Inspector Gadget - Edible Eyes

Voor mensen die, in tegenstelling tot mezelf of Victor Nunez, niet het minste last hebben van 'Pareidolia' - u weet wel, overal gezichten in zien - is er nu iets leuks op de markt, namelijke Edible Eyes ofte eetbare ogen. Pareidolia, daar heb je namelijk geen last van, dat kleurt het leven. Waarom dacht je dat ik altijd goed gezind was?

 

Eetbare ogen dus, wat doe je daarmee? Wel, op je eten plakken tiens! Probeer bijvoorbeeld een vleeseter eens een geweten schoppen door twee ogen op zijn hamburger te plakken? Voor de optionele koegeluiden moet je zelf zorgen maar het garandeerd wel een grotere slaagkans. Mijn advies, ga voor schattig kalfsgeblaat. Zij die nu plots een onweerstaanbaar zin in kalfsgebraad hebben, ik snap dat volledig.

 

Edible Eyes - pimp je hamburger

Zit je thuis met kinderen die liever overal 'hun kop naast leggen' dan te eten wat de pot schaft? Probeer het eens met de Edible Eyes. De kans bestaat dat ze plots wel zin hebben om lekker mee te eten. Dat, of ze eindigen geheid in een psychiatrische instelling. Best op eigen risico te gebruiken dus.

Edible Eyes - pimp je aardbeien

Edible Eyes dienen niet om vleeseters een geweten te schoppen, noch zijn ze er om uw kinderen een beter eetpatroon aan te praten. Edible Eyes zijn gewoon grappig en plezant. Meer moet dat soms niet zijn.

Edible Eyes - Pimp je cupcakes

Edible Eyes via Suck Uk

Weet wat je eet!

In de winkel de etiketten van verpakkingen afspeuren naar E-nummers en dergelijke, mijn vriendin is daar nogal goed in. Ja, ten huize Coolinary wordt er behoorlijk bewust gegeten. Voor diegenen die graag nog een stapje verder gaan heeft de in Australië residerende Brit James Kennedy een opsomming gemaakt voor de 'chemische samenstelling' van enkele dagdagelijkse producten.

 

Huiver je bij de gedachte dat er E306, E101, E160a, E160c op je bord komt en dit in combinatie met een handvol suikers (Maltose, Sucrose, Fructose, Lactose..) een resem zuren en wat heb je zo nog meer? Best geen scharreleitje meer eten dan!

 

De samenstelling van een simpel eitje

Van hetzelfde laken een broek wat een banaan betreft. Een duizelingwekkende opsomming van wat deze geliefde kromme vrucht ons allemaal te bieden heeft. De zeven klontjes waar men bij een banaan steeds naar verwijst staan er niet tussen maar de suikers, zuren, kleur- en smaakstoffen zijn volop aanwezig.

De samenstelling van een simpele banaan

En ook bij een rode biet is het niet anders. In tegenstelling tot een ei en een banaan - die bestaan 'slechts' voor een luttele 75 % uit water - bestaat de rode biet voor maar liefst 87 % uit water. 87 %, dat wil zeggen dat er maar 13 % ruimte is voor andere toestanden.



De samenstelling van een simpele (Australische) rode biet



Rest nu enkel nog de vraag waar ze bij een ei of een tros druiven de sticker met dat gigantische lijstje ingrediënten gaat kleven. Of toch maar liever rechtstreeks op 'de verpakking' geprint? Gekker moet het niet meer worden.

Sheffield Wednesday: Sriracha popcorn met ahornsiroop en pecannoten

Er is de voetbalploeg, het ter ziele gegane Kempische bandje en nu ook een rubriek op coolinary om duimen en vingers bij af te likken. Sheffield Wednesday! Mag ik u über foodie Erik voorstellen, kempenzoon maar toch vooral wereldburger.

 

Oorspronkelijk van de Noorderkempen, net over de grens van de geboorteplaats van Vincent Van Gogh. Na 6 jaar francofilie in Canada werd het tijd voor een gezonde portie anglofilie in 'Britannia'! Sheffield dus! Geobsedeerd door eten, koken en cocktails met een bitter kantje.

 

Zoals reeds mocht blijken uit enkele recepten uit de ‘Sheffield Wednesday’ reeks is Sriracha (Thaise chilisaus) één van Eriks ‘guilty pleasures’, hij gebruikt het alsof het ketchup is. Niet te pikant, een zachte looksmaak met een hint citroengras en geen zure azijnsmaak (zoals bv. tabasco). Onder de aficionados wordt er trouwens een onderscheid gemaakt tussen de Thaise (Flying Goose) en de superieure Amerikaanse (rooster sauce) saus. Gezien de buurtbewoners van de Amerikaanse fabrikant veel hinder hebben -tranerige ogen, brandende keel - van al die chilipepers die in saus gaan, bestaat nu de kans dat de fabriek moet sluiten. Beter een voorraad aanleggen dus! Iets wat Erik na 6 jaar Canada ook met ahornsiroop (maple syrup) heeft gedaan en kijk, laat dat bij het volgend receptje ook goed van pas komen: Popcorn met sriracha, maple syrup en pecannoten.

Sheffield Wednesday: Sriracha popcorn met ahornsiroop en pecannoten

Nodig: mais voor popcorn, 250 ml ahornsiroop, sriracha, 100 gr pecannoten, fleur de sel (optioneel krokante stukjes bacon)

 

Doen:

 

* Maak de popcorn zoals het hoort - gedroogde mais in een grote pot met deksel, je weet wel.

 

* Doe 250 ml ahornsiroop in een pan en laat inkoken op een middelhoog vuur (maar vermijd teveel caramelisatie). Voeg er 100g pecannoten aan toe en zoveel sriracha saus als je maar wil.

 

* Goed mengen met de popcorn en tenslotte er nog wat fijn zeezout  - of fijngehakte stukjes krokante bacon - over strooien.

René Redzepi - A work in progress - Journal, Recipes and Snapshots

Mag ik even laaiend enthousiast zijn over, ‘A work in progress: Journal, Recipes and Snapshots’? Het eind vorig jaar verschenen boek van René Redzepi – u allen gekend van het wereldvermaarde Deense restaurant Noma – is een absoluut pareltje en wel om diverse redenen.

 

Zo is A work in progress niet één boek, het zijn er maar liefst drie. Zoals de volledige titel doet vermoeden een dagboek, receptenboek en fotoboek. Er is de in het oog springende verpakking, een basic kartonnen doos met titelopschrift en een gele elastiek om het geheel samen te houden. En dan is er nog de periode waarin dit boek tot stand is gekomen, dezelfde periode dat ondergetekende Redzepi mocht ontmoeten op The Flemish Primitives. En dan was er nog dat etentje in Noma datzelfde jaar. Voldoende parallellen dus om dit drieluik net dat ietsje anders te beleven. Voor de rest, het betere salontafelmateriaal, neem dat gerust van mij aan.



A work in progress: Journal, Recipes, and Snapshots

 

In 'Journal' - volledig van de hand van René Redzepi zelf, dat lijkt me evident 's - komen niet alleen 's mans diepste zieleroerselen aan bod, het geeft je ook een klare kijk hoe het er achter de schermen aan toe gaat in een restaurant dat op dat ogenblik het beste van de wereld is.

 

Van seizoenen die niet mee willen en depressies die de kop op steken tot gerechtjes die na lang testen plots helemaal in zijn plooi vallen. Vallen, opstaan, wat aanmodderen, presteren en dat allemaal op het allerhoogst denkbare niveau. Knap!



A work in progress: Journal, Recipes, and Snapshots

Ik heb het wel eens geprobeerd, iets koken uit Redzepi's eerdere boek 'Noma: Time and Place in Nordic Cuisine'. Met de nadruk op geprobeerd, eenzelfde lot wat de recepturen uit het gedeelte 'Recipes' in het beste geval ondergaan. Ingrediënten, techniek, materiaal, tijd... ondanks ze in deze allemaal spelbrekers zijn heb ik het boek van begin tot einde opgepeuzeld. Ooit lagen een flink deel van de gerechten - er wordt telkens netjes naar verwezen in het dagboek - effectief op mijn bord, wat maakt dat dit extra genieten is.

 

A work in progress: Journal, Recipes, and Snapshots

Met 'Snapshots' zitten we aan het laatste boek(je) van dit driedelig culinair hoogstandje. Wie zijn ze, de chefs en stagairs die niet zelden in erbarmelijke omstandigheden het mooie weer mogen maken?

 

Hier komen ze aan bod. De ene keer vrolijk dartelend in de keuken, een voor hun natuurlijke habitat, de andere keer compleet uitgeteld na een werkbezoek in het buitenland. Ook goed om weten dat er in Noma ruimte is om een aardig potje gitaar te spelen op een half rund. Leuk extraatje die Snapshots.

A work in progress: Journal, Recipes, and Snapshots

Victor Nunes - Faces

Vrijdag, het weekend staat voor de deur, dan mag het net iets luchtiger, niet? Opgeklopt eiwit, het is even een optie geweest maar doe toch maar 'Pareidolia'. Dat is het fenomeen waardoor je gezichten ziet in alledaagse objecten en ik, ik zie echt overal gezichten.

 

Wolkenformaties? Een gezicht. Een rare aardappel? Een gezicht. De voorkant van een auto? Opnieuw een gezicht, al bestaat de mogelijkheid dat 'Bassie en Adriaan' hier voor iets tussen zitten. Tegels, brievenbussen, huizen... overal gezichten!

 

Het doet me een plezier te weten dat ik niet de enige persoon ben die in de meest absurde zaken gezichten zie. Victor Nunes, van hetzelfde laken een broek. Hij gaat zelfs nog een stapje verder en maakt volledige kunstwerkjes gebaseerd op zijn hersenspinsels. Hoe creatief kun je zijn met popcorn bijvoorbeeld? Wel, heel creatief zo mag blijken.

 

Victor Nunes - Popcornfaces

Dat walnoten met een beetje goede wil op een hersenhelft lijken mag nietmand verbazen. Maar monsters, vleugels van een engel of enkele braadkiekens... enkele welgemikte pennentrekken plots mag het wel voor iedereen duidelijk zijn dat walnoten niet meer of minder dan des duivels zijn.

Victor Nunes - Walnutfaces

 

Zotte toestanden met bananen? Ook daar draait Nunes zijn handen niet voor om. Of het nu de schil - binnen- of buitenkant, zo u wil - of een gehele banaan is, hij weet er wel weg mee. Religieuze figuren met lange gewaden, check!

Victor Nunes -  fun with bananas

En dat het niet altijd gezichten moetn zijn bewijst hij met zijn reeks zoute koekjes of pretzels. Een camion of zeilboot, een schommel, palmboom of hut... het resultaat ziet er telkens opnieuw schitterend uit.

Victor Nunes - fun with pretzels

Señor Nunes kunt u hier op Facebook terugvinden.

Sheffield Wednesday: Aziatische slaatje met gebakken kwartel en yuzu vinaigrette

Er is de voetbalploeg, het ter ziele gegane Kempische bandje en nu ook een rubriek op coolinary om duimen en vingers bij af te likken. Sheffield Wednesday! Mag ik u über foodie Erik voorstellen, kempenzoon maar toch vooral wereldburger. 

Oorspronkelijk van de Noorderkempen, net over de grens van de geboorteplaats van Vincent Van Gogh. Na 6 jaar francofilie in Canada werd het tijd voor een gezonde portie anglofilie in 'Britannia'! Sheffield dus! Geobsedeerd door eten, koken en cocktails met een bitter kantje.

Toen mijn wederhelft ziek was en ik met vrienden de plaatselijke pub-quiz onveilig ging maken, het ik dit slaatje voor haar gemaakt met de overschotjes uit de koelkast.

Sheffield Wednesday: Slaatje met gebakken kwartel en yuzu vinaigrette

Doen:

- Snij de billen en borst los van de kwartels en marineer in Thaise chili saus (sriracha), limoensap, chinese 5-kruiden mengeling, geraspte gember en look, sesamolie, Thaise vissaus en bruine suiker (of palmsuiker). Met de kwartelkarkassen kan je desgewenst bouillon maken.

- Snij heel dunne reepjes van een wortel en een stuk komkommer met een fijnschiller, meng met peulscheutjes (of fijne sla zoals veldsla), verse blaadjes koriander en munt, een versnipperd lente-uitje, granaatappelpitjes en wat fijngehakte chili peper (als je het pikant wil). 

- Bak de kwartels in de pan. Let op dat het vlees sappig blijft. Meng het yuzu sap (of vervangend een beetje sap van limoen en een mandarijntje), met olijfolie, een beetje Thaise vissaus (i.p.v. zout), een beetje bruine suiker en meng met de salade. 

- Dresseer met een paar gele paprika-ringen, geroosterde cashewnoten en de gebakken kwartels.

Inspector Gadget - Legless Pirate Corkscrew

Onder de nom de plume Inspector Gadget heb ik voor VTM Koken een reeks stukjes geschreven over, hoe kan het ook anders, keukengadgets. Van feestelijke gadgets en gadgets voor kinderen tot specifieke gadgets voor eieren, citrusvruchten of kruiden. Aan die reeks hebben we ondertussen een eind gebreid, wat wil zeggen dat er op Coolinary terug volop ruimte is voor fijne hebbedinges in allerlei soorten en maten. Inspector Gadget is dood, lang leve Inspector Gadget. Laat die totaal van de pot gerukte gadgets maar komen.

Een flessenopener is maar een flessenopener, zoveel is zeker. Tot je die een lapje voor zijn denkbeeldige oog geeft natuurlijk. Veel fantasie (lees geen) is er niet nodig om in de 'Legless Corkscrew' een gevaarlijk ogende bebaarde piraat te herkennen.

Legless Corkscrew

Ik mag dan een pak flessenopeners in huis hebben rondslingeren, voor een extra exemplaar dat de tongen doet rollen is er altijd nog plaats. 'Jack the Pirate' - yep, ik heb hem ondertussen een naam gegeven -  haal je voor een luttele 12,50 € in huis (papegaai niet inbegrepen). Geef toe, zo'n kurk als houten been, als dat geen fijn staaltje productdesign is, dan weet ik het ook niet meer.  

Legless Corkscrew

Legless Corkscrew via SuckUK

Smartmat goes Veggie

Een nieuw jaar - de eerste maand is jandorie de helft reeds gepasseerd - dat gaat bij een pak mensen gepaard met goede, al dan niet haalbare voornemens. Kijk naar mij - 10 kilo afvallen - wie gelooft zoiets nu? Onder het motto ‘gezonder, bewuster leven’ scoort het voornemen om ‘minder tot geen vlees’ te eten de laatste jaren trouwens ook bijzonder goed. Nee, die nieuwbakken vegetariërs, ik zou ze de kost niet willen geven zelfs al is het enkel met groenten en vleesvervangers.

 

Nobel voornemen, eensklaps vegetarisch gaan eten, maar alles behalve een lachertje. Een aanzienlijk deel van die goede voornemens wordt na amper drie maanden gestaakt en de verleiding daartoe schuilt in een klein hoekje. Tot u spreekt een overtuigd alleseter, maar dan wel eentje die thuis vaker vegetarisch dan vlees eet. De kerk in het midden houden heet dat. Een gouden tip? Eet gevarieerd vegetarisch! En mag ik u in dat opzicht trouwens de nieuwe, vegetarische optie van Smartmat aanbevelen?
 

Het Smartmat Veggie kookpakket

Het vegetarische proefpakket dat ik op een druilerige maandagavond in december van Smartmat kreeg toegestuurd kwam met een begeleidend schrijven van initiatiefnemer Anders Asarby. De oprichter, die net als een flink deel van zijn medewerkers een overtuigd vegetariër is, die was maar wat blij met de nieuwe vleesvrije toevoeging aan hun reeds bestaande aanbod. Een volle boodschappentas afgeleverd aan je voordeur, makkelijker kan haast niet.

 

Blij als een kind in een speelgoedwinkel keerde ik de goed gevulde boodschappentas binnenstebuiten. Dat de inhoud weinig verrassend was, dat lag allicht aan het feit dat er ten huize Coolinary met de regelmaat van de klok biologisch gewinkeld wordt. Veel reeds bekende merken dus. De opgelegde weekmenu daarentegen, die wist dan weer wel te verrassen!

Het Smarmat Veggie Kookpakket

Met al het lekkers dat op bovenstaande foto te zien is, toverden wij volgende drie gerechten op tafel. Op dinsdag aten we een 'Halloumisalade met huisgemaakte humus' iets wat we ook zonder Smartmat uit onze hoge hoed zouden toveren. Kikkererwten, halloumi, bulgur... slecht kan dat natuurlijk nooit zijn.

 

Woensdag was het de beurt aan 'Romige gnocchi met wortelgroenten en bruine champignons'. Een instant reminder dat we thuis te weinig gnocchi eten, want dat is 'lè-kker'. Ik zou al snel voor de veilige keuze gaan met een tomaten- of kaassausje, maar die licht knapperige wortelperterselie, die deed het perfect.

 

Op donderdag kregen we een 'Tacotaart met guacamole en lollo rosso' voor de kiezen. Op vrijdag trouwens ook want 1 van de drie gerechten is voorzien op een dubbele portie. Boekweitmeel, dat is toch altijd een klein beetje wennen. Allicht lag het aan mij - of mijn bereiding - maar op donderdag vond ik de bodem van de tacotaart een tikkeltje droog. Een mening die trouwens gedeeld werd door mijn disgenoot.  Op vrijdag niets van dat alles. De tacotaart heeft de oven niet meer gezien. Koud bij het ontbijt, en als snack om het weekend in te zetten. Zalig!

Het Smartmat Veggie kookpakket.

 

Of je nu kiest voor het veggie menu (65 €, 4dagen - 2 personen), een quick en easy menu (89 € 4 dagen - 4 personen),  het 5 dagen menu (109 €, 5 dagen), een 3 dagen menu (75 €, 4 personen) of het 2 personen menu (65 €, 4 dagen), Smartmat is zoveel meer dan een 'boodschappen aan huis dienst'.  Smartmat werkt inspirerend, maakt voor u de juiste keuzes op vlak van aankopen en werkt bovendien tijdbesparend omdat je niet zelf nog naar de winkel moet hollen.

 

Dat laatste is allicht de reden waarom ik uiteindelijk geen abonnement (wekelijks of tweewekelijks) neem. Ik hol graag naar de winkel. Misschien moeten we thuis maar eens de rekening maken. Kijken of we niet teveel of te duur inkopen en alsnog overstag gaan. Kijk, als dat geen goed voornemen is.

Pieminister Pies Pop-Up Shop, Camden

Na onze brunch in The Zetter Townhouse Cocktail Lounge trokken we naar het nabijgelegen Camden Town, nog altijd een publiekstrekker van jewelste. Marktjes, winkeltjes, eetkraampjes... in Camden Town weet je waaraan je je kunt verwachten. Toen de nood het hoogst was - blijkbaar hadden we een piskous in ons midden - besloten we halt te houden bij de Pieminister Pop-Up Shop. Look en feel zaten helemaal goed dus besloten we snel iets te drinken, dat leek ons maar eerlijk.

 

Pieminister Pies Pop-Up Shop - Menu

Na een perfecte brunch Bloody Mary kreeg ik met mijn Gin Tonic iets geheel anders voorgeschoteld. "Dat het ijs op was en ze ook geen citroenen meer had", een G&T op een bedje van excuses, het is eens wat anders. De tonic bleek voldoende gekoeld en de verhoudingen zaten meer dan goed dus smaken deed het uiteindelijk nog wel. Het zag er alleen niet uit!

Pieminister Pie Pop-Up Shop - G&T

 

Ware het niet dat we net van tafel kwamen dan had ik me met plezier aan één van de op de menu aangegeven award winning pies gewaagd. Matador, The Free Ranger, ... het klonk allemaal erg uitnodigend maar echt honger had niemand. Mash & Gravy, dat kon er bij mij nog net bij. Een heerlijk smeuïge puree met een rijke vleesjus, het is eens iets anders als 'dessert'.

 

Pieminister Pie Pop-Up Shop - Mash & Gravy

Ondertussen ben ik te weten gekomen dat het schattige Pieminister Pies een pak groter is dan dan de Pop-Up shop in Camden deed vermoeden. Met verschillende vestigingen in de UK en één in Amsterdam valt Pieminister misschien nog het best te vergelijken met onze Balls & Glory. Heerlijk kwaliteitsvol eten aan een schappelijke prijs in een leuk kader.

 

Pieminister Pies Pop-Up Shop

21 - 22 Chalk Farm Road, Camden, London



The Zetter Townhouse, Londen - Brunch

Op cocktailtrip naar Londen, met voldoende nevenactiviteiten om ook de dames tevreden te houden, daar kruipt een zekere planning in. Zo stonden er meer cocktailbars op het programma dan we beschikbare avonden hadden. Een probleem dat direct in de kiem gesmoort werd door slim denkwerk, waarom niet gaan brunchen in één van de geplande bars? Awel ja, waarom ook niet?

 

The Zetter Townhouse, een hotel met uitstekende cocktailbar, leerde ik kennen toen hun voormalig 'head bartender' Kamil Foltán in het Antwerpse Josephine's een masterclass gaf. De cocktaillounge van The Zetter, een samenwerking tussen mixologist Tony Conigliaro en chef Bruno Loubet, ademt een ongelofelijk gevoel van Engelse huiselijkheid. Voor de dames was het een beklonken zaak, we zouden brunchen in een cocktailbar. De normaalste zaak van de wereld, toch?

 

Vroeg uit de veren, het mag een wonder heten na een nachtelijk bezoek aan Colebrooke Row 69, de bar van Tony Conigliaro himself. Ontbijt on the go, een wandeling langs Portobello Road in Notting Hill en vervolgens recht richting de Zetter. Of met een omweg, want iPhone kaartjes lezen, dat is niet altijd een evidentie.

The Zetter Townhouse - Brunch

Niets dan lachende gezichten bij het betreden van het pand. Helemaal wat we ervan verwacht hadden. Comfortabele kuipzetels in de leeshoek, boeken à volonté, een uitgebreide bar, een gezellig ingerichte zithoek waar ondergetekend gezelschap werd ondergebracht... hoe zat dat met die brunch?

 

Er werden zacht gekookte eitjes met zuurdesemsoldaatjes besteld, er volgde één passage langst het ontbijtbuffet, éénmaal 'the veggie works' en als laatste waren er ook mijn 'gepocheerde eitjes op een English muffin, hollandaise, bieslook en gerookte zalm'. Iemand een idee hoe goed die eitjes wel waren? Ik zal het u zeggen, fantastisch!

Voor de thee volgens goeie Engelse traditie kon ik niet anders dan mijn denkbeeldige hoed afnemen, de evenzeer denkbeeldige schop in de kloten kreeg ik na het drinken van mijn ochtendlijke Bloody Mary. Mierikswortelvodka, huisgemaakte tabasco, en tomatensap, als dat je dag niet kickstart, dan weet ik het ook niet meer!

The Zetter Townhouse - Brunch - Poached eggs, English muffin, ...

Geen idee of er in de nabije toekomst nog een bezoekje aan Londen uit de bus komt, maar bij een volgende gelegenheid, dan brunchen we gegarandeerd opnieuw in de cocktaillounge van The Zetter Townhouse.

 

The Zetter Townhouse

49 50 St John Square

Londen

Afternoon Tea - Raymond Blanc - Eurostar

Er eens even tussen knijpen, een tripje naar hier of daar, ik ben daar wel fan van. Er is altijd weer dat dromen van verre bestemmingen, maar op een uurtje of twee geraak je vanuit onze hoofdstad toch ook al een heel eind. Londen bijvoorbeeld, dat lag dankzij Eurostar nog nooit zo dichtbij. Afgelopen zomer stond er reeds een blitzbezoek op het programma - loop ik daar Ferran Adrìa toch niet tegen het lijf - en ook tijdens de wintermaanden heeft deze metropool aan de Thames voor ieder wat wils in petto.

Of we zin hadden in champagne? De vraag die ons voor de voeten werd geworpen nog voor we 'onze coupé' betraden bleek niet zonder reden. In ons rijtuig dienden we enkel de aanwezigheid van twee andere reizigers te dulden en een geopende fles, die moet op natuurlijk. Ja, daarvoor waren ze bij ons aan het goede adres. Een wereld van verschil trouwens ten opzichte van de heenreis toen men net mij schromelijk over het hoofd zag bij het bedelen van de bubbels. Ach, een gegeven paard...

AfternoonTea - Raymond Blanc - Eurostar

'Afternoon Tea', hoezeer ik er deze zomer ook van in de wolken was, ons volledig met het bezoeken van cocktailbars volgestouwd programma - ja ook in de namiddag - liet geen tijd voor thee en een gebakje. Jammere zaak, ware het niet dat de vrienden van Eurostar de gerenommeerde chef Raymond Blanc wisten te strikken om ons aan boord alsnog van deze goede oude Engelse traditie te laten genieten!

Afternoon Tea - Raymond Blanc - Eurostar

Koffie of thee, een flesje wijn, bulgur met een stukje vlees - risotto voor de vegetariërs - een krokant broodje, twee kazekes met een chutney, een stukje gebak...  na een derde drukke dag in Londen wisten we dit allemaal wel te smaken. De absolute winnaar op ons bordje echter was de scone.

En zo'n scone, dat ziet er niet uit. Patisserie zonder enige ambitie, met een beetje slechte wil een mislukt koekje voor een koninginnenhapje  Niets om over naar huis te schrijven. Dat is dan tot het ultieme moment dat je deze scone als het ware onthoofd, rijkelijk voorziet van hemelse 'clotted cream' om vervolgens af te sluiten met een laagje aardbeienconfituur. Zalig! Een reclamecampagne 'Londen  - die scone' dringt zich op!

Afternoon Tea - Raymond Blanc - Eurostar

Londen, I love it! Na drie intensieve dagen - Buckingham Palace voor de zoveelste keer niet gezien - kan ik niet anders dan tot de vaststelling komen dat de hoofdstad van onze links rijdende vrienden van over het kanaal een enorm kloefer is. Teveel eet- of theehuizen, restaurants en cocktailbars om op één weekend te bezoeken. En dan hebben we op een aan te raden Jack the Ripper - tour amper aan cultuur gedaan. Misschien direct een nieuw bezoekje inplannen!

Of de kans groot is dat u hier de volgende dagen nog een adres of wat uit Londen krijgt aangesmeerd? Ik dacht het wel!

Lost Stories: Hertog Jan *** Brugge

Laat ook 2014 maar eens in het teken staan van de 'Lost Stories', mooie dingen die om één of andere reden de blog net niet gehaald hebben. Gebrek aan tijd, computerproblemen of ronduit tamzakkerij... feit is dat er hier nog dingskes in 'draft' staan die mijn onverdeelde aandacht verdienden. En de uwe!

Na twee eerdere bezoekjes aan Hertog Jan - de culinaire tempel van Gert De Mangeleer en Joachim Boudens - was het een uitgemaakte zaak, we zouden wachten tot de heren naar hun boerderij verkast waren alvorens ze opnieuw te bezoeken. Maar als er ergens half februari een collega mij op de hoogte brengt van één of andere culinaire deal op Travelbird, blijkt dat ik sneller dan mijn schaduw een reservatie in 's lands jongste telg van het selecte drie-sterren clubje van Michelin weet te boeken. Leg dat thuis maar eens uit!

Begin juli verzilverden we onze 'deal' en schoven we - net als barbecueheld Peter de Clercq trouwens - op een vrije middag aan de dis in Hertog Jan. Ondertussen hebben we via de pers mogen vernemen dat de twee goudhaantjes na de verhuis het pand aan de Torhoutsesteenweg niet zullen sluiten maar er gewoon een tweede zaak 'openen'.  Om van hun pop-up restaurant Yellow in het centrum van Brugge nog maar te zwijgen. Meer dan redenen genoeg om - ruim na datum - terug te blikken naar een bijzonder fijn restaurantbezoek. Laat die hapjes bij de champagne alvast maar aanrukken!

De hapjes in Hertog Jan, die getuigen steeds weer van de hoge klasse waarin het keukenteam van De Mangerleer speelt. Champions League zeg maar. Met de klok mee kregen we een flinterdunne 'toast met verse kaas en koolrabi', 'aardappelkrokant met crème van aubergine en miso', 'krokante kippenvel met pinda en gepofte rijst' en een klassieker, een 'merengue van passievrucht met kern van ganzenlever en zoethoutpoeder op een krokantje van cola'. Vier mooie binnenkomers!

Hertog Jan *** - Hapjes

Hapjes ten huize Hertog Jan, dat is trouwens een serieuze bezigheid. Na die eerste vier bitesize smaakbommetjes ben je immers net halfweg. Het niveau, dat wordt zo mogelijk nog wat opgekrikt, de porties groter. Een mooi palet van pure smaken kleuren kregen we in de vorm van drie partjes 'avocado, gecoat met een intens smakend poeder van tomaat'. Olijfolie en fijn zeezout maakten het geheel af. Mooi!

Hertog Jan *** - Avocado, tomaat, olijfolie

Zo maagdelijk wit als het gerecht met 'kropsla, doperwt en ijzerkruid' komen ze zelden. Onder het lichte schuim van de verveine vonden we gemarineerd slahart en frisse doperwtjes terug, fris van smaak en tikkeltje kruidig wat voor een aangename tinteling op de tong zorgde.

Hertog Jan ***  - Sla, doperwt, ijzerkruid

Kop ofte varkenskop, al sinds mijn prille zijn ben ik daar met een grote boog omheen gelopen. De kop van het beest door een grove molen, hier en daar nog een oog ertussen... zulke verhalen helpen niet als je een kind bent. En dan krijg je in Hertog Jan 'Duke of Berkshire varkenskop, zoet zuur gemarineerde kruiden en een crème van linzen' voorgeschoteld en bedenk je je met recht en rede af wat je zo'n 35 jaar mogelijk gemist hebt. Zalig gerecht, eerlijk waar... en nog steeds 'slechts' een hapje!

Hertog Jan *** - Varkenskop, kruiden, linzen

Er was die ene keer tijdens the Flemish Primitives, gevolgd door mijn twee eerdere bezoekjes aan Hertog Jan en toch... toch weet dat ene hapje met 'aardappel, koffie en mimolette' me keer op keer te verrassen. Is het de combinatie of eerder de gelaagdheid van smaken die zo perfect samen gaan. Feit is dat een bezoekje niet compleet is zonder dit uiterst smaakvolle bommetje.

Hertog Jan *** - Aardappel, koffie, mimolette

'Tartaar van zeebaars, netjes verstopt in een rolletje gemarineerde komkommer en afgedekt met gerookte haringeitjes', dat weten wij altijd wel te smaken. Een frisse jus van kafirlimoen en enkele blaadjes calendula zorgen voor de fijne afwerking.

Hertog Jan *** - Komkommer, zeebaars, goudsbloem

Als chefs uitpakken met lekkers uit hun eigen tuin, dan weten wij natuurlijk dat de mosterd hiervoor gehaald werd bij Michel Bras en zijn iconische gerecht 'gargouillou'. Er werden hier dan ook geen doekjes om gewonden, deze 'wandeling door de tuin' was een regelrecht eerbetoon aan Bras. Wij proefden kraakverse bietjes, wortel, venkel, radijs, sla, bloemetjes allerhande en een smeuïge crème. Wonderbaarlijk zo wist vriendin, dat chefs zich met een groentegerecht echt kunnen onderscheiden. Dit kan alleen nog beter smaken met zicht op de tuin. Wij kijken er alvast naar uit!

Hertog Jan *** -  Wandeling door de groentetuin

Perfect gegaarde stukjes 'lichtgerookte Wagyu', mooi gepresenteerd in een met hooi gevulde, gietijzeren cocotte, als barbecuefanaat moet ik je niet zeggen dat je mij hiermee zeer blij kan maken. Er was de stiekeme hoop dat vriendin dit aan zich voorbij zou laten gaan wegens te rood maar niets was minder waar. Het boterzachte vlees dat ging er zonder enig probleem in. En dan hadden we nog niet opgemerkt dat het vlees opnieuw terugkwam in het bijgerecht... 

Hertog Jan *** - Lichtgerookte Wagyu

Die 'tartaar van Wagyu' vonden we terug onder 'een millefeuille van gepekelde groentjes uit eigen tuin met een hemelse choronsaus'. Zuur ingelegde groentjes, dat gaat uiteraard schitterend samen met rundstartaar. We waren nog niet bij het dessert aanbeland - altijd iets waar het Hertog Jan team mee scoort - en alle registers werden reeds open getrokken. 

Hertog Jan *** - Tartaar van Wagyu, gepekelde groenten

Toetert als een bezetene op de loftrompet voor 'het dessert van het jaar - een zoete wandeling door de tuin'. Dit was met zijn uitnodigende kleuren niet alleen prachtig gepresenteerd, ook die heerlijk pure smaken waren een schot in de roos. Die luchtige, bittere chocolademousse, verrassende rode bietjes, de bosaardbeitjes, opnieuw enkele blaadjes goudsbloem, violet... Het ontbreekt me aan superlatieven om dit dessert eer aan te doen.

Hertog Jan *** - Zoete wandeling door de tuin

Zij die denken dat het na een werelds dessert als die 'zoete wandeling' enkel bergaf kan die hebben het bij het verkeerde eind. Combineer 'matcha-thee, pistache, basilicum en zure appel' en je hebt opnieuw een topdessert. Zuurtjes die primeren, zachte pistachetoetsen en kruidige basilicum die moeiteloos het spel meespeelt. Opnieuw een winnertje!

Hertog Jan *** - Matcha, pistache, basilicum

Laatste dessert in de reeks, alweer een pareltje voor het oog, was er eentje met 'amandel, koffie en bergamot' in de hoofdrol. Verrassend waren de gekonfijte stukjes zwarte olijf maar, hier viel opnieuw niets op af te dingen.

Hertog Jan *** - Amandel, koffie, bergamot

Afscheid nemen in Hertog Jan, ook dat wordt in stijl gedaan met een keur aan niet te versmaden zoetigheden. 'Chocolade kegels', een heerlijk rolletje brosse 'valse drop', een 'canelé' en een 'merengue op colakrokantje en zoethoutpoeder', deze keer niet met een vulling van ganzenlever, maar wel met koffie.

Hertog Jan *** - Snoeperijen

Hertog Jan, de derde was zo mogelijk de beste keer. Voor de liefhebbers, die deal via Travelbird is een deftige aanrader. Als ik me niet vergis betaalden we 85 € per persoon voor 'deze deal', gingen voor champagne bij het aperitief, namen éénmaal de aangepaste wijnen, water, koffie en thee toe en betaalden op de kop af 100 € bij. Een snelle optelsom leert dus dat deze namiddag culinair vertier ons zo'n 270 € kostte, iets wat in een zaak met 3 sterren een koopje is als je het mij vraagt.

Coolinary 2014, een vooruitblik!

En hup, 2014 is een feit! De digitale cijfers op de badkamerweegschaal hebben een robbertje uitgevochten en de winnaars lijken de cijfers 4 en 8 te zijn. Komt gevaarlijk in de buurt van de 85 kilo denk ik dan, waardoor er zich tegen beter weten in ‘een goed voornemen’ opdringt. 10 kilo eraf, there, I’ve said it! Sporten versus het fel gevreesde diëten of erger, een combinatie van de twee, ik moet het zo nog een beetje uitvogelen wat het gaat worden. Het openen van weddenschappen op de goede afloop is uiteraard toegestaan, maar koppel er eventueel wel een ‘bonus’ aan voor het slachtoffer van dienst zijnde mezelf. Een beetje motivatie helpt altijd.

 

Amper twee dagen ver in het nieuwe jaar en ondertussen zit ik wel naar goede traditie enkele restaurants bijeen te pennen welke we (vriendin en ik) dit jaar hopen te bezoeken. Met alvast enkele reservaties op zak mag blijken dat, nu Coolinary zijn 9de jaar (!!!) ingaat, er ook in 2014 goed gegeten gaat worden. Geen idee hoe dit te rijmen valt met bovenstaande ‘actieplan bodysculpting’ al is dat in het slechtste geval misschien een zorg voor volgend jaar. Uitstelgedrag, misschien moet ik daar ook maar eens iets aan doen.

 

Staan de volgende maanden op het programma:

 

Bartholomeus, Heist aan Zee - Als Thomas van Filet Pur het ‘bordje Noordzee’ hier één van de lekkerste dingen ooit vindt, dan is dat een veeg teken aan de wand dat wij dringend onze kar richting kust moeten keren.

 

Publiek, Gent - Olly van de Flemish Foodies die samen met zijn wederhelft onder eigen vlag gaat vliegen, daar kunnen we niet anders dan razend benieuwd naar zijn. Die reservatie zou ondertussen binnen moeten zijn.

 

Spaans Dak, Oud-Heverlee – Sinds ik les kreeg van de genaamde P. Van Der Staey uit het Leuvense staat Spaans Dak genoteerd als ‘te bezoeken’. In 2014 gaat het er eindelijk van komen.

 

Lewis, Hoogstraten - Er ligt hier nog een uitgesteld verjaardagscadeau te wachten en ook de vrienden willen allemaal mee naar Hoogstraten.

 

En dan zijn er nog The Jane in Antwerpen, In de Wulf in Dranouter, Yellow in Brugge, Pure C in Cadzand, en ga zo maar door. Om nog niet te spreken van een mogelijke trip naar Denemarken / Zweden waardoor all things Relae, Noma plots weer 'in the picture' komen. Laat ik met die vier eerste restaurants beginnen. Voor de rest zien we wel.

 

Ieder een smakelijk 2014 toegewenst. En een goede gezondheid, dat spreekt voor zich.