Restaurant Matizze

Afgelopen vrijdag was het zover voor de deelnemers van het programma "Mijn Restaurant", hun zaak ging open. Wij namen onze culinaire verantwoordelijkheid op en zakten af naar Restaurant Matizze in Antwerpen, de zaak van David en Lins. Eerste meevaller, in de hal lagen camera en geluidsmateriaal al weggemoffeld aan de vestiaire. Het filmen zat erop, althans zo dachten we. Lins stond in voor de ontvangst en vroeg ons vriendelijk of we wel gereserveerd hadden. Vervolgens begeleidde ze ons met de flair van een geroutineerde zaalverantwoordelijke naar ons tafeltje.

Als aperitief kozen we een glaasje cava en kregen we, zoals het in een klasse restaurant hoort, een amuse-gueule geserveerd. Tenzij ik me vergis was deze lolly gemaakt van ganzeleverijs met een krokant chocoladejasje en gehakte amandel (of was het hazelnoot). In ieder geval, de toon was gezet en we keken met smaak uit naar wat de avond zou brengen.

We hadden ons voorgenomen niet hetzelfde te bestellen zodat we zoveel mogelijk verschillende gerechtjes konden proeven. Een hele week al had ik zin in dat trio van tonijnbereidingen en wat doet mijn madam, ze gaat voor de tonijn in het voorgerecht. Gelukkig mocht ik wel nog proeven. Noodgedwongen moest ik iets anders kiezen en dat is een carpaccio van Wit-Blauw rundvlees, geserveerd als canneloni en gevuld met Noordzeekrab en avocado geworden. Om vingers en duimen bij af te likken.

Het hoofdgerecht dan. Wat dacht u van zacht gegaarde Lomo Iberico met couscous, lente-uitjes, jonge wortelen en een schuimig sausje van Raz el Hanout? Of van krokante nehms met Romeinse sla en shii-take, paksoi, crème van jonge worteltjes en een luchtig sausje van citroengras? Wat wij ervan vonden konden we kwijt aan de inderhaast aangeschoven cameraploeg. Niks dan lof voor Matizze van onze kant, we waren dan ook nog altijd zeer tevreden. En zijn er misschien nog minpuntjes, vroeg het meisje van de crew. Euhm nee, stamelde mijn vriendin al is zo'n cameraploeg toch schrikken. Camera- en geluidsman, reporter... Het was te verwachten maar het is inderdaad schrikken als ze je zo een camera voor je gezicht duwen net nadat je een mals stukje varken achter de kiezen steekt.

Na even wikken en wegen maar vooral onder het motto, "ik zal me eens goed laten gaan", nog een dessert besteld. Vier glaasjes gevuld met huisgemaakte patisseriebereidingen en die vier glaasjes bleken toch redelijke porties te zijn. Gelukkig had de goedlachse Britt, die ons heel de avond bediende, een extra lepel meegenomen, want mevrouw zal misschien ook wel eens willen proeven. (Ann had enkel thee besteld) In de verschillende glaasjes zat respectievelijk iets lekkers van witte chocolade, framboos, mango en mijn oude jeugdliefde Batida de Coco. De topping op het mangoglaasje was naar mijn smaak net iets te zuur maar dat is muggenziften. Britt was wel vriendelijk genoeg om even in de keuken te polsen of die zure smaak kon kloppen. Het bleek een combinatie van passievrucht en soda te zijn en die uitleg was voor ons ruimschoots voldoende.

Fusion keuken, Peter Goossens had er bij de presentatie zo zijn twijfels bij en ik heb fusion altijd iets gevonden voor mensen die niet echt weten wat ze willen. Onterecht zo blijkt. David en Lins hebben op één avond mijn vooringenomen gedachten over fusion weggenomen. Ze mogen terecht met de hoofdmoot van het te winnen budget gaan lopen zijn, hun beste zet is nog altijd de aanwerving van chef-kok Ivan. Achteraf bekeken was er misschien toch een klein minpuntje. De wijn, die Chileense Chardonnay althans, kon je niet per karaf bestellen waardoor ik verplicht was een hele fles alleen soldaat te maken. Al is dat misschien geen minpuntje en veeleer een geschenk?

In ieder geval, 123 € lichter maar vooral een goede restaurantervaring rijker begaven we ons naar de vestiaire met een cameraploeg in ons zog. Indien u dinsdag een tevreden iemand ongemakkelijk de trap ziet afkomen dan ben ik dat na een flesje witte wijn of de persoon in de rolstoel van het tafeltje naast ons.

De flauwe oneliner over eten in een aangenaam kader laat ik toch maar wijselijk achterwege.

Oestergezwam

Bij Sarahzegthallo kwam ik bovenstaande prentje tegen en dat deed me met veel plezier terugdenken aan de uren die ik achter mijn Nintendo heb gezeten om Mario Bros te spelen.

Het herinnerde me er ook aan dat ik begin dit jaar een ton heb gekocht waar na verlop van tijd oesterzswammen zouden uitkomen. Uiteraard had ik moeten weten dat de winter geen ideale periode is om zoiets uit te proberen. Tot op heden nog altijd geen zwam gezien. Binnenkort als het beter weer is ga ik het misschien nog eens proberen en in de tussentijd wacht ik op die uitnodiging voor dat Mario Bros weekendje.

Mijn restaurantquiz

Via een gunstige wind heeft de coolinary redactie bovenstaande foto bemachtigd. De vraag is nu van welk restaurant uit de VTM reeks "Mijn Restaurant" we hier het interieur zien. Als de reflectie in het raam niet voldoende zou zijn om jullie aan het juiste antwoord te helpen nog snel even volgende anekdote. Het restaurant van de buren maakt reclame voor hun huisspecialiteit bouillabaisse.

Foto's avondschool

U vond het stukje over Evy Gruyaert, gehuld in niets anders dan chocolade, van deze middag al om van te likkebaarden? Wat wordt dat dan wel niet bij het zien van de foto's van de avondles. Slabbetjes klaar en smullen maar.

* Trio van Sint Jacobsnootjes (sashimi, gemarineerd en in een saffraanjasje)

* Varkenshaasje, lauwe aardappelsla met verse erwtjes en frietjes van pastinaak

* Trio van Hoogstraatse aardbeien

De foto's zijn deze keer van de hand van onze lokale bakker / wijnmarchant Rob Janssens en verder bewerkt door niemand minder dan mezelf. U gelooft niet dat de harde bakkersstiel te combineren valt met de wijnbusiness? Seeing is believing dus doorklikken naar zijn website is de boodschap.

Evy Gruyaert

Een dagje verlof, om eerlijk te zijn ben ik er wel fan van. Uitslapen, de krant lezen en de televisie staat aan als achtergrondruis. Alles beter dan de regen die tegen het raam plenst. Een artikel lezen over 25 jaar Studio Brussel terwijl radio Donna het beeldscherm siert, zelfs dat moet kunnen op een dagje verlof.



Geen idee wie op het idee gekomen is om radio op televisie uit te zenden. Ik vraag me dan ook af wie daar naar kijkt, mezelf op een verlofdag niet meegetelt. Soms loont dat kijken ook de moeite. Zo kreeg ik deze ochtend te zien hoe de, geef toe, bevallige presentatrice Evy Gruyaert met een glibberig blauw goedje werd ingesmeerd zodat men van haar hoofd een mal kon maken.

Even later stond la Gruyaert (in bikini ) in Antwerpen bij Chocolatier Goossens alwaar ze zonder enige schroom plaats nam op een tafeltje om zich te laten insmeren met chocolade. Een aardig stukje radio dacht ik zo bij mezelf.

Het resultaat, een chocolade versie van Evy Gruyaert, kan je nu winnen door het gewicht van deze chocolade deerne (in gram) per sms door te sturen naar het nummer 3233.

Vrolijk Pasen

Pasen staat voor de deur en bij ons op het werk wil dat zeggen dat we een pakketje krijgen met allerlei lekkers. Een grote chocolade kip met bijhorend ei, een marsepeinen konijn en een 10 kleine eitjes gevuld met ganache en praliné.

Normaal gezien gaat dat pakketje in zijn geheel mee naar huis om daar te laten zien maar de chocoladeduvel bleek vandaag toch de overhand gekregen te hebben. Alles op voor de middagpauze. Is er nog iemand verwonderd dat ik mijn bokes niet heb opgekregen?

Tia toch!

Wat kan ik me toch mateloos ergeren aan sportlui die om den brode reclame maken voor fastfoodketens. Strak trainingsschema, geen grammeke vet en dan een all you can eat buffet aanprijzen met een smile van hier tot ginder? Ik kan er met mijn verstand niet bij. Het zal uiteraard haar gemoed sussen dat ze deze week te zien was op de kijkbuis terwijl ze het nieuwste slaatje van Pizza Hut aanprees, maar toch. Voor iemand die zo hoog kan springen vind ik dit een redelijke misstap.

Wie zou u graag reclame zien maken?

Justine Henin als model voor Marie Jo?
Koningin Fabiola als jonge moeder in een Olvarit spotje?
Of toch maar Danny Mommens voor Colgate?

Mijn Restaurant - Poll

De kogel is door de kerk, Antwerpen wint het VTM televisieprogramma “Mijn Restaurant”. Tenminste, als we op de stemmen van de coolinary internetpoll mogen afgaan. Voorlopig hebben de koppels op televisie hun kunnen nog niet echt mogen etaleren. Hun onkunde daarentegen hebben we al wel mogen aanschouwen. Ik kijk alvast uit naar de opening van de restaurants want pas dan zal het kaf echt van het koren gescheiden worden.

In de tussentijd mag restaurant Matizze zich de populairste noemen met een nipte voorsprong op het aardappelhuisje uit Hasselt en de moeder zoon combo uit Leuven. De Vergeetput uit Gent doet zijn naam geen oneer aan tijdens deze poll, men is er blijkbaar op vergeten te stemmen en Oostende bungelt, zoals te verwachten viel, helemaal achteraan het rijtje. Benieuwd welke strapatsen chef Pieter alsnog uit zijn koksvest gaat schudden.

Antwerpen: 26 %
Hasselt: 23 %
Leuven: 19 %
Gent: 11%
Oostende: 3%

15 % ligt er niet wakker van wie de wedstrijd wint en wou dat middels een stem toch maar even laten weten. Bedankt alvast.

Grappig

Mensen die bij de beenhouwer als volgt paardenvlees bestellen zijn altijd grappig:

"Voor mij 100 gram van 't perdje"

Avondles

Blijkbaar is het vandaag de "lang leve avondschool dag" op Coolinary. Na een post over de tongstrelende dranken van de wijnles van gisteren is het nu de beurt aan enkele foto's van de les "modetrends" van afgelopen donderdag.

Eerst aan de beurt is het aperitiefhapje, een appelquiche met mousse van beuling en chorizosnippers. In het rietje, en dus niet in het glas, zit de favoriete cocktail van James Bond. Martini, gin en groene olijf gemixt in een blender en door middel van xanthaan gebonden tot gom. Als een blonde 007 kan, dan mag een folieke met zijn martini ook geen probleem zijn.


Blijkbaar durft men in de moderne gastronomie een bepaalde kleur wel eens laten overheersen in een gerecht. Geprobeerd en goedgekeurd al blijft al dat zwart natuurlijk wennen. Op de foto ziet u zwarte risotto met enokis en parmezaanschaafsel. Het Chinese teken, de risotto en de vis danken hun kleur aan inktvisinkt. Verder lag er nog een sausje van witte wijn en geitenkaas op het bord.



Het hoofdgerecht dan: Een gelei van boschampignonbouillon, heilbot, distelzwam en een rozemarijnaardappel.

Wegens tijdsgebrek zijn we schijnbaar vergeten foto's te trekken van het dessert. Ik herinner me nog wortelsorbet, chocoladerijstpap, marsepeinmousse en champagnesabayon.

Wijnles

Avondschool is lang zo slecht niet, bewijs hiervan is onderstaand lijstje.

1/ Candela Malbec Rosé 2005 uit Argentinië: De kleur, oranje roze, gaf het al een beetje aan wat onze smaakpapillen bevestigden. Deze wijn heeft zijn beste tijd gehad en is de fase "op dronk" voorbij.

2/ Santa Julia Syrah Rosé 2006 uit Argentinië: Zelfde streek, andere druif ander jaar en dat maakt een wereld van verschil. Lekkere licht fruitige rosé, ideaal terraswijntje voor de komende lente als die er al wil doorkomen.

3/ Arte Latino Cava uit Catalunya: Bubbels in het glas, ik ben er wel fan van. In dit geval blijkt nog maar eens dat je voor 7 € al een lekkere cava hebt die eigenlijk niet moet onderdoen voor Champagne.

4/ Laurent Perrier Brut uit Champagne: Tweede keer bubbels maar deze keer een fles uit de enige regio die wel de naam Champagne mag dragen. Minstens zo goed als de cava en allicht een tikkeltje beter maar om daar nu 18,65 € extra voor te betalen? Dan toch maar cava.

5/ Lusteau Sherry uit Jerez: Sherry, altijd gedacht dat dat een oude wijvendrank was maar eigenlijk is dat nog goed te drinken. Volgens mij perfect combineerbaar met pannenkoeken met kaneelijs, appeltjes en speculaas.

6/ Peca late bottled vintage 1999 (2004) uit Douro: Nog een oude wijvendrank en nogmaals goed te drinken. Te horen gekregen dat porto ideaal is om een menu mee af te sluiten maar eigenlijk niet geschikt is als aperitief. Blijkbaar zondigen daar nogal wat mensen tegen.

Zes drankjes waarvan vijf vlotjes de keel binnen vloeiden. Iemand een idee waar je zo'n I (hartje) Avondschool sticker kunt kopen?

Lamsrack

Snel snel een foto van het hoofdgerecht uit de les van vorige donderdag. Als u goed kijkt ziet u pittig gegrilde aardappelschijfjes, geblancheerde savooikool opgebakken met spek, twee stukjes lamsvlees, opgebakken boschampignons en een lekker sausje.

Mijn Restaurant

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden toen het impulsieve in mij de overhand kreeg en ik besloot in te gaan op een advertentie van zowel Ketnet als JimTV. Beide zenders waren op zoek naar wrappers, VJ's of hoe noemen we dat volkje ook al weer. Verstand komt met de jaren en nu weet ik ook met zekerheid dat ik niet met mijn kop in de kijker hoef te lopen.

Ten tijde van het legendarische Dahlia (aka Brotherwindmarch) drong een toiletbezoek zich al op als ik nog maar dacht aan optreden en als ik tijdens een optreden van Holy Racket mijn 8 obligatoire zinnetjes (dezelfde nota bene) mag doen, dan dient dat moment voorafgegaan te worden door het drinken van enkele biertjes. Als er een publiek of camera's in de buurt zijn (of een combinatie) dan wordt ik zenuwachtig.

Dat is ook direct de reden waarom deelnemen aan pakweg Blokken of de Pappenheimers er voor mij niet bij is, ongeacht de kans dat daar wel eens gescoord kan worden. Gratis vakantie met Peking Express of Expeditie Robinson? Ik dacht het niet!

Het enige waar ze mij nog voor mogen inschrijven is "Mijn Restaurant", vanavond en donderdag op VTM omstreeks 21.35h. In deze realityreeks, gebaseerd op het immens populaire Australische My Restaurant Rules, mogen 5 koppels het tegen elkaar opnemen met als inzet een eigen restaurant. De vijf koppels krijgen elk een te renoveren pand toegewezen en een budget van 200.000 €. Met deze ingrediënten kunnen ze aan de slag om zowel televotend Vlaanderen alsook de vakjury te overtuigen.

U vraagt zich af wie de nieuwe culinaire goden van ons land worden. Hier zijn de kandidaten:

* Ghislaine en Pieter treden aan in Oostende, kunnen allebei op de nodige ervaring in de horecasector bogen en dat is in een programma als het deze altijd mooi meegenomen.

* Schoonbroers Chris en Angelo, die in Gent hun restaurant krijgen toegewezen, hebben hun sporen verdiend in verschillende restaurants, op cruiseschepen en jawel, in een volkscafé. Laten we direct duidelijk zijn, Nicole en Hugo als vaste gast op vrijdagavond in tactisch gezien niet de beste zet,of toch?

* Lindsay en David die geen ervaring hebben in restaurantland zullen in Antwerpen de stiel voor de camera mogen leren. Gebrek aan ervaring was in Australië meermaals de aanleiding tot een vroegtijdige exit. Benieuwd of deze foodies het tot een goed einde brengen.

* Micheline en Jelle, beide kok van opleiding, mogen in Leuven de potten beroeren. Bij de combinatie moeder/zoon en het gegeven studentenstad denk ik dat een betaalbaar volksrestaurant wel eens kan scoren. Langs de andere kant scoorden hun Australische tegenhangers ook niet al te best... wie weet.

* Last but not least, Yanaïka en Stephanie. Deze twee goedlachse, niet onaantrekkelijke jongedames mogen hun kansje wagen in Hasselt. Ook hier hebben ze met Yanaïka alweer een sous-chef in de rangen.

Het lot van deze mensen ligt in de handen van de vakjury, bestaande uit volgende mensen:

Peter Goossens, chef van driesterrenrestaurant Hof van Cleve
Dirk De Prins, ondermeer hoofdredacteur van het magazine Culinaire Ambiance
Christel Cabanier, één van Vlaanderens topmanagers op gebied van horeca

Yep, de volgende maanden zal ik dinsdag netjes voor de buis naar VTM kijken en donderdag de video programmeren voor Mijn Restaurant.

Witte wijn

Afgelopen maandagavond alweer mijn derde wijnles gehad. Het productieproces van witte wijn kwam hoofdzakelijk aan bod en zoals iedereen ondertussen wel weet wordt die gemaakt van het sap van zowel witte als blauwe druiven. Er werden uiteraard ook wijntjes geproefd, alle vijf gemaakt van een andere soort druif.

Tijdens het begin van de les gingen er tien flesjes de klas rond met daarin een welbepaalde geur en wij mochten noteren welke geur het was. Om het ons gemakkelijk te maken stonden de geuren al op het bord geschreven. Gemakkelijk? Vergeet het maar.

Groene appel, tijm, anijs, geranium, kruidnagel, truffel, groene paprika, civette(kat), … Amper vier van de tien had ik juist en wat pijnlijker was, de pisgeur van de civettekat had ik verwisseld met de geur van truffel, nog altijd een van de delicatessen bij uitstek. Misschien toch maar even nadenken voor je mij op restaurant de wijn laat voorproeven.

Ik vind nog altijd dat al die wijnen voornamelijk naar wijn ruiken. Af en toe pik ik al eens een fruitige geur op en om een of andere reden ruik ik overal meloen in. Benieuwd of ik binnen tien lessen al beter geuren kan onderscheiden en er misschien wel een bepaalde druif kan uithalen. In de tussentijd worden de wijnen dus goed, minder goed of niet goed bevonden. Van zodra ik meer over een wijntje kan vertellen zal ik dat niet nalaten, voorlopig moet je het met onderstaande informatie doen.

Voor 4,5 € kan je bij Taste Wines in de Guldensporenlei bijvoorbeeld een vlot wit wijntje kopen, met name de Oude Kaap Chenin Blanc 07. Deze wijn laat zich vlot drinken bij het aperitief, een koud buffet of bij simpele visgerechten. Zuid-Afrika scoort zowel bij mezelf als bij de klasgenoten.

Australië, een ander wijnland uit de nieuwe wereld komt op de proppen met de Thomas Mitchell Chardonnay 2006. Deze frisse witte wijn past ideaal bij visgerechten (onder overheersende roomsaus), wit vlees of pasta, al dan niet met vis. We schenken onze een tweede glas in waarmee we direct besluiten dat het ABC, anything but Chardonnay, voor ons niet opgaat.

Nog een derde wijntje en waarom dan geen uit Duitsland? Akkoord, ik krijg koude rillingen bij een naam als, Schmittiges Grauschieffen 2006, maar de Rieslingdruif bewijst zichzelf hier nog maar eens. Met kreeft, krab of langoustines op de menu misstaat deze wijn niet in het glas. 9 € per fles moet kunnen als je kreeft serveert, maar als drinkwijn net dat tikkeltje te duur.