Ge gaat ze toch geen vlees doen eten!

Dagen zonder Vlees, hoe zit het daarmee? Wel, vandaag verscheen er een flard tekst van mij op de website van De Standaard. Blog, opinie of zelfs column - geef het beestje maar een naam - ondergetekende mocht zijn licht laten schijnen over het fenomeen 'bewust eten'.  Ik, de vleesgeworden koning van de culinaire onzin, gevraagd voor een stukje in De Standaard. Krijg nu wat!

Het lichtend pad van een notoir viesneus die alleseter wordt om vervolgens relatief bewust (zie oktober 2006) om te gaan met eten... dat zou me een stuk verder brengen dan de luttele 400 woorden die ik ter mijner beschikking kreeg. Die laatste stap, en meerbepaald de invloed van de schoonfamilie, dat moest lukken. Dat er bitter weinig ruimte zou zijn voor anekdotes mocht ook geen probleem zijn, daar heb ik coolinary immers voor. Iemand weten waar de termen 'macrochaotisch' en de 'eetpolitie' vandaan komen?

* De eerste keer dat ik macrobiotisch at - uiteraard wou ik dat 'eens' proberen - hoe kan ik, en bij uitbreiding de ganse schoonfamilie, die ervaring vergeten. Met lange tanden begon ik onder het toeziend oog van vriendin en schoonmoeder een gevecht met een stuk seitan of tempé. "Of het lekker was?" vroegen ze nog, alsof mijn mimiek geen boekdelen sprak. "Niet te vreten" dacht ik bij mezelf, maar vooral niets laten merken. Bleek net nu, op het opperste moment van culinaire beïnvloeding, dat stuk nepvlees zijn versheidsdatum ruim voorbij. De introductie van de term 'macrochaotisch' was een feit!

* Mensen met een overtuiging - een missie zo u wil - die durven al eens doordrammerig zijn en daar moet je voorzichtig mee zijn. Als je je schoonmoeder dan toch de bijnaam 'eetpolitie' wil toedichten, dan moet je niet alleen van goede komaf zijn, dan moet je je moment ook verdraaid goed weten kiezen. Succes over de ganse lijn, de lachers op mijn hand en met Lucia kan ik gelukkig nog altijd door één deur.

En Dagen zonder Vlees, hoe zat het daar nu echt mee? Een reeks starten met twee rode kruisjes, dat is niet echt netjes. 't Is dat ik in Bologna ragù zat te eten en me van geen kwaad bewust was. Een ander kruisje is te wijten aan een barbecue die ik heb gedaan. Zelf niet gegeten, maar als je voor 10 man staat te grillen, dan kan je maar beter een kruisje zetten. Het laatste kruisje dank ik aan een steengrillsessie bij een collega. Eén keer bewust in de fout gaan, dat valt nog mee denk ik dan.

Een frituurbezoekje, geen probleem. Kaaskroketten in plaats van bitterballen en hup! Dat het aanbod veggie snacks hier betreurend beperkt is, daar ben ik wel van geschrokken. Op restaurant dan maar! Huisgemaakte kaaskroketten, waarom niet. Ik gok dat ik tegen eind maart kan zeggen waar je de lekkerste kaaskroketten van het land koopt!

Als ik nog even de betreurde Heath Ledger, of liever de door hem met glans vertolkte 'Joker', mag quoten:"Why so serious?". Ja, ik vind dat jammer dat er niet meer foodbloggers op de 'Dagen zonder Vlees' kar springen - het kan nog hoor vriendjes - maar wat doe je daaraan? Dat van dat prekerig gedrag was een grapje, omdat ik weet dat dit niets uithaalt. En omdat je met grapjes, hoe flauw ook, heel af en toe toch meer bereikt dan je denkt.

* Vriendin ziek? Dan krijgt die gegarandeerd een "dan moet je meer vlees eten" op haar bord. De flauwe plezante, zo ben ik dan ook wel.

Budgetkoken - kook voor minder dan 2,5 € per persoon.

Oud Sluis, Hertog Jan, Veranda... als dat geen prachtige vooruitzichten zijn dan weet ik het ook niet meer. De keerzijde van de medaille is natuurlijk dat er, zeker in het geval van de eerste twee restaurants, een aanzienlijk prijskaartje verbonden is aan al dat culinair genot. Voor liefhebbers als mezelf is dat elke Euro waard, binnen het budget moet je met dergelijke uitgaven natuurlijk wel even rekening houden. Allez, wij toch! Laat net dan zo'n  boek als 'Budgetkoken' wel handig van pas komen.

Budgetkoken, kook voor minder dan 2,5 € per persoon

Bij het 'huishoudelijk winkelen' - ik doe dat graag - schrik ik telkens weer als we met onze winkelkar aan de kassa passeren. Niet dat we gekke  of buitensporige dingen kopen, laat staan dat onze kar afgeladen vol zou zijn. Schrikken dus, en niet alleen omdat je toch altijd meer koopt dan je eigenlijk nodig hebt. Eten, dat kan jandorie duur zijn.

Om die huishoudelijke uitgaven - de culinaire althans - een beetje binnen de perken te houden heeft Standaard Uitgeverij in samenwerking met Budgetkoken het boek 'Budgetkoken, kook voor minder dan 2,5 € per persoon' op de markt gebracht. Hierin staan maar liefst 85 recepten gebundeld, netjes verdeeld over 9 categorieën zoals daar zijn: hapjes, soepen, lunchgerechten, salades, lekker Belgisch, pasta, rijst, pizza's & quiches en tot slot desserts. Eén rode draad doorheen het ganse boek, telkens wordt er voor 4 personen gekookt met een maximum uitgave van 10 € als enige beperking. Dat is dus inderdaad slechts 2,5 € per persoon, wat niet slecht is voor de portefeuille.



Pasta pesto met artisjok



Het spreekt voor zich dat je je niet aan delicatessen zoals pakweg kreeft, kaviaar of truffel moet verwachten, maar voor de rest komt zowel vlees, vis, gevogelte alsook de vegetarische keuken allemaal aan bod. Zeggen dat je iets mist omdat je - wat heet - 'goedkoop' kookt is dus niet aan de orde. Wij namen Dagen zonder Vlees indachtig de proef op de som met een 'pasta pesto met artisjok' en een 'stoofpotje van 'kikkererwten en wortel' en lieten ons dat meer dan smaken.

Ook al ben je maar met twee, kook toch voor vier personen! Overschotjes zijn altijd ideaal voor een laat hongertje of een verrassende lunch de volgende dag. Het moeten niet altijd boterhammen met kaas zijn.

Stoofpotje van kikkererwten en wortelen

Budgetkoken - kook voor minder dan 2,5 € per persoon
ISBN: 9789002252419
WPG Uitgevers Be
Kostprijs: 9,95 €

Slingshot Tea Cup

Hier ten huize Coolinary zitten we met een levensgroot probleem. Het is te zeggen, ik zit met een levensgroot probleem, voor mevrouw Frisjes is er namelijk geen vuiltje aan de lucht. Dat zit zo! Iemand hier thuis drinkt graag sloten thee en ziet er geen graten in dat theezakje gewoon in de tas te laten zitten. Makkelijk zat, geen geklieder en de thee die smaakt haar allicht nog dat tikkeltje sterker. En het probleem?

Fast forward naar het moment (later die avond / de volgende ochtend) dat ik de afwasmachine vul. Niet zelden staan daar één of meerdere kopjes met een klets koude thee en een doorweekt zakje dat mij stiekem aangaapt alsof het "en dat moogt gij nu opruimen makker" wil zeggen. Thee wegkieperen, geen probleem, maar ik krijg kriebels bij de gedachte dat ik die ellendige theetampon in mijn hand moet nemen - geen vlekken op het aanrecht - om vervolgens weg te flikkeren. De kleine ongemakkken in 's mens leven. Mooi toch!

Onlangs in het web bij wijze van ludiek protest een tas gekocht met zo'n gedrukt theezakje erop. Ze was er blij mee. Meer zelfs, de boodschap was aangekomen. Alleen ergert die tas mij nu geweldig, niet alleen omdat die gewoon lelijk is, ik denk altijd dat er een echt theezakje in hangt. Macht der gewoonte! Enige resterende optie om de huisvrede te bewaren is om mezelf zo'n bijzonder mooi gestyleerde 'Slingshot Tea Cup' aan te schaffen.

Slingshot Tea Cup

De Slingshot Tea Cup dames en heren. Dat er niet eerder iemand op dit geniale staaltje vormgeving is gekomen. Gedaan met die ellendige plastic tangetjes van Lipton of de truk met de theelepel waarna dat zakje uiteindelijk barst en je ganse tas onder de theeblaadjes zit.  Je thee de gewenste tijd infuseren, het touwtje als een katapult voorzichtig naar achter trekken om zodoende het zakje 'uit te wringen' en voila, klaar! Als dit geen must have is, dan weet ik het ook niet meer!

Slingshot Tea Cup

Beste mensen van Yanko Design, dat heeft u prachtig gedaan. Niets dat de jonge man sneller doet bijdraaien dan een vernuftig hebbedingetje. De inwoners van Huize Coolinary danken u bij deze oprecht.

Dagen zonder vlees - Seakura

Dagen Zonder Vlees is vorige week gestart en zoals je hier reeds kon lezen doe ik daar dit jaar plichtsbewust aan mee. Gewoon, omdat het niet moeilijk kan zijn bewust minder vlees te eten gedurende de vastenperiode. Blijkt alvast dat dit makkelijker gezegd dan gedaan is! Twee dagen ver waren we toen het doordrong dat het spel al bezig was. De verzachtende omstandigheden waren dat we in Bologna zaten en je daar wel pasta met ragu moet eten maar soit... rats vergeten dus! Twee rode kruisjes op mijn kalender, een smet op mijn blazoen.

Ondertussen ben ik terug thuis, voor 80%  bekomen van iets waarvan ik aan de dokter vergeten te vragen ben wat het nu eigenlijk was en... volledig vegetarisch aan het eten. Moeilijk is dat niet, maar laten we vooral niet te hard van stapel lopen. Bij de versafdeling van de lokale Bio Planet liep het ei zo na mis. Daar staan namelijk altijd proevertjes genre vlees, kaas en veggie-dingetjes. Geen idee trouwenswaarom ik dacht dat die kippenworst veggieworst was. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb er niet van geproefd al scheelde het niet veel.

Wegens ziekjes de laatste dagen op soep na niet warm gegeten. Toastjes en boterhammen, dat wel. En omdat het niet altijd kaas of choco moet zijn stonden er van de week enkele zeewiersalades op het menu.

Seakura Zeewiersalades

Zeewier, er waren collega's die spontaan begonnen huiveren bij de gedachte dat ze dat ook maar zouden moeten proeven, hier is dat niet zo abnormaal. Ann is macrobiotisch opgevoed en zeewier (wakame, dulse...) was voor haar zo gewoon als choco voor u en ik. Nieuwe slaatjes in de supermarkt dus! De Noord Afrikaanse variant (bulgur, linzen, zoete aardappel, cranberries en zeewier) proefde ik eerst - een tikkeltje zurige smaak naar mijn zin - de Aziatische (wakame, noodles, paddenstoelen en sesam) wist wel te bekoren. En laat ik net daar geen foto van hebben!

Noord Afrikaanse Zeewiersalade

Wakame - ik kan er niet aan doen - bij het horen van die naam moet ik altijd aan Shakira denken en U allicht ook nu. Mijn excuses daarvoor.

Hendrick's hartje komkommer

Ziek thuiskomen uit vakantie, er zijn leukere dingen. Een onverwacht cadeautje in je brievenbus vinden bijvoorbeeld. Nu mag ik Hendrick's gin bijzonder graag zien, tot expliciete liefdesverklaringen was het nog niet gekomen. Tot afgelopen donderdag dus. Valentijn! Die verpakking alleen al, dat deed het beste vermoeden!

Hendrick's Valentijnscadeautje

Voorzichtig het stickertje losmaken, het papier loswikkelen en vervolgens vaststellen dat mijn cadeautje een komkommer is. Een komkommer! Wat moet ik daar nu mee? Of dachten ze ten kantore Hendrick's misschien dat ik 's lands enige was die niet het minste besef had deze gin zich best laat begeleiden door een schijfje komkommer? En dan was die komkommer ook nog eens misvormd ook. Wacht eens even...

Hendrick's hartje komkommer

Die komkommer was helemaal niet misvormd, nee, die was bewust gekweekt met een zonk in zijn ruggetje. Wat daar nu in hemelsnaam de bedoeling van kan zijn hoor ik u denken? Wel, dat mogen de schijfjes komkommer in onderstaande foto duidelijk maken.

Hendrick's hartje komkommer

Hendrick's hartje komkommer en ik hartje Hendrick's, zoveel is zeker!

Dagen zonder vlees, ik doe mee!

Ik ben wel fan van de kinderboerderij. Beestjes op maat van kleine kindjes, dat maakt het aaien net dat ietsiepietsie makkelijker. Lammetjes, varkentjes en kalfjes, hun respectievelijke ouders maar ook kippen, kalkoenen, kwartels, konijntjes, herten... dat loopt daar allemaal vreedzaam in het rond.

Kinderboerderij als rode draad of gewoon het trieste feit dat ik als foodie die beesten ook allemaal al een keertje (en meer) naar binnen heb gewerkt. En dan zwijg ik makkelijkheidshalve nog over de meer exotische kangoeroe, struisvogel en de volledige cast van Finding Nemo die hetzelfde lot ondergingen. Tot zover het confronterende gruwelnieuws!

Volgende week is het niet alleen carnaval, woensdag gaat ook de vastenperiode in. Dat carnaval verbonden is aan deze vastenperiode kon je bij de wederhelft reeds lezen doch dat terzijde. Vasten dus en dit jaar neem ik als foodie en foodblogger mijn verantwoordelijkheid en doe ik mee aan Dagen Zonder Vlees, het initiatief van de 24-jarige Alexia Leysen.

Dagen zonder Vlees!

Veertig dagen bewust minder vlees, vis en gevogelte eten, dat mag geen probleem zijn. Als inleiding mag ik dan wel een hele bonte beestenboel hebben opgesomd, eigenlijk wordt hier niet overdreven veel vlees gegeten. "Een paar keer per jaar maar" zei ik onlangs nog tegen de slager van mijn barbecueteam, maar klopt dat wel? Via de teller van Dagen zonder Vlees ga ik het eens in de gaten houden!

Zelf meedoen is simpel, gewoon inschrijven via de website en vanaf 13 februari tot 30 maart je eigen Dagen zonder Vlees registreren. 't Is dat ik niet al te vaak receptjes post, maar tot eind maart zullen ze louter van vegetarische aard zijn. Misschien moeten collega (food)bloggers dat initiatief ook maar eens volgen want uiteindelijk, wat zijn 40 dagen! Een nieuwe bewustwording omtrent gezonde voeding krijg je er gratis bij.

En kijk, ik heb me niet alleen ingeschreven, ik heb op Dagen zonder Vlees ook de groep 'Belgian Bloggers' aangemaakt zodat de onlinevriendjes gezellig mee gezond komen doen! Wie doet best?

iKoken met Alain Ducasse - My Culinary Encyclopedia

Alain Ducasse, is dat een naam die een introductie nodig heeft? Indien zo kunnen weetjes misschien soelaas bieden. Franse chef, meer dan 20 restaurants, meer Michelinsterren dan goed voor één mens waaronder ook nog eens 3 keer 3 (Parijs, Londen, Monte Carlo), auteur van de reeks 'Grand Livres de Cuisine'... moet ik verder gaan?

Diezelfde Ducasse zou ik samen met Pieter Stockmans - het kan niet op - ontmoeten, vorig jaar op 26 maart. Dat Thierry Theys van Nuance er voor hapjes zou zorgen is in het licht van dat alles slechts een detail maar ik dwaal af. Zou, misschien wel het belangrijkste woordje in de zin, van een ontmoeting was immers geen sprake. Iets met de spoedafdeling van het ziekenhuis en een blindedarm die roet in het ongetwijfeld voortreffelijke eten kwam gooien. Gemiste kans!

Daar waar collega foodie Ruth zich gelukkig mag prijzen het heiligdom van Ducasse te hebben betreed, troost ik me met het thuisbezoek van de chef. Virtueel tenminste want met de app 'My Culinary Encyclopedia' is de keuken van zijne culinaire hoogheid ook thuis toegankelijk. Het is te zeggen, je zal zelf wel serieus uit je pijp moeten komen!

Komen aan bod in deze app, zo'n 250 recepten waarvan een aanzienlijk aantal uit zijn 'Grand Livres' reeks, en dat allemaal netjes verdeeld over 5 verschillende thema's: 'Gastronomy', 'Around the World', 'Mediterranean', 'Bistros' en 'Dessert'. Om maar te zeggen, voor ieder wat wils!

My Culinary Encyclopedia - Alain Ducasse

Mooi uitgewerkte recepten, het is één ding, beginnen doe je toch steeds met een reeks ingrediënten, nietwaar? Inderdaad, maar hoe zagen pakweg 'groene asperges' er weer uit? Een kolfje naar de hand van de uitgebreide productenindex. Maar liefst 180 ingrediënten komen uitgebreid aan bod. Denk om te beginnen aan het 360° aanzicht, informatie over herkomst, verschillende variëteiten, seizoenen, voedingswaarde, hoe bereiden, ... Handig, en dat is niet gelogen!

My Culinary Encyclopedia - Alain Ducasse

Liefhebbers van filmpjes komen ook aan hun trekken, er zijn maar liefst 100 verschillende video's waarin verschillende technieken op professionele wijze uit de doeken worden gedaan. Groenten in julienne of brunoise snijden, je leert het in een wip. Op de koop toe krijg je - net als bij de ingrediënten het geval was - ook nog eens een pak informatie mee over zo'n 40 al dan niet onmisbare keukenbenodigdheden.



My Culinary Encyclopedia - Alain Ducasse

Schrikken wij als we voor een app als 'My Culinary Encyclopedia' zo'n 33,99 € moeten neertellen? Ja en nee! Om te beginnen moet is dit de duurste app op mijn iPad. Met voorsprong zelfs! Langs de andere kant heb ik meer dan eens een pak meer duiten neergeteld voor een kookboek dus is de prijs misschien niet zo overdreven. Laten we het 'voor de liefhebbers' noemen.

Foodfotografie met Nikon en Tony Le Duc

Een workshop foodfotografie in het atelier van de gerenomeerde Yves Mattagne, daar kan je mij altijd wel plezier mee doen. De herinnering aan de dagen dat mijn slaapkamer dubbelde als donkere kamer ligt inmiddels in een ver verleden, ook geniet de iPhone meer en meer de voorkeur boven de digitale spiegelreflexcamera. Ja, op die momenten komt zo'n aanbieding als die van Nikon als geroepen. 

Dat ik met zowat al mijn materiaal in het kamp van die andere fotografiegigant zit bleek geen bezwaar, er zou mij een toestel worden voorzien. En dan was er nog dat ene detail, het feit dat niemand minder dan Tony Le Duc de workshop zou geven. Daarvoor wil ik op het werk al eens wat 'glijtijd' in de strijd gooien.

Nikon workshop foodfotografie

Een glaasje champagne, de nodige handjes schudden met iedereen en hup, de kelder in richting atelier. De obligatoire voorstelling van Nikon als speler in de fotografiemarkt was zonder enige twijfel interessant, persoonlijk keek ik toch echt uit wat Tony Le Duc voor ons in petto had. Ook hij stelde zich aan de hand van enkele slides, boeken en foto's voor, al was dat slechts een formaliteit. Nee, laat hem maar even snel tonen hoe wij van die onnavolgbare plaatjes kunnen schieten. Ach, de naïeve gedachte dat het zo simpel zou zijn!

De fotograaf in zijn natuurlijke habitat

Uiteraard is het allemaal niet zo simpel. Zo begon het al met de professionele setting waarin Tony zijn onderwerp te lijf ging. De laatste keer dat ik keek had ik thuis geen softbox, middenformaatcamera met tiltshift lens, richtbare spot... noem maar op. Los van dat alles kregen we wel enkele tips mee waarmee onze plaatjes thuis mogelijk naar een hoger niveau kunnen getild worden.

- Lezen doen we van links naar rechts. Probeer er daarom ook voor te zorgen dat het licht langs links op je onderwerp valt. In zijn setting gebruikt Tony oud diffuus glas (zie foto) om ervoor te zorgen dat het licht niet te hard is, iets wat een nefast schaduwspel zou veroorzaken.

De fotograaf wordt kok

Nieuw voor mij was dat Tony erop staat de gefotografeerde borden steeds zelf te dresseren. "In het begin zeker niet evident om een chef zover te krijgen, maar nu vertrouwen ze me ondertussen toch" lacht hij.  Zo geschiedde dat de chef van Aterlier Yves Mattagne aan de zijlijn instructies stond te geven. Het bordje, hij had het niet beter kunnen opmaken!

- Focus steeds op het hoofdingrediënt, de rest is bijzaak. Speel met scherptediepte om je onderwerp zo mooi mogelijk uit de verf te laten komen.

- Het lijkt logisch, maar we durven het wel eens over het hoofd te zien, ingrediënten bederven, ze verliezen hun glans. Voeg de meest bederfbare ingrediënten pas op het laatst toe, iets wat ook geldt voor sauzen en oliën gezien deze laatste gegarandeerd uitlopen. Een vochtig kwastje kan wonderen doen om producten terug wat glans te geven.



Tony legt de laatste hand aan het afgewerkte bord, enkel de saus nog

Essentieel voor een workshop foodfotografie is natuurlijk 'food' en het toeval wou dat het ondertussen zowat etenstijd was. Het moment om aan tafel te gaan, te genieten en stiekem ook enkele foto's te nemen. Saus, we hoorden het al, niet zelden verknoeit het de presentatie van het gerecht. Een foto nemen alvorens de saus op het bord ligt is een goede optie, terwijl men deze serveert ook trouwens. Beetje jammer van de schaduw maar dat hoort erbij zeker!



Tijd om te proeven

Dat we het hoofdgerecht zelf ineen gebokst hebben was niet direct een evidentie. Een digitale spiegelreflexcamera in de ene hand, een chefmes in de andere, een gevaarlijke combinatie. Het recept wil zich misschien wel voor een volgede post lenen, al dan niet met een foto erbij. Ondertussen kregen we van Tony te horen dat we eens van standpunt moesten veranderen. Tot op de hoogte van het bord zakken, of meer 'sfeer' in de foto betrekken.

Een statief zou ook wonderen doen maar kom daar op restaurants maar eens mee af. Diezelfde dag nog verscheen in de krant een artikel dat m'n in New Yorkse restaurants geen foto's meer mag trekken. Een gevolg van de populariteit van instagram en zijn vele 'foodstagrammers'. Somber vooruitzicht mocht het hier zover komen, tenzij men voor deze foodblogger al eens een oogje wil dichtknijpen.



Dessert / Nikon



Eerlijk is eerlijk, dit was een bijzonder fijne ervaring. Dat ik alsnog foto's met mijn iPhone getrokken heb was louter te wijten aan het feit dat ik dat andere toestel gewoon ben, eentje waarbij zowat alles anders is dan bij Nikon. Een kwestie van gewenning was het antwoord, waarna men mij een toestel met 'foodfunctie' in de handen stopte om thuis wat mee te spelen. En omdat ik na amper twee maanden wel vergroeid lijk met die iPhone deden ze er nog een handigheidje bij waarmee ik met mijn toestel (iPhone) mijn toestel (Nikon) kan bedienen. Wordt vervolgd!

Sunny Side Up

Als je een eibereiding 'sunny side up' noemt, dan is het maar een kwestie van tijd vooraleer iemand op de proppen komt met een gadget dat refereert naar de bereiding in kwestie. Avihai Shurhin is zo iemand die de daad bij het woord voegde en creatief aan de slag ging. Het resultaat? De Sunnyside die je hier kan bestellen.

Sunnyside

Om een of andere reden lijkt het me nogal een gedoe om zo je spiegeleitjes te bakken, maar als je zo je kroost speels eitjes doet eten, hey, waarom niet! En zodra je dan behoorlijk komische eitjes aan het bakken bent, dan kan je maar beter je creativiteit - net als de kippetjes trouwens - de vrije loop laten en in één trek heel het bord mee onder handen nemen. Broccoli wordt een boom, radijsjes worden vogels of fietswielen... noem maar op.

Sunnyside

Sunny Side Up, waar is de tijd dat ik een T-shirt van Pavement had met twee spiegeleieren op. The time is now gok ik want van oude bandshirts kan ik blijkbaar geen afscheid nemen. Dat godbetert Raf Van Brussel in die tijd een bandje had met de naam 'Sunny Side Up' was niet meer dan een jammerlijk toeval.