Rémy Martin - the heart of Cognac

Als er één iemand een onvoorwaardelijke fan is van Rémy Martin, dan wel mijn vader. In die mate zelfs dat hij twee rosse katers heeft, respectievelijk luisterend naar de naam Rémy en Martin. Gegarandeerd lachen als de namen van die twee speelse tijgers omstreeks etenstijd over de Griekse heuvels galmen.

Het was een anekdote die twee jaar geleden meer dan terecht aan bod kwam bij de voorstelling van de Rémy Martin VSOP Mature Cask Finish. Dat ik cognac toen half smalend als een ‘drank voor de nonkels’ bestempelde, was ruim voldoende voor de mensen van Rémy Martin om mij uit te nodigen op huisbezoek. Moet je mij geen twee keer voorstellen!

Cognac iets ‘voor de nonkels’, daar sloeg ik de bal toch serieus mis. Zo is in hiphopmiddens cognac al jaren hot! Eminem, de witste aller rappers, laat Rémy Martin bijvoorbeeld de revue passeren in zijn song Marshall Matters. En als ze niet aan de Crystal zitten, dan gaan zowat al zijn vakbroeders wel loos op cognac. Op naar Frankrijk, op naar Cognac!

Eén van de manieren om Cognac te bezoeken is per trein. De Thalys brengt je naadloos vanuit Brussel naar Parijs, vanwaar de TGV richting Angoulême spoort. Dat is de theorie althans, want als traject 1 vertraging heeft, dan ben je natuurlijk gezien wat traject 2 betreft. En laat net ons dat laatste overkomen zijn. 

Het missen van onze aansluiting betekende niet alleen een vertraging van enkele uren, er diende ook geknipt te worden in ons programma. Wat niet kwam te vervallen was het geplande diner in de 'Club de Rémy Martin', de privévertrekken van het huis zeg maar. Voor de gelegenheid werden we vergezeld door Mr. Le Gal en Mr. Mariuz, International Ambassador van Rémy Martin. 

Twee heren doordrongen door de godendrank van het huis, dat kan niet anders dan aanstekelijk werken. Ideaal tafelgezelschap zo mocht blijken, waarbij de intrigerende anekdotes evenzeer smaakten als de met zorg bereidde diner. De borstopdruk op de koksvest van huischef Philippe Saint-Romas, 'Maître Cuisinier de France', deed het beste vermoeden. Zowel met het voor- hoofd als nagerecht loste de chef, een oudgediende van Jacques Chirac, de verwachtingen in.

Dat het voltallige tafelgezelschap mezelf incluis reikhalzend naar het dessert uitkeek lag ongetwijfeld aan de fles 'Centaure de Diamant', een meesterwerk van de hand van oud keldermeester Pierrette Trichet, welke gekraakt zou worden. Kijken, ruiken, proeven en luisteren... als ik na de cocktails als aperitief nog niet gewonnen was voor een glaasje cognac, dan was dit ongetwijfeld het moment dat ik  overstag ging. 

Vroeg uit de veren en de boer op, zelfs na een avondje doorzakken in de hotelbar is dat allerminst een straf. We trekken het heuvelachtige landschap in, op zoek naar de prille basis van cognac. Die basis, dat zijn uiteraard de druiven - voornamelijk Ugni Blanc - maar laten we ook het aandeel van de kalkrijke ondergrond niet vergeten. De regen die bij ons bezoek uit de hemel neerdaalt wordt door de grond vastgehouden als ware het een spons. De perfecte ondergrond voor een wijngaard met andere woorden.

De meest kalkrijke bodems vindt men in de Grand Champagne en Petite Champagne en laat Rémy Martin nu net de enige van alle grote huizen zijn die de druiven exclusief uit deze twee districten selecteert. En die druiven, op enkele percelen met 'vieille vignes' na worden die sinds een 30 jaar  met de nodige zorg 'automatisch' geplukt.

Van de wijngaarden trekken we richting Merpin waar 'de magic' echt 'happens'. Hier op het domein van Rémy Martin tellen we meer indrukwekkende wijnkelders in grijze steen dan ik vingers heb. De legendarische 'chais de Merpins'!

In een eerste 'chai' - geen foto's aub - wordt ons aan een alambiek uitgelegd hoe de wijn gedestilleerd wordt tot eau de vie welke op houten vaten bewaard wordt. Een volgende chai huisvest niet alleen een 'tonnellerie', maar ook een ontelbaar aantal gevulde houten vaten. De verschillende chais liggen er stuk voor stuk vol van. Ik adem diep in langs de neus in met de ijdele hoop iets van het 'engelendeel', de eau de vie die verdampt,  tot mij te nemen.

We houden halt bij chai 'André Heriard Dubreuil' genaamd naar de voormalig directeur van Rémy Martin. Zonder het goed te beseffen dalen we twee verdiepingen onder de grond af waar we oog in oog staan met wat het heiligdom van het huis moet zijn, de exclusieve Louis XIII. Deze uitzonderlijke blend van maar liefst 1200 verschillende eaux-de-vie, elk tussen 40 en 100 jaar gerijpt en het werk van maar liefst 4 generaties keldermeesters is een absoluut pronkstuk.

Na een kort moment van handoplegging bij een exclusieve handgeblazen fles Louis XIII - dichter komen we allicht nooit - is het tijd voor een kleine tasting in het Maison Rémy Martin. Terwijl ik mij de smaken van de VSOP Mature Cask Finish en de XO Excellence eigen maak mijmer ik weg bij de gedachte aan een ontmoeting met Louis XIII.

Zelf zin in een uniek Rémy Martin ervaring, dat kan. Vanaf half april tot eind september kunt u mits reservatie op de domeinen terecht voor een geleid bezoek. Meer info kunt u vinden via Visiter les Domaines. Een aanrader!

Voorstelling Forest Dry Gin - Upper Room Bar, The Jane

Het vergt lef om een nieuw product voor te stellen in de Upper Room Bar van The Jane in Antwerpen, al was het maar dat de kans niet gering is dat je overklast wordt door het uitstekende niveau dat de keuken- en barbrigade er elke dag opnieuw weet te halen.

 

Niets van dat alles bij de voorstelling van Forest Dry Gin, de nieuwe door de vier seizoenen geïnspireerde Belgische gin, een creatie uit de hoge hoed van Jurgen Lijcops. Zowel  de 'Autumn', met toetsen van peer, mandarijn en lavendel,  als de 'Winter' die sterk neigt naar jeneverbes, citrus en kruiden bleven moeiteloos overeind.


Forest Dry Gin - The Jane, Upper Room Bar

Kregen we als eerste voorgeschoteld, de Forest Autumn met Mediterraanse kruiden, rasp van cedercitroen en Fever Tree Mediterranean Tonic. Hierbij volgde een puike starter, 'rilette van makreel, zoetzure ansjovis, geitenkaas en olijf'. Een mooie combinatie waarbij de sterk geurende kruiden van de  gin tonic hand in hand gingen met het zwoele nazomer gerecht. Autumn indeed!



Rilette makreel, ansjovis, ... The Jane, Upper Room Bar

 

Schuif je bij Nick Bril en Sergio Herman aan de dis, dan krijg  je ten gepaste tijde een heerlijke Zeeuwse creuse voorgeschoteld. In ons geval met een 'ceviche van duindoornbes en avocado'. Zilt, zacht en fris. Voor de Forest Dry Gin met winters signatuur had barman Paul Morel een passende creatie voorzien. In een schaaltje serveerde hij deze gin met een al even frisse ijspastille waarbij toetsen van jonge den en bergamot het wintergevoel versterkten.

Op datzelfde elan ging de barman extraordinaire verder om het kruidige gerecht met 'zeewolf, kokkels, curry en kikkererwten' te counteren. Opnieuw Forest Winter in het glas maar deze keer met Indische kruiden, specerijen en zoethout. De bijhorende tonic was de mij onbekende Goldberg Tonic.

 

Vergeet Italië! Als ik nog slechts één Italiaans geïnspireerd gerecht in mijn verdere leven mag binnenlepelen, dan graag deze 'ragout van ree met paddestoelen en risotto'. Sprakeloos, en dan was men nog niet royaal truffel over het bord komen raspen. Allicht de invloed van de Italiaanse chef Davide Mazzoni die boven in de potten roert. Er zijn zo van die gerechten die je lang bijblijven en dit is er wat mij betreft eentje van!



Ragout van ree, paddestoelen... The Jane, Upper Room Bar

Collega Kris en ik 'shareden' nog een bordje met mooi gebakken stukken 'Wagyu, aardappel, miso en fijne groenten'. In het glas de felgesmaakte en exclusief in The Jane te verkrijgen Goudenband 2004 van Liefmans. Iets waarvoor ik zo zou terugkeren. Die Goudenband maar ook de Wagyu.

 

Over het dessert met 'chocolade, bloedappelsien en zoethout' als belangrijkste componenten zou ik pagina's kunnen vullen. Lepel na lepel intens genieten om vast te stellen dat de rode chocolade smaakbom doet wegdromen naar de chocolademousse van mijn moeder. Uiteraard zachter van structuur en qua vorm de perfectie zelf, maar de smaak... die deed vermoeden dat de heren Bril en Herman in de keukenkast van ons ma gerommeld hebben. Zalig.

Chocolade, bloedappelsien en zoethout - The Jane, Upper Room Bar

Van dit bezoekje onthouden wij drie dingen. Dat het verdraaid goed toeven is in die Upper Room Bar. Dat er dringend werk gemaakt moet worden van een etentje op het benedenverdiep en dat België er twee fantastische gins bij heeft met nog eens twee extra in het aantocht!

The Jane, Upper Room Bar

Van de gelegenheid maakten we uiteraard ook gebruik om in het bijzijn van nieuwbakken brand ambassador en allround nice guy Jef 'El Jefe' Berben beide gins puur te proeven. Licht troebel van uitzicht stelden we vast, te wijten aan het hoge percentage etherische oliën.

 'Winter' wist mij puur het meest te bekoren. Dankzij of  ondanks het stevigere alcoholpercentage,(45° tov 42° voor Autumn) dat laat ik voor de gelegenheid even in het midden. Zelf bepalen welke van de twee (en op termijn vier) gins je voorkeur geniet? Dat kan door op de boom achteraan het etiket te wrijven waarna het smaakaroma van de gin vrijkomt. Een primeur in België!

Forest Dry Gin
Verkrijgbaar bij cavisten
richtprijs 44,95 €

Uncle Babe's Burger Bar - Gent

Dat het ccasionele bezoekje aan Gent zoals steeds gepaard gaat met een gezonde dosis keuzestress moet ik de foodies onder jullie niet vertellen. 't Is dat de vrienden van Venuez me richting Uncle Babe's Burger Bar stuurden als jurylid voor de Venuez Hospitality Awards, anders was ik er tot op de dag van vandaag allicht nog niet geraakt. En eerlijk, dat zou meer dan jammer zijn.

 

Het was een vroege zaterdagnamiddag in oktober toen we onze tocht doorheen het Gentse aanvatten met een bezoekje aan Uncle Babe's. Aangezien van mij verwacht werd dat ik de zaak aan een uitgebreide checklist zou aftoetsen, laten we de terrastafels die baden in de herfstzon voor wat ze zijn en nemen we binnen plaats aan een tafel met een goed overzicht over de bar. We worden door een dartele dienster welkom geheten en krijgen alvast een glaasje water. Bij het opnemen van onze bestelling weet ze ons te melden dat er zo vroeg op de dag nog geen cocktails zijn, iets waar we alle begrip voor hebben.

Met plezier zien we de blondine wat later terug aan tafel verschijnen met onze bestelling. Een vleesloze optie voor mijn vegetarische disgenoot en een 'Horse Eye Burger' voor mezelf. Een sappige hamburger, krokant spek, een spiegelei, dikke gebakken aardappelwedges en dat alles tussen een kort gegrild sesambroodje. Hier kennen ze duidelijk iets van hamburgers! Bestek komt er bij Uncle Babe's niet aan te pas en dat treft, het eten is om duimen en vingers bij af te likken.

Uncle Babe's Burger Bar, Gent - Horse Eye Burger

Omdat cocktails nog niet aan de orde zijn besluiten we richting De Superette te trekken. Nog voor we daar arriveren krijg ik een sms van Melanie dat ik bij Uncle Babe's zeker de gefrituurde uiringen moet proeven. Een retourtje dringt zich op! Na de Superette passeren we Magic, Jigger's en The Drifter alvorens terug bij Uncle Babe's Burger Bar te belanden. We nemen er plaats aan de indrukwekkende toog.

 

De Ijslandse barman, een vervaarlijk ogende Viking krijgt van ons vrij spel om ons twee cocktails te maken en ook de gefrituurde uiringen worden besteld. Goed nieuw voor mij, de vegetariër lust geen uiringen waardoor ik het fikse schaaltje goud krokanten plezier zelf mocht verorberen. Een feest!

Uncle Babe's Burger Bar - Cocktailtime

Uncle Babe's is een aangename American Diner, but not as we know it. Vergeet de cliché elementen die je her en der in een dergelijk kader wel eens aantreft. Uncle Babe's is een hippe keet, heft een mooie sfeervolle inrichting, een in het oog springende centrale toog, de obligatoire pot koffie en burgers en cocktails om u tegen te zeggen. Een bezoekje meer dan waard!

Uncle Babe's
Sluizekenstraat 2
9000 Gent
T - 09/278 89 19

Kabas Pop-Up, de laatste dag...

Twee maanden, zolang heft Ann samen met zes nieuwbakken creatieve vriendinnen de Kabas Pop-Up shop in de Turnhoutse Sint-Antoniusstraat open gehouden. Een avontuur, even onvoorspelbaar als aangenaam. Mijn inbreng binnen het concept ‘winkeltje spelen’ was eerder beperkt. Een helpende hand in de periode voor de opening, culinaire hapjes voor pers en genodigden bij de voorstelling van de winkel en een selectie van mijn favoriete snoepwaren aan de kassa (Tony’s Chocolonely, Propercorn en Urban Fruit).

 

Aan het avontuur van deze pop-up komt nu zaterdag 10 januari een einde. Alvorens het kaarsje dooft wil de Kabas Pop-Up shop nog een laatste keer schitteren.

 

Snoepgoed aan de kant, op het einde van de rit is het aan de grote mensen! Van 16.00 h tot 18.00 eigen ik mezelf een plaatsje aan de verkoopbalie toe om barman te spelen. Gin Tonics, Rum of Bourbon & Ginger Ale en een gepaste garnituur... Fris, fonkelend en feestelijk, exact wat zo'n laatste dag nodig heft. Kom zeker langs om samen met de dames het glas te heffen op een geslaagd avontuur.

 

Sid Frisjes, the Candyman

Verder staat Vloeibar de ganse dag voor de etalage geparkeerd om klanten en passanten van hartverwarmende soep te voorzien. Enjoy!

Nieuwe aanwinst - Le Creuset fluitketel

Drama, de elektrische waterkoker bleek stuk. ’t Is te zeggen, die bleef maar koken dus technisch gezien deed die perfect wat van hem verwacht werd. In ieder geval, de ingebouwde veiligheid deed het niet meer en dat liefste vrienden, dat zou wel eens gevaarlijk kunnen zijn. Dan dringt zich de vraag natuurlijk op wat gedaan en in het geval van deze foodie is dat een hekel punt. Zo van 2007 tot 2011 had ik een behoorlijke Quooker obsessie dat het een wonder mag heten dat we er nooit één in huis hebben gehaald. Kokend water recht uit de kraan, als ik er nu opnieuw over nadenk, dan wil ik dat nog steeds…

 

Quooker - nog altijd een beetje een must have

 

Veel ruimte mocht die waterkoker dan niet innemen, bij elke herschikking van de keuken was het toch altijd een beetje zoeken naar een plaatsje. Links van het fornuis, rechts of toch maar op het keukeneiland. Opnieuw, een heetwaterkraan zou een oplossing zijn, maar dat is onze nieuwste aanwinst ook. Bij Kooktijd, het pretparadijs voor de foodie in Turnhout, kocht ik een hooglans zwarte fluitketel van Le Creuset en die kan perfect op één van de pitten van de Boretti blijven staan. Makkelijk zat!

 

Le Creuset fluitketel

 

Een fluitketel, hoe old school is dat niet? ‘Slow Cooking’ heet dat, letterlijk, al doet hij er eigenlijk niet echt veel langer over dan zijn elektrische evenknie. We zijn er content van. Niet dat ik had verwacht dat er enkel Franse ingenieurs aan mijn Le Creuset zouden sleutelen, dat gouden ‘made in Thailand’ klevertje op de bodem gaf me op één of andere rare reden een vreemd gevoel. Het fluitje van de ketel – een gemak, geen veiligheidsvoorziening dixit de handleiding – had ik trouwens luider verwacht. Iets genre arbitersfluitje na een zware overtreding in plaats van de doodsreutel van één van die gehypte internetgeiten. Ha, die waren grappig!

2015 - Coolinary blikt vooruit

Geen goede voornemens gemaakt dit jaar, maar naar aloude traditie wel een lijstje opgesteld met restaurants waar ik in 2015 met veel plezier de beentjes onder tafel wil schuiven. Vorig jaar hield ik het heel bescheiden bij acht zaken. Het merendeel bezocht ik effectief, enkele zaken vielen weg wegens omstandigheden en als ik mijn jaaroverzicht mag geloven, dan is er meer dan voldoende tijd en ruimte voor spannende (her)ontdekkingen.

 

Voor januari heb ik me alvast verzekerd van een allereerste reservatie, kwestie van het spreekwoord waarin de koe en diens horens een hoofdrol spelen alle eer aan te doen. In de Guldenvliesstraat draaide restaurant Veranda op 20 december zijn laatste service onder die naam. Om de periode tot de verhuis naar Antwerpen Noord te overbruggen – gepland, zomer 2015 – kan je in Berchem terecht voor het nieuwe concept Bascule. Verwacht je aan authentiek comfortfood van de hand van Veranda’s Italiaanse sous-chef Matteo Nardin. In december kregen we de eer en het genoegen een gerecht met worst voor te proeven en dat was alvast veelbelovend.

 

Tijdens de laatste editie van Antwerpen Proeft stond er tussen de stands van de verschillende felbejubelde chefs een koppel jonge veulens onder de noemer ‘Puur’ het mooie weer te maken.  Puur is een nieuw te openen wijnbar in de Kempische parel Turnhout en in februari zou het eindelijk zover moeten zijn. Ik kijk er alvast naar uit mijn stalen ros richting Heizijde te keren om te zien wat Dominique Goos en Lauren Conrardy van hun renovatie gemaakt hebben.

 

Van alle daguitstapjes in eigen eigen land worden die naar Gent steeds het felst gesmaakt. Het aanbod restaurants, cocktailbars en hotspots was al flink uit de kluiten gewassen, vanaf maart komt daar met Cochon de Luxe - het restaurant van Tom van Lysebettens en Alison Roels - nog een must-visite bij. Reken maar van yes dat we er snel zullen zitten!

 

Cochon de Luxe, Gent - en of ik daar naar uit kijk!

 

 

Tot zover de eerste drie maanden van het jaar, laat ik daar alvast mee beginnen. Stiekem weet ik natuurlijk dat ook de Upper Room Bar en Vin Perdu de volgende weken nog op mijn bord komen, maar om hier nu alles al aan de grote klok te hangen. Misschien nog eentje om het af te leren. Geen foodie die naam waardig die dit jaar Carcasse van Dierendonck niet op zijn 'to visit' lijstje heeft staan. Check!

 

Rest mij enkel u oprecht een fijn jaar toe te wensen, boordevol culinair plezier en verrassende escapades en dat alles in een blakende gezondheid. Geniet ervan!