Culinaire verlichting

Culinaire verlichting, als ik dat herlees klinkt het alsof ik - jawel, flauwe woordspeling - het licht gezien heb, mezelf een nieuwe vorm van culinaire bewustwording heb aangemeten. Niets van dat alles! Kerst is nu eenmaal de periode waarin er meer lichtjes aritmisch fonkelen dan goed voor mij is, al dan niet op de tonen van één of andere melige kerstklassieker. Mensen die mij kennen kunnen beamen dat ik daar een beetje ambetant van wordt. Mezelf op iets anders focussen is dan vaak een goed idee. Jeeves, een onderwerp en snel!

Sinds een week of twee hebben we spotjes in onze keuken hangen. Na de verbouwingen was dat een beetje blijven hangen en in het donker koken, dat had ook wel iets. Maar licht, jongens wat een gemak. Als ik nu in mijn tengels snijd weet ik tenminste hoe diep het is, of ik een pleister moet nemen dan wel rechtstreeks naar het ziekenhuis mag fietsen. Spotjes dus! Wist je trouwens dat je die, mocht je dat wensen, op kunt leuken met behulp van enkele kopjes en ondertassen?

Kopjes en ondertassen als versiering voor je spotjes



Liefhebbers van de dolkomische reeks 'That Seventies Show' is het allicht niet ontgaan maar ten huize Forman is men licht - opnieuw, echt? - creatief omgesprongen met oude kaasraspen. Die ondingen die met de regelmaat van de klok een stuk vinger weghappen blijken zowaar dienst te doen als lichtarmatuur. Een gaatje in het handvat, meer is er niet nodig om zelf voor de nodige sfeer te zorgen. Tip van de chef, varieer in verschillende maten en gebruik ze als kaarskoker. Ook leuk! Ik zal mijn madam eens een 'how to' laten schrijven. 

Kaasrasp als lichtarmatuur

Zelf niet zo creatief aangelegd? Toch op zoek naar een lamp die je 'foodie zijn' - ahum - uitstraalt? Dan kan je jezelf nog altijd een looklamp van de hand van Anton Naselevets aanschaffen. Geef toe, eigenlijk ziet die er best leuk uit. Zachte kleuren, in de hoogte verstelbaar, mooi vormgegeven en van vampieren ook geen last meer.

Looklamp door Anton Naselevets

Als er iets is waar zo'n moderne kunstig gedraaide spaarlamp weg van heeft, dan is het wel een verse swirl ijs, recht uit de machine. Het was dan ook maar een kwestie van tijd voor er iemand met een ijshoorntje als lichtarmatuur op de proppen kwam. Op het eerste zicht perfect voor een kinderkamer, maar dan moet je het risico er wel bijnemen dat je kroost halsbrekende toeren gaat uithalen om aan die bollen te likken.

Hoorntjeslampen

Dit was 2012, Coolinary style!

Er staat een nieuw jaar voor de deur, het ideale moment om vooruit te kijken ware het niet dat er hier traditiegetrouw even wordt teruggeblikt op het vorige jaar.

- Uit eten!

In januari maak ik naar goede gewoonte een lijstje op met zaken waar ik, mocht het lot me even goed gezind zijn, graag zou gaan eten. In 2012 heb ik amper 2 restaurants van dat lijstje mogen aanvinken. Dat In de Wulf en Veranda direct goed waren voor 5 bezoekjes wil vooral zeggen dat we het daar enorm naar onze zin hadden.

Niet dat onze culinaire escapades tot amper vijf restaurantsbezoekjes beperkt werden hoor, geen paniek. Van het lokale Vin Perdu over het Griekse Prima Plora naar de Heart Attack Grill in Vegas, van Chez Lucia met de fellow foodies over Eat Love Tastings in Gent en de Hambar in Montréal naar Luzine in Leuven... geen gebrek aan gastronomische uitjes in 2012.

Leesvoer: Viva Veranda, Restaurant Veranda, In de Wulf, In de Wulf bis, Heart Attack Grill, Vin Perdu, Chez Lucia, Hambar, Eat Love Tastings, Luzine, Prima Plora

- Op ontdekking!

Alsof het de normaalste zaak van de wereld was stond ik daar opnieuw, in de keuken van de Comme Chez Soi, een beetje de handen uit de mouwen steken. Het moment van 2012 dacht ik toen. Wist ik veel dat ik nog twee dagen vanuit Zeeland verslag mocht brengen over de grijze garnaal, dat ik de Stella World Draught Masters vanop de allereerste rij in Montréal zou meemaken of dat ik in het gezelschap van Johnnie Walker het gure IJsland zou verkennen. Allesbehalve doordeweeks, dat besef ik maar al te goed.

Leesvoer: Comme Chez Soi, Grijze Garnaal, Restaurant Scherp, Creatief met garnaal, Stella Artois World Draught Masters, Johnnie Walker Double Black

- Erkenning!

Zowel Weekend Knack als Clickx kwamen in 2012 op de proppen met een 'wat zou de beste site van het jaar kunnen zijn' wedstrijd en Coolinary was tot tweemaal toe genomineerd in de categorie 'culinair'. Het is niet meer dan logisch dat lovende woordjes, vriendelijke commentaren en mailtjes telkens weer opnieuw deugd doen, een ereplaats in zo'n nationaal ingerichte wedstrijd dat is - laten we daar niet flauw om doen - meer dan plezant! Een derde plaats op de Weekend Blog Awards en een tweede plaats op Site van het jaar. Hoezee, en ook, marge voor verbetering!

Leesvoer: Weekend Blog Awards, Site van het Jaar

- The Home Bar!

Eten is één ding, maar het is een feit dat drinken minstens zo belangrijk is voor het welzijn van de mens. Los daarvan is het ook gewoon ronduit plezant, intrigerend en lekker waardoor een klein nevenprojectje zich opdronkg. Het kind kreeg de naam Tales from the Home Bar mee! In 2012 heb ik hier en daar wat aangename flessen op de kop getikt, in 2013 is het de bedoeling daar ook effectief mee aan de slag te gaan.

Leesvoer: Tales from the Home Bar, Sips, Jigger's, The Book Club, Diageo Nine-X Cocktail Academy

En dan waren er nog een resem boeken om te lezen, producten om te testen, vermeldingen in kranten en magazines en ook kleine dingen om van te genieten... teveel om op te noemen eigenlijk. Als jullie 2012 samen met Coolinary plezant vonden, dan zie ik geen reden waarom er daar in  2013 geen luchtig vervolg aan te breien.

Infusion de cacao - Pierre Marcolini

Cacao-thee, hoe kom je erop en vooral, hoe begin je eraan? In het geval van 's lands meest gerenommeerde chocolatier Pierre Marcolini is het idee beginnen rijpen tijdens een initiatiebezoek aan enkele Peruviaanse cacaoplantages waar hij een aftreksel van cacaopeulen geserveerd kreeg. Na drie jaar finetunen - het originele drankje was immers te sterk en te bitter - kwam Marcolini met zijn eigen infusie op de proppen waarvan de pure versie onverhoopt in mijn brievenbus belandde. Kerstdagen, cadeautjes... tradities zijn er om hoog te houden.

Infusion de cacao - Pierre Marcolini

Even toegeven dat ik ondanks mijn status als chocoholic - of chocofiel, zo u wil - niet direct warm liep voor deze 'chocoladethee'? Chocomelk in alle mogelijke gedaantes, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar heet water met chocoladesmaak? Het stijlvolle witte doosje met Marcolini-signatuur heeft hier dan ook enige tijd onaangeroerd in het rek gestaan. Nuja, onaangeroerd. Ik zit hier in huis met een stiekeme theedrinker en wou ik zelf ook van teatime doen, dan was er geen tijd te verliezen. 

Infusion de cacao - zakjes fijne neteldoek gevuld met lekkers

Er werd water aan de kook gebracht, een oude theepot en dito theekopje uit de kast opgediept en in de tussentijd bestudeerde ik één van de uit milieuvriendelijke neteldoek gemaakte overgebleven theezakjes. En dan was het tijd om te proeven, een bevreemdende maar uiterst aangename ervaring. Om te beginnen zijn er die onmiskenbare chocolade aroma's welke zachtjes je neus prikkelen en herinneringen van versgebakken chocoladecake oproepen. De delicate smaak van de infusie zelf dan die zich heerlijk achteraan in je mond weet te manifesteren. Subtiliteit troef maar onmiskenbaar chocolade. De chocofiel glimlacht tevreden!

Infusion de cacao - het resultaat laat zich smaken

Ik proefde de pure versie van deze 'infusion de cacao' maar deze is ook beschikbaar met rozenparfum, jasmijn of kaneel. Ideaal om een dessert te begeleiden, een creatieve thuiskok weet dit volgens mij dan weer perfect te integreren in een inventief dessert. Er borrelt wat in mijn hoofd en het smaakt naar chocolade. Altijd leuk!

Verkrijgbaar in de winkels van Marcolini alsook online. Kostprijs 9,80 € voor 8 zakjes, goed voor zo'n 36 kopjes.

Smaakmeester Ronald Ferket - De Vagant

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie aan de borrel gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn. Nu het volop de tijd is van kerstmarkten en hun overaanbod van fruit- en creamjenevers is een stukje over de oeroude basis nooit weg.

Misschien ligt het aan de ietwat oubollige aardebruine kruiken waarmee jenever meer dan eens vereenzelvigd wordt, één ding staat vast, jenever is niet bepaald het hipste drankje van dit moment. Stille getuige hiervan is misschien wel de obligatoire fles jenever die ergens achterin de barkast van zowat ieders grootouders stof ligt te vergaren. Iemand die met veel plezier en een ongeziene passie de zaak van de Belgische jenever bepleit is Ronald Ferket, sinds 28 jaar uitbater van De Vagant in Antwerpen. Ferket is niet zomaar een kenner. In de jeneverwereld is hij niet minder dan een begrip en zijn café een instituut, een bedevaartsoord voor de liefhebber van het eeuwenoude vuurwater. Want vergis je niet, jenever is wel degelijk een drank met rijke geschiedenis.

Ronald Ferket - De Vagant

Ongeacht het feit dat De Vagant tot ver buiten de stadsgrenzen gekend is als jenevercafé heeft onze smaakmeester de zaak zo nooit willen profileren. “De Vagant is geen jenevercafé”, zegt Ferket resoluut, “maar wel een café dat naast een standaard gamma cafédranken toevallig ook een hele mooie collectie jenevers in huis heeft”. En dat in De Vagant iedereen welkom is mag ook onmiddellijk blijken na een vluchtige blik op het aanwezige cliënteel. Jonge meisjes op het terras nippend aan een frisdrank geflankeerd door vuige rockers met het obligatoire pintje. Dames op leeftijd met een koffie aan het raam en een verstokte jeneverdrinker aan de bar die zijn krant komt lezen. Opzet geslaagd!

“Met onze ‘jenever van de week’ proberen we niet alleen de minder gekende merken in de kijker te plaatsen, het werkt ook drempelverlagend”. Jenever moet je immers, net zoals dat ook bij andere dranken het geval is, leren drinken. Zo gaat een relatief zachte jenever als een ‘Vieux d’Anvers’ er al vlotter in dan een kruidige ‘Balegemse’. En dat het verbruik sinds de jaren 80 achteruit is gegaan valt trouwens niet te ontkennen, al wordt er vanuit de industrie wel werk gemaakt om het imago enigszins terug op te poetsen. Een rechtstreeks gevolg hiervan is het immense gamma aan fruit- en creamjenevers, welke vooral in het weekend en uiteraard ook nu rond de Kerstperiode fel gesmaakt worden.

Niet zonder enige trots troont Ronald Ferket me mee naar de eerste verdieping van het café. Hier, in de vroegere restaurantruimte van De Vagant huist nu het museum over het wel en wee van de Antwerpse stokerijen. Unieke affiches, authentieke kruiken, reclamevoorwerpen uit ver vervlogen tijden… Elk object komt met zijn eigen verhaal, vol overtuiging gebracht door Ronald. Een mooi verhaal trouwens, dat deel uitmaakt van een groter geheel, de Antwerpse jenevergeschiedenis! En die waardevolle geschiedenis – en bij uitbreiding ook de Belgische jenevergeschiedenis – via lezingen, proeverijen en geleide museumbezoekjes in stand houden, dat is het nobele streven van onze fiere Antwerpse smaakmeester.

Ondertussen heeft de smaakmeester ook al enkele boeken over jenever op zijn actief, waaronder een heus kookboek. In zijn laatste boek, '25 gesmaakte jaren', komen dan weer zijn 25 favoriete jenevers aan bod. Nee, over jenever is het laatste nog lang niet gezegd. Na meer dan 28 jaar blijft Ronald Ferket zich verdiepen in jenever en het product weet hem nog steeds te verbazen.

Een borreltje, druppeltje, witteke, neut… we hebben er allemaal al van gehoord, maar voor jenever zijn er zo maar even een 750 afgeleide namen of nicknames. Een pak meer dan voor het woord seks is dat! En misschien is dit ook het moment om het een misverstand uit de weg te helpen dat je jenever het best ijskoud drinkt. Nonsens natuurlijk! De subtiele smaak van jenever komt het best tot zijn recht als deze ‘van het schab’ komt. Zeg dat de smaakmeester het gezegd heeft!

Nog meer weten over jenever? Loop dan zeker eens binnen! Een bezoekje aan het museum dien je vooraf te reserveren.

De Vagant

Reyndersstraat 25

Antwerpen

03/226 32 45

Peter Goossens, Passie voor Product

Van een beetje chef mag je verwachten dat die niet alleen de nodige passie voor zijn vak, maar ook voor de producten waarmee hij werkt aan de dag legt. Het mag dan ook niet verbazen dat Vlaanderens grootste chef - de laatste keer dat ik checkte was dat nog steeds Peter Goossens - met een boek op de proppen komt waarin net die exquise producten die de keuken van zijn Hof van Cleve wereldvermaard maken, bejubeld worden. Een productgeorienteerd kookboek dus waar de passie vanaf spat!

Peter Goossens, Passie voor Product

Met 'Passie voor Product' als titel kan het niet anders dan dat lokale producten - een stokpaardje van de chef - de hoofdrol naar zich toetrekken. Normaal gezien krijg je de namen van de sterren pas bij de aftiteling van de film te zien, ik geef je ze nu alvast mee. Een rondje applaus voor de aardbei, waterkers, kropsla, boter en karnemelk, grondwitloof, bloemkool, appel en peer, Noordzeetong, Parijse champignon, grijze garnaal, Noordzeekrab, langoustine, oester, duinasperge, Naamse slak, haas en tot slot rood rund.

Waarom net de keuze voor deze producten? Wie zijn de leveranciers van Peter Goossens en waar moet je op letten als je ze zelf aankoopt. Het komt allemaal aan bod, mooi geïllustreerd met prachtige foto's.

Rood rund van Hendrik Dierendonck

Een kookboek, dat wil toch ook zeggen dat er recepten in staan, niet? Wel wees daar maar zeker van! Per product krijgt u twee haalbare recepturen - verwacht je aan een hele, maar haalbare boterham - en een 'inspiratie van de chef'. Leuk is alvast dat je uit de haalbare recepten gewoon losse elementen kunt nemen om hier en daar te gebruiken. De geoefende thuiskok kan zich dan weer aan de signature dishes wagen. 

Recepten, oa met grijze garnaal

Het is eerlijk waar lang geleden dat ik effectief nog eens iets uit een kookboek heb klaargemaakt maar tussen dit boek zitten ondertussen al meer dan drie bladwijzers. Het gaan zelfs de laatste niet zijn. Een echte aanrader!

Uitgegeven bij Njam nv.

ISDN 978-90-5916-838-1

Groentjes bij de winterbarbecue

Afgelopen maandag voor het eerst sinds 26 augustus een keertje achter de barbecue gestaan. Die 26ste augustus, dat was de dag van het Belgische en Europese Kampioenschap Barbecue. Een hoogdag als je weet dat we dan met ons barbecueteam Qlinaria telkens opnieuw het mooie weer proberen te maken. Belgisch kampioen en vice-Europees kampioen met ons visgerecht, toch iets om over naar huis te schrijven!

Die 26ste was ook de dag dat Karel, één van onze teamleden,  het leven liet bij een verkeersongeval op de terugweg van datzelfde kampioenschap. Direct ook de reden waarom ik sindsdien niet meer achter een barbecue heb gestaan en waarom die titel hier niet ter sprake is gekomen. Logisch lijkt me dat!

Een basic winterbarbecue dus. Daar kan je met geraspte worteltjes, komkommer en tomaten afkomen, maar wie zit daar bij temperaturen rond het vriespunt op te wachten. Warme groentjes dan maar en eerlijk, dat is even makkelijk als koude groentjes.

Neem nu boontjes in een spekjasje, een klassieker tijdens de feestdagen en zonder enige twijfel zullen die volgende week hier of daar wel op mijn bord zal belanden. Altijd lekker en het leent zich perfect voor de barbecue.

Boontjes blancheren, verfrissen, afdeppen, kruiden, omwikkelen met een spekjasje en klaar is de voorbereiding. Het enige wat je nog moet doen is de boontjes in een gesloten barbecue afwerken. Een beetje aluminiumfolie en wat olijfolie zijn hierbij je beste vriend.

 

Winterbarbecue: boontjes in een spekjasje

Schreeuwt winter dat het geen naam heeft: spruitjes! Niet iedereen is er fan van - ik beken, het heeft lang geduurd - maar tijdens een winterbarbecue kan je er wel altijd mensen blij mee maken. Waarom ook niet dan.

Je kan je spruitjes volledig op de barbecue 'en papillot' klaarmaken, nog simpeler is om een beetje vals te spelen. Spruitjes beetgaar koken en verfrissen,  spekjes krokant bakken en samenvoegen. Verdelen in verschillende porties en verder garen in een gesloten barbecue. Opnieuw zijn aluminiumfolie en een beetje olijfolie of boter hierbij je beste vriendjes.



Winterbarbecue: spruitjes met gebakken stukjes spek



Groentjes, allemaal goed en wel, maar moet dat spek daarbij? Stukjes, een jasje... dat is meer vlees dan groenten. Neen, natuurlijk moet dat niet, maar de universele stelregel is wel dat 'everything tastes better with bacon'.

Laat je overigens ook niets wijsmaken door die foto's. Ik slaag er lang niet in mijn barbecueroosters zo proper te houden. Dit was gewoon een rooster die nog niet gebruikt werd. 't Is dat je het weet.

Site van het jaar 2012, het verdict!

Gisteren naar de Gentse Handelsbeurs afgezakt waar de uitreiking van de Clickx Site van het Jaar 2012 op het programma stond. Coolinary was genomineerd in de categorie 'Culinair' en we moeten daar niet onnozel om doen, ergens hoop je wel een beetje op een goed resultaat. Dat ik het merendeel van de genomineerden binnen 'mijn categorie' ondertussen foodievriendjes mag noemen betekent direct ook dat de titel site van het jaar altijd in goede handen terecht zou komen. Over tot de orde van de dag dan maar. Gratis pintjes drinken in het gezelschap van enkele van die foodievriendjes, Iris en Thomas.

Tweede plaats: Always the bridesmaid, never the bride!

Terwijl vriendin nog even de toiletten opzocht voor een snelle sanitaire stop stak presentator van dienst Kevin Major tot onze verbazing direct van wal met de podiumplaatsen binnen de categorie culinair. De derde plaats, die was alvast weggelegd voor De Groene Prinses. "Dames en heren, op de tweede plaats staat  een foodblog met als ondertitel - ik verzin dit niet - ... may the forks be with you!" aldus Major. Een tweede plaats voor Coolinary dus. Netjes! En het werd nog plezanter in ons gezelschap want Thomas van Filet Pur - voor de gelegenheid gewoon Sander - schoot de hoofdvogel af. Gefeliciteerd!

Prijzen krijg je niet zomaar, die verdien of verduister je!

Leuk gezelschap, gratis drinken... een fijne avond met andere woorden. Ik mocht dan misschien niet met zo'n blinkende 'plak' huiswaarts keren, zo'n ronduit mooie 'culinaire kerstbal' kon tellen als troostprijs. Of was het niet de bedoeling dat ik die uit de boom viste? In ieder geval, bedankt voor alle stemmen iedereen!

Dark Smoky, een Johnnie Walker Double Black cocktail

Het is zover! De temperatuur duikt met de regelmaat van de klok onder de nulmarkering en kerstmarkten verschijnen dat het een lieve lust is. Dit is het moment bij uitstek om je een portie prefab gluhwein in de maag te laten splitsen. Mijn excuses dat ik daar even niet aan mee doe, geen gluhwein voor mij. Het blijft natuurlijk een feit dat een warme kruidige cocktail bijzonder hartverwarmend kan werken. Misschien toch maar overstag gaan, maar dan wel in stijl. Presenting de 'Dark Smoky', een warme cocktail op basis van Johnnie Walker Double Black.

Nodig:

1/2 cup appelcider, 1 theelepel honing, 1 kaneelstok, 5 reepjes citroenzeste, 2 eetlepels Johnnie Walker Double Black, 1 1/2 theelepel versgeperst citroensap.

Doen:

De appelcider, honing, kaneel en citroenzeste ongeveer drie minuutjes opwarmen in een pannetje, tot de honing gesmolten is. Voeg de whisky en het citroensap toe en meng met een barlepel. Giet je warme cocktail in een hittebestendig glas, garneer met de kaneelstok en de citroenzestes.



Johnnie Walker Double Black Cocktail



Deze cocktail kan je perfect voor meer personen tegelijkertijd maken, gewoon de ingrediënten vermenigvuldigen door het aantal personen. Maak je deze vooraf, hou er dan rekening mee dat de kaneel en citroenzestes aardig hun smaak afgeven. Deze kan je er best tijdig uithalen. Citroensap en Johnnie Walker Double Black vlak voor het serveren toevoegen. Serve hot!

De allereerste keer: pita

Afgelopen zondag met de vriendjes gezellig Chinees gaan eten in restaurant Kong Chau in Lichtaart. Zo samen gaan eten, op zich doen we dat te weinig, dus als het er van komt is het altijd wel een klein beetje feest. Wat onze keuze betreft lieten we ons adviseren door de gastvrouw des huizes, een ex-klasgenootje van één van de disgenoten, en niet zo heel veel later stond onze tafel propvol lekkers. Gebakken rijst en bami - wat had u gedacht - schotels met rundvlees, met garnalen en gember, met kip, met varken, een vegetarische gerecht met de naam Buddha's delight en uiteraard ook Peking eend met gangnam pangang saus. Zalig, en zoals dat meestal het geval is, ruimschoots voldoende.

Dat het nu pas de eerste keer was dat ik Peking eend at is allicht verwonderlijk voor een foodie. Dat gegeven werd een klein gespreksonderwerp waarna er plots nog enkele andere 'eerste keren' uit de doos der herinneringen werden opgediept.

Eentje daarvan was de eerste keer dat ik pita at bijvoorbeeld. In tegenstelling tot die pita zat die herinnering nog kraakvers in mijn geheugen. Het was 1993 en ondermeer Metallica, Neil Young, Faith No More, Sonic Youth en The Black Crowes hadden mijn eerste Werchter editie weten te kleuren. Na het vuurwerk trokken we met 'tante Sofie' richting de auto en daar stond ze, het eetstalletje waar ik mijn eerste pita zou eten. Een beetje sla en wat cocktailsaus... een openbaring! Laten we zeggen dat het niet de laatste geweest zou zijn.

Met een Chinese inleiding toch ook even stilstaan bij het feit dat er in dergelijke zaken steeds biefsteak friet op de kaart staat. Wie bestelt dat? Allicht dezelfde mensen die klagen dat hun lokale friturist plots van Aziatische origine blijkt te zijn. Frietchinees woord van het jaar! Lespect!

Smaakmeester Alain Indria - Lombardia

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

In de Lombardenvest is er geen ontkomen aan Lombardia, een restaurant dat sinds jaar en dag gekend staat voor zijn toegankelijke vegetarische keuken. Werp je voor de eerste keer een blik op het interieur van Lombardia, eentje waar chaos regeert, dan bestaat de kans dat een acuut geval van drempelvrees je overvalt. Er niet aan toegeven is de boodschap. Treed binnen in de even eigenzinnige als wondere wereld van Alain Indria.

Alain Indria loves his veggies

Het was Odette Bus, de moeder van Alain die Lombardia in 1972 opstartte. Niet als restaurant, maar als natuurvoedingswinkel. De overgang naar het restaurant is er geleidelijk aan gekomen toen Alain na een succesvolle windsurfcarrière mee in de zaak stapte. Zo verdween er een eerste rek in de winkel en kwamen er vier tafeltjes in de plaats. Het zouden zeker niet de laatsten zijn en zo kwam de focus steeds meer op biologisch eten en drinken te liggen, iets wat in de jaren '80 en '90 trouwens lang niet zo evident is als dat nu is. "I used to eat lentils before they were cool", zeg ik tegen altijd tegen de artiesten waarvoor ik kook.

Het is zijn natuurlijke, gezonde opvoeding die mee aan de basis ligt van de kookkunsten van onze smaakmeester. In tegenstelling tot zijn grootvader die ooit nog voor de Koning der Belgen kookte, is Alain geen kok. Wel weet hij als geen ander om eerlijke producten en bijzondere smaken te combineren. Als de Wall Street Journal in een artikel in 2006 Lombardia als Antwerpse smaakmaker aanprijst, gaat de bal helemaal aan het rollen. De geboorte van een legende!



Amazing Alain Indria



Ze zijn ondertussen met velen, de adepten van Indria's vegetarische maaltijden en uitgebalanceerde vruchtensappen. Het gevarieerde publiek gaat van locals die er 's ochtends van een ontbijt of gemberthee komen genieten over toevallige passanten en toeristen tot bekende Antwerpse gezichten.Alex Agnew, Eline De Munck, Admiral Freebee... de kans bestaat dat je ze in Lombardia tegen het lijf loopt. Astrid Bryan en 'haren John' zweren bij een Ginger Tea bij het ontbijt en dan zijn er nog de wereldsterren. Sting, Anne Clark, Sigur Rós, Moby... allemaal weten ze de keuken van Lombardia te appreciëren Met deze laatste heeft hij na verschillende ontmoetingen zelfs een vriendschap aangeknoopt.

Alain Indria, friend of the stars

Het is een druk bezet man die Alain Indria. Tijdens onze ochtendlijke babbel zal zijn GSM amper stilstaan en ook in de zaak loopt hij van hot naar her. "Een bijkomstigheid als het je voor de wind gaat", lacht hij. Dat is misschien wel het meest typerende aan Alain, zijn glimlach die net als het baasje overuren lijkt te draaien.

De wereld veroveren, iedereen droomt er allicht wel een keertje van, maar met één vegetarisch restaurant in het centrum van Antwerpen zal dat niet direct lukken. Zijn Ginger Tea daarentegen, een gepatenteerde schuimige, warme fruitdrank met toetsen van gember en citrus, lijkt dat wel aardig te lukken. Onomwonden laat Alain weten dat hij mikt op 50 landen. "Een mens moet toch doelen hebben!"

"Ginger Love Tea is net als Lombardia een familieproduct met Antwerpse geschiedenis", zegt Alain. "Moeder is het opperhoofd, mijn vrouw de ijzeren hand en ik het gezicht en de man van de smaken". Een familiebedrijf, dat is iets om trots op te zijn, dat wil je de mensen toch laten weten. Voor die gelegenheid heeft hij dan ook een 'family owned' logo laten ontwerpen dat net als de Belgisch vlag op de Love Box prijkt. Alain Indria, terecht een fier man en Lombardia... Iemand uit de kunstwereld heeft al te kennen gegeven dat ze Lombardia dringend moeten sluiten "because it's a piece of art". Laten we vooral hopen dat het zo'n vaart niet loopt.

Alain Indria, presenting Ginger Love Tea

Een Iberico ham om te kussen!

Als ik ergens zo'n ongelofelijk heerlijke Iberico ham - poot incluis - zie liggen dan heb ik het vlaggen. Niet alleen wil ik daar mijn tanden eens inzetten, nog groter is de drang om dat spel bij de poot te pakken en daar iemand een pets mee te geven. Vreemd, daar ben ik me maar al te hard van bewust, maar ik roep verzachtende omstandigheden in mijnheer de juge. Als televisieseries als Bottom en The Young Ones je jeugd mochten kleuren, dan is dergelijk afwijkend gedrag niet geheel onverklaarbaar. Een milde afranseling met zo'n flink uit de kluiten gewassen ham, op televisie ziet dat er ongetwijfeld hilarisch uit, in het echte leven zijn de gevolgen allicht niet van de poes. Tenzij!

Ham kussen

Tenzij ik me online bij Culismo een levensecht 'hamkussen' aanschaf natuurlijk. Zelfde grootte, propere afwerking, laag aan calorieën en de sloop ook nog eens uit 100 % katoen... laat die tenzij maar vallen, het kussen is besteld. 16,90 € een koopje zeg ik u en de verzendingskosten zijn helemaal te verwaarlozen. Een nachtelijk kussengevecht ten huize coolinary gaat nooit meer hetzelfde zijn. Kleine tip voor de vriendin: You can run but you can't ham!



Ham kussen



Lacroix loodst u door de feestdagen

Toen ik vroeger als kleine jongen rondhing in de keuken van Het Binnenhof, het restaurant van mijn vader, dan was er niets dat meer indruk op me maakte dan die ene enorme ketel die altijd achteraan op een laag pitje stond te sudderen. In deze ketel werden de verschillende fonds gemaakt. Bruine fond, blanke fond, wildfond... en één ding hadden ze allemaal gemeen. Hoewel de onmisbare basis van superlekkere sauzen en bereidingen, in de ogen van een tienjarige zag het er met die beenderen en grove stukken groenten allemaal verschrikkelijk onappetijtelijk uit.

We zijn nu vijfentwintig jaar later en op zo'n tijdspanne durft er wel eens iets te veranderen. Het restaurant is gesloten, mijn vader naar Kreta verhuisd en die ene grote ketel, die staat bij mij in de kelder te blinken. Zelf fonds maken daar begin ik niet meer aan. Teveel werk en eerlijk, die handige potjes van Lacroix zijn minstens even lekker. Met runds-, kalfs-, gevogelte-, wild-, vis- en kreeftenfond in het gamma hebben ze alles in huis om een gevarieerde menu op tafel te toveren.



Vis-, kalfs-, gevogelte-, runds-, wild- en kreeftenfond


Perfecte timing want nu Kerstmis voor de deur staat - en de daaraan gelinkte feestdis - stijgt het stressniveau bij menig hobbykok tot ver boven het kookpunt. Er zijn nu eenmaal verwachtingen die moeten ingelost worden. Geen paniek, bij Lacroix hebben ze de nobele taak op zich genomen u niet alleen van de basis voor sausjes te voorzien, ze hebben zelfs een hele feestmenu bedacht, deze tot in de puntjes uitgewerkt en op hun website geplaatst. Scoren met Kerst wordt kinderspel, ondertussen probeer ik alvast hun gerecht met coquilles uit. 'Vanavond ben ik de chef', wees daar maar zeker van!

Wees daar maar zeker van. En morgen ook!

Coquilles met aardpeer en rode wijnsaus

Nodig:

8 middelgrote coquilles, boter, zeezout, 250 gr geschilde aardperen, 1 ongeschilde aardpeer, 1 dl melk, 1 dl room (min 35%), peper, zout, nootmuskaat, kurkuma, 2 dl kalfsfond, 1 sjalot, 1 tijmtakje, 1 dl rode wijn 1 el  room, 100 gr ijskoude boter (in blokjes), olie om te frituren.

Doen:

1/ Snijd de aardperen in gelijke stukken en kook ze gaar in melk en room. Giet de aardperen af maar houd een beetje van het kookvocht apart. Pureer de aardperen en breng op smaak met peper, zout, nootmuskaat en een snuifje kurkuma voor de kleur. Passeer de puree door een zeef om overgebleven stukjes te verwijderen, voeg eventueel een weinig kookvocht toe om het geheel smeuïger te maken. Zet weg en houd warm.

2/ Snijd de niet geschilde aardpeer met een mandoline in fijne plakjes en frituur deze in een op 160° voorverwarmde frituurketel. Schik de krokantjes op keukenpapier om het vet te absorberen en bestrooi ze met zeezout.

3/ Versnipper de sjalot en fruit deze in een weinig boter. Voeg het tijmtakje toe, laat even meegaren en blus met rode wijn en kalfsfond. Kruid met een beetje zout en laat tot 1/3 inkoken. Zeef het vocht, voeg er de room bij en klop er de ijskoude klontjes boter onder. Breng op smaak met peper en zout en eventueel enkele druppels citroensap.

4/ Bak de coquilles in een pan met antikleeflaag in boter. Reken hiervoor op ongeveer 1 minuut per kant. Kruid ze af met een beetje zeezout. Serveer met de puree van aardpeer, de rode wijnsaus en aardpeersnippers. Een beetje geoefende kok tovert dan volgend bordje op tafel.

Coquilles met aardpeerpuree en rode wijnsaus

Kom je bij één van de vele recepten op de Lacroixsite een woord of bereidingswijze tegen dat je niet kent, maak dan zeker gebruik van hun culinaire woordenboek. Ook handig is hun uitgebreide seizoenskalender met onderverdelingen voor vis en schaaldieren, groenten, fruit en wild. 't Is dat het hier op coolinary fijn vertoeven is, anders had u al lang naar één van de vorige links moeten doorklikken.

117 by Wout Bru

Blinde idolatrie heeft mij - in tegenstelling tot een pak Vlamingen - nog nooit naar Eygalières in de Provence of Courchevel, het mondaine skioord in de Franse Alpen, gebracht. Naargelang het seizoen zijn dit de twee plaatsen waar Wout Bru culinair het mooie weer mag  maken. De Alpen zullen het dit jaar zonder het Vlaamse goudhaantje moeten doen want Circus Bru strijkt in Antwerpen neer en dat voor zo'n 117 dagen.  Wat wordt het de mensen toch makkelijk gemaakt.

117 bu Wout Bru

117 by Wout Bru, dat is de naam van het tijdelijke restaurant en als ik de verschenen krantenartikels mag geloven zit de keet al voor de helft vol. Snel reserveren is dus de boodschap voor de liefhebbers. Eerlijk, ik heb het niet zo voor Bru. Geen idee hoe dat komt. Of wel eigenlijk.

Een hele tijd geleden was er een wedstrijdje met een private kooksessie met Bru als inzet. Zo blij dat ik was omdat ik gewonnen had, zo teleurgesteld was ik nadat de chef verstek gaf. Natuurlijk had die man daar zijn redenen voor, net zoals die er ook waren om niet op Culinaria² te verschijnen maar toch.

Of ik naar dat tijdelijke restaurant zou gaan vroeg een collega me. Ik dacht het niet! Maar waarom niet?  Het is een gelegenheid als een ander en er moeten amper kilometers afgelegd worden. Komt daarbij dat Bru ook nog eens een kempenzoon is, dat schept ook al een band. Principes overboord dus en toch maar eens een etentje fixen. Gul dat ik ben met kansen, al is het wel de laatste!

Luzine, Leuven

Leuven, vanuit Turnhout is het niet direct de makkelijkst bereikbare plaats, wat meteen ook de reden is waarom we daar niet al te vaak vertoeven. Voor een etentje in Luzine - het restaurant waar 's lands ideale schoonzoon Jeroen Meus samen met zijn kompanen achter het fornuis staat - wilden we de trip echter gerust maken. En dat op een dinsdagavond! Om maar te zeggen dat we er zin in hadden.

Dat het restaurant diep in het voormalige fabriekspand van Marie-Thumas gevestigd is wisten we al, de entree, het is een raar gegeven. Niet dat we hopeloos verloren liepen tussen het sportieve volkje van de lokale fitness en het clienteel van De Siervis - beiden in hetzelfde pand gevestigd - het was een beetje zoeken, maar dat mag voor een geoefende smulpaap geen probleem zijn.

Wat hadden we ook alweer horen zeggen over Luzine. Dat het er donker is, de inrichting op het kitcherige af. Zwarte muren, daar creëer je natuurlijk een zekere sfeer mee maar donker vond ik het niet direct. Ruim voldoende verlichting denk ik zo en over smaak, daar valt niet over te discussiëren.

Geueze Girardin als aperitief, altijd een goeie keuze

Een mousserende wijn voor de dames als aperitief, Gueuze Girardin voor de heren, gefilterd en ongefilterd. Een frisse geuze van een goed huis, ik heb dat wel graag en het leent zich ook perfect voor een aperitief. En terwijl we rustig de kaart bekeken - het werd de vijf-gangen-menu - verschenen ook de eerste hapjes aan tafel. De 'huisgemaakte krabsalade met krokante toast' had de nodige smaak, voldoende fraîcheur... kortom een simpele maar mooie starter.

Als het hapjes regent aan tafel dan wordt er niet geklaagd. Kleine porties geluk, verschillend in smaak en textuur, niets dan lachende gezichten aan onze tafel. Een stevig stukje zalm of enkele smeuïge eenhapskroketjes met een lobbig sausje dat de herinnering aan een flinke ratatouille oproept, daarvoor bent u bij mij volledig aan het juiste adres.

Polentakroketjes, zalm, ...

Verschillende amuses op tafel, dat wil onherroepelijk zeggen dat sommige niet direct binnen mijn handbereik staan. Gelukkig was er ruim voldoende 'kroepoek van Parmezaan' zodat ook ik daarvan kon genieten. Een echt uitgesproken Parmezaan proefde we niet direct, lekker was het wel.

Kroepoek van Parmezaan

Een schoon stuk gelakt buikspek, daar kun je niets verkeerd mee doen. Zonder enige twijfel mijn favoriete hapje van de hele reeks en dat waren er dus wel enkele. In tegenstelling tot wat je zou verwachten was hier niet het puike stukje buikspek, maar de crème van jalapeno het winnertje op het bord. Zalig prikkelend zonder ook maar één moment overheersend te zijn. Straf.

Gelakt spek, crème van jalapeno

Het laatste hapje van de reeks waren 'miniburgertjes met hert', tot tevredenheid van tafelgenoot de jager, die zijn zinnen had gezet op wat wild. Absoluut niets mis mee.

Miniburgertje van hert

Het was ons ondertussen opgevallen dat de overwegend jonge, strak in het pak stekende brigade van de bediening stijver over kwam dan een hark die drie dagen bij vriestemperaturen buiten heeft doorgebracht. Zo jammer is dat! Het opdreunen van de gerechtjes tot het laatste stukje cress als ware het een spreekbeurt in de middelbare school, op een fout kon je ze niet betrappen maar waar was de ziel? Enige interactie met de gasten leek zelfs helemaal uit den boze. Gelukkig was er nog de dartele blondine die vol overgave het heerlijk huisgebakken brood kwam presenteren, en de sommerlier die zijn wijnkennis met plezier naar de achtergrond verbande om ons te helpen met een passende bierkeuze. Een verademing!

Op restaurant gaan, dat doe je nog altijd voor het eten dus laten we het daar maar over hebben. Eenmaal de parade van de hapjes achter de rug, kon het gala van de verschillende gerechten beginnen. 'Noordzeegarnalen, biovenkel, gierst en foccacia', dat waren de hoofdcomponenten van het eerste gerecht. Met grijze garnalen zit je bij mij altijd goed. En dat sausje, een reductie van bouillabaise, ongelofelijk hoe smaakvol dat was. De gegrilde venkel, die werd koud geserveerd. Geen idee of dat ook effectief de bedoeling was.

Noordzeegarnalen, biovenkel, gierst, foccacia, bouillabaise

Stevige witte vis (zeeduivel) en een flinterdun krokant stukje ham (St. Elloy), dat is een huwelijk dat al jaren stand houdt en nooit teleur stelt. Gooi daar nog wat pompoen, mimolette en veldsla in de mix en je hebt een prachtig gerechtje met enkele stevige smaakmakers. Extra punten voor de miniatuurtosti!

Zeeduivel, St Eloy ham, pompoen, mimolette, veldsla

De vreemde eet in de bijt was het optionele vijfde gerecht in deze menu, 'langoustine, kalfsvlees en tom ka kai'. Niets mis met de Thaise keuken maar in het rijtje viel dit een beetje uit de toon. De doortastende smaak van koriander en citroengras is voor de liefhebbers, al een geluk dat langoustines en kalfsvlees mij wel kunnen bekoren.

Langoustine, kalf, tom ka kai

Een mooi stukje fazant, dat was het eerste wat ik dacht toen ik mijn bord voorgeschoteld kreeg. Mooi rosé, fijne grilmarks, knapperige garnituur... in orde met andere woorden. Tot ik vriendin in de gaten kreeg die wat beteuterd naar haar stuk gevogelte zat te kijken. Zo'n beest moet natuurlijk geschoten worden en laat net zij het aan gort geschoten stuk filet op haar bord hebben. Rosé, daar was geen sprake van, dit was bloedrood afgewisseld met zwart. Krijg ik dit bij de poelier, dan vraag ik een ander stuk. Zeggen we dit tegen de ober, dan krijgen we laconiek het antwoord dat dit zeer normaal is. Tja! We hebben dan maar drie filets door vier gedeeld, de toon was gezet.

Fazant, witte bonen, champignons, spruiten, fine champagne

Witte chocolade, daar heb je voor- en tegenstanders van. Met dit dessert had niet de minste problemen. Aangename texturen en smaken, fris in de mond, alleen viel de smaak van de Earl Grey pastille na een stuk zoete chocolade wat in het niets.

Bergamot, witte chocolade, Earl Grey

Eindigen deden we op dezelfde manier zoals we gestart waren, met een keur aan hapjes. Geen koffie of thee voor mij, ik had nog een half glas Rochefort waar ik me doorheen moest worstelen. Wat een dijk van een bierkaart trouwens, bij uitstek de meest evenwichtige die ik op restaurant al ben tegengekomen.

Dat er ook voor mij hapjes voorzien werden siert de zaak natuurlijk, dat is lang niet overal het geval als je geen pousse-café besteld. Prachtig hapje trouwens, met 'chocolade, banaan en yuzu'. Ook de 'hazelnoot ijslollie', 'de caramelprofiterolles' en de 'spekjes' mochten er zijn.

Chocolade, yuzu, banaan

Dat je restaurant Luzine onlosmakkelijk koppelt aan Jeroen Meus, daar is allicht niets aan te veranderen. De geserveerde keuken is allesbehalve Dagelijkse Kost - maar goed ook - en daar was op die fazantfilet na niets op aan te merken. Goed en genoeg gegeten maar toch bleven we een beetje op onze honger zitten. Allicht krijgen die jongens van de bediening bepaalde instructies mee, stiekem mag ik hopen dat we ze gewoon op een slechte dag troffen, dat kan de besten overkomen.

Johnnie Walker Double Black, een intense ervaring

Samen met mijn nieuwe goede vriend, de immer vrolijk rondwandelende Johnnie Walker, heb ik een intens avontuur achter de kiezen. Eentje dat ik zelfs met veel plezier wil delen. Om de nieuwe Double Black Label van deze Schotse whiskyreus te ontdekken hoefde ik maar naar te winkel te lopen. Nog niet zo lang geleden is deze blend gelanceerd als blijvende uitgave, makkelijker kan niet. Mijn vriend Johnnie zag dat anders. Om hem te ervaren, één te worden met deze Double Black, was er net dat ietsje meer nodig. Een stap in de donkere wereld van deze mysterieuze en spannende blend.

Via een tussenstop in Londen, waar ik de eer had mijn internationaal reisgezelschap te ontmoeten, trokken we richting het barre IJsland, deze tijd van het jaar altijd goed voor de nodige portie duisternis. Reizen en het daarbijhorende wachten, dat durft wel eens in de koude kleren kruipen. Reden genoeg om ons bij aankomst in Reykjavik van een flinke winterjas te voorzien. Samen met de gevulde proefglazen zou die jas drie dagen lang mijn beste vriend zijn. Veilig van de ene naar de andere plaats geraken, daarvoor waren enkele superjeeps voorzien, voertuigen die hun naam allerminst gestolen hadden.

Superjeep

Geen overbodige luxe trouwens die superjeeps. Dat mocht al snel blijken toen onze chauffeur na een half uurtje rijden in de IJslandse duisternis het grillige vulkanische landschap boven de weg verkoos. Er stond een welkomstborrel op het programma en die werd genuttigd in een grot aan het  Kliefarvatn meer. Een moment van kennismaking. Met elkaar, maar ook met de pikzwarte duisternis - geen meer gezien - de bijtende wind en de reden waarom we allemaal hier waren,  Johnnie Walker Double Black!

Welkomstdrink aan Lake Kliefarvatn

Het werd een aangename eerste kennismaking. Een leuke groep om mee te beginnen en de whisky kweet zich perfect van zijn taak om ons intens te verwarmen. Escape the sun, het was een vlag die de lading volledig dekte. Het noorderlicht stond die avond - net als een verticale whiskytasting en aansluitend diner - op ons programma maar een dik wolkenpak besliste daar anders over. Jammer, al kon het vooruitzicht van een deugddoende portie nachtrust een mens ook plezieren. Er stond ons immers een met actie gevulde dag te wachten.

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Als er iets is waar ik naar uit keek, dan was het wel de sneeuwmobielsafari. Een flink ontbijt - denk roerei, worstjes, spek en versgebakken wafels met choco en slagroom - als basis en deze rakker was klaar om te rocken. Thermisch ondergoed en dito overal, sneeuwlaarzen, een flink uit de kluiten gewassen jas, twee paar handschoenen... een beetje erover zo leek het maar eenmaal op die Solheimajökull gletsjer bleek niets minder waar.

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Mocht het klimaat finaal om zeep zijn en België een winteroord worden, dan schaf ik me zonder verpinken zo'n sneeuwscooter aan. Beetje rechtstaan op die bak, gas geven, helling op en vooral tegenleunen in de bochten... ik bleek zowaar een natuurtalent. Her en der mochten minder fortuinlijke collega's het gevecht egen de zwaartekracht verliezen, deze jongen bleef keurig in het zadel. Zelfs tijdens het licht overmoedig zwaaien naar de cameraman, zo ben ik dan ook wel weer. Snel een groepsfoto nemen en dan als de bliksem die gletsjer af op zoek naar temperatuurvriendelijkere oorden. Dat en whisky!

Sneeuwmobielsafari op de Solheimajökull gletsjer

Voor iemand die verre van een whiskydrinker is was moet ik zeggen dat die warme gloed na een eerste slok aangenaam snel went, zeker bij temperaturen rond het vriespunt. De Johnnie Walker Double Black is zonder twijfel een intensere blend dan sommige van zijn broertjes. Dankzij het rijpen op gebrande eiken vaten krijgt hij zijn typische rokerig karakter, fijnproevers weten er ongetwijfeld de subtiele toetsen van vanille en specerijen uit te halen. Niet alleen een ideale borrel tegen de koude, het deed ook perfect dienst om moed in te drinken en dat was nodig.

Met al zijn gletsjers en vulkanen laat het onherbergzame IJslandse landschap zich maar wat prachtig bewonderen van bovenaf en daarvoor waren er vier helikopters voorzien. Moed indrinken dus want als het op helicopters aankomt zijn er bij mij aardig wat parallellen te trekken met B.A. van The A Team. Principes overboord en ik erin om drie kwartier te genieten van het magnifieke landschap, ons lot in handen van de piloot gelaten.

Een piloot met humor trouwens want bij het opstijgen weerklonk 'Die Walküre' van Wagner door onze hoofdtelefoon, een streepje muziek dat ik nog steeds link aan een scène uit Apocalypse Now. Een scène met helikopters trouwens.

Eyjafjallajökull, iemand!

Vijfenveertig minuten lang werden wij getrakteerd op een natuurschouwspel dat zijn gelijke niet kent. "Slechts een fractie van het eiland" zo wist de piloot, waarna hij zonder enige vorm van waarschuwing zijn kist als een ware gevechtspiloot in de zoveelste kloof van de Eyjafjallajökull deed verdwijnen. De glimlach op mijn gezicht bij het landen spreekt boekdelen, opnieuw een geweldige ervaring. Zij die op het einde van de vlucht gebruik wisten te maken van de 'kotszakfaciliteiten' waren vooral blij terug vaste grond onder de benen te hebben. Slechts één remedie denk ik dan. Whisky!

Een helikoptervlucht, dat valt eigenlijk nog mee

Daar stonden we dan, in the middle of nowhere met enkel een gammele hut binnen ons gezichtsveld. De vlag met het ons inmiddels gekende Johnnie Walker logo liet weinig ruimte tot twijfel. De lunch, die zou hier genuttigd worden en een barbecue binnenshuis, dat is ook eens iets anders. Een prachtig stukje lam en een uitgebreid buffet, het sterkt de hongerigen en bleek ruim voldoende om zij die met slappe benen uit de helikopter zijn gestapt terug bij hun positieven te brengen.

Ewan Gunn, brand ambassador voor Johnnie Walker maakte van de gelegenheid gebruik om ons drie proefglazen voor te schotelen. Was er eigenlijk een moment dat hij ons geen whisky voorschotelde vraag ik me nu af. In ieder geval zorgde hij voor voldoende materiaal om in een volgende post mijn ervaringen over de verschillende proeverijen neer te pennen.

Lunch op een unieke locatie

Een uitgebreid ontbijt, een sneeuwscootersafari, helicoptervlucht, barbecue, whiskyproeverij... amper te geloven dat de dag nauwlijks halfweg was. Intens, dat was zeker niet gelogen. Begrijpelijkerwijs ga ik hier geen foto's posten van ons bezoek aan de natuurlijke spa - mannelijkt naakt, dat verkoopt niet - een foto van de Gulfoss geiser in volle actie, die kan er dan weer wel af. De avond afsluiten deden we in de Trophy Lodge met het 'Feast of Intensity', iets waar ongetwijfeld ook nog een stukje aan gewijd kan worden.

Gullfoss geiser

IJsland is te groot om in één dag te zien, zoveel is zeker, maar het organiserende team had wel zijn stinkende best gedaan om ons op die ene dag maximaal te doen genieten. Straf werk! Een door een Engelse collega inderhaast verduisterde fles Double Black kwam aardig van pas toen de hotelbar iets na middernacht al besloot te sluiten. Diezelfde collega was trouwens de enige die zich de volgende ochtend overslapen had. Drinkt maar met mate, ook dat was een boodschap die we meekregen.