoekjes aan Prima Plora in Kreta. En wanneer gerechten mooie herinneringen oproepen, dan gaan deze automatisch nog net dat ietsje meer smaken. Hapte vlot weg met andere woorden en de sfeer aan tafel was ook opperbest.

Gigi Il Bullo - gefrituurde vis, krokante groentjes en spirulinamayo

Er werd al een pak minder gelachen aan tafel toen het konijn gepresenteerd werd. Het is te zeggen, het kopje van het konijn. Zelden zoveel onaangeroerde borden gezien als gisteren en het merendeel van de disgenoten bestond nochtans uit foodies. Een stap in het onbekende, hoe erg kan dat zijn dacht ik en met het lepeltje ging ik de hersenpan te lijf om vast te stellen dat hersentjes best smeuïg zijn. Zowel smaak als structuur viel misschien nog het hardst te vergelijken met de dooier van een zacht gekookt eitje. Wangetjes zijn altijd lekker, alleen van het tongetje was ik niet zo zot.  En ja, zo'n klein tandje eet je ook beter niet mee op.

Gigi Il Bullo - konijnenkop

Helemaal vergeten te fotograferen, de puike risotto met merg en oude Parmiggiano. Tikkeltje flauw van smaak volgens sommigen, maar volgens mij een bewuste keuze om de volle smaak van het merg ten volle tot zijn recht te laten komen. En Parmiggiano smaakt natuurlijk ook goed af dus een kwestie van mengen, nietwaar?

Tijd voor een dessertje dan maar. Wat te denken van 'gepekelde schapenricotta met peer, kaneel en grappa'. Gepekelde schapenricotta in een dessert, opnieuw geen voor de hand liggende keuze maar de smaken zaten wel goed. Het peertje was mooi gegaard, de crunch zorgde voor wat bite en de grappa voor de kick.  Zo moet je afsluiten.



Gigi Il Bullo - Gepekelde schapenricotta, gegaarde peer, grappa

Koffie noch thee voor ondergetekende, ik was helemaal in de ban van de 'Despina' die bij het dessert geserveerd werd. Prachtige wijn - elke geserveerde wijn trouwens - welke zowel qua neus als smaak nogal aanleunde bij een gueuzebier. Iets wat er bij mij altijd wel ingaat, zeker als het weer wat beter wordt.

Van het extra dessert, een 'baba met muscato, rabarber en slagroom' geen foto, daar zal het derde glas Despina ongetwijfeld voor iets tussen gezeten hebben. Fijne baba trouwens, welke in originele versie met rum gemaakt wordt. Beter dan degene die ik in het verbluffende Espai Sucré gegeten heb en niet te zwaar. Mooi meegenomen, want dan kon ik mezelf tegoed doen aan een chocolade konijntje, een minimerengue of een spekje.

Snoepgoed - daar heb je die konijntjes weer

De hamvraag: Gaat Dario Puglia op Culinaria ook gekke dingen serveren zoals het gespleten hoofd van een konijn? Zijn geruststellende antwoord was een welluidende"neen", waarna hij aangaf dat hij zich wel degelijk bewust was dat het serveren van een half hoofd een risico betrof. Maar - alzo sprak de stielman - mensen eten toch ook preskop thuis. Net hetzelfde alleen minder herkenbaar. Dat ze daar eens over nadenken! Een goeie stelling om de nacht mee in te duiken.

Zin in Culinaria? Dat kan ik geloven. Als ik even in de dringend af te stoffen coolinary archieven kijk dan weet ik weer waarom de vorige edities uit 2009, 2010 me zo bevallen zijn!

Een gezond yoghurtontbijt

Eén luttel 'Actimelleke', dat kan je bezwaarlijk een evenwichtig ontbijt noemen. Hoogstens een aanvulling erop maar zeker geen volwaardig ontbijt. Om maar te zeggen dat mijn ochtendritueel tamelijk ver staat van een ideaal begin van de dag, al zit er beterschap aan te komen.

De laatste dagen heeft de wederhelft me zover gekregen 's ochtens een portie yoghurt te nuttigen, tjokvol met gezonde en lekkere dingen. Fruit bijvoorbeeld - nog zo'n vlak waar ik wel eens in gebreke durf blijven - en een mengeling van granen en zaden. Ja, als iemand anders het klaarmaakt wil ik gerust ontbijten!

Yoghurtontbijt - een gezonde start

Nodig:

150 ml yoghurt, 1 banaan, 1 Granny Smith appel, 2 eetlepels granen, halve eetlepel zaden en enkele druppels siroop of desgewenst honing.

Doen:

Veel valt er niet aan te doen natuurlijk. Het appeltje en de banaan in stukken snijden en in een kom doen, de yoghurt toevoegen en mengen. Granen en zaden toevoegen, de siroop en klaar! Makkelijk zat, dat zou zelfs ik kunnen.

Fruit volgens het seizoen, yoghurt met een smaakje, wisselen van granen of zaden... de mogelijkheden zijn legio waardoor je makkelijk hetzelfde kunt eten, maar toch anders. Een gezonde start? Ik merk alvast dat ik na zo'n ontbijt, minder snoep in de voormiddag.

Café Stanny

Het lijkt wel alsof het de laatste tijd de vaste stek is geworden voor een trits foodbloggers wanneer die voor deze of gene in het Antwerpse moeten zijn. Netjes op tijd komen is al lang niet meer aan de orde. Nee, liever ruim te vroeg zodat er in Café Stanny al een aperitief gedronken kan worden. Of twee!

Café Stanny

Toevallige passanten, moeders met kinderen, hipsters met een laptop, locals en treinreizigers die een beetje tijd te doden hebben, met gemak weten ze hun weg richting Café Stanny te vinden. De grootste troef naast de aangename sfeer? De immer toegankelijke keuken, zowel in prijs als kwaliteit. De noemer café doet 'Stanny' allicht oneer aan maar gastropub klink dan weer zo bekakt. Ach, het is gewoon een café waar je geweldig kunt eten. En Bollekes drinken, uiteraard!

Café Stanny

Er stond een 'gin tonic dingske' in mijn agenda en laat ik nu goed beseffen dat je daar best niet met een lege maag aankomt. Nu had ik mijn zinnen gezet op een goeie oude spaghetti bolognaise - een zekerheid op de beperkte kaart - maar dat was zonder de dagelijks wisselende suggesties gerekend. Een pasta met witte pesto en asperges sprak alvast tot mijn verbeelding, maar het waren de varkenswangen die mijn hart voor zich wisten te winnen.

Varkenswangen, hoe lekker is dat? Toen we die vier jaar geleden met Qlinaria aan de man brachten tijdens onze eerste deelname aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue moest je de mensen echt overtuigen dat te proeven. Blij dat wangetjes nu her en der op de kaart staat. Malse wangen, machtige jus, aardappelpuree en een krokant slaatje. Zalig!

Café Stanny - Varkenswangen

Café Stanny
Stanleystraat 1
2018 Antwerpen
03/289 54 67

Neuhaus viert moeder!

Als er iets is waar wij in de glorieuze regio Kempen niet aan mee doen, dan is dat wel Moederkesdag in mei. Moederkesdag, mei, wie bedenkt zoiets? Vijftien augustus of niet, zo simpel is dat. Dus als er dan een pakketje chocolade wordt afgeleverd om diezelfde 'valse' Moederkesdag - of liever diezelfde chocolade - extra in de verf te zetten, dan wil ik dat wel eens met veel plezier weglachen. Mij gaan ze hier niet hebben liggen!

Neuhaus viert moeder

Akkoord, ik heb ze geproefd. Zowel de chocolaatjes met geconfijte citroen als deze met stukjes framboos. Slecht zijn ze zeker niet, maar om nu mijn Kempense ziel te verkopen en een feest te vieren dat er eigenlijk geen is. Nooit! Dat wil dus zeggen dat er hier een doosje chocolaatjes ligt te wacht op iemand die dat echt verdient. Ma, dat ben jij dus. Omdat niets 'ik zie je graag' zegt gelijk een gratis doosje chocolade.

Zelf kaas maken: Make Cheese Inc - Mozzarella Kit

Het moet sinds afgelopen zomer zijn dat ik redelijk verslingerd ben geraakt aan 'crowdfunding projectjes' zoals je die op pakweg Kickstarter kan terugvinden. Op dergelijke sites kunnen mensen met geweldige ideeën maar een gebrek aan fondsen op zoek gaan naar 'backers'. Die backers, dat zijn mensen die niet alleen in dat goede idee geloven, maar ook bereid zijn een bepaald bedrag neer te tellen om zo'n idee tot uitvoering te krijgen. Tegenover jouw bijdrage - pledges zijn dat - staat een tegenprestatie. Enkel en alleen als het project van de grond komt wordt je rekening belast en krijg je waar je recht op hebt. Klinkt ingewikkeld allemaal maar dat is het zeker niet. Gewoon even naar één van dergelijke sites surfen en er gaat een nieuwe wereld voor je open.

Mijn allereerste succesvolle 'pledge' was een Mason Cocktail Shaker. Ondertussen zitten er nog een soortement snijplank, cocktailbitters, een iPhonebumper en een 'Yolkr' in de pijplijn. Mijn kit om thuis zelf kaas te maken is deze week aangekomen. En die was ik dan weer helemaal vergeten. Dolletjes!

Mozzarella Cheesemaking kit

Mijn input mag dan beperkt zijn, als ik naar Make Cheese Inc surf weet ik dat ik heb bijgedragen tot het realiseren van de droom van deze mensen. Daar kan je zelfs geen prijs op plakken! Logisch ook dat ik maar wat gretig was om m'n kit uit te pakken. Zout, acid citric, een thermometer, starttabletten, een neteldoek en een uitgebreide handleiding... voldoende om me thuis in gang te zetten.



Mozzarella Cheesemaking Kit - de inhoud

 

Dit weekend ga ik van start. Mijn klompen worden van stal gehaald, net als de denkbeeldige kaasboerin in mezelf. Starten doe ik met vier liter melk (of room) en binnen afzienbare tijd - ze spreken van een uurtje - heb ik mezelf zo'n 500 gram kraakverse mozzarella gemaakt. Als je rekening houdt dat één kit goed is voor 30 'batches', dan komt dat neer op zo'n 15 kilo mozzarella. Ik gok dat er veel pizza op de barbecue zal komen te liggen. En kruidige gemarineerde cadeaupotjes, nog zoiets!

Mozarella Cheesemaking Kit - uitgelicht

Mozarella maken, binnen de kortste keren ben ik daar met een klein gelukje heer en meester in. Nu alleen nog ergens een fikse buffel weten te vangen, deze vervolgens terug vrijlaten omdat het een mannetje was en een heuse koe op de kop tikken. Spannende tijden.

Een klasse theetas!

Euhm ja! Als ik vriendin in één of andere Engelse low budget hypermarket een stel theedoosjes van een bedenkelijk huismerk zie kopen en wel om de eenvoudige reden dat er leuke prints en patroontjes op die dozen staan, wel dan gok ik dat ik mij ook mag laten gaan. Niet?

Tuurlijk wel! De theetas van Lionel Richie bijvoorbeeld - zonder meer een internetklassieker in zijn genre -eentje die het helemaal moet hebben van een op en top woordspeling... 't Zal wel zijn dat ik daar na al die jaren nog mee kan lachen. Aangeschaft in Primark, een kledingketen zo goedkoop en trashy dat het niet anders kan dan mee aan de basis liggen van Newcastle's pertinent gebrek aan stijl! Maar hey, terug naar mijn theetas, een pareltje!

Lionel Richie - Hello, is it tea you're looking for?

"Hello, is it tea you're looking for?" Geef toe, daar wil je toch zelf mee op de proppen gekomen zijn, niet? Nog trashy pareltjes gekocht in die winkel zoals behoorlijke bangelijke maar valse All Star Regenjasjes voor mijn voeten. Aangezien die dingen echter geen bal met eten of drinken te maken hebben dien ik u daarvoor door te verwijzen naar de rocker zelve!

Nudo Sushi Box - Newcastle

Sushi, ik eet dat graag! Daar mag je mij niet alleen 's nachts voor wakker maken, je mag mij zelfs uitnodigen op een trip naar Japan. Mocht u dat willen natuurlijk. In afwachting van zo'n Japans avontuur stel ik me met plezier tevreden met sushimogelijkheden dichter bij huis. Dus als ik tijdens mijn vakantie in het Noord-Engelse Newcastle in één van de straten op een snelle sushibar stoot, wel dan wordt er sushi gegeten!

Nu mogen wij foodies perfect weten wat sushi is, onze Engelse vrienden kunnen blijkbaar nog een woordje uitleg gebruiken. Rauwe vis, dat schrikt ze daar een beetje af en uiteindelijk is sushi veel meer dan dat natuurlijk. Ah ja, minder vet ook en bijgevolg gezonder dan de standaard snelle hap die je er op elke straathoek kunt scoren. Om maar te zeggen, "you can't go wrong with sushi"!

What is sushi? - Nudo Sushi Box

Nu mag je nog zoveel Oosterse invloeden in Engeland droppen, the English will remain English! En dat wil vooral zeggen dat je aan de toog langs de juiste kant moet aanschuiven. Van rechts naar links, zo zijn ze daar wel. Een uitnodigend interieur - heel zen allemaal - een ruime keuze aan hapjes en Aziatische versnaperingen en niet geheel onbelangrijk, lang niet zo duur!



Nudo Sushi Box - Newcastle

Nudo Sushi Box, de naam van de zaak doet het al vermoeden, je sushi kan je hier kant en klaar in een doosje meenmenen. On the go of ter plaatse opeten, het kan allebei en de doosjes (en zakjes), die zien er allemaal heel plezant uit. Een in het oog springend logo, hippe patroontjes, fijne stickers... behoorlijk hip zeg maar.

Nudo Sushi Box - de doosjes

Een salade met lotuswortel en edamamebonen, gefrituurde vegetarische dingskes en uiteraard... sushi. Foursquare wist me de 'grilled eel maki' aan te bevelen en die stelde allerminst teleur. Niet dat die verschillende whoppers mij niet gesmaakt hebben maar als snelle hap vind ik dit toch van een totaal andere orde.

Nudo Sushi Box - salade, maki en dingskes

Met een vriendin die een sucker is voor spreuken allerhande wandel je lang niet zomaar uit een sushibar als er 'fortunecookies' te krijgen zijn. Uiteraard worden die gelukskoekjes aangekocht en ceremonieel gebroken alvorens deze tijdens het lezen van de spreuk naar binnen te werken. 'You will soon be honoured by someone you respect', dat was 'em, haar spreuk. Kun je alle kanten mee op!

Nudo Sushi Box - fortune cookie

Sushi dus, ik eet dat graag! En omdat de nieuw te openen sushibar in de lokale Carrefour lang niet zo glamoureus is als de Antwerpse sushibar bij uitstek Ko'Uzi ga ik daar maar eens een workshop volgen op dinsdagavond. Bevriende foodbloggers die interesse hebben om een groepje te vormen, u weze welgekomen.

Cointreau Fizz Garden - Cocktail Masterclass

Een tijdje terug mocht ik de grand opening van de Cointreau Fizz Garden in Brussel bijwonen. Als een oud bankgebouw omgetoverd wordt tot hippe cocktailbar dan ben ik volgaarne van de partij. Schoon volk, bloemen van de hand van Thierry Boutemy - waarvan een merendeel wel degelijk plastic - fingerfood en cocktails à volonté... wij hebben bij minder al eens van een geslaagde avond gesproken. En op de foto met fashion guru Jani, wat wil een mens nog meer?

Euhm, drankjes shaken als die hippe gasten achter de balie bijvoorbeeld! Mooi meegenomen want voor een select gezelschap werd er een Cointreau Masterclass ingericht. En zoals dat dan gaat ben ik de eerste om te arriveren, wat ruimte geeft om het interieur bij daglicht eens deftig te bekijken. Leuke details die me 'bij nachte' ontgaan waren. Vintage kastjes, fleurige lampen, cocktailboeken uit de jaren stillekes...

Cointreau Fizz Garden - funky details

Theorie is zelden zo interessant als de praktijk maar toch dienden we een klein uurtje post te vatten in een antieke zetel om een verplicht nummertje te volgen. Wanneer Alfred Cointreau - zesde generatie van de Cointreau clan en 'Heritage Manager' van het merk - tesamen met meester distilleerder Bernadette Langlais dit uurtje voor hun rekening nemen, dan is het oneerbiedig te spreken over 'een verplicht nummertje'. Dit was gewoon ronduit interessant!

Kwam zoal aan bod: de basis van Cointreau (sinaas), doe zo'n distillatieproces nu juist te werk gaat, de zoektocht naar de juiste ingrediënten, slides tjokvol weetjes en nuttige informatie, samples en op het einde zelfs een heuse blinde tasting. Kwestie van te zien wie er had opgelet en wie niet. Het verdict? Iedereen geslaagd, waarna we in teams van twee vol aan de bak mochten onder leiding van barman Fernando Castellon.

Van alle legendarische cocktails waar Cointreau een hoofdbestanddeel is, ik denk dan bijvoorbeeld aan de Margarita, Side Car of Long Island Iced Tea gingen wij voor een Cosmopolitan. Een Cosmopolitan! Ach, je weet nooit of die dames van Sex and the City eens langskomen.

De rest van de tijd werd besteed aan het prepareren van Fizz cocktails maken. 50 ml Cointreau, 20 ml limoensap, een smaakmaker naar keuze dat alles aftoppen met sodawater. Onze aardbei en basilicum Fizz viel alvast in de smaak. Een snuifje zwarte peper had het geheel misschien wel af kunnen maken.

Le Cosmopolitan

Kon ik vooraf al een Cosmopolitan maken? Uiteraard! Was deze masterclass desondanks toch een beetje interessant? Reken maar van yes, zowel het licht verteerbare theoretische gedeelte als het uurtje praktijk. Zodra die zon doorbreekt weet u dat u Fizz Cocktails kunt verwachten op Tales from the Home Bar.

AUB SVP - Brussel

Afgelopen vrijdag stond er een cocktailmasterclass in de Cointreau Fizz Garden in Brussel op het programma. Shaken, stirren, muddlen en alles opdrinken,  ik ben er wel voor te vinden alleen durft een mens daar al eens een hongertje van krijgen. Ver moest ik alvast niet lopen om die honger te stillen want om de hoek (twee hoeken eigenlijk) kon ik terecht bij het sinds drie maanden geopende AUB SVP.

Een toeval dat ik net hier halt hield was het niet, een verslagje op Be-Gusto wees me immers de weg. Geluk had ik alvast wel want het is nog maar sinds kort dat ze bij AUB-SVP - naast ontbijt en lunch - op vrijdag ook een avondservice draaien.

Het strakke interieur van de hand van Bart Lens - denk ruwe elementen, beton, glas en sfeervolle verlichting - nodigt echt uit om binnen te springen. Na de obligatoire foto van de vitrine zag ik dan ook geen enkele reden meer om buiten in de koude te blijven staan. Dat hongertje, weet je wel!

AUB SVP - Brussel

Daar zat ik dan, alleen op restaurant! Het moet de eerste keer geweest zijn in pakweg 25 jaar. Ik was allicht een jaar of 10 en liep tijdens de werkzaamheden in het restaurant van mijn vader aardig onder de voet waarna ik met een handvol franken naar de brasserie aan de overkant van de straat werd gestuurd om een kleinigheidje te gaan eten. Pannenkoeken! Ik herinner het me alsof het gisteren was.

Ook al had ik amper een uur ervoor enkele tot in de perfectie geschakete cocktails achter de kiezen, een aperitiefje sla ik nooit af. De Gueuze Girardin zou een voortreffelijke keuze geweest zijn ware het niet dat ik me had laten verleiden tot een Gin Tonic. Hendrick's en Fever Tree, enkele blaadjes munt en een paar partjes limoen. Een welgekomen afwisseling met het schijfje komkommer waarvan iedereen genoegzaam lijkt aan te nemen dat dit de enige mogelijke garnituur bij Hendrick's gin is.

Hendrick's Gin / Fever Tree Tonic

Uit het aanbod op de kaart met daarop 5 gerechten en 5 desserts had ik inmiddels mijn keuze gemaakt. Twee plats zouden het worden, eventueel uit te breiden met een dessertje. Een keuze die ik direct zou omgooien toen de suggestie van de dag werd voorgesteld, 'makreel met tomaat'. Een gerechtje wisselen dan maar want ik ben zot van makreel!

Chef Mathias Dircx - een kempenzoon nota bene - trok zich terug 'achter den toog' welke tevens fungeert als open keuken en zette zich aan het eerste gerechtje. Noma, In De Wulf, Veranda, ik heb het al vaker geweten dat mensen uit de keuken gerechtjes komen inzetten. Dat er effectief slechts één persoon zowel zaal als keuken voor zijn rekening neemt, dat was dan weer de eerste keer.

Een mooi stuk makreel, boterzacht maar toch met de nodige bite, dat is genieten. Daarbij een smeuïge crème van tomaat om de vis in te dippen, kraakverse partjes tomaat, rucola en geroosterde amandelen. Veel meer heb ik niet nodig om in de wolken te zijn. Zomer op het bord, gelogen was het alvast niet! Extra punten voor de amandelen.

Makreel, tomaat, amandel

Dat Kenny Bernaerts - u allen allicht bekend als creatieve rechterhand van Yves Mattagne of van Masterchef op VTM - mee tekent voor het uitwerken van de kaart is alvast een garantie voor kwaliteit. Het gebruik van artisanale producten, de natuurlijke toetsen, het ambachtelijk brood van Yves Guns en dan net die binnenkomer met makreel... redenen genoeg om vriendelijk te vragen of er misschien nog een extra gerechtje mogelijk was.

Dat extra gerechtje, dat werd een toast champignons, en wat voor één! Een brioche van Parmezaanse kaas verstopt onder een rijkelijke hoeveelheid heerlijke bospaddenstoelen en dat alles afgewerkt met peterselie en zure room.

Toast Champignons

Omstreeks half zes gaan dineren, ook dat was een eeuwigheid geleden. Rond dat uur mag je 'alleen eten' trouwens ook letterlijk nemen, iets wat toch wel jammer maar ook niet geheel onlogisch is. Gaan eten, dat is natuurlijk voor later op de avond. In een ongedwongen kader als dat van AUB-SVP laat het wel ruimte om even met de chef te babbelen. Over de keuze om op vrijdagavond ook te openen bijvoorbeeld.

Dat er schoon volk meewerkt aan het verhaal van AUB-SVP wil niet zeggen dat de gerechten vergezocht zijn. Om iemand overstag te doen gaan voor een (h)eerlijke keuken volstaan soms de simpelste dingen. Getuige daarvan de 'Boulettes, drie manieren van ui, emulsie van gueuze, crème van pastinaak en een desembrood'.   Keuken voor de gewone man, geen franjes maar oh zo machtig!

Bouletten en ajuin

De gerechten werden aan een gezapig tempo uitgeserveerd, ik had niet direct iets anders gepland dus waarom geen dessertje proberen. 'Fijne schijfjes mango met appelsiendressing, een bolletje ijs en een gekarameliseerd deegkoekje', een uitdaging na drie gangen maar wel eentje waar ik weg mee wist. Fris eindigen, altijd een goed idee. Ik klokte na een kleine twee uur af op exact 60 euro. Voor vier gerechten, een aperitief, een glaasje wijn, een pintje en een fles water durf ik dat redelijk schappelijk te vinden.

Mango, appelsiendressing, deegkoekje

AUB-SVP heeft alles in huis om het in Brussel te maken. Een toegankelijke keuken aan betaalbare prijzen, mooie gerechten, hip maar toch ook authentiek interieur, noem maar op. Fijn ook dat ze naast het initiële concept als ontbijt- en lunchrestaurant de stap zetten naar vrijdagavond. En dat de mensen hun weg naar het restaurant nog wat moeten zoeken is amper drie maanden na de opening niet eens verwonderlijk. Ik kijk alvast uit naar een volgend bezoek.

AUB-SVP

Schildknaapstraat 36

1000 Brussel

T - 0032 473 90 24 91

Nespresso: Trieste en Napoli proeven in I Famosi

Een snelle blik in de archieven van Coolinary leerde me dat het maar liefst 5 jaar geleden was dat ik nog een stap had binnengezet in het Antwerpse restaurant I Famosi. En dat is vreemd want dat bezoekje was ons toen, net als de door mij bestelde vitello tonnato, ten zeerste bevallen. Dat er een uitnodiging van Nespresso aan te pas dient te komen om mij deze Italiaanse schat te doen herontdekken, dat zal mij een worst wezen.

I Famosi, op en top Italiaans

Het is allom geweten, ik ben geen koffiedrinker. Een wonder eigenlijk en wel omdat ik de aromatische geur van gebrande koffie in Turnhout - er is een grote koffiefabriek gevestigd - echt wel weet te smaken. Alleen, ik heb nooit echt koffie leren drinken. Een ideale gelegenheid dus. Stond mij op te wachten bij binnenkomst in I Famosi, een alleraardigst Nespressotoestel dat bij het eerste aanblik onmiddellijk de George Clooney in mij naar boven haalde. Schoon gerief, daar besteedt een man nu eenmaal graag aandacht aan. Maar eerst, Italiaans eten. Toch?

Nespressotoestel + cups

Niet dus! De twee nieuwe smaken, Trieste en Napoli welke vanaf 8 april in beperkte oplage op de markt komen, die dienden eerst gedegusteerd te worden. Wie beter dan Stéphanie, de koffie-experte van Nespresso, aan het woord laten om ons in te wijden in de wondere wereld van de koffieboon, de landen van herkomst, het verhaal achter dat kleine schuimkraagje en uiteraard, de twee nieuwe smaken.

Stéphanie bleek een vat vol weetjes. Als een wervelwind scheurde ze door haar presentatie zonder ook maar één ogenblik haar publiek los te laten. Doordrongen van het koffieverhaal zoveel is zeker. Als iemand mij koffie zou leren drinken, dan was zij de perfecte kanshebber.

Om te beginnen raadde ze me de Trieste aan, een koffie welke ze met plezier vergelijk met een vrouw. Intens maar ook fruitig. Zoet ook, wat typerend is voor Braziliaanse koffie. Eentje die vlot wegdrinkt met de nodige toetsen van noten en chocolade. Perfect voor een beginnertje, ideale koffie voor een latte of een cappuccino.

De Napoli, dat was een ander verhaal. Dat was de Italiaanse man, verleidelijk, intens en met een uitgesproken karakter. Zowel het uitzicht van de koffie als de smaak deden stroperig aan maar was verre van zoet te omschrijven. Eentje om te serveren met een glaasje water, ristretto of puur.

Nespreso Trieste, mijn favoriet

Dagen zonder Vlees was tijdens het Nespresso-event halfweg en makkelijk als ik ben had ik me  voor de gelegenheid voorgenomen gewoon te eten wat de pot schafte. Bleken ze toch wel een vegetarisch alternatief te hebben zeker! Ttoch maar even overstag gegaan naar 'the dark side', iets wat ik allerminst betreurde toen men mij deze risotto voorschotelde. Perfect gegaard, heerlijk smeuïg en wat een smaak! Heel even ontbreekt het hier aan superlatieven.

Overheerlijke risotto

Na de maaltijd was het opnieuw tijd voor koffie, iets wat ik me volgaarne liet aansmeren. Dat gaf me immers de kans om eens dicht te staan bij die ene schoonheid die al een hele avond met grote ogen naar mij zat te lonken. Nee, niet die blonde Italiaanse vamp aan de muur maar wel het rode kleinood waarvan de piepers begonnen te fonkelen als je maar de juiste toetsen induwde. Oh lordy how I pushed those buttons. Verlos me uit mijn lijden, ben ik de enige die daar een schattig gezicht in ziet of niet?



Kijk eens diep in mijn ogen

Koffie drinken, ik denk dat het iets is als pakweg bier, rode wijn of pure chocolade. Je moet dat dus leren appreciëren zodat je ten volle van het uitgebreide smakenpallet kan genieten. Om ons in gang te zetten kregen we nog een giftbox mee. Mooie Nespressokopjes, schoteltjes en uiteraard de twee nieuwe vrienden Trieste en Napoli. Ideaal dus om mij de nobele kunsten van het koffiedrinken aan te leren. Nu nog op zoek naar iemand met zo'n toestel want niet iedereen heeft dat in huis staan, nietwaar!

Weekend Blog Awards 2013 - tijd om te nomineren

Het is weer zover luitjes, de Weekend Blog Awards zitten eraan te komen. Dat ik daar vorig jaar met een bronzen plak in de categorie food mocht gaan lopen was één ding, de avond werd toch vooral gemaakt door de aanwezigheid van enkele foodievriendjes. Altijd leuk elkaar te zien en dan maakt het echt niet uit wie goed scoort. Dat het 's mens ego streelt, dat is dan weer een andere zaak.

Altijd al zin gehad om mijn ego te strelen? Of gewoon, eens een foodblogger te nomineren in een wedstrijd waar het er voornamelijk om gaat zoveel mensen te laten stemmen? Wel, dan mag je wat mij betreft Coolinary geheel vrijblijvend nomineren en wel via deze link. Gegevens invullen, categorie food aanvinken en nomineren.



Stem Coolinary in de categorie Food!



Een klein vogeltje heeft me trouwens laten weten dat de Blog Awards dit jaar Bigger, Better & Bolder worden. Dat is een beetje zoals 2Fabiola, maar dan beter, dat moet ik je niet verder uitleggen. Stel trouwens dat coolinary genomineerd zou worden, dan moet er allicht ook weer gestemd worden. Het blijft nu eenmaal een populariteitspol. Omdat ik weet dat dit niet altijd even plezierig is zal ik wel even kijken hoe ik dit kan goedmaken. 't Zal een give-away worden gok ik zo.

Nog altijd aan het lezen? Dat wil zeggen dat u niet aan het nomineren bent. Snel, hup, vort! Via deze link en wel tot 17 april! Het is trouwens strikt toegestaan gewoon ook andere blogs te nomineren.

Restaurant Veranda en de foodbloggers

Er zijn voldoende redenen om richting Veranda in Berchem te trekken, niet het minst omdat Davy Schellemans daar meer dan behoorlijk in de potten staat te roeren. Dat zijn keuken even voortreffelijk als toegankelijk is bijvoorbeeld, het signaal om een beetje foodie met veel 'goesting' te doen terugkeren.

Het nadeel van zo'n uitgekiend talent om smaken samen te brengen en pareltjes van gerechten te produceren is natuurlijk dat de focus zich wel eens tot exact dat durft te beperken. En dat is jammer want ook 'de zaal', hoe casual deze ook mag lijken, staat op hoog niveau mee te draaien. Vakkennis, enthousiasme, het druipt er vanaf en dat weet ik wel te smaken. Zodra Daan zijn lofzang over de vele puike wijntjes afsteekt en vol passie de gerechtjes presenteert voel je dat de keuken/zaaltandem aardig aan het bollen is. Alles klopt noemen ze dat!

En petit comité waren we al eens met enkele foodbloggers gezellig gaan eten maar afgelopen vrijdag was het van een andere orde. Met 16 mochten we ondervinden dat in Veranda  werkelijk 'alles klopt'. Niets dan blije gezichten.

Genieten in de Veranda © Thomas Van de Water

Zodra ik de Guldenvliesstraat inwandel en daar de letters Veranda zie staan weet ik dat mijn avond goed gaat zijn. Telkens weer ik een eerste stap binnen zet voelt dat om één of andere reden als thuiskomen. Hetzelfde gevoel dat ik trouwens ook heb als ik voet aan land zet in Barcelona maar dat terzijde. De combinatie van ongedwongenheid, rock 'n' roll, lekker eten, goed gezelschap... daar zal het hem aan liggen. Ja, thuiskomen, ik doe dat graag. Zeker in Veranda.

Voorafjes, voorgerechtjes, extraatjes, hoofdgerechten en desserts, laat ik dat voor een keertje eens niet van naaldje tot draadje bejubelen maar gewoon, de foto's van Thomas Van de Water voor zich laten spreken. Een machtige dijonaise bij de kabeljauw, een zalige butternutcrème bij het tweede voorafje, die fijne vichyssoise of de sabayon van citroen... allemaal winnertjes, stuk voor stuk! Met veel plezier ook een zeeëgel naar binnen gespeeld. Ik gok dat daarmee die rekening wel vereffend is na mijn onfortuinlijke trap op gezegd zeedier in Italië enkele jaren geleden.

Genieten in de Veranda, foto's © Thomas Van de Water

Het staat als een paal boven water, deze keer gaat het geen jaar meer duren dat ik Davy en de zijnen terug opzoek. Vriendin is alvast vragende partij. En dat ik niet zo goed ruim op voorhand kan reserveren mag geen probleem zijn, zet mij maar op de permanente reservelijst.

Dat het plezant was met al die foodbloggers, ook dat was een feit. Onder fashionistas mag het er dan wel bovenhands opzitten, daar is bij al die foodies alvast anders. Misschien moeten we dat ook meer doen, zo gezellig samen iets eten of drinken! En dat het niet per sé Kim of Frank moeten zijn die hier initiatief in neemt.