Het grote 2014 Coolinary restaurant jaaroverzicht

Dat er in 2014 goed gegeten zou worden, dat stond in de sterren geschreven. 2014 werd op mooie wijze afgetrapt met een gesmaakt etentje in het Gentse restaurant Publiek. Afsluiten deden we dan weer met een bezoek aan de Upper Room Bar, het zintuiglijk pretpaleis gevestigd op de eerste verdieping van The Jane. Dat Publiek dit jaar (net als The Jane) een ster van Michelin kreeg, vond ik alvast even verrassend als verdiend. Een keerpunt voor de rode gids? Het zalige brood en boter in Publiek, daar begon het allemaal mee en dan nog ging het crescendo. In mijn ideale menu van 2014 mag dat brood en die boter gerust op tafel staan!

 

Restaurant Publiek, Gent - Brood & boter

 

Ik denk niet dat ik ooit bewust op zoek ging naar restaurants met een ster, dat gebeurde gewoon. Omdat het verhaal volledig klopte of de keuken zo aansprak. In de Wulf is een mooi voorbeeld van zo’n restaurant waar het plaatje klopt. Dat ligt in een godvergeten gat, is dik twee uur rijden van Turnhout maar zo de moeite waard. Ondertussen ietsje prijziger dan voorheen, maar je krijgt wel waar voor je geld. Verkozen ook tot Europees restaurant van het jaar, om maar iets te zeggen. Gerechtjes geserveerd op 'een beestenkop'... geweldig!

 

Restaurant In de Wulf, Heuvelland - Beestenkop

 

Ook restaurant Bartholomeus en De Pastorale stonden vorig jaar op het menu. Net als De Jonkman trouwens, waar we onder de noemer ‘Vrijdag Visdag’ konden genieten van een avondje Noordzee. Bij Bartholomeus was ik weg van de ‘Hopscheuten, zeetong, postelein en ei’. Allemaal top, en als kers op de taart werd mijn instagramfoto van dit gerecht door de toeristische dient van Knokke Heist opgepikt voor een campagne. Nice!

 

Restaurant Bartholomeus, Heist-aan-Zee - Hoppescheuten

 

In 2014 kon je onmogelijk buiten de trend ‘Bistronomie’. Een toegankelijke keuken, eerlijke producten en dat alles in een heerlijk ongedwongen kader… meer moet dat niet zijn. Vergeet gesteven tafellinnen en obers in driedelig kostuum, ruwe houten tafels, een t-shirt en sneakers gekoppeld aan vakkennis zijn ook ok. Onze favoriet – vlak bij de deur, nogal wiedes – blijft Lewis in Hoogstraten, maar mochten pakweg Souvenir (Ieper), Simple (Utrecht),  Manfreds & Vin (Kopenhagen) of Pony (Kopenhagen) vlakbij gelegen zijn, we zouden er de deur plat lopen.

 

Restaurant Souvenir, Ieper - Kabeljauw, bloemkool, broccoli

 

Bistronomie van tijdelijke aard – ja, pop-ups blijven cool – vonden we onder meer terug met Radar in Mechelen en Yellow in Brugge. Nu mag ik al een aardig aantal ‘Vitello Tonato’ hebben weggelepeld, die van de hand van Gert De Mangeleer kende zijn gelijke niet. Top!



Bistro Yellow, Brugge - Vitello Tonato

 

2014 was ook het jaar dat Noma opnieuw werd verkozen tot ‘Beste restaurant van de wereld’. Veelzeggend en eigenlijk ook weer niet. Absolute topklasse, laat daar geen misverstand over zijn. Van ons tweede bezoek zijn er ongtwijfeld weer een pak gerechten en anekdotes die ook binnen enkele jaren nog over de tongen gaan. Wanneer at u bijvoorbeeld nog eens mieren op restaurant? Los daarvan was dit opnieuw niet onze meest memorabele maaltijd van het jaar. Maar wel top!

 

Restaurant Noma, Kopenhagen - Tartaar met mieren

 

 

En 2015? Dat zien we volgend jaar wel weer!

Restaurant Simple, Utrecht

Of ik per toeval geen zin had om mee in het Utrechtse restaurant Simple te gaan eten? Een vraag die je mij geen twee keer moet stellen. Het wel en wee van chef Jeroen De Zeeuw volg ik al langer dan vandaag op Facebook, een culinair uitstapje over de grens is natuurlijk ook altijd interessant.

Bij het betreden van het ogenschijnlijk kleine pand waren we onmiddellijk in onze nopjes. In de bemeten entree waren er ondermeer een open frigo met allerlei lekkers, enkele robuuste wijnrekken gemaakt van paletten en een hippe toog van steigerhout terug te vinden. Stuk voor stuk eenvoudige elementen die als de stukjes van een puzzel perfect passen. 

Restaurant Simple, Utrecht - Paletten en steigerhout

Scoren deed het restaurant ook met de eetruimte die naar mijn bescheiden mening meer dan aardig werd ingericht. Zowel de mooi gedekte tafels met bijpassende design stoelen als het zicht op de achterliggende keuken zijn het vermelden meer dan waard. De eyecatcher is echter de coole centrale servicetafel met daarboven een constructie van stevig plankenwerk en groene planten die het dakraam aan het zicht onttrekken. De bonkige scheepskabels maken het plaatje compleet.

Restaurant Simple, Utrecht

Zoals het de goede Nederlandse gastvrijheid betaamt kregen we zowel chef Jeroen De Zeeuw als gastheer Ditmar Zuiderhoek nog voor het aperitief aan tafel om ons welkom te heten. Mochten we ons nog niet op ons gemak voelen, dan wel na het bezoekje van deze twee vrolijke jongens. De sfeer zat er hier duidelijk in, ook aan de andere tafels. Altijd een goed voorteken!

Een vluchtige blik op de kaart leerde ons dat we te ver reden om genoegen te nemen met iets minder dan de 5-gangen menu. Hongerige magen, altijd een dankbaar publiek. De hapjes vooraf mochten er alvast zijn. Zowel de 'tempura mossel met koriandermayo' als de 'cheesecracker' wisten te overtuigen. Kleine smaaksensaties, mooi gepresenteerd... zo hebben we het graag

Restaurant Simple, Utrecht - Amuses

Wat te denken van de eerste gang van de menu, 'paling, Granny Smith, kruiderij en snert'. Paling met zure appel en goed gekozen kruiden, dat is op zich al een gouden combinatie. De toevoeging van het royale likje snert (erwtensoep) is hierbij een al even verrassende als Hollandse toets.

Ook met het vervolg van de menu ging De Zeeuw op hetzelfde elan verder. Of we nu 'gul, bloemkool, Hollandse garnaal en pinda', 'Tom Ka Kai, gamba kippendij en groene curry' of 'zwijn, pompoen, postelein en Jagermeister' kregen voorgeschoteld, kloppen deed het plaatje steeds.

Minpuntjes waren er doorheen de avond niet direct. Wat we wel liever anders hadden gezien, was een fris biertje in plaats van een krachtige rode wijn bij het kaasplankje. Het biertje van de 'palingboer' uit Volendam bijvoorbeeld. Al hadden we dat natuurlijk ook gewoon kunnen vragen...

Restaurant Simple, Utrecht - Paling, snert, Granny Smith, kruiderij

Nu mag 'Bistronomie' in België al een tijdje ingeburgerd zijn, bij onze noorderburen is dat vooralsnog niet echt het geval. Met Simple hebben ze op bistronomische vlak alvast een vaandeldrager in hun rangen. Zo eentje waarvan het personeel met de regelmaat van de klok de grens over trekt om Belgische vakbroeders te bezoeken. Dat dit alleen maar kan evolueren is goed nieuws. Voor ons, maar vooral ook voor Nederland.

Restaurant Simple
Lange Nieuwstraat 88
3512 PM Utrecht
info@simpleutrecht.nl

Diabeet - Thomas Van de Water

Mocht u net als ik de rotvaart waarmee de feestdagen komen aanzetten schromelijk onderschat hebben, dan is de kans groot dat u nog op pakjesjacht dient te gaan. Overvolle straten en nog drukkere winkels, begin er maar aan. Een culi-tip om de zoektocht draaglijk te maken dringt zich op!

Omdat er in elke familie ondertussen wel minstens één volbloed foodie zit, is het boek 'Diabeet' altijd een goede keuze. Altijd! Nu doet de titel mogelijk anders vermoeden maar dit pareltje is er lang niet alleen voor diabetici. Een pracht van een kookboek, mooi uitgebalanceerde gerechten, foto's die doen likkebaarden... kortom een boek om in huis te halen. Cadeautje voor jezelf? Kan ook.
 

Diabeet - Thomas Van de Water - Mantau

Zo’n drie jaar geleden verscheen er in De Morgen Magazine een stukje over enkele smakelijke foodblogs. Uw eigenste Coolinary mocht daarin broederlijk een A4’tje delen met Filet-Pur. Een allereerste kennismaking die kon tellen dachten we zo. Dezelfde leeftijd, gedeelde interesses… dan mag het niet verbazen dat de heren achter beide blogs, Thomas Van de Water en ikzelf, het ook buiten blog en boekskes het met elkaar kunnen vinden. Niet dat we elkaar op regelmatige basis tegen het lijf lopen - drukke agenda’s beslissen daar vaak anders over - maar wanneer het toch eens zover is, dan gaat dit altijd wel gepaard met lekker eten en de nodige drankjes. Altijd plezant!

 

Dat Thomas diabeet was ontdekte ik eerder toevallig toen hij vorig jaar tijdens één van onze rendez-vous in Comme Chez Soi met de nodige zorg een spuit in zijn buik plofte. "Niets aan de hand” lachte hij!. Als ik toen één wijze les heb geleerd, dan wel dat diabetes geen reden is om je de geneugten van een foodie te ontzeggen.

Zijn ervaringen als lekkerbek, een pak overheerlijke recepten gebundeld in het toepasselijk getitelde kookboek ‘Diabeet’ kunt u sinds dit voorjaar in de winkelrekken terugvinden. Een aanrader als u het mij vraagt en als ik dat zeg…

Diabeet van Thomas Van de Water

ISBN 978 90 223 2950 4
Uitgeverij Manteau

Domo Croque Madame

Voor de eindejaarsperiode hadden de vrienden van Domo een aardigheidje voor Mr. Coolinary in petto, hun nieuwste Croque Madame toestel. Ze konden het niet weten, maar als er iets is wat ik echt nooit eet, dan is het wel een croque madame. Teveel gedoe met die spiegeleieren die - zo maniakaal ben ik dan ook weer - perfect rond moeten zijn enzo.

 

Tijdens de 6 minute opwarmtijd die het toestel nodig heeft kun je perfect enkele croques voorbereiden. Mijn eitjes breek ik in kommetjes om enig ongemak met hardnekkige stukjes schaal te vermijden. Volgens de handleiding hebben ze vier minuutjes nodig die eitjes, al mag dat wat mij betreft gerust een minuutje minder. Hoogwaardige antaanbaklaag, dat bleek ook niet gelogen. De eitjes sprongen jandorie bijna zomaar op mijn bord.



Domo Croque Madame, niets dan lachende gezichtjes

Ondertussen heeft het toestel hier al verschillende malen dienst gedaan en elke keer opnieuw vind ik het behoorlijk lachen als die grote gele ogen en gapende mond me aanstaren. Serieus, voor croques gebruik ik nog steeds mijn Domo Croque XL - daar gaat dit toestel niets aan veranderen - maar een spiegeleitje bij het ontbijt? Haal maar boven die handel.

 

Tip voor de fabrikant! Het feit dat de bakplaten uitneembaar zijn maakt dat je op dat vlak perfect kunt uitbreiden. Vier spiegeleitjes en geen croques, dat lijkt me wel iets. Of een uitsparing waarin je naast je eitjes direct ook enkele strips spek kunt bakken. Zal ik een patent nemen op de 'XL Breakfast Machine' of willen we hier even omtrent samenwerken. Goede ideeën ik hoor.

Venuez Hospitailty Awards 2014 - the winners are...



Vorige week werden in het prestigieuze Viage Grand Casino Brussels de Venuez Hospitality Awards 2014 uitgereikt. Deze awards gingen naar 's lands meest toonaangevende horecazaken en ondergetekende mocht als jurylid het podium opdraven om zijn keuze te staven.

 

De keuze tussen Uncle Babe's, Bar Jules, Millie Vanillie en Hummingbird  in de categorie beste Bar Concept was allerminst makkelijk. De zaken hadden allemaal wel iets dat in hun kaart speelde. Schoot de hoofdvogel af, de Molse bar Hummingbird. Een zekere huiselijkheid gekoppeld aan een joviale ontvangst, kwaliteitsdrankjes op de kaart en dat alles in een prachtig gerenoveerde oude bakkerij... vanaf het eerste bezoek fan!

 

 

Ook mijn collega juryleden, kleppers zoals Vincent Degroote, Femke Vandevelde, Rolf Schollaert, Peter Hernou, Bernard Lahousse, Debbie Pappyn, Maël Schamp en Tom Palamaerts kweten zich van hun taak en mochten ieder om beurt post vatten op het podium naast de grote Gene Bervoets.

 

The Pharmacy in Knokke viel twee keer in de prijzen. Ze wonnen de prijs voor Best Cocktail Bar en lieten daarbij de Upper Room Bar (The Jane) achter zich. Ran Van Ongevalle kreeg daarenboven ook nog eens de “Best Bartender Award”, uitgereikt door mixologist Ben Belmans. 

 

In Oostende viel de koffiebar “De Familie Jansen” in de prijzen. De twee Limburgse uitbaters verhuisden naar Oostende en openden daar een succesvolle koffiebar. Voor hen kwam de award als een verrassing.

 

Nick Bril en Sergio Herman kwamen met heel het team van The Jane hun prijs voor Best Restaurant Concept oppikken.

 

Brussel viel in de prijzen in met Hôtel des Galeries als Best Hotel Concept en Tom Palmaerts koos voor het eigenzinnige Pistolet Original als “Dare Devil”.

 

Ex-Mijn Pop-uprestaurant kandidate Maël Schamp verkoos de net geopende Labyrinth Club in Antwerpen als het beste Nightlife Concept. 

 

Wim Ballieu viel opnieuw in de prijzen met Balls and Glory. Zijn concept werd verkozen tot “Best Hospitality Concept”.

 

De Antwerpenaar Kasper Stuart werd in de bloemetjes gezet als dé horecaondernemer van het jaar. Hij bewees het voorbije jaar dat hij met een onderscheidende visie op het gebied van stijl en gastvrijheid een unieke performance heeft neergezet. Vincent Degroote, organisator van deze award-show, verwees in zijn speech naar de uitwerking van het pop-uprestaurant Summer Josephines bij Brouwerij De Koninck.

 

Venuez bundelde ondertussen de Belgische restaurantconcepten van 2014 samen in één boek : ONE 100 HUNDRED – EDITION 2015. Deze 256 pagina’s tellende bijbel, met een overzicht van de 100 meest innoverende horeca concepten uitgebracht in zowel het Nederlands als Frans. Te koop via deze link.

Quatre Mains, Brugge

Wat doet een mens als hij tussen een interview (Lionel Rigolet, Comme Chez Soi) en een jury deliberatie (Venuez15 Belgian Hospitality Awards) enkele uurtjes rond lunchtijd te doden heeft? Juist ja, op restaurant gaan! Na tips van de Keizer van de Belgische Bistronomie en de Venuez redactie bleven er twee zaken op mijn radar staan, Bistro Bruut en Quatre Mains. Bij Bruut bleek dat ene resterende plaatsje aan de toog reeds gereserveerd, bij Quatre Mains had ik gelukkig meer succes. Ook een plaatsje aan de toog trouwens!

 

Als prille tiener begreep ik het niet zo wanneer mijn bomma zaliger alleen op restaurant ging, maar nu des te beter. Op restaurant gaan is plezant! Al zit je aan een tafeltje voor één, het glaasje champagne als aperitief zal er niet minder om smaken.
 

Quatre Mains, Brugge - Bar

Bij Quatre Mains kun je terecht voor een complete lunch (of diner, naargelang het tijdstip), ik liet me voor de gelegenheid verleiden door de uitnodigende tapas. Een dagje vrij, dat is toch altijd een beetje vakantie.

Bloedworst op de kaart, dat is 'bloedworst' op mijn bord. Als kind was ik daar zot van, gevolgd door een periode dat ik er niet van moest weten. Ondertussen kan het terug, met plezier zelfs. Zes dikke schijfjes, mooi gekorst... meer dan een zoete tegenpool in de vorm van een chutney heeft dat wat mij betreft niet nodig. Een eerste winnertje in al zijn eenvoud!

Quatre Mains, Brugge - Bloedworst

Bestel je tapas bij Quatre Mains, dan kan je kiezen tussen de optie mini en maxi. De ene optie is goed voor een deelbordje voor 2 personen, de andere voor vier personen. Aangezien ik maar alleen was en bijgevolg niet diende te delen zou een portie voor twee personen ruim volstaan. Vier goudgele 'krokante garnaalkroketjes', een schijfje citroen en handgepelde grijze garnalen... 't zal wel zijn dat ik daar weg mee weet. Van een foto geen sprake!

 

Klassiek, verfijnd, kraakvers maar vooral ook om duimen en vingers bij af te likken was de suggestie van de dag, 'langoustines en tomaat uit de oven'. Meer dan enkele pantsers bleef er alvast niet over nadat ik het ziltzoet vruchtvlees met mijn kreeftenvorkje te lijf was gegaan. Niemand die me op mijn vingers keer.

Quatre Mains, Brugge - Langoustines

Mijn inmiddels opgeladen iPhone - dank Leen om mij richting stopcontact te wijzen - gaf aan dat er nog tijd was voor een dessertje. Mooi meegenomen want het 'Gin Fizz taartje' op de kaart intrigeerde me.  Een krokante sable met custard, frambozen, een bolletje frisse sorbet en sutbiel aangebracht 'knetters'  als verwijzing naar de Fizz. Goed gekozen denk ik dan!

Quatre Mains, Brugge - Gin Fizz taartje

U heeft net als ik enige tijd te doden in het Brugse? Weet dan dat Quatre Mains de perfecte plek is indien  u een hongertje heeft. Aan de Brugse locals kan ik alvast melden dat de afhaalkaart voor Kerstmis ook lang niet mis is.

Quatre Mains
Philipstockstraat 8
8000 Brugge

Nieuwe naam Nutella blijkt schot in de roos

Dat er hier in huis iemand zit die de pot Nutella wel eens met een lepel(tje) te lijf durft gaan, daar heb ik al wel eens iets over geschreven. Stiekem doet ze dat dan, wat weinig zoden aan de dijk brengt, want ten huize Coolinary is ondergetekende de man van de afwas. Of van de de afwasmachine zo u wil, die laad ik netjes in en uit. En dan zie je die lepeltjes, een klodder resterende hazelnootpasta incluis. Geen erg natuurlijk, al durf ik die lepeltjes wel eens vervloeken als de pot choco tegen alle verwachtingen in plots leeg blijkt.

 

“Dat het haar schuldig pleziertje is”, zegt ze dan. En dat “mijn naam toch ook niet op die pot staat”. Niet dat het laatste die lepeltjesdrang ook maar een strobreed in de weg legt. Een pot met mijn naam op, we hebben dat geprobeerd? Ook direct op hoor!

Nutella na de naamsverandering

 

Rondvraag leert trouwens dat menig huishouden met hetzelfde ‘probleem’ te kampen heeft. Als het dat maar is! Ik durf er donder op zeggen dat er onder de Coolinary lezers ook 'chocolepelaars' zitten. Stiekeme genieters zijn het.