WK BBQ 2013 - Applaus voor de barbecuesaus!

Vorig weekend met mijn barbecueteam Qlinaria en zo'n 40 andere teams uit maar liefst 26 verschillende landen het mooie weer mogen maken op het Wereldkampioenschap Barbecue in Marokko. Laten we het erop houden dat het een redelijk hectisch avontuur was waar geduld een nobele zaak was.

Even leek het er niet op maar de barbecuewedstrijd op zondag ging uiteindelijk gewoon van start en dit onder grote belangstelling van de plaatselijke bevolking. Daar stonden we dan, met zeven aan onze Weber keteltjes te bakken in de zon. Dat laatste trouwens letterlijk en figuurlijk, ik heb de 'zonnebrandwonden' om het te bewijzen.

Hadden we grote verwachtingen bij deze wedstrijd? Niet direct, wat meteen ook de reden was waarom we redelijk rustig alle onvoorziene omstandigheden het hoofd konden bieden. Was het plezant? Zeer zeker! Alleen al voor de samenhang tussen de teams, daar doe je het voor. En per toeval op het podium gestaan? Heel zeker!

Qlinaria - Wereldkampioen Barbecuesaus



In zes verschillende categoriën - lamsribben, kip, lamsschouder, runds en barbecuesaus - viel er te scoren. Ondanks de beperkt infrastructuur en een man minder draaide het team als een goed geoliede machine. Toen ik even 20 minuutjes de tijd had ben ik dan aan mijn barbecuesaus begonnen, de 'zoete tand' van het gastland indachtig. Maar wat fier dat net die saus uitverkozen werd tot winnende saus van het wereldkampioenschap!

Een jaar lang - of zijn het er twee - mag ik mezelf, en bij uitbreiding het ganse team op de borst kloppen in de wetenschap dat wij met onze barbecuesaus Wereldkampioen zijn geworden. Respect!

Met Qlinaria in Marokko!

Ondergetekende zit enkele dagen in Marokko met zijn barbecueteam Qlinaria om er deel te nemen aan het Wereldkampioenschap Barbecue. Mooi meegenomen alvast dat we het mooie weer niet zelf moeten maken.

Even geen updates op Coolinary dus, maar ik ben snel terug!

Creatief met Lesieur Isio 4 - Win een Magimix Mini Plus!

Niet zelden wordt mij gevraagd naar de mogelijkheid om een bepaald product in de kijker te zetten. Aangezien ik sinds het prille begin van Coolinary besloten heb geen 'reclamebanners' te plaatsen, rest er enkel de mogelijkheid om een stukje te schrijven over deze of gene en dan vooral als dat voor Coolinary, mezelf en mijn schare lezers enigszins interessant is.

De mensen van het Franse Lesieur bonden de kat de bel aan en engageerden de gerenommeerde chef Patrick Vandecasserie (ex Villa Lorraine, nu De Mayeur) om per seizoen een recept aan te leveren met de Isio 4 olie uit hun gamma. Ik die dacht dit product niet te kennen moest tot mijn eigen verbazing vaststellen dat net deze Isio 4 gewoon in het keukenrek stond. Het resultaat van een testsessie waarbij ik deze smaakneutrale olie voorzien heb van verschillende krachtige smaken!

U krijgt van mij dus vier seizoensgebonden recepten compleet met mooie foto's, en als klap op de vuurpijl mag ik ook nog eens een Magimix Mini Plus aan één gelukkige lezer wegschenken. U kunt naar onder scrollen om te weten te komen hoe u deze in de wacht kunt slepen, maar dan mist u wel het prachtige lentereceptje op basis van kwark en rood fruit.

Nodig: (voor 4 personen):

- 4 porties kwark, 250 g aardbeien, 100 g frambozen, 100 g aalbessen en 1 dl coulis van rode vruchten

- Voor de sorbet: ½ l water, 200 g suiker, 7 g verse munt, 9 g verse peterselie, 7 g verse koriander,  5 cl citroensap en 8 cl Isio 4-olie

Doen:

- Doe de kwark in een licht vochtige neteldoek en laat deze uitlekken.
- Verwarm het water en voeg de suiker toe om siroop te maken.

- Laat afkoelen en voeg vervolgens alle andere ingrediënten voor de sorbet toe.

- Mix en haal door de zeef.

- Laat de sorbet draaien in de sorbetmachine.

- Maak van de uitgelekte kwark welke nu steviger van structuur is per portie twee mooie quenelles en leg deze op het bord. Garneer met de rode vruchten, de coulis en leg er een bolletje kruidensorbet bij en besprenkel de kwark met enkele druppels Isio 4-olie. Smakelijk!

De wedstrijd en wat te winnen:

Als het water u niet in de mond loopt vanwege dit puike lentereceptje - nu het weer nog - dan wel bij het aanschouwen van deze prachtige zwarte Magimix Mini Plus. Zijn grote broertje mocht ik een tijdje terug uitproberen, de specifiaties van dit kleinood liegen er ook niet om.

Kwaliteitsspeelgoed voor de foodie vervaardigd in Frankrijk. Geleverd met de Mini-mengkom, citruspers, stalen mes, blendermix, eiwitklopper, plakjessnijder/rasp 2 mm, plakjessnijder/rasp 4 mm. Alle toebehoren passen netjes in een stijlvolle opbergdoos, de spatel en het receptenboek vervolledigen de prijs. Op de professionele motor (400W) krijg u 20 jaar garantie, aarzel dus niet om het beestje eens te laten werken. Prijskaartje, zo'n 200 € dus ik durf hier van een mooie give away spreken!


Te winnen: de Magimix Mini Plus



Nu ken ik mijn lezers, slechts een minderheid van diegenen die hier al dan niet dagelijks passeren zouden effectief een receptje maken op basis van de Isio 4 olie van Lessieur. Laat staan dat ze er nog eens een foto van zouden nemen en me deze doorsturen voor een wedstrijdje.

Lesieur Isio 4 is een olie die zich makkelijk laat gebruiken in de keuken, als basis voor een dressing of vinaigrette, om mee te bakken en zelfs om te frituren. Maar welke verschillende complementaire olieën vormen de basis van deze Isio 4? Antwoord in de commentbox - maar dan maak je het de concurentie wel gemakkelijk -  of stuur uw antwoord naar info@coolinary.be en wie weet ben jij de gelukkige winnaar?

Een kleine tip misschien? Op hun website kom je flink wat te weten al zul je wel je beste Frans moeten bovenhalen. Misschien biedt het web wel soelaas en indien dat niet het geval is kan je steeds in je locale Carrefourvestiging terecht voor een flesje olie. Succes, deze wedstrijd wordt afgesloten op zaterdag 1 juni!

Flemish Food Fest, Dok Gent - tickets beschikbaar

Plotsklaps was het daar, een berichtje in de krant dat de heren Flemish Foodies op 30 juni Dok Gent zouden kapen als waren ze woeste piraten. Ronkende namen, Cauderlier, Gelinaz, Vlaamse beloften, Rock 'n Roll... niet alles was onmiddellijk duidelijk maar de verwachtingen waren wel hoog gespannen. Wij waren er immers tijdens Bruut en Bloot bij en weten deze heren in hun mars hebben.

Flemish Food Fest dus! Als ik de statistieken van net die ene post even onder de loep houdt dan kan het niet anders dan dat u er reikhalzend naar uitkijkt. Sinds vandaag kan je op de voor de gelegenheid uit de grond gestampte website uw ticketjes in de wacht slepen voor een luttele 30 euro. Wat je voor die prijs kan verwachten lees je op exact diezelfde website!

Flemish Food Fest - allen daarheen

Ze waren niet met weinig, de mensen die eens aardig gevloekt hebben toen bleek dat de schaarse ticketjes voor het Gelinaz luik van Flemish Food Fest zo'n 600 € en meer zouden kosten. Als gerespecteerde topkoks vanuit de vier windstreken zich exclusief als fuck komen wagen aan een gerecht van onze Cauderlier - mijn favoriete boek is nog steeds zijn Spaarzame Keukenboek - dan hangt daar nu eenmaal een prijskaartje aan.

Tenzij ik tot het selecte clubje 'foodwriters' zou horen dat aan de dis mag aanschuiven of er zich plots sponsors zouden aanbieden die mijn ticket voor hun rekening nemen - ik neem aan dat u het principe van de onsubtiele knipoog niet onbekend is - zal ik jammer genoeg geen deel uitmaken van deze culinaire ode aan Cauderlier. Jammer, zeer zeker, wat niet wegneemt dat ik met evenveel plezier een dagje op Dok Gent ga rondlopen om te genieten van alles wat wel binnen mijn budget past. Mijn twee ticketjes voor Flemish Food Fest zijn bij deze officieel besteld, ik raad aan dat u dat ook doet voor u het culinaire feestje van het jaar mist!

Sergio Herman + Kamagurka = Kama-box

Zeven hapjes, vijf gerechten en drie desserts, zoals je hier eerder kon lezen hadden we exact dat in Oud Sluis achter de kiezen toen we aan de thee begonnen. En koffie of thee, daar hoort uiteraard zoetigheid bij. Voor deze snoeperijen ging Sergio creatief in de clinch met Kamagurka, het resultaat daarvan kreeg Ann gepresenteerd. Ziehier de Kama-box, een tweedelige genotsdoos met een keur aan smaken om het einde van een marathonsessie tafelen in te luiden!

Om te beginnen is er het deksel met daarop drie porseleinen hoogstandjes: een oor, een gebit en een tong. In de Kama-box valt er een gezichtje te ontdekken, een doosje om mee naar huis te nemen en een 'handleiding' voorzien van commentaar en tekeningen van Kamagurka.

Porseleinen tong: 'Tong likken', een hapje dat zowel bitter, zoet, zuur als zout vereinigd.

Porseleinen oor: 'Lik eens in mijn oor' en ontdek smaken van ananas, yoghurt, tonka en combava.

Porseleinen gebit: 'To eat or not to eat', een tandentaartje om in te bijten op basis van chocolade en passievrucht.

Rest er nog het gezicht in de Kama-Box om weg te lepelen, waarvan één oog op basis van zwart sesamzaad is, het andere op basis van hazelnoot en limoen. Voor de mond werd er roos, lychee en vanille gebruikt en voor de neus violet en bessen. Veel lekkers bij de thee dus!



Oud Sluis - Kamabox



In het doosje om mee naar huis te nemen - 'as far as possible' - zaten nog twee pralines, eentje in de vorm van een koffiekopje en een theezakje. Het chocolade theezakje smaakte naar groene thee en gember, een uitstekende combinatie. Het koffietasje, of liever de 'K-Pucino' kreeg exact die smaak mee die je zou verwachten. Cappucino dus! Het aapje - een Kapuccijnaapje - dat Kama hierbij in het boekje tekende had liever een banaan, ik hou het met plezier op chocolade.



Oud Sluis - Kamabox, take away



Twee creatieve geesten die de handen in elkaar slaan, logisch toch dat dit vonken oplevert. Zonder enige twijfel de meest amusante snoepjes ooit bij de koffie. Had ik het vooraf geweten, ik zou ook thee besteld hebben.

Oud Sluis *** - Sluis (nl), een topervaring!

De Nederlandse grensgemeente Sluis, ik mag daar graag een keertje komen al was het maar om enkele luttele minuutjes post te vatten voor de deur van Oud Sluis. Het was vorige week dan ook niet de eerste keer dat ik me een weg baande richting Beestenmarkt. Eén klein verschil, nu had ik een reservatie op zak en de deur naar 's lands meest met sterren en punten overladen culinaire tempel stond wagenwijd voor ons open.

Jasje aannemen, vriendelijk gedag zeggen, een plaatsje toegewezen krijgen met zicht op de keuken - mijnheer is toch hobbykok, niet? - handjes schudden met de maître... de ontvangst zat alvast snor. Nadat we onze keuze voor het aperitief hadden doorgegeven (Geranium Gin & Fever Tree, non alcholische 'coins') verschenen de eerste van 7 hapjes ten tonele. De 'Gastonomische Spelen' werden zonet geopend verklaard.

Een steentje met daarop 'smaken en structuren van basilicum, parmezaan, venkel, olijf en ansjovis' mocht de spits afbijten. In één keer naar binnen en genieten van de krachtige Mediterraanse smaken.

De volgende in rij was de 'crazy mushroom', een alleraardigste compositie met paddenstoelen, avocado, zure room, een toastje van  brioche en krokant van macadamia als gangmakers.

Het 'gedroogd en gezouten West-Vlaams rood rund' met Dierendonck-signatuur kreeg in het toepasselijk rode kommetje gezelschap van yuzu, curry, rode quinoa en witte radijs. Zacht rundsvlees in combinatie met de eerste echte uitgesproken zuurtjes waar Sergio zo om gekend staat... drie hapjes ver en volop genieten.

Oud Sluis - amuses met basilicum, crazy mushroom, gedroogd rund

Toen we in 2009 voor de eerste keer aan het Belgisch Kampioenschap Barbecue deelnamen hadden we een Oosters geïnspireerde paling - unagi zeg maar - op de rooster liggen. De uitvoering mocht dan wel te wensen overlaten, het idee bleek alvast niet mis. Aan tafel verscheen een minibarbecue met daarop een stukje 'met miso en Japanse soya gelakte Oosterscheldepaling'. Perfect afgesmaakt, boterzacht, sprakeloos... en dan heb ik het niet eens over de krokantjes, de winterradijs of de Japanse citrus.

Oud Sluis - Zeeuwse paling bbq, ijskoud van Japanse citrus en winter radijs

Mag er al eens gespeeld worden in de keuken? Het antwoord is eensluidend ja zolang dit het gerecht maar ten goede komt. Getuige daarvan enkele spraakmakende bordjes van de hand van Sergio zoals zijn 'Rosary', 'Cake of Peace' of de 'iFoie'.

Ik had een beetje schrik voor dergelijke gekunstelde presentaties maar één hapje, 'een ijspastille in de vorm van een schelp, zwarte gelei in inktvisvorm, een krokant rond kokkeltje en een meticuleus van kruiden en groen voorzien krokantje' nam die vrees volledig weg. Om nog maar te zwijgen van het stukje 'echte inktvis' dat zich schuil wist te houden tussen deze spielerei van zaligheden uit de zee.

Oud Sluis - Inktvis, rozemarijn en vlierbloesem

Als een chef het aandurft een verguisde snack als een 'Broodje bakpao' - The Opposites, iemand? - te serveren dan moet die wel van heel goede komaf zijn. Het feit dat de chef in kwestie Sergio Herman zelf is helpt natuurlijk. Zijn 'gestoomde bun' met crunch van krokant buikspek, ijsparels van oestersap en een salade van venkel was ronduit verbluffend. En terwijl we met sprekend gemak onze parelmoeren schelp leeg lepelden stelde ik voorzichtig voor om de menu van 4 gangen te laten varen en integraal te gaan voor 'de volledige ervaring' zijnde de Père et Fils degustatiemenu. Zwijgen is toestemmen!

Oud Sluis - 'steamed bun' Zeeuwse oester en buikspek

Waar is de tijd van het obligatoire glaasje sorbet dat elke menu met zijn aanwezigheid mocht verblijden. Citroen en meloen, dat waren in ver vervlogen tijden de klassiekers meen ik mij vaag te herinneren. Komt onherroepelijk in het lijstje met gerechten om nooit te vergeten, het laatste van zeven hapjes. Een 'frisse sorbet van limoen, geserveerd in de schil, met daarop hemelse stukjes tartaar van zeebaars, afgewerkt met toetsen van bergamot en jalapeño'. 

De volgende 'crèmekar' die al rinkelend door onze buurt komt gereden heeft het vlaggen. Limoensorbet moet nog net lukken maar tartaar van zeebaars als topping voor 0,20 €? Een ijdele hoop vrees ik.

Oud Sluis - Zeebaars, tartaar, bergamot, limoen en jalapeño

Ondertussen was ook de chef zelf even gedag komen zeggen. Dat ze er alles aan zouden doen om er voor ons een onvergetelijke dag van te maken wist hij nog mee te geven. Nu het voorspel in de vorm van zeven flinke amuses erop zat was de tijd aangebroken voor enkele geile gerechtjes.

Het eerste gerecht werd als 'Noordzeekrab, duindoornbes, salade, zuur, bitter, zoet... ice' aangekondigd en werd in verschillende fases geserveerd. Om te beginnen kregen we de Noordzeekrab met een fijn slaatje op smaak gebracht met bergamotdressing en een pittig sausje op basis van jalapeño. Er verscheen een robuust potje met twee flinterdunne stukjes gedroogde pompoen en gomasio. Via mijn ervaringen in de macrobiotische keuken weet ik dat gomasio een mengeling is van fijngemalen sesam en zeezout, in dit geval werd de sesam vervangen door pompoenpitten.

In een klein potje kregen we opnieuw jalapeño en pompoen, waarna dit alles verdween onder een krachtige bisque van krab. Als laatste nog een klein snoepertje waar de krab vervangen werd door foie en een ijspastille van krab en gember. Zelfde producten, verschillende bereidingen, andere smaaksensaties. Met de deur in huis vallen noemen ze dat!

Oud Sluis - Noordzeekrab, duindoornbes, salade zuur, bitter, zoet,... ice.

Even een kink in de kabel van de welgeöliede machine welke we vanachter het keukenvenster mochten aanschouwen. Dat er iemand godverdomme uit zijn doppen moest kijken, zo hoorden we Sergio even kort als krachtig bulderen. In het heetst van de strijd kan dat gebeuren natuurlijk. Iemand van het zaalpersoneel die in de gaten had dat we dit duidelijk konden horen lachte dit met een kwinkslag weg. "Ik hoop niet dat ze zo tegen u roept als er eens iets niet wil lukken in de keuken". Sterk!

Niets mis op het bord trouwens. Onze 'kreeft met aardpeer en risotto, jus van getoaste rijst en enkele druppels waterkersolie' zag er om op te eten uit. Iets wat je geen twee keer moet zeggen. Risotto, altijd gevaarlijk, al brandt een beetje chef daar zijn vingers niet aan. En hoe lekker is aardpeer niet? Zachte smaken deze keer waarbij het de druppeltjes waterkersolie waren die voor de nodige pit zorgden.

In het glas bij dit mooi stukje kreeft trouwens geen flinke wijn, maar een Sint Bernardus Wit uit Watou. Verrassende keuze, maar de subtiele toetsen van ondermeer limoen en koriander gingen hand in hand met dit gerecht.

Oud Sluis - Oosterschelde kreeft, aardpeer, witlof, bouillon getoaste rijst

Op een porseleinen schilderpalet kregen we nog enkele proevertjes toe onder de noemer 'echte en valse hazelnoot'. Twee echte hazelnootjes en twee bolletjes hazelnootcrème vermomd als een nootje. "Dan proef je toch echt dat Nutella van hazelnoten komt" liet Ann zich ontvallen. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Het kleurige proevertje was een 'sablé van parmezaan, frisse klaverzuring (?) en geconfijte rode ui met crème van viseitjes'. Het blijft mooi hoe er achter dergelijke kleine hapjes zulke enorme smaakbommetjes schuil gaan.

Oud Sluis - Hazelnoot, geconfijte ui, viseitjes

De 'knipoog naar de lente' was het enige volledig vegetarische gerecht vandaag. Met de klok mee te beginnen om zes uur kregen we enkele winterse knolgroentjes, radijsjes, rode biet, romanesco, krokant van polenta, tuinboon. Een frisse, kruidige olie van basilicum zorgde voor extra accenten en de jonge geitenyoghurt was ideaal om in te dippen. Met het mini speltbroodje met algen bijvoorbeeld. Nu viel er hier niets op aan te merken, bij een volledige vegetarische menu zou ik toch het gevoel hebben iets te missen.

Oud Sluis -  'Knipoog naar de lente'

'Boemboe Bali', 'Seroendeng'... De sneltrein die onze degustatiemenu was reed ondertussen op kruissnelheid en was duidelijk net een halte in Indonesië gepasseerd. Nu mag de Indonesische keuken in België lang niet zo ingeburgerd zijn als in Nederland, boemboe Bali kende ik nog van de boekvoorstelling van Pure C. De seroendeng was dan weer het krokante korstje op het stukje griet. Verder in het bord nog een stukje paling en een scheermes. Weinig groen zie ik u denken. Dat klopt, en wel omdat het slaatje apart werd geserveerd.

Oud Sluis - Griet, gerookte paling,  Indonesiche jus,  kiemzaadjes, pinda

'Een knisperend stukje gem, jonge prei, een mini courgette...' zoveel schakeringen groen, zoveel elkaar complementerende smaken, het kan niet anders dan dat je daar op een druilerige dag gelukkig van wordt. Het zuurtje kwam in de vorm van een olie op basis van kaffir limoen.

Oud Sluis - Gem, venkel, selderij, jonge prei, kaffirlimoenolie

Zij die denken dat een melkkoe enkel goed is om melk te geven kan ik met aandrang het Holstein rund in Oud Sluis  aanbevelen. Dit stukje Friese melkkoe uit de Dierendonckstal was heerlijk gekorst, ongelofelijk zacht en enorm smaakvol. Om stil van te worden. 'Het artisjokblad met parmezaan, aubergine en de jus met beenmerg' maakten het plaatje genaamd 'Holstein, met huid en haar' compleet. En dan was het plaatje nog een drieluik ook!

Zo kreeg het grote bord nog het gezelschap van 'een tartaar van Holstein met rode biet', 'Rendang' - een Indonesisch stoofpotje - op basis van hetzelfde rund en een mooi gepresenteerde lepel met 'het merg van de melkkoe'. Laat ik net op dit ogenblik het gevoel krijgen dat ik voldaan ben. Een klassiek geval van 'ogen groter dan de maag' noemen ze dat. Genoten van alles maar de helft van de tartaar heb ik moeten uitbesteden aan mijn disgenoot. Tikkeltje jammer al zaten er nog drie dessertjes aan te komen waar ik maar wat graag een plaatsje voor hield.

Oud Sluis - Holstein met huid en haar

Goed nieuws, er zat wat speling tussen hoofdgerecht en dessert. Ik kon er opnieuw volledig tegen maar niet zonder eerst van tafel te veranderen. Het vijftal aan het aanpalende tafeltje was opgevallen dat ik met de regelmaat van een koekoeksklok iets in het daarvoor bestemde Oud Sluis boekje kribbelde en daar wenste ze het fijne van te weten. Een van hen, de mysterieuze V. Peeters zou een gekend persoon zijn in het wereldje al wou hij niet direct kenbaar maken voor welke gids hij tal van restaurants mocht recenseren.

Ze bleken uit de Kempen te zijn - probeer die tongval maar een keertje te verbergen - en voor we er erg in hadden zaten we dus bij dit 'bonte gezelschap' aan tafel. Zij aan de koffie drank, wij aan het eerste dessert, een sferisch ruimtelandschap met 'biochocolade (puur 69,1 %, melk 41,4%), zwarte thee en bloedsinaas'.

Oud Sluis - biochocolade, zwarte thee, bloedsinaasappel

Krijg je een dessert als een tuintje in volle bloei, zo groen als een jonge pelouse op een dauwrijke lenteochtend, dan moet ik je niet vertellen dat de kaart van de frisse zuurtje volop wordt getrokken. Sterke keuze natuurlijk want het scherpt de smaalpapillen een laatste keer voor wat zou komen.

Oud Sluis - Groene appel, aloë vera en tarwegras

'My favourite game', het is niet alleen een dijk van een nummer van The Cardigans,  het is ook een dessert waarin je onmiskenbaar de signatuur van Sergio Herman terug kan vinden. Een half bord, perfecte schaakstukken, zwarte accenten... een lust voor het oog en niet alleen dat. Moeilijk te geloven maar met de beste wil van de wereld kan ik - op kokos na - niet één van de overige smaken opnoemen. Niet omdat ik ondertussen ver heen was, noch dat ik geen besef zou hebben wat ik achter de kiezen schuif, maar wel omdat hetgene zich aan onze tafel afspeelde mijn volledige aandacht verdiende.

Dat onze mysterieuze inspecteur voor de derde maal een fles wijn liet aanrukken, een Clos d'Opleeuw, zou me worst wezen. Twee desserten geleden werd me reeds een extra wijnglas voorgezet en meedelen in de vreugde is niet direct iets wat ik mij voorbij laat gaan. Bij het voorproeven van die derde fles liet hij de wijn even walsen, stak zijn neus in het glas en kwam tot volgend besluit: "deze wijn riekt wel erg hard naar foef". Ongegeneerd! Ik mag hopen dat hij niet is wie hij claimde te zijn, dat het maar praatjes waren.

Oud Sluis - My favourite game

 

Er is wat reservatieleed aan te pas gekomen - Sid Frisjes moet ook lang wachten of vangt zelfs bot - mijn oog even laten vallen op de foto's van de gerechten of terugdenken aan onze flinke tafelsessie van vijf en een half uur is voldoende om te besluiten dat we hier weer een absolute topper achter de rug hebben. Qua verfijning op het bord, niet noodzakelijk een vereiste voor een goed maal, spant Oud Sluis wat mijn ervaringen betreft wel de kroon. Sterk werk jongens, en zelfs dat is allicht een understatement!

 

We zijn niet direct het koppel dat zich dergelijke fantastische ervaringen ontzegt, te klagen hebben we op culinair vlak sowieso niet, voor elke dag is het nu ook weer niet weggelegd. Een goed iets denk ik dan want dan heb je nog iets om naar uit te kijken wanneer  een volgend restaurantbezoek wordt ingepland. Misschien wil onze nieuwe Kempische vriend E. Verhoeven ons wel een keertje inviteren. Elke mogelijke manier om naast mijn madam te dineren - 't is ne stoot, dat weet ik ook - is goed, nietwaar? Ha, culinair pooierschap, het moet iets nieuw zijn!

 

De 'Kamabox' - u dacht toch niet dat we geen koffie of thee genomen hadden - krijgt geheel terecht een aparte post!

Justnuts

Soms ontdek je leuke of lekkere dingen zonder er echt bij stil te staan, andere blijven je dan weer haarscherp bij. Zo stond er onlangs een tweedaagse naar Reims gepland - een eerste stukje las je hier - en terwijl onze laatste medereiziger zich richting het 'Kleurt je dag plein', de plaats van afspraak begaf,  dook onze charmante chauffeuse en duiveltje-doet-al Francine de dichtstbijzijnde Foodmaker binnen voor versnaperingen.

Haar buit bestond naast een broodje uit enkele mij onbekende repen welke onmiddellijk opvielen door hun verpakking die te catologeren viel onder de noemer 'geinig'. Even leek het dat deze repen van  'Justnuts', aanspraak konden maken op extra scenepoints wegens een gezonde dosis Motörhead, maar al snel bleek dat de twee trema's gewoon de ogen waren die het lachebekje vervolledigden. En kijk, als de reep ook de goedkeuring wegdraagt van de 'IAHS, the International Association of Healthy Squirrels', dan rest er mij maar één ding om nog te doen. Proeven!



Justnuts - apple & cinamon



'Apple & Cinnamon' was mijn deel en jandorie, dat liet zich goed smaken. Een smeuïge reep, goed van smaak en op de koop toe ook nog eens redelijk hongerstillend. Biologische ingrediënten, fairtrade... dat klinkt als muziek in de oren niet? Als de smaak goed zit en er niets af te dingen valt op de ideologie van het bedrijf, dan mag 'Justnuts' wat mij betreft snel aan terrein winnen in België. Ik ben fan!

Hopdog - City2

Wijs mij iemand aan die geen hotdogs eet en ik zeg u dat die persoon voor geen haar te vertrouwen is. Akkoord, de herkomst van het vlees - of wat voor vlees moet doorgaan - kan je misschien wel in twijfel trekken maar hotdogs, dat is toch vooral jeugdsentiment. Van verjaardagsfeestjes tot voetbalmatchen, de hotdog als rode draad. En de zoveelste treinvertraging valt makkelijker te aanvaarden met deze snelle hap in de handen. Voor mij trouwens zuurkool noch mosterd maar tomatenketchup en mayonaise. Ja, met zo'n bestelling geraak je nogal snel aan de klap in Amerika, ik kan het je verzekeren. Hotdogs, tot u spreekt een fan!

Dit alles indachtig mag het niet verbazen dat de opening van het tweede filiaal van Hopdog hier op gejuich werd onthaald. Een reden als geen ander om richting Brussel te sporen denk ik dan!

Hopdog

Het mag misschien verbazen dat ik hier de loftrompet afsteek voor een beginnende hotdogketen, maar is dat wel zo raar? Kijken we even naar de zaken welke vorig jaar het podium mochten bevolken tijdens de 'Concept Restaurant Awards', dan vinden we daar Balls & Glory, Hopdog en Ellis Gourmet Burger terug. Oersimpele dingen zoals gehaktballen, hotdogs en hamburgers dus, maar telkens vernieuwend gebracht en dat in een aangenaam kader. Gehakt van diverse pluimage en een portie lef, de sleutel tot succes zo lijkt het.

Dat Hopdog zijn tweede vestiging opende in de ogenschijnlijk weinig toegankelijke kelderverdieping van de Brusselse City 2 mag enige wenkbrauwen doen fronsen, het klopt wel degelijk. Geen plaats waar mensen zo 'on the go' zijn als hier, en zo'n hopdog, dat hapt vlot weg.

Hopdog

En dat brengt ons bij de hopdogs, niet de zaak, maar het hapje. De worstjes zijn van 100 % kippengehakt waardoor er minder calorieën en vet aan te pas komen. Het brood wordt dagvers (af)gebakken in het restaurant, er is een biologische en een veggie variant en de seizoensgebonden sausjes zijn ook huisgemaakt. Klinkt bijzonder mooi, het staat ook heel netjes op de muur gedrukt maar het uiteindelijke resultaat, dat wou ik vooral proeven.

Het eerste worstje dat eraan moest geloven was de genaamde 'classic', de oerhotdog tussen een klassiek wit broodje met ketchup, mosterd en zuurkool. 'The works' zoals dat in het New Yorkse heet. Ondanks de behoorlijk pittige mosterd en choucroute - zoals je weet niet direct mijn ding - viel de aangename uitgesproken smaak van het kippenworstje wel op. Anders dan pakweg een worstje van Zwan maar daarom niet minder lekker. Misschien nog eentje kiezen maar dan met een topping naar keuze.

Hopdog - Original

Voor het tweede rondje, en bij uitbreiding ook het derde - had ik al gezegd dat ik een fan van hotdogs was - ging mijn voorkeur naar de 'crispy barbecue', een hopdog met barbecuesaus en gefrituurde uitjes. Voor iemand die vaak het mooie weer mag maken op barbecuewedstrijden - later meer daarover - heb ik een gloeiende rothekel aan barbecuesauzen. Gewoon omdat die steeds een veel te overheersende smaak hebben, iets wat deze keer absoluut niet het geval was. Kippenworstje, lekker broodje, hemels sausje en gefrituurde uitjes..."a hopdog so nice, I ate it twice"!

Hopdog - Menu

Staan verder op de menu: 'Sweet Honey', 'Healthy', 'Country Basillico', 'Country Tomato', 'Veggie', 'Organic' en de 'Monthly Hop'. Met één hotdog niet gegeten? Er zijn ook verschillende combo's verkrijgbaar en er staan ook drankjes, dessertjes en soepen op de kaart. Allez, Hopdog!

Boc'n Roll - de winnaars

Coolinary had enkele handige Boc'n Roll lunchdingskes - 5 om exact te zijn - weg te geven en laat een regenachtige zondag nu het ideale moment zijn om op zoek te gaan naar de nieuwe rechtmatige eigenaars. De hoge hoed van mijn overgrootvader - denk Lincoln: de hoed, niet de overgrootvader - mocht rustig op de kast blijven staan, de onschuldige kinderhand van dienst was voor een keertje mijn vriend de computer. Mogen op het podium komen, drie kussen alsook hun welverdiende prijs in ontvangst nemen...

Boc'n Roll - Deze lieverdjes zijn onderweg naar de winnaars!

- Lotte Brants (via de Coolinary Facebook Pagina)

- Veerle Geerts (via mail)

- Sofie Vermaut (via comment)

- Nico Verhoeven (via mail)

- Bart Goethals (via mail / Coolinary Facebook Pagina)

Zodra ik van iedereen de nodige gegevens in ontvangst heb mogen nemen (adres, telefoonnummer,... die dingen) kunnen de mensen van Boc'n Roll jullie  nieuwe hebbedingetjes via postduif bezorgen. Rest mij enkel nog te melden dan de heren Verhoeven en Goethals zich mogen onthouden voor wat betreft de drie eerder beloofde kussen.

Meegedaan en niet gewonnen? Niet getreurd. Binnen afzienbare tijd wordt er hier opnieuw iets leuks weggegeven. Een Magimix Mini keukenrobot bijvoorbeeld!

Coeur d'Artichaut - Gent

Sinds mijn bezoekje aan Eat Love Tastings ergens eind oktober ben ik het parcours van de jonge chef Tom Van Lysebettens een beetje blijven volgen. Facebook, Instagram, Twitter... hoe gaan die dingen. Daarvoor was hij voor mij een nobele onbekende al was het goed mogelijk dat hij mee de hand heeft gelegd aan gerechtjes welke ik in pakweg Het Gebaar, C-Jean of Volta wist te smaken. Met dat verschil dan dat hij  daar telkens het mooie weer mocht maken in de schaduw van de chef van dienst.

Zijn nieuwe keukenstek Coeur d'Artichaut - de chef moest maar de straat oversteken - heeft onlangs een radicale koerswijziging ondergaan van gastronomie naar het meer toegankelijke bistronomie. Terug naar de basis heet dat, zonder een morzel aan kwaliteit in te boeten. Om een lang verhaal kort te maken, Coeur d'Artichaut stond al enige tijd op het lijstje aangestipt!

Coeur d'Artichaut - Gent

Of ik geen zin had een keertje langs te komen om de keuken van Coeur d'Artichaut te ontdekken? Dat moet zowat de kern geweest zijn van een recent ontvangen berichtje via smoelenboek. Mij moet je dat geen twee keer vragen en vriendin had er ook wel smul in opnieuw naar haar studentenstad te trekken.

In tijden van de digitale informatiesnelweg is 'prompt' reageren duidelijk een must. Nog voor ik een antwoord aan Tom kon formuleren was daar een tweede mailtje, deze keer van Edward die alvast de nodige stappen had ondernomen om in navolging van ons bloggersbezoekje aan Veranda deze gelegenheid aan te grijpen om een tweede foodbloggersbijeenkomst op poten te zetten. Om een lang verhaal kort te maken, vriendin zou achter het net vissen en ik was degene die haar dat onfortuinelijke nieuws mocht melden. (niets wat een snelle reservatie bij j.e.f niet goed kon maken trouwens).

En zo geschiedde dat op een stralende vrijdagavond na een eerste aperitief bij Jiggers zo'n twaalf foodbloggers post vatten in het statige restaurant van Eric de Wagenaere en Thip Boonchan. Op het zonovergoten terras meebepaald, kwestie van de achterblijvers hun aperitiefje alsnog te gunnen terwijl de haantjes mochten uitvechten wie met het grootste stuk kroepoek kon gaan lopen. Chorizomayo, daar moet ik thuis eens dringend werk van maken!

Coeur d'Artichaud - kroepoek met chorizomayo

In tegenstelling tot bij Veranda geen vaste menu maar de keuze uit vier voorgerechten, 1 vast tussengerecht, 4 hoofdgerechten en 4 desserts. Het is te zeggen! Plots stonden ze daar, de voorgerechtjes, at random gepresenteerd. Een klassiek geval van eten wat de pot schaft!

Er viel natuurlijk iets voor te zeggen. Verschillende gerechtjes, daar komt gevarieerde feedback op. Tot zover de theorie want al die foodies begonnen plots bordjes te delen, uit elkaars bord te proeven enzo. De Joey Tribiani in mij kwam naar boven en wist de 'rilette van kip, dragon en confit de tomate' netjes voor zichzelf te houden. "Joey doesn't share food", zo is het maar net!

Mooi gerechtje ook, eentje waar ik vooraf reeds mijn zinnen had gezet. Krokante stukjes brood, zachte stukjes kip, smaakvolle crèmes en dat alles in een no nonse presentatie. Van Lysebettens was alvast perfect uit de startblokken geschoten.

Coeur d'Artichaut - rilette van kip, dragon, confit de tomate



Wat heeft een bord deze dagen nog nodig om indruk te maken? Ik zal het je zeggen, met een 'varkenswang, Pommes Pont Neuf en picklesmayo' kom je alvast een heel eind. Een perfect gegaard varkenswangetje dat nog kort een krokant jasje aangemeten kreeg in het gezelschap van twee flinke aardappelsstaafjes en picklesmayo à volonté. Vergelijkingen  met 'een frutje stoofvlees' zoals we dat in de kempen durven noemen zijn nooit ver weg al zou dat misschien een tikkeltje oneerbiedig zijn. Hoe dan ook, zonder twijfel het lekkerste van de dag!



Coeur d'Artichaut - Krokante varkenswang, Pommes Pont Neuf, pickles...



Gerechten met zowel warme als koude elementen, ik ga daar eerlijk in zijn, die brengen mij altijd een beetje in verwarring. Zo was mijn skrei aanvaardbaar warm, wat van de kokkels alsook de crèmige puree niet gezegd kon worden. Dat de oranje en groene smaakbommetjes ronduit koud waren, alsook het feit dat ons bord niet voorverwarmd was doet vermoeden dat het warm/koud contrast effectief de bedoeling was. Gelukkig viel er op smaak niets af te dingen waardoor we één en ander al snel met de mantel der liefde durven toedekken.

Coeur d'Artichaut - skrei, kokkels, Oud Brugge, tomaat & basilicum

Vriendelijke buurman die Kris, mij zomaar van zijn beetgare asperges laten proeven. En ja, als ik dan toch bezig ben dan durf ik al eens wat van die handgerolde couscous, een dotje dooier en wat krokante hazelnoot op mijn vork scheppen. Die M'hamsa couscous moet ik mezelf toch ook nog eens zien aan te schaffen trouwens. Tips over verkooppunten welkom.

Coeur d'Artichaut - asperges, handgerolde couscous, dooier, hza

Mijn dessert, 'Tainori chocolade ganache met bramen en platte kaas' was een schot in de roos. Een rijkelijk smakende ganache, niet te zoet, met daarop verse bramen, frisse platte kaas en een krokantje. Ik kan je verzekeren dat dit maar heel povertjes gedeeld werd wegens dik in orde.

Coeur d'Artichaut - Ganache Tainori, bramen, platte kaas

Het interieur van Coeur d'Artichaut straalt met zijn hoge plafond een zekere grandeur uit, dit echter zonder stroef of stijf over te komen. Mocht dit een hotel geweest zijn dat had men na mijn bezoek moeten vastellen dat de lamp in de hal of de wasbak in de herentoiletten spijtig genoeg van eigenaar was gewisseld. Om maar te zeggen dat het de kleine dingen zijn die de zaak dat extraatje geven, net als de keuken van de jonge beloftevolle chef! Of ik dan met lege handen naar huis ben gegaan? Ik dacht het niet. Zo'n potje smout, dat kon ik niet laten liggen.

Coeur d'Artichaut - accentjes

Coeur d'Artichaut
Onderbergen 6
9000 Gent
T- 09/ 225 33 18

Over de Weekend Blog Awards

Als daar geen verlengd weekend voor de deur staat weet ik het ook niet meer. Maar goed ook want mijn agenda blijkt beter gevuld dan dat ene a-cupje waar La Poppe zich een keertje abusievelijk probeerde in te murwen. Trix, Oud Sluis, Gent Smaakt, Jiggers, j.e.f,... en dan is het nog maar vrijdagmiddag. Geen idee wat uw wilde plannen zijn maar indien deze door een grillige speling van het lot plots in het water vallen, dan kan dat wel eens een domper op de feestvreugde zijn.

Mocht je in een dergelijk geval tegen wil en dank plots voor je computer belanden, denk dan niet aan de gemiste kansen maar aan de opportuniteit die je krijgt om pakweg een stel nieuwe blogs te ontdekken. Ik wil ze de kost niet geven, de mensen die met de regelmaat van de klok paraat staan om alweer een nieuwe post in 'hun vakgebeid' te delen met de mensheid. Telkens opnieuw en dat met grenzeloze passie, gewoon om zichzelf, een handvol lezers of een heel legertje volgers te plezieren.

Weekend Blog Awards - Food, © Thinkstock



De Weekend Blog Awards zijn in het slechtste geval een bekroning op het werk van evenveel personen - de winnaars - dan er categorieën zijn, maar dan moet je dit alles al door een zeer nauwe bril bekijken. Acht categorieën met elk tien genomineerden, een snelle optelsom leert dat dit goed is voor uren leesplezier. En deze 80 verdienstelijke bloggers zijn amper het topje van de ijsberg. Parels van blogs, een muisklik van je netvlies verwijderd. Iedereen een award! Dat er zelfs tussen koren kaf zit durven we door de vingers te zien. De mantel der liefde, die dingen!

Stemmen ronselen voor het geval 'Coolinary', het is een optie geweest maar hoe vaak kun je dat blijven doen? Enkele collega's in de verf zetten, net als bij die onlangs gefileerde zeewolf zie ik daar geen graten in.

* De bakmicrobe te pakken? Dan kan je niet buiten Baked Louie's, amper 16 en zot goed bezig! Tenzij hij een vreselijk dialect zou hebben mogen ze hem van mijn part nu al een camera voor de neus schuiven.

* Grossieren in mooie foto's en heerlijke recepten, Princess Misia en Filet Pur. Vane Valentine, onze directe link met het verre Panama doet krek hetzelfde maar dan met een overwegend gezonde inslag.

* Madame Confituur heeft een kookboek op haar actief en is zonder twijfel het best geplaatst om dat vleugje heimwee naar de potjes confituur van de bomma te voeden. Met confituur natuurlijk!

* Zelf zit ik niet direct om een woordspeling verlegen maar Avocado van de Duivel is er toch eentje waar ik stiekem jaloers op ben. Extra credits voor het logo Caroline!

* Alle dagen Honger, dat gevoel ken ik! Drie dames die bijzonder leuke dingen doen en al eens de 'extra mile' durven gaan. Look, feel, tiptop in orde. Niet geheel onterecht de winnaar van vorig jaar.

* Thursday Dinners en Food Before Brains zijn twee blogs die ik samen met u mag ontdekken. Ook daar zijn die blogawards goed voor.

De mensen van Weekend hadden voor alle genomineerden enkele woorden veil en voor ondergetekende klonk dat een beetje als muziek in de oren. Een geval apart, iets waar ik mee kan leven!

"Coolinary is een foodblog waar je buikkrampen van krijgt – niet enkel door het lekkere eten dat er gepresenteerd wordt uit te proberen maar ook van het lachen. “Sid Frisjes” heeft een heel eigen (en heel amusante) schrijfstijl waardoor je blijft doorlezen. Van restaurantreviews naar kookgadgets; Coolinary is een geval apart".

De tijd dat u kunt stemmen voor de Weekend Blog Awards loopt op zijn einde. Nog tot 10 mei kunt u er eentje uitbrengen dus in dat ene onfortuinelijke geval dat u in het begin van dit verlengde weekend niet weet wat doen... stemmen!

Reims - Le Jardin

Vorige week stond er een kort bezoekje aan het hoofdkwartier van Piper-Heidsieck in Reims op het programma. De fijne gedachte van zon op mijn smoelwerk en bubbels in het glas, meer is er doorgaans niet nodig om mij aan boord te krijgen.

Een champagne tasting - en bij uitbreiding eender welke tasting -  plan je best in omstreeks half 11 in de voormiddag, het moment van de dag dat je smaakpapillen perfect weten waarmee ze bezig zijn. Gezien onze aankomst ergens in de late namiddag hielden we het dan maar bij een ritje doorheen de wijngaarden van de omgeving, maar niet alvorens onze huurauto in te ruilen voor drie klassieke modelletjes.

Lekker doorgezakt op de achterbank van de Citroën DS bedachten we hoezeer deze regio wel de moeite is. Zodra je het oude stadscentrum van Reims buiten rijdt - ook het vermelden waard - bevindt je je in no time in de prachtig glooiende groene heuvels waar wijnranken koning zijn en witgekalkte betonnen paaltjes aangeven welk gerenommeerd huis hier de druiven oogst. Ideale locatie om een eerste glaasje te drinken!



Rondom Reims met Piper-Heidsieck

Op een gezapig tempo rondtuffen met zo'n klassieke bak daar kun je geen genoeg van krijgen. Tot zover het ideaalbeeld want zodra de maag van een foodie begint te protesteren is het tijd om de plannen te herzien. Mooi meegenomen alvast dat we een puike restaurantreservatie op zak hadden.

We trokken richting kasteeldomein Les Crayères waar je in een bijgebouw van het majestueuze kasteel brasserie Le jardin kunt terugvinden. Parkeren deden we in de nabijheid van een mooi aangelegde kruidentuin en via het fenomenale terras (helaas gesloten) en de indrukwekkende open keuken baanden we ons een weg richting het tafelje met onze naam op.

De speelse onderborden, de Berkel snijmachine in de zaal, het duidelijk vers gebakken krokante brood, allemaal aangesneden onderwerpen terwijl we rustig onze keuze maakten uit de uitnodigende kaart. Dat we ondetussen ook een fles Piper lieten aanrukken lijkt me evident.

Brasserie Le Jardin - een bescheiden aanrader

Of we een voorgerechtje zouden nemen? Ik dacht het wel! Asperges alsook foie gras passeerden de revue maar ik had mijn oog laten vallen op 'ravioli met langoustines in een consommé'. Drie fijne deegbuideltjes,  netjes gevuld met perfect gegaarde langoustines. Het geklaarde soepje op smaak gebracht met citroengras zorgde voor de frisse toets bij dit gerechtje waar delicate smaken centraal stonden. Lang niet slecht als starter!



Ravioli van langoustines met consommé



Mijn disgenoten hadden moeite te kiezen welk hoofdgerecht ze zouden nemen maar zelf had ik daar niet de minste problemen mee. Onder de noemer 'Les incontournables' werden er drie gerechtjes aangeprezen waaronder 'le vol au vent dans la Grande tradition Francaiçe'. Een videetje, ik mag dat al eens met veel plezier bestellen. Dat je hier en daar 'blikvoer' voorgeschoteld krijgt is een ongemak dat je er helaas bij moet nemen maar vandaag had ik er het volste vertrouwen in. La Grande tradition Française, dat schept nu eenmaal verwachtingen.



Le vol au vent dans la Grande tradition Française



Een krokant bladerdeegkoekje in een rijk smakend sausje, een lauw tot warm schelleke ham met daaronder een schat aan lekkernijen. Fijne champignons, zachte zwezeriken en verrassende stukjes kip. Geen geplukt filetje hier maar kleine stukjes getrancheerde rollade van fijne kippenfarce. Smelten als boter op de tong dat dit deed, niet te geloven. Duidelijk een vol au vent waar werk in is gekropen wat onmiddellijk loont. Zonder enige twijfel het beste videetje dat ik ooit at.

Vol au vent dans la Grande tradition Française

Na een exquis maal waren dessertjes duidelijk niet meer voor het gehele gezelschap weggelegd. Laat mij gerust de man zijn die zelden tot nooit nee zegt! Chocomousse, daar kun je niets verkeerd mee doen. Het is te zeggen, je kunt daar bijzonder veel verkeerd mee doen maar dat was met deze 'Mousse chocolat Caramélia' gelukkig niet het geval. Netjes opgesteven maar toch luchtig, een uitgesproken chocoladesmaak, niet te zoet... comme il faut quoi! Mensen van tinternet wezen na het zien van deze foto op enige gelijkenissen met een dessert van 'Il Oliver' al zal dat wel toeval zijn zekers.

Mousse Chocolat 'Caramélia'

Aangename rondrit door de bergen, op tijd en stond bubbels, een maaltijd om u tegen te zeggen en vijf hotelkamers die nog even op hun gasten moesten wachten. Wie zet er nu ook een bar tussen de hotelreceptie en de liften? We hielden het bij één slaapmutsje, de volgende dag stond er ons immers nog 'teen en tander' te wachten.

Win een Boc'n Roll - een milieuvriendelijke weggeefactie!

Een volle dag zon, dat doet iets met een mens. Deze ochtend opgestaan met de gedachte de wereld te verbeteren en met dezelfde moeite in één keer ook enkele mensen gelukkig maken. Het verbeteren van de wereld begint met het onderwerp van de dag, de 'Boc'n Roll', een soortement brooddoos maar dan flexibeler en vooral een pak cooler. De Boc'n Roll is een creatie van het Spaanse MarcaDiferencia, een bedrijf dat zes jaar geleden het levenslicht zag en zich specialiseert in het ontwikkelen van innovatieve producten die het milieu respecteren.

Allemaal goed en wel hoor ik u denken maar hoe maakt dit 'enkele mensen gelukkig'? Wel, het gedeelte mensen gelukkig maken zit in een weggeefactie (scroll daarvoor helemaal naar onder, maar dan mis je wel al mijn gekke kwinkslagen). Een wedstrijdje op Coolinary, als dat niet lang geleden is! En kijk, die Boc'n Roll heeft niet alleen een leuke naam - bocadillos met een vleugje Rock 'n Roll - het is ook nog eens mucho fris ontworpen.



Boc'n Roll



Ik zou een poging kunnen doen jullie uit te leggen hoe je dit herbruikbare hebbedingetje juist dient te gebruiken maar helaas was de cursus 'hoe creatief een handleiding schrijven' net volzet en dan is het bij wet verboden een poging te ondernemen 't schijnt.  Gelukkig bestaat er nog zoiets als een prentje dat alles duidelijk maakt. Kijk, hier heb je er één! 



Boc'n Roll

Zoals uit onderstaande foto mag blijken is de Boc'n Roll niet meer of minder dan een placemat van circa 50 cm op 30 cm, maar dan wel eentje welke je middels klitteband omtovert tot een lunchpakketje. Een streepje voor op een brooddoos dus omdat het zich leent als picknickdekentje.

Ach, waar is de tijd dat mijn brooddoos in de kleuterschool gewisseld werd met die van een paté en salami etend kindje. Een probleem dat zich nu,  ruim dertig jaar later allicht ook zou voordoen als iedereen zich zo'n Boc'n Roll aanschaft. Enig verschil? Nu lust ik wel paté en salami dus laat maar komen. Wedstrijd zegt u? Awel, onderaan!

Boc'n Roll - sandwich niet inbegrepen



Juicht en viert, Coolinary mag 5 mensen blij maken met een Boc'n Roll! Ideaal om uw collega's tijdens de lunchpauze te tonen dat je helemaal mee bent met je tijd. Of doe je kinderen er ééntje cadeau, al was het maar om ze te leren dat de natuur iets is waar je niet al te kwistig mee dient om te springen. Aluminium is een 'nono' kindjes!

Hoe winnen, dat is meestal de vraag?

- U zou de Coolinary pagina op facebook kunnen liken...

- U zou voor Coolinary kunnen stemmen op de Weekend Blog Awards...

Niets van dat alles (al is het uiteraard altijd toegestaan). Wil je er eentje winnen, laat dan een reactie achter in de commentbox, stuur me een mailtje, of reageer zodra ik deze link deel op Facebook. Enige verdere vereiste is dat je plechtig belooft je kinderen - of die van een ander - nooit maar dan ook nooit nog 'de kids' te zullen noemen. Er is niets mis met 'de kinderen', 'de klein mannen', 'mijn joeng' en ga zo maar door.

Laten we zeggen dat we de wedstrijd volgend weekend afsluiten? Een adres is trouwens handig om de prijzen door te sturen!