Cake Boss - Carlo's Bakery

Kookprogramma’s op televisie, you love ‘em or hate ‘em, maar eraan ontsnappen lijkt geen optie. Selectief kijken is de boodschap en als je het kaf eenmaal van het koren scheidt valt het allemaal best mee. ‘Plat Préféré’ was een aanradertje, op ‘In de keuken’ viel ook niet veel aan te merken, al vind ik het boek nog mooier dan het programma. Gisteren cadeau gekregen van mijn vriendin. Zomaar! Lief hé.

De laatste twee weken ben ik trouwens fan geworden van ‘Cake Boss’ op Discovery Channel. Deze realityreeks schets een beeld van het reilen en zeilen binnen de Carlo’s Bake Shop in Hoboken, New Jersey. Zoals de begingeneriek doet uitschijnen is Bartolo – Buddy voor de vrienden – Valastro de eigenaar van deze Italiaanse zaak, en zoals dat hoort is zowat alle personeel familie. Moeder, zussen, neven, nichten… noem maar op, iedereen heeft er zijn taak. Buddy zelf is heer en meester in het maken van ‘speciality cakes’.

Geen gelegenheid of idee is gek genoeg, Buddy en z’n team gaan de uitdaging niet uit de weg. Een volledig eetbare en werkende roulettetafel voor de lokale maffia, een brandend huis met brandweerwagen voor brandweermannen op rust, een bruidstaart met levende vogels, een zombietaart… you name it, Buddy cakes it. Per aflevering krijg je zo’n twee pareltjes van taarten te zien, telkens weer tot in de puntjes afgewerkt. Uiteraard loopt er hier en daar wel eens een levering verkeerd, dondert er een taart van de trap of schiet iemand in een Italiaanse colère om u tegen te zeggen. De ingrediënten voor een onderhoudend programma met andere woorden.

Elke weekavond om 20.00 h op Discovery Channel. Check It.

San Pellegrino's 50 Best Restaurants 2010

Het is zover, de San Pellegrino’s World 50 Best Restaurants is weer bekendgemaakt. Kleine aardverschuiving, El Bulli staat niet op de eerste stek! Deze keer is het niet de charismatische Heston Blumenthal die met de eer mag gaan lopen, maar wel het Deense restaurant Noma. Amper 32 jaar is de jonge chef René Redzepi, die geroemd wordt voor zijn creatief gebruik van lokale seizoensproducten.

Hof van Cleve van Peter Goossens, en Oud Sluis van Sergio Herman duiken de top 20 binnen en staan respectievelijk op de 17e en 19e plaats. De Librije van Jonnie Boer moet het stellen met een 37ste plaats en daar stopt het dan ook met restaurants uit België en Nederland.

Voor de volledigheid hier even het lijstje met 50 ronkende namen:

1. Noma, Copenhagen, Denmark
2. El Bulli, Roses, Spain
3. The Fat Duck, Bray, UK
4. El Celler de Can Roca, Girona, Spain
5. Mugaritz, Errenteria Gipuzkoa, Spain
6. Osteria Francescana, Modena, Italy
7. Alinea, Chicago, USA
8. Daniel, New York, USA
9. Arzak, San Sebastian, Spain
10. Per Se, New York, USA
11. Le Chateaubriand, Paris, France
12. La Colombe, Cape Town, South Africa
13. Pierre Gagnaire, Paris, France
14. Hotel de Ville, Crissier, Switzerland
15. Le Bernardin, New York, USA
16. L'Astrance, Paris, France
17. Hof van Cleve, Kruishoutem, Belgium
18. D.O.M, Sao Paulo, Brazil
19. Oud Sluis, EA Sluis, Netherlands
20. Le Calandre, Padova, Italy
21. Steirereck, Wien, Austria
22. Vendome, Gladbach, Germany
23. Chez Dominique, Helskinki, Finland
24. Les Créations de Narisawa, Tokyo, Japan
25. Mathias Dahlgren, Stockholm, Sweden
26. Momofuku Ssam Bar, New York, USA
27. Quay, Sydney, Australia
28. Iggy's, Singapore
29. L'Atelier de Joel Robuchon, Paris, France
30. Schloss Schauenstein, Graubunden, Switzerland
31. Le Quartier Francais, Franschhoek, South Africa
32. The French Laundry, California, USA
33. Martin Berasategui, San Sebastian, Spain
34. Aqua, Wolfsburg, Germany
35. Combal Zero, Rivoli, Italy
36. Dal Pescatore, Milan, Italy
37. De Librije, Zwolle, Netherlands
38. Tetsuya's, Sydney, Australia
39. Jaan par Andre, Singapore
40. Il Canto, Siena, Italy
41. Alain Ducasse au Plaza Athenee, Paris, France
42. Oaxen Skärgårdskrog, Holo, Sweden
43. St John, London, UK
44. La Maison Troisgros, Roanne, France
45. wd~50, New York, USA
46. Biko, Mexico City, Mexico
47. Die Schwarzwaldstube, Baiersbronn im Schwarzwald, Germany
48. Nihonryori RyuGin, Tokyo, Japan
49. Hibiscus, London, UK
50. Eleven Madison Park, New York, USA

Op zoek naar de beste festivalhap van het seizoen!

Dit weekend besloten om het komende festivalseizoen op zoek te gaan naar ‘de lekkerste festivalhap’ en waarom ook niet eigenlijk? Als ik zo’n ganse dag op een wei zit, soms zelfs enkele dagen, dan speel ik uiteindelijk toch wel iets naar binnen. Waarom enkel zaken schrijven over exclusieve events, sterrenchefs, klasserestaurants en diens meer, terwijl er op festivals misschien ook wel pareltjes te eten vallen.

Spaghetti, pizza, frituursnacks en frieten, Vietnamese loempia’s, broodjes, wokschotels, kebab, gebakken vis, Mexicaans, oesters … je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt het wel op één van de vele muziekfestivals die België telt. Grote cateringketens, lokale middenstanders, noest werkende huismoeders… ik maak er een erezaak van om zo gevarieerd mogelijk te gaan eten, maar op het einde van de festivalzomer kan slechts één iemand met de onwaarschijnlijk felbegeerde eretitel ‘lekkerste festivalhap 2010’ gaan lopen.

Van het ongemak dat vorig jaar na Groezrock volgde op mijn geheel ongevraagde wereldrecordpoging ‘curryworsten eten’ - 4 op evenveel minuten – was dit jaar geen sprake. Meer zelfs, in de persruimte viel een meer dan behoorlijke pizza te eten. Een ganse dag zagen we mensen met pizzaboxen rondlopen en zo rond de klok van tienen hebben we met drie personen een pizza gedeeld. Die versbereide pizza margerita moet een van de lekkerste pizza’s geweest zijn die ik in jaren heb gegeten. Lekkere krokante bodem, smaakvolle topping… jammer alleen dat er gedeeld diende te worden. Groezrock vaardigt alvast een eerste potentiële winnaar af, benieuwd waar Graspop mee op de proppen komt!

Qlinaria Proefdag - 30 mei 2010

Als het online even windstil is wil dat niet noodzakelijk zeggen dat wij in slaap gevallen zijn. Verre van! Het vzw gedeelte begint meer vorm te krijgen en zit ei zo na in een laatste fase, en dan zijn er zijn nog enkele activiteiten in aantocht waarvoor we onze mouwen zullen mogen opstropen.

Niet meer dan logisch dat we graag even focussen op onze eigen proefdag, die we op zondag 30 mei in parochiezaal Meuletiende in Turnhout organiseren.

Zoals de prachtige flyer van de hand van de lieftallige Sarah reeds laat uitschijnen dient deze proefdag om een beetje centjes in het laatje te brengen om onze deelname aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue te bekostigen. Draai het of keer het hoe je wil, voor een team van amateurs blijft het al bij al een kostelijke onderneming. En dan zwijgen we nog van het Nederlands Kampioenschap Barbecue op 20 juni waar we ook paraat zullen zijn.

Terwijl wij als team proefdraaien kunnen jullie lekker genieten van allerlei barbecuehapjes, een lekker glaasje cava of een fris pintje. Het spreekt voor zich dat de feestelijkheden onder een stralende hemel doorgaan. En mocht het weer toch proberen roet in het eten te gooien, dan kan je nog altijd binnen plaatsnemen.

Zondag 30/5, noteer alvast in die agenda. Iedereen welkom!

Goed gegeten - Cucina Marangon

En of we vrijdag goed gegeten hebben in Cucina Marangon! Net als vorige keer gingen we voor de 'Ponte dei Sospiri', al was er wat discussie vooraf. 4 gangen met aangepaste wijn of 5 gangen? De schaaldierenrisotto zag ik aan mijn neus voorbijgaan toen besloten werd om het bij vier gangen te houden. Iets na achten kwamen we toe en ook nu werden we weer vriendelijk ontvangen door Fabio en Liana. Aperitiefje van het huis, lekker hapje erbij en niet onbelangrijk... goed gezelschap!

Vier gangen dus, de ene nog lekkerder dan de andere. Helaas geen foto's, vieren en foto's nemen ging volgens vriendin niet zo samen. Ach misschien moet ik voor foto's nog maar eens naar de keuken trekken. U zult het dus met de bewoordingen van de chef moeten doen:

* Kort gebakken tonijn, tuinkruidenslaatje, wilde rucola, jonge scheuten, groentenvinaigrette
* Pastarolletjes 'Gragnano', schapenmelkricotta, konijnragoût, Taggiassche olijf, salie
* Kalfscarré, kalfsgehakt- en aubergineballetje, groene- en witte asperges, crème van witte bonen, rode paprikaconcentraat, rozemarijnolie, aardappel- en shii-takétaartje
* Vanille- en limoenpudding, polenta-koekjes, chocolade, 'Alchermes'likeur

Na het dessert volgde er nog thee met lekkere fiandises erbij voor de dame en een limoncello of twee voor mezelf. We waren het er over eens, de gerechtjes waren dik de moeite, lekker uitgebalanceerd en ruim voldoende zo bleek. Op de aangepaste wijnen viel niets aan te merken, met veel vakkennis uitgekozen.

Na de feestdis schoven Liana en Fabio nog even een stoel bij en voor we het wisten zaten we tot een flink stuk in de nacht weg te keuvelen. Over culinaire gidsen en 'Mijn Restaurant', de kinderen en wat nog allemaal.

Zes uur hebben we uiteindelijk aan tafel gezeten, en die zijn voorbij gevlogen. Dan kan het natuurlijk niet slecht geweest zijn.

11 jaar

Vandaag is het zover, vriendin en ik zijn 11 jaar samen. En of dat kan tellen. Het is potdorie langer dan het gemiddelde huwelijk stand houdt in België. Mag je na zo'n periode jezelf eigenlijk niet gewoon als getrouwd koppel bestempelen of moet je daarvoor echt langs een administratieve dienst van de stad passeren?

In ieder geval gaan we straks lekker gaan eten in CucinaMarangon. Dat lijkt ons wel een mooie manier om dit te vieren. U leest later wel hoe goed het eten ons gesmaakt heeft!

Verse vis aan 'De Lijn'

Een restaurant is maar zo goed als de kwaliteit van de producten die er gebruikt worden. Verse producten in de juiste handen zullen een beter resultaat opleveren dan het blikje ‘versbereide fret’ dat door iemand wordt geserveerd. Als zichzelf respecterende kok ga je dan op zoek naar een leverancier die je de beste kwaliteit kan voorschotelen. Het spreekt voor zich dat toprestaurants zich bedienen van het beste dat er op de markt te vinden is. Het is niet ongezien dat ze een mannetje hebben die bijvoorbeeld richting de versmarkt in Rungis rijdt om het beste van het beste op te pikken. Het mannetje weet wat de chef wil, en vooral ook waar hij niet mee moet afkomen. Gouden relaties om te koesteren zijn dat.

Het moet in de gouden jaren tachtig geweest zijn dat mijn vader een goede visleverancier in Antwerpen had. Het feit dat ze niet in Turnhout leverden was geen onoverkomelijke hindernis, het waren zoals gezegd de jaren tachtig, en mits een beetje vindingrijkheid was the sky the limit. In onze nationale vervoersmaatschappij De Lijn bleken beide partijen een goede partner gevonden te hebben. In Antwerpen ging de vis, uiteraard goed gekoeld, op de snelbus richting Turnhout. De bus stopte voor het restaurant, claxonneerde enkele malen en de vis werd door het keukenhulpje van dienst van ‘De Lijn’ gehaald. Tijdens een drukke service gebeurde het wel eens dat de claxon niet gehoord werd. De vis reisde dan mee tot Turnhout station en kon daar later opgepikt worden. Andere tijden!

Mijn restaurant 2010 - websites

De zaken van de deelnemende koppels van het VTM programma Mijn Restaurant met enkele muisklikken bezoeken? Dat kan. Surf rustig naar Halle waar de twee kornuiten van Halle Twee het mooie weer maken. Of wat dacht u van een virtueel tripje naar Genk, om een bezoekje te brengen aan Terrae, de zaak van de immer schattige Lucie en haar beau? Ook in La Muse in Nieuwpoort bent u meer dan welkom. Op de Aalstse website van de nochtans veelbelovende heren Karel en Ken valt er voorlopig weinig pret te beleven, net als op de webstek van restaurant Kom’Af in Mechelen, dat op moment van schrijven ook virtueel een lege doos blijkt te zijn.

Over ecocheques en chocolade

90 €, de tegenwaarde van dat bedrag was ik aan ecocheques kwijt. Gelukkig had ik me al een flink uit de kluiten gewassen Brittakan aangeschaft. Dat verlies je namelijk niet zo makkelijk als die cheques. 90 €, verdraaid. Als je net een gans huizeke verbouwd hebt blijven die altijd welkom hoor. Verloren tijdens de verhuis. Begin dan maar te zoeken.

Platentas, geen cheques. Fototassen, geen cheques. Barbecuegerief, geen cheques. Reistas, geen cheques. Fototas nog maar eens, nog altijd geen cheques. Telefoontje naar de mama, geen cheques. Gdvrdm! Kijk, dan leg je je erbij neer dat je die cheques kwijt bent, en je gaat verder.

Gelukkig is het net Pasen geweest en kon ik mezelf een beetje verliezen in chocolade. Deze week alleen al, en ze is nog niet om, kom ik makkelijk aan 350 gram. Er was het doosje van het Persoone van 250 gr, gekocht in het prachtige Paleis op de Meir - een aanrader - dat ik mezelf heb cadeau gedaan. De eitjes in het chocolade ei van hetzelfde Paleis op de Meir dat ik de mama cadeau had gedaan. De eitjes die vriendin voor haar leerlingen had gekocht, maar die waren overgebleven. En er waren de 'origine chocolatebars' van collegablogger Evert-Jan die ik met veel plezier en evenveel zuinigheid weet te smaken.

En wat vind ik in mijn mooie zakje originechocolade? Mijn ecocheques! Schatten bewaar je best samen, op een veilige plaats. Zo is het maar net!

Wereldrecord kaassculptuur

Ei zo na was ik vergeten iets over de dag van de kaas te schrijven. In de koningin der badsteden Oostende liep de afgelopen dagen een wereldrecordpoging en wel deze om de grootste kaassculptuur ooit te maken. Huidig record stond op een dikke 600 kilogram maar kunstenaar Baldrick Buckle dacht wel deze zonder al te veel moeite te verbreken.

Hoe gaat men bij zoiets in godsnaam te werk zie ik u denken? Wel, als volgt! Men neme 100 bollen Oudendijk van 16 kilogram ’t stuk en vervolgens haalt men alle kaas die niet op een kunstwerk lijkt weg. Akkoord, er komt een team van 4 kunstenaars aan te pas die dagelijks zo’n 10 à 12 uur bezig zullen zijn met het onderscheiden van kunstwerk en ordinaire doch lekkere kaas. Sculpteren heet dat dan. De weggesneden kaas gaat trouwens niet de vuilbak in, deze vindt zijn weg naar tal van verenigingen zoals pakweg Poverello.

Ik was er graag bij geweest daar in Oostende. Niet enkel omdat het me knap lijkt zo’n kunstwerk in een gigantisch gekoelde glazen stolp te zien ontstaan, maar ook gewoon omdat ik graag kaas eet. Slechts twee redenen waarom ik niet tot in Oostende ben geraakt. De eerste en meest voor de hand liggende reden is dat ik moe(s)t werken maar ook andere zaken aan de hand had. De tweede heeft een muizenval en een treinbiljet in de hoofdrol. Om het wereldrecord wat extra luister bij te zetten had men namelijk enkele flink uit de kluiten gewassen muizenvallen en treinbiljetjes van 20 € rondgestuurd. En wat deed ik bij ontvangst… die val opspannen om te zien hoeveel kracht ze had. Voorzichtig met een stukje papier - daar kon ik dat treinbiljet wel voor gebruiken - de dangerzone een tik geven en hup, een geweldige klap en een totaal verscheurd treinbiljet. Zo loopt men dus een uitje naar zee mis.

The Flemish Primitives 2010 - Goodiebag

Zondagsbrunch

Vorige zondag kregen we twee vriendinnen van Ann over de vloer voor een zondagsbrunch. Wegens zomeruur en nachtleven had ik met zo'n 3 à 4 uurtjes nachtrust uiteraard te weinig geslapen maar soit, ik had beloofd om met het buffet een beetje te helpen dus dan deed ik dat maar.

Yoghurtdessertje gemaakt met laagje huisbereide aardbeienconfituur, verse aardbeien (kan ik iemand wijsmaken dat die al van Hoogstraten kwamen?) granencrunch en enkele bosvruchten. Schattige hotelbroodjes afbakken, koffiekoeken in de buurtsuper halen, een roereitje met champignons, kerstomaten en tuinkruiden voorbereiden, de Lavazza in gereedheid brengen... tot zover mijn inbreng bij de brunch.

Of hadden de dames graag nog een caloriearm, doch berecool extraatje? Iets met chocolade, munt en een vleugje gember misschien? Ach, who am I kidding? Elke reden is goed om de Chocolate Shooter van Persoone boven te halen. Licht ceremonieel, tikkeltje ondeugend en altijd verrassende blikken!

Uiteraard wenste iedereen een snuifje te wagen, hoe kan dat ook anders. Breakfast nosecandy, volgens mij zit een franchise in afkickcentra overal ten lande er wel in. Vriendin heeft nu twee weken vakantie en die gaan we ten volle benutten om aan haar snuiftechniek te werken want eerlijk, het wou haar niet zo lukken.