Piper-Heidsieck meets Comme Chez Soi

Allicht is er een pak geluk mee gemoeid, feit is dat één Brussels restaurant op gezette tijden om onverklaarbare redenen mijn pad blijft kruisen. En dat dit restaurant niet minder dan de gereputeerde Comme Chez Soi is, maakt het voor mij des te mooier.

In 2009 stond ik er al een eerste keer te 'pottenkijken' in de keuken. Dat leverde niet alleen twee verschillende stukjes op, maar ook een filmpje waarin ik naast chef Lionel Rigolet mocht opdraven. Drie jaar later was het opnieuw prijs en werd ik naar de koude keuken versast om daar de patissiers een beetje voor de voeten te lopen. Hoewel, ik heb daar aardig mijn best gedaan. Mee broodjes gebakken en snoepjes gemaakt, die dingen. Een derde keer, ik had er zelfs niet van durven dromen, maar dat was buiten de vrienden van Piper -Heidsieck gerekend. Of ik niet graag van de partij wou zijn op hun champagne lunch in de keuken bij Lionel? Met plezier dat ik daar een dag vakantie voor neem, 't zal wel zijn!

Onder de gewelven van de indrukwekkende wijnkelder van het restaurant werd in gezelschap van niemand minder dan Régis Camus een eerste aperitief genuttigd. Terwijl Thomas en ik nipten van de Cuvée Brut, het instapmodel van het gamma zeg maar, diepte de met prijzen overladen keldermeester van Piper-Heidsieck alvast enkele anekdotes over het bestaan van het champagnehuis op. 

De Cuvée Brut wist niet alleen perfect het gezelschap van de verschillende exquise hapjes te verdragen, hij toonde zich ook een waardige 'chaperone' van het voorgerecht, een 'cannelloni van licht gerookte zalm met asperges, yuzu crème en mousseline met donkere boter'. De bedrijvigheid in een keuken wanneer je aan een 'chef's table' hebt plaatsgenomen, het geeft toch een extra dimensie aan de maaltijd.

Cannelloni van licht gerookte zalm met asperges, yuzu crème, ...

De volgende champagne in het glas was de Rosé Sauvage, eentje die ideaal te serveren is bij vis-, lams-, maar ook barbecuebereidingen. Met de blik van een arend scande ik de keuken maar zag tot mijn grote spijt niet direct een Geen Egg staan. Niet getreurd, 'de zeebarbeel met Naamse slakjes, lookboter met kruiden, paksoi en kleine gekonfijte tomaten' was zeker niet van de poes. Ik en slakjes, het zal allicht altijd een bedenkelijk huwelijk blijven maar ook hier liet ik die fricassee - daar had het wat weg van - me welgevallen. Deze bereiding was alvast een pak minder 'in your face' dan die van In de Wulf vorige zomer.

Zeebarbeel met Naamse slakjes, lookboter met kruiden, paksoi, ...

Het culinaire luik van deze lunch volgde het tempo van de verschillende champagnes - deze keer was de Brut Millésime 2006 aan de beurt - en ging naarmate de tijd vorderde in stijgende lijn naar boven. Getuige daarvan de 'pangebakken kalfszwezerik met verse morieltjes, tuinbonen, fijne knolselderpuree met hazelnotenolie'. Geen duizend-en-één verschillende smaken maar een sober gepresenteerd coherent gerecht dat gewoon klopte. Op de food- winepairing viel ook nu niets aan te merken.

Pangebakken kalfszwezerik met verse morieltjes, tuinbonen, ...

Voor het dessert werden alle registers open getrokken. Allereerst kregen we een Rare Millésime 2002 aangeboden, het dessert op basis van 'aardbeienmousse met kalamansi, basilicumsorbet, marshmallow met yoghurt en een speculaaskoekje' was een waar kunststukje op zich. In tegenstelling tot de puike, doch eerder klassieke gerechten die het dessert voorafgingen, getuigde de laatste gang van een welgekomen frivoliteit. Frisse smaken, hemels luchtige structuren, een knapperig suikerwerkje... top!

Aardbeienmousse met kalamansi, basilicumsorbet, yoghurtmarshmallow, ...

Koffie, thee of toch liever een laatste glaasje champagne? Wie ben ik om nee te zeggen tegen die Rare Millésime 2002! Perfect te combineren met zoetigheid, dat bleek reeds bij het dessert. Die snoepertjes erbij moest ik dan ook niet per sé aan mijn neus voorbij laten gaan. Altijd lekker hier, zeker als ik er een hand in heb gehad.

Snoepertjes

Zonder meer een aangename lunch waarbij de bubbels van Piper-Heidsieck, noch de gerechten van Comme chez Soi voor elkaar moesten onder doen. Perfecte balans met andere woorden. Is zo'n lunch dan ideaal voor een champagne tasting? Verre van lijkt mij maar dat mag niet deren. Een tijdje terug kreeg ik er één achter de kiezen die me nog lang zal bij blijven. Wat zeg ik? Eentje zoals ik ze allicht nooit nog zal meemaken. Om van champagne te genieten, moet je champagne begrijpen! Iets voor een volgende post.

Best Kept Secret - het foodie verslag!

Het Best Kept Secret Festival in Hilvarenbeek vlak over de Nederlandse grens, wij hadden er maar wat zin in. Als de organisatie enkele dagen voor het festival wordt afgetrapt een volledige 'food line-up' lost, dan gaat er hier eentje ongeduldig op zijn stoel schuifelen. Dat het festival om verschillende redenen een schot in de roos was kunt u hier lezen, op coolinary houden we het bij dat wat de innerlijke mens drie dagen gesterkt heeft.

Zelden deed een eerste wandeling op een maagdelijk nieuwe festivalwei meer plezier dan vorige vrijdag. Nergens cateringgiganten terug te vinden, geen twee dezelfde eetkramen op het terrein... ik word daar gelukkig van. In plaats van de uniform voorgekauwde hap die je doorgaans op festivals voorgeschoteld krijgt waren het hier omgebouwde bestelwagens, aangeklede bunkers en ingerichte caravans die het mooie weer mochten maken. Eten dat met passie à la minute wordt klaargemaakt, daar kan niets tegen op. En dat treft want ik voelde een hongertje opkomen.

Best Kept Secret Festival - cateringstandjes

Het aanbod op het festival was ronduit verbluffend. Er waren frietjes ja, handgesneden en vers gebakken. En in Nederland is een kroket ook nooit ver weg, maar dan wel met echte stukken vlees erin, in niets te vergelijken met kroketten die je hier doorgaans in je maag gesplitst krijgt. Alles proeven was schier onmogelijk, al heb ik wel mijn best uiterste best gedaan niet te weerstaan aan alle verlokkingen die het festival op culinair vlak te bieden had. 

We keken ons de ogen uit en pikte onze favorieten op basis van de verschillende sandwichborden. Een grappige naam, daar ben ik altijd voor te vinden? Joerie Tandoorie gaat ongetwijfeld met de titel 'grappigste naam' lopen.

Donuts - Joerie Tandoorie - Satéman - Veggie Gyros

Als een gek met een missie stortte ik me op de verschillende eetstandjes. Bij de laatste telling bleek ik zelfs meer koks dan bands aan het werk gezien te hebben. De weegschaal loog er maandagochtend trouwens niet om maar dat is bijzaak. 

Een gigantische smoker om u tegen te zeggen, het kan niet anders dan dat ik daar als barbecuefanaat binnen de kortste keren iets lekker besteld had. Een 'pulled pork sandwich', daar kuipt nu eenmaal aardig wat tijd in dus dit was een uitgelezen moment om ervan te proeven. Zonder meer zalig en belangrijk, geen overheersende barbecuesaus. 

Een heerlijk verse pizza prosciutto, niet uit een elektrische maar uit en houtgestookte oven. Herinneringen aan Napels waren zelden dichter bij.

Graag gaan ze het allicht niet horen maar als het op gehaktballen aankomt kunnen ze in Nederland nog iets leren van ons aller Balls and Glory. Niet dat er iets mis was met deze gehaktbal met Hollandse jus maar we hebben de luxe beter gewoon te zijn. 

Makreel, dat gaat er ook altijd in. Een volledige gerookte makreel - iets te koud geserveerd - wat brood en een fijn sausje. Smullen hoor! En dat is maar een greep van het aanbod waaraan we ons tegoed hebben gedaan.  Soep, hamburgers, veggie wraps, mosselen friet, vegetarische burgers, noem maar op. We lieten het ons allemaal meer dan smaken, maar er kan er maar eentje de lekkerste zijn...

Pulled Pork - Pizza Prosciutto - Gehaktbal - Broodje Makreel

"Ga jij dat eten?" vroeg Ann zich af. Ik had postgevat aan de Big Green Egg van de stand van Zijpe Stijl en er was niets dat mij ging weerhouden van een portie vers 'gegrilde scheermessen'. Beetje olijfolie, sjalotsnippers, een zuurtje, een draai van de pepermolen... meer moet dat niet zijn. Ik durf er mijn hand onmiddellijk voor in het vuur steken, dit was absoluut het allerbeste dat ik ooit op een muziekfestival heb gegeten. Veruit! Meer zelfs, lang geleden dat ik nog zo van mijn sokken ben geblazen door een dergelijk smaakbommetje. Koningen van de festivalhap kroon ik ze! Wie doet beter?

Zijpe Stijl - Scheermessen van de Big Green Egg

Ijdele hoop, daar ben ik me van bewust maar mochten alle festivals een beperkt gedeelte van de ruimte voorzien voor catering open stellen voor jonge, startende bedrijfjes die er vol voor gaan, ik denk dat er dan beter gegeten wordt!

Over Blowjob Breakfasts en poepsnoepjes...

'Tinternet', is er iets dat jullie niet verkopen? Zo netjes en liefelijk de echte wereld, zo verdorven de krochten van het wereldwijde web. Of lopen beide werelden een beetje door elkaar? In ieder geval, ik was toch een beetje van mijn melk bij een recent rondje wandelen op de informatiesnelweg.

 

Speciale mallen om je eitjes in de vorm van een hartje te bakken, daar trek ik de grens. En dan enkel voor puisterige pubers die daarmee denken een lief binnen te doen. Blijkt dat er ook 'adult vormpjes' te koop zijn. Voor de liefhebbers van 'een flinke portie' in de ochtend! 'Rude Shaped Egg Fryer' moet dat spel heten... een belachelijke naam voor iets dat door het leven zou kunnen gaan als Blowjob Breakfast. Dringend mijn sporen verdienen in de sector van de betere woordspeling. Te koop, hier!



Blowjob Breakfast

En ach, als we de grenzen van het fatsoen kinderlijk overschrijden met een luttele teennagel, dan kunnen we er maar beter volledig over gaan. Het is vrijdag en er lezen geen kindjes mee, dan kan er niemand een bezwaar hebben tegen een eetbare anus, wel? De mensen achter Edible Anus, ze zouden ze een proces moeten aandoen. Niet dat hun 'poepsnoepje' - yep, did it again - mij op enige manier shockeert, maar onder Engelse vlag Belgische chocolade verkopen... een regelrechte schande is dat.

 

Zou er een markt zijn voor dergelijke snoepjes vraag ik mij af. Razend benieuwd wie dergelijke dingen in huis haalt. Rest natuurlijk de vraag of deze mensen open staan voor suggesties. Ik ben nogal fan van aardbeien met chocolade, misschien dat een 'aambei' variant wel een optie kan zijn. Uitbrengen en doorverkopen aan Kinder Surprise denk ik dan!



Een poepsnoepje

Jef Gent - lunch, mei 2013

Het was alweer een hele tijd geleden maar onlangs stond J.e.f. in Gent nog een keertje op de menu. Zo'n anderhalf jaar geleden, een eeuwigheid als je het mij vraagt, deden we er al een keertje de lunch en de goestjes maar sindsdien was het er niet meer van gekomen. Niets waar een verlengd weekend geen verandering in kon brengen, ook al was de dag voordien het inmiddels van 'vervaldatum' voorziene Oud Sluis aan de beurt. Een mens moet toch elke dag eten, niet?

Ruim op tijd arriveren, post vatten aan de raam en vervolgens alles op het gemak zijn beloop laten gaan. Zalig! In het glas tweemaal ongefilterde bubbels 'Le Petit Beaufort' die we ooit ook in De Veranda geserveerd kregen. Als hapje verscheen er een bordje met 'jonge geitenkaas, rode biet en lavasolie'. Zo ongedwongen kan tafelen zijn, ongegeneerd een bordje delen en genieten. Ondertussen ook een keuze uit de kaart gemaakt, een en ander op elkaar afgestemd en telkens iets verschillend genomen. Kwestie van niet als vorige keer beiden krek hetzelfde te nemen.

Jonge geitenkaas rode biet lavasolie

Volop in het seizoen, dan durf ik me nogal snel tot een bereiding met asperges laten verleiden. Bij dit koud gerechtje kreeg de asperge het gezelschap van twee flinke dotten crème van gekookt ei. De pure smaak van gekookt ei maar een verrassende en gans andere structuur. Straf!

Asperge, ei, sjalot, dragon

Aan de overzijde van de tafel was er tevens een koude bereiding terug te vinden met 'zalm, venkel, dille en citroen' in de hoofdrol. Helemaal naar de tand van vriendin zo bleek want nog voor ik kon proeven - delen is hier toch één van de pijlers van het succes - was het bord volledig leeg. Sneller zijn bleek de boodschap. 

Zalm venkel,dille citroen

Het contrast met de fijn gestileerde bordjes van Sergio een dag eerder kon niet groter maar dit bonkige hoofdgerecht met 'gehakt, warmoes, yoghurt en knolraap', was op maat van elke rechtgeaarde kempenzoon. Geen wonder dat ik maar wat zin in had. De aardse smaken van de snijbiet, het mondvullende van het gehakt, een smaakvol poedertje op de blaadjes en het frisse van de yoghurt wist mij helemaal te bekoren. Stevige kost!

Gehakt, warmoes, yoghurt, knolraap

Ik ben niet de persoon die een gerecht met de overheerlijke Pas de Rouge van Het Hinkelspel aan zijn neus voorbij laat gaan. In tegenstelling tot bij het voorgerecht - te traag, ik weet het - was ik er dan ook als de kippen bij om van vriendin haar 'geroosterde komkommer, pas de rouge, krieltjes en mierikswortel' te proeven. Meer dan in orde, iets dat aan de overkant van tafel bevestigd werd. Het bewijs nogmaals geleverd dat er geen keur aan luxeproducten nodig is om een bord vol van smaak aan te bieden. Patatten met kaas jandorie! 

Geroosterde komkommer, pas de rouge, krieltjes mierikswortel

Omdat ik me van een lunch in C-Jean - toen ook met Jason achter de potten -  een mooi bordje met Damse brie herinnerde besloot ik het dessert te laten voor wat het was en vol te kiezen voor het bordje met kaas.  Pure smaken boven. Twee flinke stukken brie, olie van kervel en sjalot, meer moet dat niet zijn, op een paar kleine bloempjes na. 

Damse brie, kervel, sjalot

Bij het aanblik van het dessert van Ann kon ik niet anders dan vaststellen dat ik mezelf nog altijd zo'n 'dingske' moet aanschaffen om groenten en fruit op een lang lint te snijden. Nodig? Absoluut niet, maar mooi presenteren doet het wel. Naast de granny smith was er verder nog speculaas en vanille-ijs terug te vinden op het bord. 

Appel, speculoos, vanille-ijs

Geen einde van de maaltijd voor vriendin zonder koffie of thee dus zo geschiedde. En omdat ik nu niet direct voor koffie of thee stond te springen even gepolst wat er verder nog als digestief te drinken viel. Het werd de Plantation 20 Year old Anniversary rum die, fles en al op tafel verscheen. Na een eerste keer nippen toch even overwogen om mijn glas onmiddellijk bij te vullen... Een geweldige rum die ik dringend een keertje voor de Home Bar moet aanschaffen. En hij ging ook nog eens geweldig met de popcorn die we erbij kregen. Perfect einde!

Plantation 20 years

Ik ga het u allicht niet moeten zeggen dat ik het wel heb voor de keuken die in J.e.f. geserveerd wordt. Complexloos, toegankelijk en op de koop toe betaalbaar voor ieders budget. Het zou me verbazen mocht u nog niet tot deze Gentse parel geraakt zijn maar indien zo, toch maar eens inplannen denk ik dan. 

J.e.f.

Lange Steenstraat 10

9000 Gent

09/336 80 58 (reservatie enkel telefonisch)

Een handige klopper

Nee, een klopper had ik niet direct nodig, aan eentje heeft een mens doorgaans genoeg. En toch heb ik er twee! Een gewone klopper met daarin zo'n soortement geweven bol waarin dan weer een keramisch balletje huist. "Voor extra luchtigheid in uw bereidingen te kloppen mijnheer!" Tararaboem! Als ik serieus van jetje geef mag ik al blij zijn dat het binnenste balletje niet gelijk zot ergens de keuken in vliegt. De tweede is er eentje van kunststof, gewoon omdat het getik, vooral als ik niet zelf aan het kloppen ben, me wel eens danig op de heupen durft werken. Direct ook de reden waarom een wandklok in ons huis een 'nono' is.

 

Zit ik op een derde klopper te wachten? Niet direct, al kan het ontwerp van de Chinees Ivan Zhang hier wel op enig applaus rekenen. Zijn verdienste? Een ronde uitsparing in de klopper, ideaal om 'lacrosse' mee te spelen als dat keramische balletje van één van mijn kloppers zijn eigen weg zoekt. Niet dat dit de bedoeling is van die uitsparing natuurlijk.

 

 

Whisk / Egg Separator - Ivan Zhang

Eieren scheiden, dat heb ik er thuis met de paplepel ingekregen. Zodra er bij kleine 'Sid Frisjes' het besef was dat ik die eieren niet per sé in mijn mond diende te steken mocht ik in de keuken meehelpen. Potten en pannen uitlikken - de laatste fase - maar ook eieren scheiden. Een tas, een ei en een gezonde tik, meer is er niet nodig om twee halve eischalen te bekomen waarmee je het proces van het eischeiden in gang kunt zetten. En ik wil daar als bij toeval redelijk goed in zijn.

Blijkt nu dat niet iedereen die gave is gegeven. Vandaar deze handige klopper waarbij de uitsparing dienst doet om de eidooier van het eiwit te scheiden. Vanop een kilometer afstand zie ik natuurlijk dat dit een kliederboel van jewelste wordt maar toch, schoon ontwerp. Eieren scheiden zoals Jamie Oliver blijft ook een optie, gewoon, in de pollekes. Al loop je dan wel het risico die peperdure manicure om zeep te helpen. Dat doet me eraan denken dat ik nog een afspraak heb!



Whisk / Egg Separator - Ivan Zhang

Coolinary Ambiance

Dan koop je een maand de Culinaire Ambiance niet, sta je er zelf in! Gelukkig was er Thomas van Filet-Pur nog - deze maand zelf goed voor de titel van Blogbeest - die me er aardig attent op maakte. Coolinary, als 'blogbeest van de maand' in een culinair magazine... daar kunnen we alleen maar blij mee zijn.

Coolinary in Culinaire Ambiance

Een paar jaar geleden, ik was toen nipt tweede geworden in hun zoektocht naar 's lands leukste foodblog, stond ik al een keertje in het magazine als 'lezer van de maand'. 'Blogbeest' lijkt me dan een stapje hoger. Ik sta alvast niet weigerachtig tegen een volgend trapje omhoog, columnist ofzo!

 

"Dat ze hun werk trouwens goed gedaan hebben", aldus de wederhelft. De obscure 'Sid Frisjes' wordt opgevoerd, de immer aan populariteit winnende slagzin '... may the forks be with you' komt groot in beeld en naast het foodie-aspect komen ook de zijsprongen naar de barkast en mijn podiumgezinde barbecueteam Qlinaria aan bod. Culinaire Ambiance, ik zie u ook graag!

 

* en als iemand mij een betere scan kan bzorgen ipv de iPad schreenshot, dan ben ik deze persoon zeer dankbaar!  Merci Bart!

Delicious Deldiche pretpakket

Het is alweer een tijdje geleden dat Jurgen van Deldiche aan mijn deur stond met een waar pretpakket vol lekkers. Zodra de bel gaat en je krijgt een volledig zak lekkers in je handen gestopt, dan is het een feestje in ieders foodie huis, dat kan ik je verzekeren.

 

Het eerste dat er aan mocht geloven was de gerookte zalm die zich meer dan goed liet begeleiden door een sausje op basis van mosterd en dille. Een tikkeltje zoet naar aloude Zweedse traditie met de onmiskenbare kruidige smaak van dille. Een klassieker heet dat.

 

Gedroogde worst, geen idee waarom ik dat nooit koop. Is het nu bij Jigger's of thuis in de zetel, een gedroogd worstje smaakt altijd! Snij je hem wat dikker, dan is er wat bite aan, maar dat weet ik dan weer zo te appreciëren.

 

Nog helemaal top, het ranke bokaaltje ansjovis. Naar verluidt dezelfde kleine zoute smaakbommetjes die in de ondertussen ter ziele gegane culinaire tempel 'El Bulli' in het voorraadsrek stonden. Vergeet de goedkope ansjovisfilets uit de supermarkt die je doen vermoeden dat je net de halve zee hebt binnengesloeberd, deze visjes zijn de 'real deal'. Net zout genoeg, lekker dik maar ook superzacht... Voor mij direct het winnertje uit het ganse pakket!

Deldiche pretpakket

Een beetje foodie - ik meen te weten dat ik onder die categorie val - maakt uiteraard zijn slaatjes en dipsausjes zelf, wat niet wil zeggen dat de noeste arbeid van een ander niet gesmaakt wordt. Vriendin is een kanjer in het maken van houmous, ik weet dan weer weg met auberginekaviaar... die van Deldiche is zonder enige twijfel bij de lekkerste die we al uit een potje gegeten hebben, maar no match voor onze creaties.

 

Niets mis met de fijngemalen pesto uit de knijpfles, een ideale smaakmaker als je het mij vraagt, maar het was de 'Salsa Verde' op basis van knoflook, kappertjes, peterselie, basilicum en uiteraard olijfolie die hier als favoriet naar voor werd geschoven. Niks gemixt maar lekker grof zoals ik het maar wat graag heb. Van de rode dip herinner ik me vooral dat die lekker spicy was!

Deldiche pesto, lekker grof!

Zeker nog het vermelden waard doch helaas de foto niet gehaald, de overige knijpflessen. Er was er eentje die met het blote oog nagenoeg niet te onderscheiden viel van de bus met groene pesto. Een simpele geurtest om de twee van elkaar te onderscheiden was nog het makkelijkst met die waanzinnige fris kruidige parfum van peterselie en bieslook. Een simpele basisrisotto met deze kruidenbom er op het allerlaatste moment naar smaak doorgeroerd was zelden zo lekker.

 

Met de knijpfles 'tommat, balsamico' wist ik mezelf niet direct raad tot ik het brilliante idee kreeg er een rundstartaar mee op te leuken. Het zoet zurige van deze 'ketchup', vers rundsvlees, een fijngesnipperd sjalotje en een kwarteleitje. Net dat tikkeltje anders maar verrassend lekker.

Het gamma van Deldiche kan je terugvinden in de betere delicatessenzaak alsook in de Delhaize.

Oud Sluis sluit zijn deuren!

De kogel is door de kerk! Elke foodie kan 22 december alvast aanstippen in zijn agenda als zijnde de laatste dag dat er in het Oud Sluis gegeten kan worden. Sergio Herman heeft altijd gezegd op de top van zijn kunnen te willen stoppen met de zaak in Sluis die hij van zijn vader overnam. En nu staat daar dus een datum op.

Wees maar zeker dat wij maar wat blij zijn dat we er een kleine maand geleden onze voeten nog onder tafel mochten schuiven. Het verslagje daarvan leest u hier en in mindere mate ook hier.

Sergio Herman



Het sluiten van Oud Sluis is ongetwijfeld een jammere zaak voor de culinaire wereld, maar dat hoeft niet direct een reden tot wanhopen zijn. Koken, volgens Sergio is dat niet minder dan pure rock 'n roll, dat moet ballen hebben.

Oud Sluis is in dat opzicht een rockband die ermee ophoud. Spijtig voor de fans, maar met zijprojecten als Pure C en binnenkort La Chapelle, alsook zijn medevennootschap in de schitterende uitgeverij Minestrone (koop dat Pure C boek) weet je dat er ons foodies nog leuke tijden te wachten staan. Beginnen 'van scratch' heet dat dan, maar wel met een kanjer van een voorsprong als je het mij vraagt!

Magimix Mini Plus: En de winnaar is...

Er viel hier onlangs een Magimix Mini Plus te winnen, een 'kleine' keukenrobot met allures van een 'grote'. Niets recepten en foto's opsturen, wel het antwoord op een simpele vraag:

- Welke 4 verschillende complementaire olieën vormen de basis van deze Isio 4?

Het correcte antwoord, veelvuldig in mijn mailbox terug te vinden trouwens, was niets meer of minder dan koolzaadolie, oleïsol, zonnebloemolie en druivenpittenolie. Alle inzendingen werden netjes op de computer ingebracht waarna deze middels een druk op de knop - er lopen hier geen onschuldige kindjes rond die hun handje te leen hadden - zowaar een winnaar tevoorschijn toverde.

Mag zich in de zeer nabije toekomst de trotse eigenares - alle mannen vallen bij deze af - noemen van een spiksplinternieuwe zwarte Magimix Mini Plus.... tromgeroffel....

Magimix Mini Plus

Katrien De Vocht uit Arendonk! Een welgemeende proficiat alsook drie dikken kussen. Our people will contact your people voor de verdere afhandeling van de prijsoverdracht.

Voorlopig valt er hier dus even niets meer te winnen. Mailtjes sturen met een correct antwoord heeft geen enkele zin meer. Weinig verhullende foto's blijven doorlopend welkom, maar trek deze dan wel in de keuken om het 'coolinair' te houden.

Twix Peanut Butter

Vorig jaar rond deze tijd hing ik ergens in de States rond voor een fikse rondrit doorheen California, Arizona, Utah en Nevada. Supermarkten en tankstations, dat waren toch telkens kleine hoogtepunten, gewoon de variaties op gekende producten en het enorme aanbod tout court. Als bij toeval liep ik vorige week op het 'USA' rek in de lokale Carrefour en tot mijn vreugde zag ik daar onderstaande verpakkingen liggen.



Skittles & Twix PB



Bij een random tankstation tussen San Diego en Palm Springs kreeg ik van de bediende een welgemeende proficiat omdat ik de gewone 'Skittles' kocht uit het enorme gamma. "Those are my favourites too" gaf ze nog mee, terwijl ik nog in de winkel gretig het pakje open maakte. Mocht ik dat nu elke dag eten zou ik ook variëren, maar voor een eerste keer moet het niet gekker worden.

De 'Twix' dan, een klassieker onder de chocolade repen. Zo klassiek dat een pak mensen allicht vergeten zijn dat die dubbele reep vroeger gewoon 'Raider' heette. Twix Ice Cream, check! Twix White Chocolate, check! Twix Dark Chocolate, check! En aan dat rijtje kan ik nu ook de Twix PB toevoegen. Niet dat ik een grote fan ben van 'peanut butter', het gaat om het lijstje. U begrijpt dat ik die dingen niet in het rek kan laten liggen.

Culinaria Pure Street 2013

Ik was vorige week nog niet goed en wel uit vakantiemodus - ik vraag me af of dat ondertussen wel het geval is - of ik mocht al opdraven op de avant première van Culinaria 2013 Pure Street, iets waar ik doorgaans mijn hand niet voor omdraai.

Bij het aanschouwen van al het lekkers dat nu volgt mag ik je alvast teleurstellen, het culinaire weekend - opnieuw een schot in de roos trouwens - zit er alweer helemaal op. Maar troost je, er is uiteraard ook goed nieuws en wel het feit dat Culinaria Pure Street op tournee gaat. Zo slaan ze van twee tot vier augustus hun tenten op in Knokke tijdens 'De nacht van het Zoute', van 28 november tot 1 december tekenen ze dan weer present tijden de 'Nocturnes van de Zavel'. Tijd om uw agenda boven te halen denk ik dan!

Als we op restaurant starten met een aperitief, geef me dan één reden om dat op een event als Culinaria niet te doen? Denk rustig na terwijl ik Campari & Tonic soldaat maak. Met een gincraze die ongekende hoogtes bereikt durft een mens al eens vergeten dat pakweg Campari evenzeer vlot weg mengt met bittere bubbels. En kijk, Schweppes zit in een hipper nieuw flesje! Allicht een kwestie om niet uit de boot te vallen nu er vanuit tal van hoeken hippe tonics op de markt worden gebracht. Zelf proberen? Met 5cl Campari, 15 cl tonic en een glas vol ijsblokjes komt u al een eind op weg.

Campari & Schweppes Tonic

Mijn keuze voor het hapje was snel gemaakt. In één van de coole tot keuken gepimpte containers vond ik Nicolas Darnauguilhem van het Brusselse Neptune terug, een chef die mij om geheel ongekende reden aan een 'Mad Professor' doet denken. Dat zijn 'gepocheerd ei met wilde kervel en lookmengsel met witte wijnazijn' werd gepresenteerd in een kleine, bruine papieren zak deed alvast enkele wenkbrauwen fronsen, smaken deed het zeer zeker.

Gepocheerd ei, wilde kervel, lookmengsel met witte wijnazijn

Dat Yves Mattagne tijdens de vorige editie redelijk snel het bordje 'uitverkocht' mocht bovenhalen noopte ons nog sneller dan onze schaduw richting de stand van Seagrill af te zakken. Dat Mattagne zich telefonisch aan zijn gesprekspartner liet ontvallen dat zijn chef Kenny Bernaerts 'in de jus' zat werd door deze laatste netjes gepareerd terwijl hij de laatste hand legde aan onze bordjes. 'De ravioli met foie gras, gerookte paling en consommé van eend' was om duimen en vingers bij af te likken, zo goed. Amper één hoofdgerechtje ver en de lat lag reeds op Hellebaut hoogte.

Ravioli met foie gras, gerookte paling en eend consommé

Een beetje foodie draait zijn hand niet om voor een aardappelbereiding. Ze mogen op Culinaria de sterren van de hemel koken met allerlei culinaire hoogstandjes, als de 'Potato Experience' met Bart De Pooter aan het roer binnen ons gezichtsveld verschijnt, dan wippen wij volgaarne binnen. De Pooter deed in Japan ooit iets met 'patatten' om onze cultuur betreffende dit knolgewas luister bij te zetten, Inbev sprong op het idee et voila, 'Potato Experience'!

'Een stukje 50 dagen gerijpt Holstein rund in combinatie met een pureetje, crumble en een boschampignon' was ons deel. Aan de dame die marktonderzoek deed lieten we vriendelijk weten dat deze portie gesmaakt had en dat indien dit concept op de markt gebracht wordt, we een vraagprijs onder de 10 € billijk vinden. Inclusief Leffe.

Holsteinrund, aardappel

Li Cwerneu, het restaurant in Hoei van Arabelle Meirlaen, heb ik altijd een lastige naam gevonden om uit te spreken. Klonk altijd alsof ik teveel gedronken had. Dat Arabelle Meirlaen tegenwoordig onder eigen naam koers vaart is voor mij dan ook een zege. Haar frisgroene gerechtje, een 'asperge van Régalys met chlorofyl en wilde kruiden' stond in eerste instantie niet op ons programma maar als chef Mattagne bonnekesgewijs een oogje dichtknijpt, wie ben ik dan om geen extra gerechtje ter harte te nemen. Een nog knapperige asperge omringd door de nodige zuurtjes, dat is lente op een kartonnen bordje als je het mij vraagt.

Asperge van Régalys met chlorofyl en wilde kruiden

Als ik zeg dat het tijd was om een naar't stad uitgeweken kempenzoon een bezoekje te brengen, dan weet iedereen dat het niemand minder dan Viki Geunes van 't Zilte betreft. Zijn 'green chorizo, gemarineerde zeebaars en groene paprika' was zonder meer bijzonder smakelijk, meticuleus gepresenteerd enzo al had ik er precies meer van verwacht. Chorizo, paprika... de verhoopte 'shot in mijn klokkenspel' bleef een beetje uit. Dat laatste kan gewoon ook aan mij gelegen hebben.

Green chorizo, gemarineerde zeebaars en groene paprika

Als men het er in hoge culturele middens nog steeds niet over eens is wat juist kunst is, kun je nagaan hoe er op de straten gebikkeld wordt wie nu juist de 'king of the street' is. Zoveel verschillende stromingen je in de musea kan terugvinden, zoveel disciplines die het straatbeeld kleuren en ieder met zijn boegbeelden. Zowel de 'kitchencontainers' als de 'minirestaurants' kregen een make-over van een streetartist en het resultaat mocht gezien worden. Favorieten waren zonder meer de angstaanjagende Sang Hoon kloon met vervaarlijk ogende rode piepers al doet een inderhaast bijeengeschreven lijstje van restaurants en chefs op een container het bij mij ook altijd. Spot uw helden!

Pure Street

Mij is altijd gezegd: "Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken". Als er zich dus een gelegenheid voordoet moet je die met beide handen grijpen. Wordt er een workshop 'insecten eten' ingericht, dan wil ik daar oprecht aan deelnemen. Gewoon, omdat die kleine griezels niet elke dag op de menu staan. Insecten, de mens eet dat al van oudsher, het is rijk aan proteïnen en eiwitten en in de toekomst is de kans niet geheel uitgesloten dat minstens bepaalde bevolkingsgroepen meer en meer zullen toegewezen zijn op het eten ervan. Een beetje oefening kan dus geen kwaad.

Onder leiding van de mensen van Green Kow mochten we loos gaan aan een keur aan hapjes op basis van insecten. Voor de weinig avontuurlijken onder ons was er de chocoladepasta of de courgettespread, beiden op basis van meelwormen. De Indiana Jones in mezelf draaide zijn hand niet om voor een pompoenslaatje met rupsen - dat spat gewoon uiteen - en een gegrilde sprinkhaan. Laat dat schaaltje sprinkhanen voor mijn neus staan en ik eet ze geheid op. Krokant van structuur, nootachtig van smaak,... de ideale snack voor een avondje griezelfilms kijken. Toen na het eten van een sprinkhaan of 5 de gewenste close up nog niet echt gelukt was hebben we dat maar voor bekeken gehouden. Er liepen mogelijk nog avonturiers rond met een 'goestje'.

Rupsen en pompoensaus

Dat ik ooit bijzonder goed gegeten heb in L'Air du Temps, het restaurant van Sang Hoon Degeimbre, was reden genoeg om zijn stand een bezoekje te brengen. Met dreigende bloeddoorlopen rode ogen keek een gigantische 'anime' Sang - het werk van Farm Prod - ons vanop een afstand aan. Een schril contrast met de innemende chef die iedereen welgemeend welkom heette. Net als bij het gerecht van Viki Geunes viel er niets af te dingen op de 'tartaar van kalfsvlees 'au couteau'', helemaal mijn ding was het niet. Voor liefhebbers van handgesneden tartaar en stukjes scheermessen -au couteau, heb je hem - was dit ongetwijfeld de zevende hemel. Voor mij misschien net niet het juiste moment om dit te proeven? Blij dat dat ook nog kan.

Kalfsvlees tartaar 'au couteau'

Tijd om binnen te springen bij de Hendrik Dierendonck, de 'leverancier' welke gepaird werd met Sang Hoon. Facebook, Instagram, Twitter... ons kent ons virtueel dus een babbel kan er altijd wel af. De Meat Masterclass op de Flemish Primitives zit nog steeds in mijn geheugen gegrift en staat geboekstaaft als één van mijn mooiste vleeservaringen ooit. Als Hendrik dan met 'schellekes' komt aanzetten zijn we er als de kippen bij om te proeven. Entrecote van het West Vlaams Rood, 1 maand gerijpt, 1 maand gezouten en vervolgens 1 maand gedroogd bij zo'n 14°, zo ongelofelijk zalig zacht dat is? Jongens toch!

Hendrik Dierendonck

Stelde de twee keer dat ik aan zijn culinaria-dis mocht aanschuiven nooit teleur: Mario Elias van Le Cor de Chasse. Op een schilderspalet - ja dat is mijn duim - presenteerde hij een compositie met 'duif, foie gras, en rode biet' in de hoofdrol. Daarbij kwam nog een emulsie van sjalot en wat stukjes popcorn. Zo mogelijk bij de lekkerste bereidingen van duif ooit door mij verorberd, dat ik bijna vergeten was dat rode biet niet echt mijn vriend is.

Duif met foie gras en rode biet

't Is dat het bescheiden porties zijn want anders eet ik doorgaans niet zoveel, laat dat duidelijk zijn. Met het stukje 'gegrilde wagyu met kruiden, Zwitserse bergen Gruyère, koffie-olie en tonka'  van Pascal Devalkeneer van Le Chalet de la Forêt werd er een eind gebreid aan onze sessie hartige gerechten. Een mooi krokant korstje en op de koop toe lekker mals vlees, alleen jammer dat mijn stuk kouder geserveerd werd dan een doorgaanse lentedag in 2013. Ach, als het dan nog smaakt zal het warm zeker niet teleurstellen.

Gegrilde Wagyu met kruiden en Zwitserse bergen Gruyère, koffieolie...

Met zijn dessert, 'fresh chocolate & hot street waffle' zat Jean-Philippe Darcis er boenk op. Een wafel, zeker in het Brusselse, dat is de zowat de essentie van streetfood. Doe daar een frisse mousse van chocola, een stukje appelsien, een marshmallow en wat spongebij en je hebt genoeg componenten om een pareltje af te leveren. Wat mij betreft mag onmiddellijk in een wettekst gegoten worden dat Brusselse wafels vanaf heden alzo geserveerd dienen te worden.

Fresh Chocolate & Hot Street Waffle

Een laatste dessertje zou nog net lukken zolang het maar niet te zwaar was. Als patissier weet Marc Ducobu dat natuurlijk als geen ander. Zijn - hou je vast, het is een mondvol - 'room van platte kaas, mango en passievrucht, Cointreau Cuisine, gekarameliseerde coeur de palmier, vanille Guimauve, duo citroen en limoenschuim met mango coulis en een witte chocoladekrul' was van een dergelijke luchtigheid dat wij er ten stelligste van overtuigd zijn dat dit in één of ander labo tot stand is gekomen waar men alle wetten van de zwaartekracht tart. Ogenschijnlijk 'gewoontjes' maar dat was slechts schijn.

Room van platte kaas en mango en passievrucht, Cointreau Cuisine

Eigenlijk mag niemand er nog van opkijken dat ik het ontzettend naar mijn zin had op Culinaria. Heb je deze culinaire hoogmis gemist dan is de kans groot dat je dit volledig aan jezelf te danken hebt. Ik kijk alvast uit naar de volgende editie, indien mogelijk pik ik nog een van de 'culinaria goes on tour' data mee door. Laat me u aanraden hetzelfde te doen.