Bruut! - Flemish Foodies in Full Force

Afgelopen zondag was het eindelijk zover, Bruut!, het feestje van Flemish Foodies. Aanschuiven aan de feesttafel van het jonge talent dat ik sinds een jaartje met veel plezier online mag volgen is reden genoeg om in goed gezelschap richting Gent te trekken. Met welgeteld 136 reservaties op de teller konden de Foodies een bordje ‘vol huis’ aan de gevel van Volta hangen. Het zal je misschien niet verbazen, ondergetekende was stipt op tijd en bijgevolg de allereerste gast om de zaak te betreden. Tijd zat dus om de zaak – wat een prachtig pand – rustig uit te checken, om van een cocktail van kempenzoon Manuel ‘Sips’ Wouters te genieten, en om de ruim aanwezige hapjes met veel plezier en overgave te proeven.

In de auto ging het er nog over, hoe we de oesters het liefst aten: gegratineerd, gemarineerd of puur natuur. Gegratineerd bleek het meest in trek, waaruit ik kan afleiden wat wij geen echte oestereters zijn. Of waren, want de Gillardeau oester met waterkers en knolselder die we gepresenteerd kregen ging er bij alle drie zeer vlot in. Meer dan eens zelfs. Ook de andere hapjes, de elitaire bitterbal van kalfswang en eendenlever, de kroepoek van Oude Brugge en Tierentyn mosterd en het roggekrokantje met preskop vonden gretig aftrek. Enkel en alleen omdat er ons een mooi diner stond te wachten, heb ik me niet overeten aan deze bitesize lekkernijen.

Notoire zotte doos Maaike Cafmeyer, in bijzijn van vriend en kind trouwens niet zo zot, kreeg de eer en het genoegen de aanwezige gasten hun tafel toe te wijzen. De tafels waren allemaal van de hand van tafelbouwer Jean-Marie Waelkens. Helaas waren ze net enkele meters te lang om in mijn binnenzak te passen, kwestie van zo’n parel van een tafel thuis een plaatsje te geven. Van onze sober doch speels gedekte tafel hadden we een perfect zicht op de open keuken, waar tal van ‘jonge goden’ -waaronder de drie Flemish Foodies Kobe Desramaults, Olly Ceulenaere en Jason Blanckaert – duidelijk met veel arbeidsvreugde in de weer waren. Met een afvaardiging van restaurant Hertog Jan** aangevuld met wijnkenner Guido Francque, als disgenoten hadden we trouwens ook geen reden tot klagen. Je zult maar naast een topchef aan tafel zitten, mooi mooi, en dan moesten de fel gesmaakte kunstwerkjes nog komen.

* Haring, coquille, yoghurt, koolrabi

* Roggewang, eidooier, bloemkool, beurre noisette


* Varkensbuikspek, bouillon, ui, mosterd


* Lam, hooi, spinazie


"Pas de rouge" crème, uicrunch, zuring, appel

* Rode biet, chocolade

Eten en drinken in een uniek kader, daar waren we toch voor gekomen, niet? Maar liefst zeven gangen stonden ons te wachten, met aangepaste wijnen geselecteerd door de sommelier van het jaar, Pieter Verheyden. Zijn werkgever, ene P. Goossens was ook aanwezig, net als verschillende andere chefs met een unieke staat van dienst. Om je maar een idee te geven hoe hoog de Flemish Foodies in ‘het wereldje’ aangeschreven staan. Volkomen terecht trouwens, zoals ook mocht blijken uit het oorverdovende applaus dat de heren Desramaults, Ceulenaere en Blanckaert bij het afsteken van hun speech na de zevende gang in ontvangst mochten nemen.

Over topgasten gesproken, ook Dominique Persoone, gastchef op Flemish Foodies, mocht tijdens Bruut! opdraven. Hij creërde niet enkel een sakébonbon en een Manneke Pis met eau de vie van bier, hij ruimde tafels dat het een lieve lust wat. Zijn terugkeer naar de keuken leverde hem zelfs klamme gatskaken op, als dat niet teveel informatie is. Terwijl iedereen in de bovenruimte verwacht werd om van een "Black Widow" van Sips en een chocolade lipstick van Persoone te genieten werd beneden alles in gereedheid gebracht voor de afterparty. Vlotte beats, frisse pintjes en meer michelinsterren op de dansvloer dan ze bij de sterrenwacht in Ukkel op een heldere avond te zien krijgen. Ideale afsluiter.

Bruut! van Flemish Foodies bewijst dat de culinaire toekomst van het land ons toelacht met deze jonge garde aan het roer. Een meer dan geslaagd event waar ze gerust een vervolg aan mogen breien en daar hoeft geen jaar voor gewacht te worden.

Mooie sfeerbeelden van de hand van drijvende kracht Piet De Kersgieter vind je op de Flemish Foodies homepage. Checken die handel!

Bruin brood, gerookte zalm en guacamole

Altijd lekker als je hier en daar in huis wat dingen vindt waar je een lekkere guacamole mee kan maken. Een bruine boterham met gerookte zalm en je versbereide dipsaus, ideaal als gezonde snack. Fris, zomers en boordevol vitamientjes.

Nodig voor de guacamole:

vruchtvlees van 1 rijpe avocado, fijngesnipperd sjalotje, halve rode peper, fijngesnipperd teentje look, beetje limoensap, snuifje grof zeezout

Doen:

Alle ingredienten prakken met een vork, zout en limoensap er goed onder mengen. Boterham afwerken met preikiemen en hopen dat de vriendin er niet mee gaat lopen. Smakelijk

Open brief aan 'Thuiskok Jeroen'

Wat wordt de regio Kempen verwend in ‘Mijn Restaurant’. Vorig jaar was Turnhout bijvoorbeeld nog de stad die restaurant ’t Gerecht kortstondig te gast had, u weet wel, het decor van menig echtelijke onenigheid. Ook in de jury mag voor het derde jaar op rij een geheel uit Turnhoutse klei opgetrokken dame zetelen, ook al doet haar dialect anders vermoeden. En daar stopt het niet bij. Kristof, de immer vriendelijke chef die ongetwijfeld furore mag maken in het mondaine Nieuwpoort, heeft Turnhoutse roots. En dan ben jij er nog Jeroen… in onze regionen beter bekend als ‘Thuiskok Jeroen’.

Eigenlijk had ik me voorgenomen om me dit jaar niet te verliezen in het mediacircus dat Mijn Restaurant is. We zijn nu amper enkele weken ver in het met prijzen overladen circus waarin ook jij mag opdraven, en ik kan me al niet meer aan mijn voornemens houden. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, maar dat moet ik jou als gepassioneerde kok uiteraard niet vertellen. Ik mag je geruststellen als ik zeg dat je je niet hoeft te verwachten aan een scheldtirade aan jouw adres. Daar zit namelijk niemand op te wachten. Ook heb ik niet de behoefte alle roddels (of feiten) die dezer dagen druk de ronde over jou doen in je bloedeigen heimat neer te pennen. Nee, niets dan goede bedoelingen met deze open brief.

Zo mag ik aannemen dat ‘Mijn Restaurant’ wel eens jouw gouden ticket naar de verwezenlijking van een jeugddroom kan zijn? De referenties op je website liegen er alvast niet om: van een opleiding in de lokale hotelschool ‘het Spijker’ naar het vermaarde ‘Ter Duinen’ in Koksijde. Van het even lokale restaurant ‘Het Forum’ in Weelde over ‘De Pastorie’ in Lichtaart naar ‘Le Louis XV’ in Monaco. Iemand met een dergelijke erelijst kan niet anders dan het koken in de vingers hebben, tenzij je telkenmale weer aan ‘de plonge’ hebt moeten staan. Dat laatste valt ernstig te betwijfelen trouwens.

Als ik mezelf even als voltallig kijkend Vlaanderen mag beschouwen, kan ik niet anders dan vaststellen dat je droom misschien wel eens tergend traag op de beeldbuis aan het stukspatten is. Misschien heb je het zelf niet eens door, een eigen zaak starten is nu eenmaal geen lachertje, maar het lijkt er jammer genoeg op dat ik gelijk heb.

Waar loopt het dan toch fout vraag ik me af? Aan je kookkunsten kan het alvast niet liggen, want daar hebben de kijkers nog niet van mogen genieten? Wat misschien niet top is voor een gerenommeerde sterrenchef als Peter Goossens - geloof me, die man is een instituut – zou nog steeds ruimschoots voldoende moeten zijn voor het cliënteel dat in de nabije toekomst naar Mechelen zal afzakken om van je culinaire uitspattingen te komen genieten. Tenzij je de prijzen van een 3-sterren-restaurant gaat hanteren, verwacht men ook geen driesterren keuken. Lekker is een goed begin, ga van daaruit verder.

Nee, het is je strijdvaardigheid, je zelfingenomenheid die sommigen al snel als arrogantie durven bestempelen, die je de nek omdraait. Wij kijkend Vlaanderen proeven niet, wij zien? Wij zien iemand die het ongetwijfeld in zich heeft, maar ook iemand die keer op keer weer probeert te bewijzen dat ie het beter weet, beter dan iemand waarvan ruimschoots bewezen is dat ie het in zich heeft.

Sta jezelf toe om iets te doen met de kritiek, ook al lijkt het alsof je tien bakken bagger over je heen krijgt. Je reputatie als kok, iets waar je je duidelijk zorgen over maakt, ligt vooralsnog nog niet te grabbel. Zelf commentaar uiten op medekandidaten en op jurybeslissingen, het is niet meer dan menselijk, maar in de nabijheid van een camera is dat niet zo’n verstandige keuze. Zodra dit je populariteit ten goede komt moet je dat zeker doen - het spelletje blijft een populariteitsaangelenheid - maar voorlopig doet het je absoluut geen goed.

Deze donderdag, zo kunnen we althans uit de voorstukjes afleiden, vliegen de Oalsterse kemphanen er onherroepelijk uit. Dat is één bron van ergernis die ons ontnomen wordt en daar zijn we, eerlijk is eerlijk, niet echt rouwig om. Voorlopig ben jij hoofdzakelijk de enige die ervoor kan zorgen dat je titel ‘Thuiskok Jeroen’ binnen de kortste keren geen profetische bijklank krijgt. Benieuwd!

Basilicum op de vensterbank

Qlinaria op de wereldranglijst

Qlinaria, je weet wel, het team waarmee ik vorige zomer mee aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue heb deelgenomen, staat op de 25ste plaats van de wereldranglijst. Die ranking is uiteraard relatief, het lijkt immers een Benelux & Duitsland onderonsje. Naarmate er meer (inter)nationale wedstrijden volgen, en andere teams hun punten toegewezen krijgen zullen we ook een duik naar beneden nemen maar toch. Mogen we dat even een mooi resultaat vinden voor een bende hobbykoks?

Laten we dit even in het belachelijke door trekken. Justine Henin, nog altijd één van onze beste tennissters is vandaag op de 33ste stek op de wereldranking binnen gekomen. En wij staan lekker op 25! En waar staat Kristof Vliegen? Op een 37ste plaats. Misschien moeten één van mijn collega's of ik zijn plaats maar eens innemen in die KinderBueno reclame.

LeWhif

Nog maar pas in De Morgen Magazine over LeWhif gelezen of er zat al een proefpakketje in de bus. Kijk, dat vinden wij hier in de vernieuwde kantoren van Coolinary nu plezant. Na het snuiven van chocolade, kan het donkere goud nu ook geïnhaleerd worden. Crazy!

LeWhif is biologisch afbreekbaar, lijkt op een fleurige versie van een astmapuffertje, en bezorgt de verstokte koffiedrinker of chocoholic een instant shot caffeïne/chocolade. Hiervoor moet je enkel je favoriete puffertje (coffee, chocolade, munt/chocolade, braambes/chocolade) open klikken, een lekkere diepe haal nemen en ‘genieten’. Een hebbedingetje voor liefhebbers dus.

Mijn eerste bedenking was dat het inhaleren van chocopartikels wel eens slecht voor de longen kon zijn, maar dat spreekt de perstekst alvast tegen. Angst om te sterven aan de gevreesde ‘Chocolong’ moet je dus niet hebben.

Voordelen van zo’n hebbedingetje? Genieten van de intense smaak van koffie of chocolade in amper één calorie is er ééntje. En voor de prijs moet je het ook niet laten, één puffertje kost slechts 1,80 €. En als je een voordeelpakket neemt ben je zelfs nog goedkoper af, dat spreekt voor zich. Ik zie de hipsters nu alvast lopen met hun ‘LeWhif’ in de pollen, maar voorlopig ben ik nog de enige!

The Chocolate Line - nu ook in Antwerpen

Her en der viel er in de pers al te lezen dat de opening van ‘Het Paleis op de Meir’ vertraging had opgelopen. Uitgesteld tot het weekend van 8 mei, een probleempje met de meubels heette dat dan.. Misschien toch even een klein misverstandje uit de wereld helpen: The Chocolate Line van de vermaarde shock-o-latier Dominique Persoone opent wel degelijk in maart zijn deuren, en wel vandaag. Dolletjes! Als dat geen geweldig nieuws is om de dag mee te starten.

Het eerste avondmaal

Dat ze er eigenlijk wel een beetje schrik van had, samenwonen. Want wanneer eten we, en wie maakt dat klaar? En dan te bedenken dat voor het eten zorgen dan nog een leuk klusje is.

Vriendin ging omstreeks 5 uur thuis zijn. Ik om 16.40h dus restte mij voldoende tijd om aan het avondeten te beginnen. Kwestie van die 'wanneer eten we, en wie maakt dat klaar?' vraag al even te tackelen. Verse welliswaar ingevroren soep opwarmen, op die Boretti gaat dat alvast een stukje sneller dan vroeger in de microwave. Aardappelen halen in de buurtsuper en schillen, licht gezouten water koken om boontjes in te blancheren, spinazieburgers alvast uit de koelkast halen en de tafel dekken. Organisatorisch dik in orde met andere woorden.

Alle voorbereidingen getroffen, een pot dampende soep die naar hongerige monden snakte, maar geen vriendin. Niet om 5 uur, niet om half 6, en om 6 uur ook niet. Half 7 waaide ze dan uiteindelijk toch binnen, anderhalf uur na afspraak.

En de soep? Die was netjes warm, de patatjes in een mum van tijd klaar, de boontjes goed gekruid en de burgers om duimen en vingers van bij af te likken. Punten scoren en niet moeten afwassen. Great deal!

In de keuken

Gisteren, met een dag vertraging, naar ‘In de keuken’ van Wim Opbrouck gekeken en toch meer dan gemiddeld genoten. Niet noodzakelijk door de weelderige boezem die Els Pynoo onder haar bloesje verborg, noch door de vastberadenheid van Yves Desmet om het recept op zijn manier tot een goed einde te brengen.

Nee, chef van dienst was Lionel Rigolet van restaurant Comme Chez Soi, iemand die ik na mijn ‘Pottenkijkerssessie (1, 2, 3 en 4) van vorig jaar een warm hart toedraag. Niets dan bekende gezichten in de mij zo vertrouwd aanvoelende keuken. Je zou voor minder nostalgisch terugblikken. En zo zat ik dus voor de zetel, heel de tijd mensen aan te wijzen en vriendin te vertellen wie juist wie was.

Kijk, Daniel, de rechterhand van de chef die me onder andere coquilles leerden openen. En daar, de afwasser die me op tijd en stond een flesje bruiswater bezorgde. Dat is nu Marcel, die met zijn snor, die spontaan voorstelde mijn foto te nemen voor de gevel van het restaurant. En die daar dat is Papi (of Schele), degene die me stiekem nadeed toen ik klungelig tegen het fornuis aan leunde. De gastvrouw daar dat is Laurence Wynants, (dochter van) en vorig jaar gewillig bevonden om in de keuken foto’s van mij en Lionel te trekken. En die ukkies met hun schortje dat zijn hun kinderen. Hen heb ik enkel op foto gezien.

De aanwezigheid van schoonpapa Pierre Wynants maakte het plaatje helemaal af. Wie anders was er beter geplaatst om een woordje uitleg te geven bij de handtekeningen van alle sterren die de wand in de keuken sieren.

Mooie televisie, en ik wil precies terug die keuken in!

Flemish Foodies

Al meer dan een jaar vergaap ik me met veel plezier aan de culinaire uitspattingen op Flemish Foodies, zonder twijfel de mooiste aller Vlaamsche foodblogs. De prachtige foto’s van de hand van Piet de Kersgieter tonen je wat drie jonge Vlaamse topchefs, namelijk Kobe Desramaults (In De Wulf *), Jason Blanckaert (C-Jean *) en Olly Ceulenaere (Volta) in hun mars hebben. En alsof dat nog niet voldoende is om u op regelmatige basis naar hun webstek te lokken etaleren er met de regelmaat van de klok ook nog eens gasten van ‘diverse pluimage’ hun kunnen

Dat de Flemish Foodies een leutige bende zijn bleek al tijdens hun voorstelling op The Flemish Primitives (foto). Leuke filmpjes waarin de chefs werden voorgesteld en lekkere dingen die met de nodige verve tot kunstwerkjes verheven werden. I like!

Voor diegenen die willen weten of al dit getoeter op de loftrompet wel terecht is, organiseren de Flemish Foodies op 28 maart Bruut! Een uniek 7-gangen diner door Kobe, Jason en Olly, aangevuld met schoon volk zoals daar zijn Manuel ‘Sips’ Wouters, Pieter Verheyden en Dominique Persoone… een reden als een ander om als de vliegende weerga één van de 120 plaatsjes te reserveren.

The Flemish Primitives 2010 - Emulsionfire®

Maar liefst 5 wereldpremières waren er op 8 februari op The Flemish Primitives te zien en dat is natuurlijk iets om trots op te zijn. Eén van die vijf premières was weggelegd voor Emulsionfire® van Roger van Damme.

Een dag voor TFP was diezelfde Roger van Damme ook present in de keuken van Sense for Taste en zag ik hem, terecht fier als een gieter, de andere koks zijn emulsies laten proeven. Zijn woordje uitleg, het proeven van de emulsie en de daaropvolgende korte stilte werd telkens gevolgd door een goedkeurende knik (bv. Sang-Hoon Degeimbre, Viki Geunes …). Het enthousiasme van de chef van het jaar op zo’n moment is geld waard.

De zacht zalvende massa of glad glanzende crèmes zo u wilt, kan men met behulp van de Emulsionfire® in een fractie van de normale tijd bekomen en dat door gebruik van krachtige magneten. Deze techniek, die in de industrie bijvoorbeeld bij de productie van mayonaise toegepast werd, zal nu ook toegankelijk zijn voor koks. Niet enkel is er de tijdswinst gezien de snelle verwerking van de massa, ook zal de stabiliteit van de emulsie veel langer stand houden naargelang de bewaartemperatuur. Binnenkort onmisbaar in elke restaurantkeuken met andere woorden.

Proeven dan maar? Iedereen in de zaal kreeg drie mooie cosmeticapotjes voorgeschoteld met drie verschillende emulsies. Persoonlijk heb ik een dagje gewacht om me over te geven aan deze zoete zonde, al was het maar om toch even een foto te kunnen nemen. Het verdict: om duimen en vingers van af te likken maar ik had niet anders verwacht.

Na de Comme Chez Soi vorig jaar zou deze foodblogger gerust wel eens een shift in de keuken van Het Gebaar willen vertoeven. Een artikeltje, enkele foto’s en het doen van de vaat zijn het enige wat ik er tegenover kan zetten.

Writers Block?

Writers block, je zou zeggen dat ik er last van heb maar niets is minder waar. De primeurs van The Flemish Primitives, foto’s van de keuken, een kleine portie ‘Mijn restaurant’, noveltyzaken als ‘Le Whif’ … inspiratie te over.

Nee, het is een praktisch probleem. Mijn computer is sinds vorige week richting Turnhout verhuisd en staat daar netjes op de bureau te blinken. Het baasje volgt pas dit weekend, met gevolg dat die ’s avonds internetloos is. Geef me nog enkele dagen en dat posten op Coolinary komt volledig terug in de sjakosj.

In de tussentijd ook even met mijn gedachten bij de Red Bull Best Ad contest gezeten. Je kent hun filmpjes wel waar op het einde steeds iemand vleugels krijgt. Nu kan je zelf ideetjes voor een filmpje insturen en het spreekt voor zich dat ik mezelf dan even laat gaan.

In een eerste 'storyboard' krijgt het splijten van de Rode Zee door Mozes een alternatief einde, in een ander wint een leger zonder munitie de oorlog. Over mijn versies met God, een zelfmoordterrorist en de uitbater van een donsfabriek twijfel ik nog.

Je kan trouwens op mijn versie(s) stemmen via volgende link, wie weet werken ze dat spel wel uit. Dat de insteek van het Mozes stukje goed is blijkt alvast uit de copycat die een dag later iets soortgelijk post. Niet dat ik het alleenrecht van de bijbel plots wens op te eisen natuurlijk.

Mozes en het leger van de Farao

Het leger zonder munitie

Wat als?

Ik vraag het me wel eens af, wat als ik vroeger andere keuzes had gemaakt? Als je mij als kind vroeg wat ik wou worden, dan kreeg je steevast ‘uitvinder’ als antwoord. De invloed van de heren Gobelijn en Barabas gok ik. Akkoord, misschien had ik wat beter moeten studeren in mijn jeugdige jaren, maar als je bij wijze van spreken door het lager onderwijs freewheelt, dan leer je ook niet leren. Hakken over de sloot zonder al te veel moeite, dat omschrijft wie ik was. Een hele tijd, zowat mijn hele volwassen leven, ben ik er van overtuigd geweest dat het quasi onmogelijk was als 12 tot 18 jarige om gefundeerde beslissingen te nemen over je studiekeuzes. Ik deed talen omdat ik geen voeling had met wiskunde, je kent dat. Weet je als puber veel wat een job echt inhoudt, laat staan wat je wilt worden. Uitvinder, yeah right!

Tot ik daar van de week eens ernstig over aan het nadenken ben geweest. Ik herinner me plots redelijk goed dat ik rond mijn 14e een horeca opleiding wou gaan doen. Het restaurant van mijn vader zal daar wel voor iets hebben tussen gezeten, al ging ik daar toch vaak met gemengde gevoelens werken. Horeca was, naar de mening van mijn ouders trouwens geen optie. Rest uiteraard ook de vraag of de lokale hotelscholen wel uitzicht zouden geboden hebben op stageplaatsen in gerenommeerde sterrenzaken zoals Ter Groener Poorte en Ter Duinen dat wel deden/doen. Wie zal het zeggen?

En dan was er nog fotografie, iets wat ik na mijn humaniora eventueel wel wou gaan doen. Ook daar is wegens, laten we het omstandigheden noemen, niets van gekomen. Ach, datzelfde jaar stond ik al in een frontstage foto’s van The Sex Pistols te trekken dus zo’n ramp was dat nu ook weer niet.

Als ik nu even kijk waar ik me buiten mijn uren zoal mee bezig hou, blijkt dat enkele hobby’s toch wel in de gastronomische en fotografische sfeer te liggen zeker. Wist ik veel dat ik vroeger al goed wist wat ik wou!

En dan komt ook de onvermijdelijke hamvraag of ik spijt heb dat het allemaal anders is gelopen? Uiteraard wil je wel eens weten wat had kunnen zijn, maar toch denk ik dat ik geen spijt heb. Met ‘coolinary’ kan ik het me veroorloven af en toe een beetje aan te modderen gezien er uiteindelijk toch niets van afhangt. Krijg ik de kans om iets leuk te doen, dan grijp ik die met beide handen, maar op het einde van de dag moet er helemaal niets. And I like it!

The Flemish Primitives 2010 - Jonnie Boer

Onderstaande foto heb ik een tijdje geleden al eens gepost en vandaag doe ik het lekker weer. Niet enkel omdat deze 'deconstructie van appeltaart' van Jonnie Boer ronduit lekker is, wel omdat ze de rode draad vormde van 's mans presentatie op The Flemish Primitives 2010. Ook al was hij zelf dan niet aanwezig.

De afwezigheid van Jonnie Boer van De Librije was jammer, al was het maar omdat hij in België niet dezelfde status geniet als zijn Zeeuwse evenknie Sergio Herman. In de gedaante van Dave De Belder van restaurant De Godevaart was Boer toch een beetje aanwezig, om onder meer zijn 'Grootmoeders appeltaart, compleet losgeslagen' toe te lichten.

Toen ik dit dessert in november at, was ik net als mijn tafelgenoten onder de indruk van de presentatie. In mijn onwetendheid dacht ik zelfs heel even dat de vanillepeul, steranijs, kruidnagel en kaneelstok er ter versiering bij lagen, zo goed waren ze nagemaakt. En hoe, dat kwam ik in Brugge te weten.

Door middel van voedingssiliconen maakt men een mal, bijvoorbeeld van de reeds opgenoemde producten. Vervolgens kan men beginnen de basisproducten te kopiëren.

Zowel voor de steranijs als voor de kruidnagel infuseert men chocolade (45° C) met het product in kwestie, en laat met dit een nacht trekken. Deze chocolade gaat in de mal en na opstijven heb je je 'ruw' product. Vervolgens wordt alles met de hand nog bijgewerkt.

Voor de kaneelstok gebruikt men geen chocolade, maar mascarpone welke met kaneelpoeder wordt afgewerkt. Jammer maar helaas, naast vanillepeul staat op mijn notities enkel agaragar, zodat het gissen blijft naar de basis van deze kopie.

De gekarameliseerde appeltjes en de rozijnen zijn zowaar echtn de room en de crunch van appeltaart maken het bord tot wat het is... een meesterwerk.

Ook 'de truc met het ei', een piña colada in vaste vorm werd nog toegelicht. Denk rum, ananas, witte chocolade en kokos... en dat mocht die kleine Persoone dan proeven. Some people have all the luck.

Vlees is slecht...

... en sommige vleesvervangers, zo blijkt uit een recente studie, zijn al geen haar beter. Althans zo staat te lezen in een artikel in De Morgen.

Daar sta je dan met je 'vers uit de supermarkt, maar zeker niet uit het Amazonewoud' tofuburger in je pollen één of ander nieuw bewustzijn te prediken. Kijk, daar lachen de beestjes van de lokale bioboer nu eens mee zie!

The Flemish Primitives 2010 - Dominique Persoone

Een Flemish Primitives valentijnseditie, daar draait Coolinary.be zijn hand niet voor om. Het is natuurlijk wel makkelijk werken als één van die primitieven Dominique Persoone is. Over de avontuurlijke performance met James 'Jockey' Petrie, waarbij ondermeer chocolade discobollen de zaal invlogen en 1300 mensen een regenjasje kregen aangemeten zal ik het een andere keer nog wel eens hebben.

Now it's time for love... and chocolate. Een van de doosjes die iedereen onder de neus kreeg geschoven was een mooi roze hartje. Terwijl men druk in de weer was de essence van een 'woud' in het rond te verstuiven, kregen we een stukje van Sneeuwwitje te zien.

Nu ben ik niet iemand die zich normaal gezien door zo'n dekselse heks zou laten verschalken om een giftige appel te eten, deze keer deed ik het met plezier.

Een met cacaoboter appelgekleurde melkchocolade praline met een crunchy vulling van zure appel balsamico... daarvoor wil ik me zelfs buiten carnavalseizoen in het jurkje van Sneeuwwitje hijsen.

Wat hield met trouwens tegen, deze valentijnseditie indachtig, om in The Chocolate Line enkele romantische chocoladespulletjes in te slaan? Niets begot!

Chocolade lipstick voor de liefhebbers. Een beetje op de lippen, vanilleijs in de aanslag en je hebt een hippe versie van een Dame Blanche. Uitproberen!

Of de wederhelft eens lekker insmeren met 'chocolade massage crème', ook altijd lekker.

Maar er is niets leuker dan nu al op de verpakking het adres van het filiaal in Antwerpen te lezen. Dat wil zeggen dat het nu wel heel snel zover is. Vaarwel lange afstanden naar Brugge, welkom wereldchocolade binnen handbereik.

The Flemish Primitives 2010 - Pre event press diner

Zondagavond omstreeks 17.30h werd ik samen met een select gezelschap chefs en (inter)nationale journalisten, verwacht ten kantore Flanders Taste Foundation. Een prachtige locatie trouwens. Veel tralala werd er bij de uitnodiging niet meegegeven, maar aan de vooravond van een uniek event kon je je overal aan verwachten.

De gebroeders Wouters van de Sips Bar in Antwerpen hadden netjes post gevat pal naast de inkom en er werd geshaked dat het een lieve lust was. De 'Leffinesse', op basis van Leffe Blond, gekruide jenever en appel mocht er alvast wezen, hun 'Goose Bumps' was gewoon een onvervalste winner. Grey Goose wodka, komkommer, honing, munt, limoen en witte chocolade. De stemming zat er direct in.

Uiteraard waren er ook hapjes, al is die term misschien een tikkeltje oneerbiedig voor de prachtcreaties die de keukenbrigade van onder meer Viki Geunes, Roger Van Damme, Jonnie Boer, Dave De Belder en andere goden tevoorschijn wisten te toveren. Ik weet het, ik had notities moeten nemen maar foto's zeggen toch meer dan 1000 woorden, niet?

Zeg nu zelf, ziet er toch om duimen en vingers van af te likken uit, niet? En nog was het niet gedaan. Een shuttleservice bracht ons naar het imposante Concertgebouw waar op de zesde verdieping de tafels waren gedekt voor een diner van Sergio Herman, Peter Goossens en Roger van Damme. De heren van Mnu zeg maar. De chocolaatjes kwamen dan weer uit de toverhoed van Dominique Persoone. Wie gedurfde culinaire capriolen op zijn bord verwachtte kwam bedrogen uit. Met garnaalkroketten, paling in't groen en een Dame Blanche werd het speciaal voor de internationale pers een overvalst lesje 'Vlaamse Klassiekers'. Hier en daar een fronsende wenkbrauw maar deze traditionals van de hand van de Heilige drievuldigheid waren zeer zeker te pruimen. En dan moest The Flemish Primitives nog beginnen.

The Flemish Primitives 2010 - Bitesize

Jammer maar helaas, ‘The Flemish Primitives’ zit er weer op voor dit jaar. Het mag gezegd worden, er werd een schat aan culinaire ‘wetenschap’, waaronder maar liefst 5 wereldprimeurs, gedeeld met de 1300 aanwezigen. Onder die aanwezigen uiteraard veel schoon volk, waaronder Felix Alen, Frank Fol, Jeroen Meus, Peter de Clercq, … Maar ook chocolatiers, foodies, pers, bloggers, culi’s, gastronomen, studenten, noem maar op. Allen wisten ze de weg naar het Brugse Concertgebouw te vinden en met reden.

Even een volledig verslag over dit unieke event schrijven is quasi onmogelijk gezien The Flemish Primitives, met inbegrip van de pauzes, zo ongeveerd 12 uur duurde. In die tijdspanne passeerden gerenomeerde (inter)nationale chefs, goed voor 33 Michelin sterren, tesamen met vooraanstaande wetenschappers de revue. Innovatie troef, en het mag gezegd worden, visueel prachtig in beeld gebracht. Geen onpersoonlijk videoscherm meer, maar actie op het mooi ingerichte podium.

De organisatie had met de aanwezigheid van Albert Adrìa en Heston Blumenthal tijdens de vorige editie al de hoofdvogels afgeschoten, toch bleek er ruim wat marge te zitten in de formule. De premiere van 5 nieuwe technieken, foodpairing, mixologie, show, buitenlandse gasten, proevertjes, goodiebags... allemaal ingrediënten voor een fijne dag.

In plaats van een ellenlang verslag, waarbij iedereen na de tweede paragraaf reeds afhaakt, serveer ik u de volgende dagen en weken hapklare brokken tekst en foto’s. Kleine porties ‘Flemish Primitives’ die u naar believen kan degusteren. Bitesize met andere woorden!

Mijn Restaurant 2010

Na al wat er recent weer over ex-deelnemers aan mijn restaurant in de pers is verschenen (sluitingen, faillissement, schijnkoppel, …) kunnen we met recht en reden stellen dat met ‘Mijn Restaurant 2010’ in het vooruitzicht ‘de miserie’ weer gaat beginnen.

Ik ga het hierover redelijk kort houden, en me beperken tot de vijf steden en 10 kandidaten.

Een van die 10 kandidaten haalde ik vorig jaar al verkeerdelijk aan het Turnhoutse pand gelinkt. Helaas voor deze jongeman was zijn heimat Poppel te dicht bij Turnhout en wist men een koppeltje uit het Mechelse op te snorren die, toegegeven, voor zeer amusante televisie zorgeden. Jeroen, in de kempen beter gekend als thuiskok Jeroen, zal samen met Isaura in Mechelen de pannen van het dak mogen koken.

Andere kandidaten zijn het koppel Lucie en Jimmy, die in Genk het mooie weer mogen maken. Horecaervaring troef met een job in sterrenrestaurant Magis op het palmares.

Gescheiden hartsvriendinnen Catherine en Inge nemen Aalst voor hun rekening. Naar een kok zal moeten gezocht worden, wat mogelijk alweer mooie televisie zal opleveren. Remember Sint-Niklaas denk ik dan.

In Nieuwpoort maken het jonge koppel Silke en Kristof hun opwachting. Anderhalf jaar samen dus potentieel mogelijke vonken op televisie. Kristof doorzwom verschillende culinaire wateren, welke hem onder meer tot in London brachten. Zijn wederhelft heeft dan weer een management diploma en zaalervaring.

Last but not least, althans in dit lijstje, zijn de boezemvriendjes Ludovic en Jurgen. Een dancing werd verkocht om deze restaurantdroom te verwezelijken. Als daar maar geen spijt van komt, zeker als je weet dat er ook hier naar een chef gezocht dient te worden die in Halle wil werken. Was Witse niet op zoek naar een nieuwe ervaring?

Ongetwijfeld laat ik me weer meeslepen in de restaurantstrijd die zal volgen. Veel jonge koppels, koppels zonder kokservaring, en steden die met plezier riante sommen op tafel wensen te leggen om hun stad te promoten. Iets zegt me dat er buiten de uiteindelijke winnaar ook hier weer vooral verliezers zullen zijn. Believe you me, ik kook graag en hoop zelfs behoorlijk, maar om voor 5 minutes of fame mijn job op te zeggen? Ik dacht het niet. Laat daar die dancingverkoper en de advocate die de balie voor de zaal wenst te ruilen toch maar over nagedacht hebben denk ik dan.

Ach wat, niets om me in druk te maken. Het slechtste wat er kan gebeuren is dat er hier weer een hoop zever van in de boekskes zal komen, het beste dat ik die niet moet lezen.

De drooglegging van februari

Impulsief doch geniepig dat ik ben heb ik februari, de kortste maand van het jaar, uitgekozen om geen alcohol te drinken. Niet dat ik aan de fles zit, maar in januari werd er wel behoorlijk gefeest. En dat ging wel eens gepaard met een zekere alcoholconsumptie en ook met plakijzerij. Welk feestje dan ook, wij zijn altijd laatst weg.

De weekends van februari mogen dan al volgepropt zijn met optredens en feestjes, met een pintje zult u mij niet zien. En dankzij dit korte stukje mag ik me zeker aan een fikse controle verwachten maar daar heb ik niet de minste schrik van. Noch pintjes, noch Karmeliet dus en de liefhebber mag er direct een weddenschap aan vast koppelen indien gewenst. Ik sta er alvast open voor.

Eén uitzondering, we zitten nog steeds in België, maak ik voor volgend zondag/maandag. De mogelijkheid bestaat namelijk dat er maandag op het prestigieuze ‘The Flemish Primitives' wel eens een lekker drankje geserveerd kan worden. Om nog maar te zwijgen van het speciale pre-event dinner op zondag waar ik ook aanwezig zal zijn. Iets in mij zegt me namelijk dat de creaties van Peter Goossens, Roger van Damme en Dominique Persoone zich niet zomaar zullen laten begeleiden door een makke cola. En wie ben ik dan weer om de autoriteit van deze heren in vraag te stellen?