Foodiefiles: Kippenspiesjes met Limonaise

Een tijdje geleden werd ik gecontacteerd door iemand van de Persgroep met de vraag of ik aan een project van hun - FoodieFiles - wenste mee te werken. Nu wimpel ik dergelijke voorstellen uit angst voor het onbekende meestal af, deze keer ging ik er met veel plezier op in. Nog geen spijt van gehad. 

Voor deze samenwerking tussen Lidl en Nina Magazine staan er 12 foodies centraal die elk binnen hun vakgebied enkele receptjes uitwerken. Vandaar dus de naam Foodie Files! Wie eens deftig met ondergetekende wenst te lachten kan ik alvast mijn introductie-filmpje aanraden dat je hier vindt. Nu ja, lachen... ik splijt er wel zomaar even een limoen in twee stukken. Zie ik ook niet iedereen doen hoor.

Het vakgebied waarin ik mezelf meester mag noemen is, hoe kan het ook anders, barbecue. Feit dat ik samen met de vrienden van Qlinaria al enkele jaren aardig mijn slag weet te slaan achter de grill - vorig jaar nog Belgisch Kampioen Culinair Barbecueën geworden, alsjeblieft - maakt dat ik op de Foodie Files de titel Barbecue Master meekreeg. Teveel eer voor één man denk ik dan maar kom!

Zij die zich aan ingewikkelde recepten verwachten zijn bij mij aan het verkeerde adres. Begrijp me niet verkeerd, voor een wedstrijd wil ik me wel eens drie dagen bezig houden om de correcte manier om een eidooier op een barbecue te roken te achterhalen, maar thuis geniet ik nog het meest van al van simpele gerechtjes. Dingetjes met ingrediënten die je zo in de supermarket om de hoek kan terugvinden. Een kippenspiesje met limonaise bijvoorbeeld.

Dat kippenspiesje met limonaise, veel komt daar echt niet bij kijken. Een god achter de gril moet je niet zijn - het helpt wel -  maar in geen tijd tover je wel iets lekkers op je bord. Serveer het als hapje met een likje saus, of eet het als een klein gerechtje. Enkele partjes frisse tomaat, wat sla sla en gegrilde broodjes zo eenvoudig kan het zijn. Het volledige filmpje van dit razend eenvoudige gerechtje, dat kan je hier vinden.

* Disclaimer: Gezien er bij het maken van deze filmpjes letterlijk met vuur werd gespeeld besloot de samenwerkende vennootschap Lidl, Persgroep, Coolinary om stunthanden te gebruiken.

Resto Signatuur - Hoogstraten

Twee maal, zo vaak schoven wij onze benen onder een tafel bij Resto Signatuur in Hoogstraten. Een diner vorig jaar gold als eerste aangename kennismaking, de inderhaast ingeplande lunch van vorige week maakt dat we Resto Signatuur heel voorzichtig in het rijtje van onze huisfavorieten naast Lewis, Bún en Veranda weten te plaatsen.

 

Een vrije dag, de zon hoog aan de hemel en een brandend gevoel om ons even lekker in de watten te laten leggen. Koppel daaraan die foto op instagram van het uitnodigende terras en onze bestemming voor de lunch was beklonken. Resto Signatuur heeft zijn stek gevonden in de oude rijkswachtkazerne van Hoogstraten. Hun rustig gelegen terras op de binnenplaats van die oude kazerne heeft alvast twee grote voordelen. Je hebt er geen last van het drukke verkeer, en ook de zon staat er niet pal op je hoofd. Dat een welgekomen briesje bij tropische temperaturen voor verkoeling zorgt is een extra troef.

 

 

Gewikt en gewogen, de vier-gangen menu (38 €) zou het worden. Met een gepland Brompton tripje na de dis van zo’n 30 km doorheen de Hoogstraatse velden, leek vier gangen ons wel voldoende. Lunchke hé mensen!

 

Starten deden we - ons sprankelend glas champagne even buiten beschouwing gelaten – met een fijne combinatie van ‘Burratina, crumble van spek, geglaceerde artisjok en een citrusvinaigrette’. Schotel mij dit vijf dagen op rij voor en ik lepel dat nog altijd met evenveel plezier weg. Ik ben wel fan van burrata, een romige variant van buffelmozzarella, crumble van spek idem dito, maar het winnertje op het bord wat mij betreft was zonder meer de citrusvinaigrette. Hemels fris, ideaal bij temperaturen die schommelen rond de 30° C. De toon was alvast gezet.

 

 

 

De ‘Belgische noedelsoep’, het tweede gerechtje van deze menu, ik zat er eerlijk gezegd niet echt op te wachten. Gelukkig maar dat vriendin voet bij stuk hield, want wat een voltreffer was dit niet? De noodles waren in geen velden noch wegen te bekennen, maar waren vervangen door een fijne julienne van asperge. In onze dampende kom aspergeconsommé was verder gerookte varkenspoot, Oosterscheldekreeft, lamsoor, een half eitje en peterselievinaigrette terug te vinden. ‘Boenk erop’, een waarlijk machtig gerecht! Dat er speciaal voor dit gerecht kommetjes werden ontworpen, doet mij alvast vermoeden dat een variatie hierop wel eens een vaste waarde kan worden. Hoera!

 

 

 

Al enige tijd ben ik niet meer de foodie die ik enkele jaren geleden was. Mijn oprechte excuses hiervoor. ‘Txogitxu’, ik had er eerlijk waar nog nooit van gehoord. Het blijkt een Baskische speciliteit waarbij niet het ras van het rund, maar wel de kwaliteit van het vlees centraal staat. En die kwaliteit dames en heren, stond buiten kijf hoor. De dun gesneden Txogitxu speelde hier een overduidelijke hoofdrol en kreeg het gezelschap van krokante prei, kappertjes, beukenzwam en een fijne jus van gerookte laurier. De wederhelft die liever geen dan wel vlees eet liet zich ontvallen dat ze dit echt wel wist te smaken. Als dat geen compliment is.

 

 

 

Afsluiten deden we zoals we gestart waren, met frisse toetsen van citroen in de vorm van een ‘citroentaartje’. Het ogenschijnlijk eenvoudig dessert bestond uit een krokant bodempje van boterdeeg, roomijs van bio-citroen, een mousse van Griekse yoghurt en gremolata van piment d’Espelette, gember en citroengras. Als welopgevoede jongeman at ik dit netjes met m’n bestek op, maar verder was het om duimen en vingers bij af te likken. Ei zo na bestelde we een extra portie, maar er wachtte ons nog dat tochtje met de fiets.

 

 

 

Van onze kant niets dan lof voor het jonge koppel - Sally (zaal) en Bart (keuken) - dat met het nodige enthousiasme dit pareltje bestiert. Een geslaagd minimalistisch interieur en heerlijk verrassende gerechtjes zonder overbodige franjes… niet zelden een gouden combinatie.

 

Tel daarbij zeker ook hun goed oog voor fijne vormgeving en de meer dan democratisch geprijsde kaart. Voor 4 gangen betaal je een luttele 38 €, voor 5 gangen 47 € en 6 gangen 56 €. A la cart gerechtjes kosten 12 €, met uitzondering van de garnaalkroketten (14 €)! Wees eerlijk, deze prijzen kom je zelden nog tegen. Uw portefeuille zal een bezoek aan Resto Signatuur alvast niet beklagen. Ons verdict? Een aanrader! #KempenBoven

 

Resto Signatuur

Vrijheid 208/2

2320 Hoogstraten

T 03/501 37 01

info@resto-signatuur.be

 

Geopend van:

 

Woensdag tot zondag, van 12:00h tot 14h30 & 18:00h tot 21:00h

Zaterdag, van 18:00 h tot 21:00 h

De Serre - Antwerpen

Een zaak genaamd ‘De Serre’ bombarderen tot nieuwe Antwerpse hotspot, het zou zomaar een schoolvoorbeeld uit het grote boek van halfbakken woordspelingen kunnen zijn. Ondergetekende trok gisteren zijn stoutste tuinlaarzen aan om zich onder te dompelen in de wondere wereld van De Serre: ontbijt- en lunchstek, eventlocatie en testlaboratorium voor horecatechnologie. Dat schept alvast verwachtingen.

 

Interieur

 

M’n eerste indruk van de zaak, die had ik makkelijk van thuis op de bank kunnen schrijven. Want als je weet dat Pinkeye – u allicht bekend van zaken zoals Frank & Brut of Savage Dining – voor het concept tekende, dan is de kans groot dat er op interieur niets af te dingen valt. Een sober, maar in het oog springend toogelement, monumentale raampartijen en hun speelse neon tegenhangers, 2 indrukwekkende muurtuinen. Nee, zijn naam doet De Serre alvast geen oneer aan. En dan heb ik de prachtige binnentuin nog niet bij daglicht gezien.

 

Horeca-lab

 

De term horeca-lab op de uitnodiging schepte wat mezelf betreft alvast de nodige verwachtingen. Dixit de website is De Serre naast restaurant tevens een netwerk van toeleveranciers voor de horecasector en wil het als opleidings- en innovatiecentrum een schoolvoorbeeld zijn voor de digitalisering van de hospitality sector. Denk hierbij aan het bestellen met een app (Tsjing), virtual reality (?) of een naadloze koppeling tussen kassa, stock en foodcostberekening.

 

Food

 

Als je weet dat De Serre - en bij uitbreiding de volledige Startup Village - gevestigd is in een oud schoolgebouw, dan kunnen we hier wel eens te maken hebben met de hipste refter van’t stad. Een prachtig kader en innovatief denken, het zijn twee niet onbelangrijke dingen, maar de focus hoort ook in een eetgelegenheid 2.0 in de eerste plaats op eten en drinken te liggen. En net die focus bleek gisterenavond een beetje zoek.

 

De foodie kant van mijn hedendaags bestaan is een aaneenrijging van huisbereide healthy slaatjes en guilty pleasures op basis van lokale producten, aan het concept zal het alvast niet gelegen hebben.

Laten we zeggen dat er aan de uitvoering nog geschaafd kan worden. Niet direct iets mis met de ‘handgerolde couscous met humus, licht gepekelde zalm, zure room, ras el hanout radijs en cress’. Bezwaarlijk lokaal te noemen, maar dat is muggenziften. De ‘salade van witte kool met gerookte kip, crème van pompoen, hazelnoot en pompelmoes’ was op z’n minst een niet voor de hand liggende combinatie te noemen. Gedurfd volgens de ene, een misslagen bal volgens de andere.

 

En dan moest de rookworst met zuurkool nog komen, ongetwijfeld uit de stal van de guilty pleasures. Allemaal goed en wel, maar met de lente die luid op de voordeur bonkt gewoon een verkeerde keuze. Mijn advies? Schrappen tot midden oktober dat gerecht. Serveer me liever nog een portie van die begeleidende puree of krieltjes, maar dan met een gehaktbal of een huisgemaakte fishstick ofzo. Comfortfood for the win!

 

 

Het was van dit ontbijt / lunchrestaurant misschien niet de juiste keuze een stel kritische (food)bloggers op een diner uit te nodigen. Blij dat we erbij waren, daar niet van, maar als voorstelling van het concept bleek het niet ideaal. Dat het met voorsprong de prachtige setting is die me bij blijft hoeft niet eens negatief te zijn. Een kaart aanpassen is immers lang niet zo moeilijk als een interieur.

De Serre is op weekdagen open van 8 uur 's ochtends tot 5 uur 's avonds. In het weekend doet het pand dienst als eventlocatie en is het bijgevolg af te huren. Iemand die hier een feestje wenst te organiseren? Mij zeker niet vergeten uitnodigen!

 

De Serre

Lange Gasthuisstraat 29-31

2000 Antwerpen

Frites Atelier - Sergio Herman

Tijdens het openingsweekend van de eerste vestiging van Frites Atelier - de eettent van Sergio Herman die de ambitie heeft ’s lands nationale trots naar een hoger niveau te tillen - liepen we even langs in de Antwerpse Korte Gasthuisstraat om met eigen ogen te aanschouwen dat mensen best bereid zijn een flinke duit neer te tellen voor een portie gouden geluk.

 

Frites Atelier Antwerpen - eigenlijk heet het voluit Frites Atelier Amsterdam -  zat die zaterdag afgeladen vol. De wachtrij reikte tot ver achter de zwart velours afscheiding op gouden voet die het piepkleine terrasje van deze luxe friet boetiek mee vorm geeft. Tikkeltje over de top leek me, maar Sergio Herman is nu eenmaal niet iemand die gekend staat half werk te leveren. Wij lieten onze geplande proefsessie voor wat het was, aanschuiven voor frieten zo vonden we, was niet aan ons besteed.

 

Afgelopen weekend stond er een kleine smikkeltocht in Utrecht op het programma – fijne stad trouwens – waar we als bij toeval ook op een vestiging van Frites Atelier botsten. Van een overrompeling of wachtrij was hier geen sprake. Meer zelfs, een hip geklede lokvogel met proevertjes kweet zich aardig van zijn taak toevallige passanten als ondergetekende de zaak binnen te loodsen. Niet dat wij na amper één hap moeilijk te overtuigen waren. Vogel voor de kat heet dat. Dat de keuze beperkt is ten opzichte van een standaard frituur beschouw ik als een extra plus. Frieten, saus en een extraatje, meer moet dat niet zijn..

 

Acht euro en vijfenzeventig cent telde ik neer voor een frietje met stoverij en een sausje naar keuze. Het werd een koude béarnaise, vers getapt uit de daartoe voorziene coole dispensers. Advies van ondergetekende: “tapt met enig voorbehoud lieve foodies, want je wordt rijkelijk van saus voorzien”.

 

Ik deelde m’n portie frieten met de wederhelft en het mag gezegd, topfrieten. Heerlijk krokant, zelfs dat laatste frietje dat geruime tijd mocht baden in luxe, béarnaise en stoverij. Absoluut niets op aan te merken, zijn geld dubbel en dik waard zo luidde ons oordeel. Kan moeilijk anders, alsof Sergio Herman iets aan het toeval zou overlaten. Frieten, inrichting en zelfs de servetten met opdruk van Kamagurka… het plaatje klopt gewoon.

 

Een flinke duit schreef ik in het begin van dit stuk, maar dat blijkt enigszins overroepen. Voor een portie friet betaal je 3,50 Euro, een sausje kost 1,50 Euro. Met zijn 4,50 € is de stoverij het duurste op de kaart en zelfs dat is zijn prijs meer dan waard. Want laten we eerlijk zijn, na een nachtje stappen hebben we allemaal wel eens een handvol euro’s neergeteld voor bedenkelijke (frituur)snacks die achteraf bekeken niet de slimste zet bleken.

 

Is het nu allemaal hosanna in den hoge wat Frites Atelier betreft? Mij hoor je alvast niet klagen, tenzij over de naam. Daar kan ik makkelijk een boom over opzetten. Je met een luxe-frituur op Belgische bodem wagen, en het kind vervolgens Frites Atelier Amsterdam dopen, dat is uiteindelijk om commentaar vragen.  Atelier, goed gevonden, maar ‘Frites’, what the fry?! En die Amsterdam, laat dat gewoon weg. Kunnen we dat afspreken?

Tournée Minérale, je doet toch ook mee?

Morgen is het zover, dan start Tournée Minérale en ondergetekende doet voor de gelegenheid ook mee. Een maand lang zal ik geen alcohol drinken en ik weet nu reeds dat dit een fluitje van een cent zal zijn. Een vluchtig blik in m'n archief leert me dat ik dat in  2010 ook een keertje heb gedaan.



 



 

Wat zeven jaar geleden geen probleem was, een maand geen alcohol nuttigen, mag dat ook deze maand niet zijn. Meer zelfs, ik ben vorige week stiekem al begonnen. Een beetje training kan nooit kwaad denk ik dan. En een maand geen alchol drinken, dat biedt niets dan voordelen. Want een maand zonder, is een maand gezonder! De voordelen dus:

 

 

- Beter slapen

- Meer energie

- Gewichtsverlies

- Stralende huid

- Geld besparen

- Geen nare katers

- ...

 

Mocht je jezelf nog niet hebben ingeschreven, ik zou het nog snel doen. Sluit je aan bij de + 90.000 mensen die je zijn voorgegaan. Duwtje in de rug nodig? Februari is nog altijd de kortste maand.

 

Johnnie Walker Blue Label - exclusieve wintereditie

Wanneer Johnnie Walker voor de feestdagen een exclusieve fles van zijn fijnste blend Blue Label op de markt brengt, dan zet Coolinary die met veel plezier in de kijker. Dat komt omdat ik Johnnie Walker namelijk als een goede vriend beschouw.

 

Waren het niet dat 'The Striding Man' - wij noemen hem Jan Stappers -  enkele jaren geleden mijn pad kruiste, dan dronk ik nu allicht geen whisky. Een horizontale tasting van 'het volledige gamma gekleurde labels', meer was er niet nodige om deze ketter te bekeren. Mijn favorieten? Double Black, Gold, Platinum, en uiteraard het neusje van de zalm, de Blue Label.

 

 

De legende wil dat de whisky van Johnnie Walker al sinds 1820 een ideaal geschenk is voor liefhebbers. Speciaal voor zij die daar aan zouden twijfelen, is er nu dus een fonkelnieuwe fles Blue Label. En fonkelnieuw, neem dat gerust letterlijk. Zie die sterrenhemel fonkelen tegen de diepblauwe achtergrond.

 

 

Deze exclusieve editie van Johnnie Walker Blue Label - een collectors item zo u wil -  zou wel eens het ideale cadeau kunnen zijn voor de feestdagen. Een cadeau die de gelukkige zich lang na ontvangst ongetwijfeld nog zal koesteren.

 

Het enige nadeel aan een exclusief cadeau is uiteraard de beperkte oplage. Zo zijn er in België slechts 100 exemplaren beschikbaar. Nu ja, 99 om exact te zijn want ondergetekende is er reeds met eentje aan de haal gegaan. Vrienden liefhebbers weten me te vinden voor een kleine proeverij.

Proeven is genieten, puur of in een cocktail - © Jens Mollenvanger

Eerlijk, het zou niet direct in me opkomen om cocktails te maken met Johnnie Walker Blue Label. Niet dat de whisky er zich niet tot leent, maar wel omdat we hier toch met een ‘top shelf whisky’ te maken hebben. Terwijl hij druk in de weer was me van een ‘Four Corner’s Serve’ te voorzien, verzekerde Carl Van Droogenbroeck me dat deze cocktail de Blue Label geen oneer zou aandoen. En gelijk had hij, wat een pareltje! Een cocktail die ik met plezier standaard in de bar durf te bestellen.

 

Carl Van Droogenbroeck - © Jens Mollenvanger

 

Cocktail: Four Corner's Serve

 

Nodig:

 

Johnnie Walker Blue Label, 1 scheutje kokossuikersiroop, enkele druppels kardemom bitters, 1 Morello kers en een stukje sinaasappelschil

 

Doen:

 

Serveer de cocktail in een glas met ijsblokjes en stir kort.

 

 

 

Nog over Johnnie Walker Blue Label in cocktails was het de legendarisch barman Marian Beke die me ooit wist te vertellen dat wanneer een klant een cocktails met Blue Label vraagt, het niet aan de barman is om de purist uit te hangen. Als barman maak je die cocktail dan met de glimlach. Alleen niet vergeten om een supplement aan te rekenen voor het gebruik van de Blue Label, al spreekt dat voor zich.

Venuez Hospitality Awards 2016 - And the winners are...

Afgelopen maandag werden in het casino van Knokke voor de 4e maal de Venuez Hospitality Awards uitgereikt. Maar liefst 14 prestigieuze awards wisselden die avond van eigenaar en pronken nu ongetwijfeld op een ereplaatsje van de trotse winnaars.

 

 

 

Alvorens over te gaan tot de orde van de dag was er voor de aanwezige gasten vrijblijvend de mogelijkheid zich te laven aan de verschillende bars. Ideaal voor enkele juryleden om zich moed in te drinken alvorens het podium te bestijgen. Man van de wereld die ik ben, liet ik geen enkele bar links liggen. Kwestie van de kerk in het midden te houden.

 

 

 

Ondergetekende mocht zich voor het derde jaar op rij tot het intieme kransje van de vakjury rekenen, en reikte met veel plezier de award voor het ‘Best Bar Concept’ uit. Iets drinken in een bar, laat net dat één van m'n sterkste troeven zijn. And the winner is…

 

Best Bar Concept – Bar Burbure, Antwerpen

Best Hotel Concept – Jam, Brussel

Best Design – Jam, Brussel

Rookie of the Year – Sam D’Huyvette, BLVD Boutique, Sint-Martens-Latem

Daredevil – Proof, Gent

Best Restaurant Concept – Baracca, Leuven

Best Cocktailbar – Bijou, Antwerpen

Culinary Talent – Dimitri Proost, Dim Dining, Antwerpen

Best Restyling – Cucharra, Lommel

Best Barista – Marc Daniels, Kaffabar, Brussel

Best Coffee Concept – Butcher’s Coffee, Antwerpen

Best Bartender – Didier Van Den Broeck, Dogma, Antwerpen

Best Hospitality Concept – Boury, Roeselare

Entrepreneur of the Year – John Verept

 

Hoe straf was de delegatie uit Antwerpen dit jaar? Behoorlijk straf aan het lijstje winnaars te zien, dat is duidelijk. 't Stad kaapte maar liefst 6 awards weg, uniek in de geschiedenis van Venuez. Bar Concept, Cocktailbar, Beste Bartender.... drinkebroers weten alvast waarheen dit jaar!

Duvel goes Studio Stockmans

Sinds enkele jaren – 2010 om exact te zijn – laten de vrienden van Duvel Moortgat de eer aan een keur fijne kunstenaars (oa Arne Quinze, Parra, Daan, Eley Kishimoto…) om het iconische Duvelglas een make-over te geven. Tot op vandaag heeft het bij mij weinig gevoelens losgemaakt. Als ik me niet vergis heeft m’n vader zaliger, een notoir Duvel liefhebber moet u weten, er wel eens eentje op de kop getikt. Zelfde glas, andere print… er zal wel een markt voor zijn.

 

Voor 2017 pakken ze het net hetzelfde aan, maar dan een tikkeltje anders. Niemand minder dan de grote Pieter Stockmans, porseleingoeroe - en met zijn wereldvermaarde Stockmansblauw stiekem ook inspirator voor de Coolinary huisstijl – ontwierp drie experimentele glazen in zijn gekende stijl. Porseleinen glazen, dat spreekt uiteraard voor zich. De kenmerkende stijl van het Duvelglas blijft behouden, maar Stockmans doet er zijn eigen ding mee. Het resultaat? Een prachtige, hetzij speelse interpretatie die het hart van menig Duvel liefhebber ongetwijfeld sneller zal doen slaan. 

© Rob Mitchell

Deze unieke, handgemaakte glazen zijn ontworpen in een beperkte reeks van 300 stuks en zijn per drie te koop in de Duvelshop in Puurs en bij Studio Stockmans C-Mine. Een bezoekje aan de Studio is trouwens een absolute aanrader. Naast de drie porseleinen glazen krijgt u er per geschenkverpakking nog een infoboek over Pieter Stockmans, een echtheidscertificaat en een fles Duvel van 75 cl bij. Kwestie van de aankoop direct feestelijk in te zetten. Voor een luttele 200 € kan dit alles van u zijn. Of van mij, mocht u mij zich afvragen wat te kopen voor de nakende feestdagen want geef toe, echt persoonlijk is een cadaeaubon niet. Subtieler dan dit gaan m'n eindejaarshints trouwens niet worden.

© Rob Mitchell

Mijn Melkmoment - Verloren brood

‘Melk is goed voor elk’, het is een slogan waar ik als kleine bengel mee groot ben geworden. Een flink glas melk – al dan niet omgetoverd tot chocomelk dankzij Quicky – ging steeds gepaard met een melksnor van jewelste. Advertenties werkten zelden zo aanstekelijk als die van melk in m’n kinderjaren.



 

 

Het lot van sommige hedendaagse stadskinderen die denken dat melk louter uit een brik komt, is me altijd bespaard gebleven. In het rurale Oosthoven van m’n jeugd waren weilanden met grazende koeien immers nooit ver weg. Op gezette tijden troonde de mama ons mee naar een boer en kochten we verse melk. Warme melk ook, recht uit de uier! En op de terugrit deed mama ook altijd een koe na als we het vroegen. Een ware belevenis bedenk ik me net, al was ik niet echt te vinden voor het velletje dat op de melk zat. Jeugdherinneringen, hoe mooi is dat toch!

 

Mijn Melkmoment: Zoek de fout!

Ondertussen zijn we zo’n dertig jaar later, en ondergetekende drinkt nog steeds melk. Amandelmelk, rijstmelk, sojamelk, … en uiteraard ook echte koeienmelk. Niet meer vers van de uier, maar uit brik zoals iedereen. Ooit heb ik zo omstreeks 23.30 h op café een glas melk besteld omdat ik er razende zin in had. “Dat melk voor kindjes was, en ze dat niet in de ijskast hadden” was het verdict. Het pintje dat volgde heb ik uiteindelijk met evenveel plezier opgedronken, maar toch. Een glas melk voor een volwassene, dat moet toch kunnen. Het zou zo maar even ‘MijnMelkmoment’ kunnen zijn, maar dat zou te gemakkelijk zijn.

 

Voor Mijn Melkmoment kies ik met plezier voor verloren - of was het nu gewonnen – brood. Verspilling van eten is altijd jammer, en verloren brood – zeg ook gerust wentelteefjes – is misschien wel het gerechtje bij uitstek om oud brood met de hulp van wat melk en eieren een laatste kans te gunnen. Makkelijk zat en verdraaid lekker die 'French Toast'.

Nodig:

 

4 dik gesneden boterhammen, 100 ml melk, 2 volledige eieren, 2 el boter, snuifje kaneelpoeder

 

 Doen:

 

- Breek de eieren in een kom en voeg de melk en een snuifje kaneelpoeder toe en klop los tot een mooi geheel.

- Smelt de helft van de boter in een koekenpan op middelhoog vuur.

- Dompel de eerste twee sneetjes brood in het melk- en eimengsel en bak vervolgens gouden bruin. 

- Herhaal voor de resterende twee boterhammen.

 

Tips

* Qua beleg of garnituur bij je verloren brood kun je eindeloos variëren. Van een laagje suiker tot gebakken appeltjes of schijfjes banaan.

* Probeer eens een 'hartige' versie zoals ik deed, met gebakken spek in maple siroop.

* Steek rondjes uit je brood voor een feestelijke presentatie.

In de ban van de NutriBullet...

Onlangs werd ik gecontacteerd met de vraag of ik eventueel een NutriBullet wou uittesten. Nu deed die naam niet direct een belletje rinkelen - mijn brein dacht zelfs even aan een product uit het gamma voor volwassen genotzoekers - het internet bracht gelukkig soelaas.

De NutriBullet dames en heren, dat bleek een soortement blender te zijn. Eentje die u mogelijk van televisie herkent, maar dat doet naar mijn bescheiden mening het toestel enkel oneer aan.

Het toeval wou dat onze eigenste blender het recent had begeven, met als resultaat dat de staafmixer hier 'overuren draaide'. Om maar te zeggen dat het aanbod niet geheel ongelegen kwam. Ondertussen wist die NutriBullet me alvast te intrigeren. Ik bedoel maar, die mengkom staat onderstenboven op het toestel, daar wil je toch gewoon het fijne van weten. Niet?

Amper een week later werd er aan de deur gebeld door een vriendelijke manspersoon die me mee naar zijn auto wenkte. Snel werkte ik de denkbeeldige checklist uit m'n jeugdjaren af - clownsvermomming, lolly noch lange jas - om zo tot de enig mogelijke vaststelling te komen dat mijn hulp gevraagd werd bij het uitladen van een packet. De NutriBullets waren gearriveerd. Meervoud, krijg dat thuis maar weer verkocht.

De eerste was het basismodel met onder de kap een motor van 600W. Deze werd geleverd met 2 messen, 1 hoge mengbeker, twee lage - in combinatie met de vershouddeksels deaal om mee te nemen - en een gebruiksaanwijzing. Mooi meegenomen, op het keukenblad neemt deze alvast niet al te veel plaats in. Adviesprijs in winkels zoals Blokker, Bol, MediaMarkt: een luttele 99 €.

 

De tweede was de NutriBullet RX, een groter, krachtiger model (motor 1700W) die naast gezonde, koude drankjes ook in staat is sauzen en soepen tot een goed einde te brengen. Hiervoor maakt hij gebruik van een slimme technologie die de warmte van de motor over brengt naar de mengkom. Op amper zeven minuten heb je een hartverwarmend drankje van zo'n 70° C. In combinatie met een heus kookboek en enkele mengkommen tel je voor dit exemplaar in de winkel zo'n 199 € neer.

 

Het verkoopspraatje van de Nutribullet leert ons dat de combinatie van een krachtige motor en de exclusieve cyclonische beweging ervoor zorgt dat alles - van stengels en zaden tot de schil van fruit en groenten - volledig verpulverd wordt. Het resultaat, gezonde shakes en soepen met een maximum aan vitamientjes.

 

Geef toe, dat klinkt allemaal geweldig, maar wat zegt het toestel in de praktijk.

 

NutriBullet, het verdict:

 

- Beide NutriBullets werden door mij afwisselend quasi dagelijks gebruikt. Daar waar in het verleden af en toe de tijd ontbrak om te ontbijten - ach kijk, is het al zo laat? - wordt er nu dus dagelijks gezond ontbeten. Mengbeker vullen, knallen en klaar. Zo simpel en zo snel gaat het!

 

- Hoe makkelijk is het niet om 's ochtends een kan te vullen met allerlei lekkers zoals bijvoorbeeld yoghurt, banaan, bladspinazie, avocado, gember, amandelmelk, walnoten,pompoenpitten, dadels, appelciderazijn, rode bietensap en diens meer? Een glas bij het ontbijt, eentje in de voormiddag en eentje na het sporten. Gezond, ik dacht het wel. 

 

Ik dien eerlijk te bekennen, ik ben fan van die NutriBullets. En dan heb ik die warme functie op een pompoensausje en een soepje na nog niet ten volle benut. Valt het even mee dat de winter voor de deur staat.

 

Minpunten?

 

In alle eerlijkheid heb ik al wel eens een keertje gevloekt tijdens het afwassen van de NutriBullets. Achter het schroefsysteem durft wel eens 'vuiligheid' te kruipen. Pas op, da's volledig m'n eigen schuld hoor.  Zo kunnen de mengkommen zonder enig problem in de vaatwasser, maar verkies ik de handwas omdat ze toch op de Bullets op het werkblad kamperen en ik schrik heb dat ze anders het risico lopen dof te worden. Better safe than sorry!

 

En als u mij nu even wenst te excuseren, ik ga mezelf een powershake blasten!

5 boeken van de boekenbeurs. Of toch maar de boekenwinkel...

Het is zover, vandaag werd in de Antwerpse Expo de tigste editie van de boekenbeurs plechtig afgetrapt. Drommen mensen trekken er jaarlijks naartoe op zoek naar net dat ene boek dat je eigenlijk in de winkel om de hoek ook gewoon kunt kopen. Nooit echt begrepen, en toch ook een beetje wel.

 

De boekenbeurs, het is een uitgelezen kans - een binnenkopper van een woordspeling als je het mij vraagt - om je boek te laten signeren door deze of gene. Een stuk waarom je beter kan thuisblijven had hier een optie geweest, ware het niet dat De Morgen me voor was. Dan maar vijf boeken tippen die de moeite waard zijn.

 

Garage Culinair:

 

Bij uitgeverij Minestrone staan er eigenlijk geen slechte boeken in het rek. Stuk voor stuk pareltjes, prachtig vormgegeven en ditto fotografie, al dan niet met Sergio of diens wederhelft als protagonist. Hoofdrolspelers van Garage Culinair zijn nobele onbekende die thuis een hobby bezigen welke door de naaste omgeving fel gesmaakt wordt. Val je als een blok voor de ambachtelijke garnaalkroketten, of de thuisgemaakte kaas, of ben je eerder te vinden artisanaal gebrouwen bier of verse pate... "Na het lezen van dit boek heeft u er ongetwijfeld minstens één culinaire hobby bij"  aldus Tony Le Duc. Wie ben ik om hem tegen te spreken.

 



 Garage Culinair, Marc Delcercq & Tony Le Duc, ISBN 9789490028800, 45 €

 

Keukenkastje:

 

Keukenkastje is geen pamflet van die Zweedse mastodont die zichzelf verzekerd heeft van een tweede vestiging in het Antwerpse. Neen, het is een praktisch boek dat je aanspoort meer te doen met de frequente bewoners van onze keukenkasten.

 

Niet zelden klinkt het hier in huis dat we "dringend naar de winkel moeten omdat er niets meer is", waarna ondergetekende een godenmaal of twee uit zijn mouw schudt. Om maar te zeggen dat we altijd meer in huis hebben dan we zelf goed beseffen. Je eigen keukenkast als eindeloze bron van inspiratie, mits enkele doelgerichte verse aankopen kan het makkelijk. Voor de chaoten, dan wel voor zij die perfect kunnen plannen, ik ben er nog niet uit.



Keukenkastje, Eve O'Sullivan & Rosie Reynolds, ISBN 9789023014997, 24,95 €

 

Kooltje:





 

Hoe zat het ook al weer met die goede voornemens om dit jaar gezond en ook lokaal te eten? Mocht u zo tegen het jaareinde wat hulp kunnen gebruiken, dan zit je met Kooltje altijd goed. Groene kool, witte kool, bloemkool, broccoli, spruitjes... noem maar op.

 

Het moment is gewoon daar om met al deze vitaminebommen aan de slag te gaan. Verrassend of klassiek, maar altijd lekker. Van opgelegde bloemkool tot sushi met groene kool of muffins met het immer populaire boerenkool. Een ode aan de kool in 70 recepten. Niet meer, maar zeker ook niet minder!

 

Kooltje, Pascalle Bonnier & Mathijs Kok, ISBN 9789033802695,

 

Power to the Pieper:

 

Uit deze reeks van vijf misschien wel mij favoriet. Ook al eet ik lang niet elke dag nog aardappelen, ergens zijn we wel grootgebracht met het idee dat ze er altijd bijhoren. Een patatje is dan ook steeds genieten.

 

In Power to the Pieper wordt er gekookt, gebakken, gestoomd, gepureerd, gefrituurd en gepoft dat het een lieve lust is. Het mag je misschien verbazen, maar in het boek staan zelfs enkele aardappeldesserts. Voor zij die verknocht zijn aan hun gekookt patatje of hun frietje, er zijn voldoende soorten aardappels en bereidingswijzen om wat variatie te brengen in je eetpatroon. Vuist omhoog aan Power to the Pieper scanderen is toegestaan!

 

 

Power to the Pieper, Samuel Levie, Jonah Freud, Yolanda van der Jagt, ISBN 9789038802701, 19,99 €

 

 

Griekenland, Ket Kookboek:

 

Eentje die niet mocht ontbreken is Griekenland, het Kookboek van Rianne Buis. Deze voormalige redacteur van Allerhande woonde 13 jaar op Kreta, de plaats waar ook m'n vader de laatste 5 jaar van zijn leven heeft gesleten.

 

Bij onze bezoekjes aan Kreta waren we altijd al te spreken over de Kretenzische - en bij uitbreiding ook Griekse - keuken. Eerlijke en pure gerechten met slechts een handvol ingrediënten, keer op keer werden we verrast. Met dit boek haal je zo de sfeer van Griekenland in huis. Met een gelukje moet je de zon er niet bij denken. Lang leve die Indian Summer!



 

Griekenland, Het Kookboek, Rianne Buis, ISBN 9789045209173, 29,99 €

Qlinaria Belgisch Kampioen Culinair Barbecue

‘Qlinaria Belgisch Kampioen Culinair Barbecue’, het is een titel die ik hier altijd al een keertje boven een blog wou posten. En kijk, na het 'barbecue kampioenschap van het Waasland’ in Sint-Niklaas gisteren mag het gewoon. Qlinaria, het barbecueteam dat ik in 2009 met enkele bevriende hobbykoks heb opgericht, werd er na een fijne wedstrijd Belgisch Kampioen Culinair Barbecue. Eindelijk, denk ik dan!

 

Met zes waren we, een gedecimeerd team – 2 rakkers zijn in het buitenland zeilen – dat zowel aan de KCBS (Amerikaans BBQ) als de culinaire wedstrijd deelnam. Als ik eerlijk moet zijn, dan had ik vooraf gedacht dat de twee wedstrijden simultaan afwerken voor stress zou zorgen, maar niets was minder waar. Zelden dat we zo relax aan een barbecue stonden.

 

 

Bij de uitreiking van de prijzen voor de individuele categorieën werden we maar liefst drie keer - vis (3e plaats), varken (3e plaats), hert (2e plaats) - het podium opgeroepen. En eigenlijk hadden we nog ‘een walk’ - veggie (3e plaats) - tegoed, maar een lapsus zorgde ervoor dat dat niet het geval was. Geen probleem want de puike organisatie zette dit na de plechtigheden nog zelf recht.

 

Met drie (vier dus) podiumplaatsen begin je natuurlijk te hopen, en na de vrienden van De Smaakmakers (3e plaats) en de BBCats (2e plaats) was het onze beurt om de eerste prijs in ontvangst te nemen. Heel het team tevreden? Ik dacht het wel!

Terrazza Martini, Luik

Op vrijdag 26 en zaterdag 27 augustus strijkt Terrazza Martini ter ere van de GP van België neer aan het station van Luik Guillemins. Met een oppervlakte van maar liefst 800 m³ is de Terrazza met voorsprong het grootste terras van België, en huisvest het niet 1, maar drie Martini bars.

 

 

Zo is er de Martini Racing Bar die vanop een luxueus terras zicht biedt op een indrukwekkende bolide van Team Williams Martini. Hier nipt u in stijl van een verfrissende Martini e Tonic.

 

Liefhebbers van vermout kunnen in Luik – naar voorbeeld van het eerdere Gentse Caffè Torino – terecht in de Luikse variant van deze vermuteria. Hier staan cocktails op basis van de fijne Martini Reserva Speciale centraal, geserveerd met overheerlijke antipasti.

 

Verder mag ook een Bottle Bar niet ontbreken op de Terrazza Martini. Formule 1 is nu eenmaal een million dollar business en niets maakt meer indruk op wannabe pitspoezen dan een vers gekoelde fles Martini Brut of Rosé. Toch?

 

 

Wie van zichzelf vindt een meer dan behoorlijke chauffeur te zijn, die kan misschien de daad bij het woord voeren. Op de aanwezige Formule 1 simulator kun je de racepiloot in jezelf naar boven halen en een denkbeeldig toertje doen op het circuit van Francorchamps. Wie weet zet jij wel een betere tijd neer dan Felipe Massa.

 

  

Of ik zelf iets heb met Formule 1 hoor ik u denken? Neen, niet direct. Toegegeven, ik had er dit weekend tijdens de GP van België op Francorchamps graag een keertje bijgeweest - een uitnodiging met toeters en bellen doet veel - maar mijn agenda besliste er anders over. Volgend jaar misschien.

 

Mijn herinnering aan Formule 1 zijn niet echt mooi. Vijftien jaar was ik, toen ik uit verveling had post gevat voor de televisie tijdens de kwalificaties van de GP van San Marino. Het was tijdens die kwalificaties dat de Oostenrijkse piloot Ratzenberger voor mijn ogen crashte, zijn bolide het scherm binnengleed en die helm die vervaarlijk levensloos aan het lichaam bungelde. En dan die reanimatie. Tevergeefs!

 

De race een dag later ging gewoon door, want Formule 1, daar draait het om miljoenen. En toen stierf Ayrton Senna! Als het even mag ga ik mezelf nu een glas vermouth inschenken. Daar word ik terug gelukkig van.

 

Terrazza Martini

Gare de Liège – Guillemins

Place des Guillemins 2

4000 Luik

Sunset Gomera Black, op de proef gesteld...

Onlangs kon u hier lezen dat ik sinds enige tijd twee nieuwe barbecues in mijn bezit heb, de Sunset Gomera Black (Gas) en de Sunset Tortuga (houtskool). Een povere zomer, vakantie en mijn eigen technische onkunde maakte dat ik de twee speeltjes nog niet al te vaak gebruikt heb. En dat is jammer!

 

Niets zo makkelijk om snel even van barbecue te doen, dan een gasbarbecue. Er wordt in wedstrijdmiddens - ja, ik doe soms aan barbecuewedstrijden mee - wel eens lacherig gedaan over gasbarbecues, maar eerlijk is eerlijk, na een lange werkdag is het verdraaid makkelijk om met de klik van een knop je barbecue aan te maken. Direct al geode punten voor die Gomera Black.

 

Maar toch even terugkomen op die technische onkunde welke ik mezelf toeschrijf. Natuurlijk is die niet geheel alleen aan mij toe te wijzen. Er zijn verzachtende omstandigheden! Zo zat er bij de BBQ geen slang met zelfontspanner welke ik aan een gasbus kon koppelen. Via de vertegenwoordiger van Sunset heb ik deze alsnog bekomen. Probleem was hier dat deze nog steeds niet aan mijn gasbus (buitendraad) te koppelen was, iets wat mijn inziens niet zou mogen.

 

Nadat Rudi de handyman van Qlinaria van twee gasaansluitingen eentje maakte - het lijkt me niet ideaal, maar het werkt wel - kon de Gomera Black eindelijk van stal gehaald worden. En toen regende het dagen aan een stuk. Belgische zomers, typisch! Gelukkig kwam het zonnetje ondertussen ook al even piepen. Merk trouwens ook op dat onze BBQ een trouwe supporter was van Team Belgium in Rio!

 

Uiteraard heb ik de laatste jaren meermaals met verschillende gasbarbecues gewerkt, nog nooit had ik er eentje thuis staan. Het mag gezegd, het is echt wel makkelijk. In no time is het toestel op temperatuur  en je vlees, vis of groenten ligt sneller op de gril dan je BBQ kunt zeggen. Ne, mij hoor je niets slecht over een gasbarbecue zeggen.

 

Een veggiespiesje, een stuk steak en enkele pittige worstjes, meer dan het gezelschap van een fris slaatje, wat couscous en koude in de schil gegaarde aardappeltjes moet het op een doordeweekse dag niet zijn.

 

Ik zie jullie allicht met verbazing kijken naar de twee worstjes die in de lekbak liggen te rusten. Wel, dat zit zo. Ze waren redelijk pikant, dus eenmaal gegaard kregen ze een Duvelbad. Het nam de pit een beetje weg en de worstjes bleven zo super sappig. Nu reeds mijn favoriete bierworst!

Het is allicht des mensens, maar als er ergens een barbecue wordt aangestoken gaat dat vaak gepaard met een overdaad aan vlees en vis. Bij een normale maaltijd houden we het bij één stukje vlees / vis, maar als het van een grill komt, how maar! Dan zijn verschillende stuks niet meer dan normaal.

 

Gevolg? Er blijft een overdaad aan stukken in de koelkast liggen. Niet dat dit een problem dient te zijn weet ik nu. Waar die stukken vroeger van de koelkast naar de vriezer verhuisden, gaan die nu gewoon de volgende dat opnieuw op de gasbarbecue. It's that simple. 

 

Ik zou er in een niet zo ver verleden niet eens aan gedacht hebben een houtskoolbarbecue warm te stoken voor twee papillotjes met vis en een hamburger. Maar nu...

 

De opmerkzame lezer heeft ongetwijfeld de witte indicatie in de rechteronderhoek van onderstaande foto gezien. Wel, dat is de indicatie van het bijzonder makkelijke Heat Leading System van deze barbecue. Iets waar ik je in de volgende post meer over ga vertellen!

De grote Jack Daniel's Barrel Hunt

Wie net als ik in z'n tienerjaren een ongelofelijke fan was van Guns N' Roses, die slaat geheid wel eens een glaasje Jack Daniel's achterover. Ik beken, ik ben fan. Niet alleen van de band, maar vooral ook van de iconische fles met zijn ronkende naam: Jack Daniel's! Dient er her of der een stevig potje gerockt te worden, dan is onze goede vriend Jack Daniel's - Jef Daneels in de kempenmond - nooit ver weg.

 

Om zijn 150ste verjaardag luister bij te zetten verstopt Jack Daniel's ter uwer vermaak 150 vaten op historische plaatsen over de ganse wereld. Onder de noemer Jack Daniel's Barrel Hunt deed deze wereldwijde schattenjacht alvast Munchen, Praag en Londen aan. Belgische liefhebbers mogen alvast beginnen nagelbijten want weldra is het aan ons...

 

"Is zo'n vat Jack Daniel's de moeite om op schattenjacht te gaan" hoor ik u denken! Neen, absoluut niet! Zo werden de vaten niet eens machinaal gemaakt, maar met de hand. Wat zelfs erger is, de vaten hebben reeds gediend om het drankje van de rockgoden in te rijpen. Okay, dat proces is goed voor 100% van de kleurbepaling en zo'n 70 à 80% van de smaakbepaling maar toch.

 

Een tweedehands vat dus, daarmee probeert men ons te lokken. Dat het vat gevuld is met onder andere een exclusieve barkit gemaakt van witte eik en tal van andere uiterst exclusieve prijzen lijkt me niet meer dan een pleister op de wonde. Of toch niet?

 

Nu ik jullie er ongetwijfeld van overtuigd heb om absoluut niet op zoek te gaan naar zo'n mucho coole barrel zou het niet netjes van mezelf zijn jullie er niet op te wijzen dat er vanaf zaterdag eentje te vinden is in ons Belgiëland.

 

De tips over de locatie welke u volledig zult negeren zijn terug te vinden op de facebookpagina van Jack Daniel's, op zaterdag. Terwijl u zich zaterdag rustig van de dagtaak kwijt zal ik me - alvorens me naar de pukkelpopweide te reppen - het hoofd breken over de whereabouts van deze eerste Barrel. Want over één ding kunnen we het eens zijn neem ik aan... niets mooier dan ondergetekende die zaterdag de lofzang 'een vat, een vat, een vat' ten berde brengt.

Brompton World Championships 2016 - de voorbereiding

Doekjes moet ik er niet om winden, de laatste tijd (lees gerust jaren) post ik een pak minder op Coolinary. Niet zonder reden trouwens. Zo schreef ik naast mijn voltijdse dagtaak de laatste jaren een pak artikels voor o.a. VTM Koken, Miles Magazine, Bru, Visit Antwerpen en andere partijen. En kijk, dan stond Coolinary gewoon als laatste in de rij.

 

Sinds dit voorjaar kan ik ook een andere reden aanhalen, met name mijn Brompton. Al jaren vind ik deze in Engeland gemaakte vouwfiets een fijn staaltje design. Mijn woon-werkverkeer bedraagt amper 2 km (enkele rit), wat maakt dat ik zo'n prijzige fiets - ik betaalde de mijne 1550 € - niet eerder heb gekocht. Tot begin dit jaar dus, met reden!

 

Waarom een Brompton kopen?

 

Op 1 februari zag ik op Instagram een aankondiging voor het 'Wereldkampioenschap Bromton rijden 2016' passeren, en wie mij kent weet dat ik - opgepast, understatement of the year - relatief impulsief beslissingen durf nemen. Enkele klikken later had ik me ingeschreven voor het kampioenschap. Wat restte was een rondje wachten in de hoop ook effectief geselecteerd te worden voor de wedstrijd. Dat mailtje kwam er drie weken later! Reden genoeg om een Brompton te kopen.

 

Daar stond ik dan, bij Fietsen Bart in Turnhout, de reden van mijn aankoop goed te praten. Zelden een verkoper zo hard weten lachen. Geweldige service trouwens, en Bart is gewoon ook een topkerel.

 

Op 16 maart bestelde ik m'n fiets, op 14 april kreeg ik een mailtje dat hij vanuit Londen was gearriveerd. Geweldige fiets. Je kunt dat naast de televisie parkeren en dat ziet er ronduit geweldig uit. Zalig!

 

 

Een kampioenschap indachtig wil ook zeggen dat er getraind moet worden. Hoe ludiek die wedstrijd ook - 8 rondjes van 2,15 km rond het park aan Buckingham Palace, op een Brompton en in een net kostuum - je kunt maar beter goed voorbereid voor de dag komen. Voor een a-sportief person als mezelf geldt dat allicht dubbel.

 

Eén week had ik m'n Brompton en het leek oprecht een goed idee om 's nachts na een festival huiswaarts te keren op de fiets. Kilometers malen, dat idee. De details bespaar ik jullie met plezier, maar als er ooit een discipline 'rijden met een gapende hoofdwonde en twee gekneusde ribben' komt, dan win ik die met de vingers in m'n neus.

 

 

's Nachts rijden bleek dus geen goed idee, m'n lesje had ik wel geleerd. Een helm leek me ook geen overbodige luxe. Zes hechtingen is goed voor één sterk verhaal, maar niet voor herhaling vatbaar.

 

Trainen

 

Eenmaal hersteld van m'n tuimelperte kroop ik terug het zadel op en fietse ik al eens een keertje naar Antwerpen (45 km). Verder was  trainen in de maanden mei nog redelijk à l'improviste. Ik vogelde een toer uit van zo'n 17 km en een keertje of twee in de week reed ik die dan, afgewisseld met wat cardio-oefeningen in de fitness. Kous af!

 

Afvallen

 

Gaandeweg merkte ik dat ik fanatieker - en ook consistenter - werd wat het trainen betrof. M'n doel was niet alleen aanvaardbaar presteren op de wedstrijd (top 100 is al ambitieus), maar ook ettelijke kilo's overboord te gooien.

 

Repen chocolade, taartjes en koffiekoeken werden verbannen, het broodje 's middags werd vervangen door slaatjes allerhande en de dag 's ochtends starten doe ik met ongezoete yoghurt met fruit of een misosoepje. Ohja, als het effe kan probeer ik ook geen pintjes of cocktails te drinken. Lukt matig laten we zeggen!

 

Om dwangmatig m'n eigen gewicht meten kocht ik een smartscale, zo eentje die info doorstuurt naar m'n iPhone. Wel nu, de teller van dat spel ging alvast van 88 naar 81 kg. Maar liefst 7 kilo eraf. M'n einddoel is 75 kg - iets wat ik tegen einde van deze zomer hoop te halen. Voor de wedstrijd in Londen hoop ik af te klokken op 80 kg rond.

 

Beter trainen

 

Als je nooit sport en dan plots intensief begint te bewegen, dan is een uithoudingstest bij een sportdokter nooit een slecht idee. Kwestie van je tikker niet te overbelasten tijdens het onbezonnen trainen enzo. Dankzij een volledig hartslagrapport en een pak trainingsadvies sport ik nu een pak gerichter. En fietsenmaker Bart heeft ondertussen ook een groter blad op m'n Brompton gelegd. Kwestie van - komt ie - een tandje te kunnen bij steken!

 

Nog negen dagen en dan is het zover, de Brompton World Championships in Londen. Nog een weekje trainen en dan om zaterdag omstreeks 19.15 h knallen! Serieus, ik maak me geen illusies. Met kleppers als David Millar (ooit gele trui Tour de France) en Michael Hutchinson (UK kampioen tijdrijden) maak ik geen schijn van kans. 

 

Met een deelnemersveld waar flink wat sportievelingen tussen zitten is m'n beoogde top 100 plaats al ambitieus, maar het blijft het doel. Misschien moet ik me gewoon een ronde of twee laten uitzakken om er zo voor te zorgen dat ik met de winnaars op de finish foto kom te staan?

 

Net zoals het ooit met het barbecueën was, is dit eerste kampioenschap voor mij om eens te zien wat het allemaal inhoudt. 'Daarna kan ik nog zien...'  alzo sprak de regerend wereldkampioen barbecuesaus!