Wasbar - Gent

In het Kempische Mol, een gat waar wij in Turnhout nogal eens hartelijk om durven lachen, heb je een café genaamd 't Wassalon'. Dat zal allicht ooit een plaats geweest zijn waar je je wasjes kon doen, nu kom je er zelden properder buiten dan je er bent binnengegaan.

Als bij toeval liepen we zaterdag in Gent rond op de Nederkouter - vriendin haar kot was vroeger om de hoek - toen ons de Wasbar van de overkant van de straat leek toe te lachen. Geweldige naam voor een wassalon, want het doet vermoeden dat je er ook kan drinken. Wat blijkt? Je kan er ook effectief iets drinken. En eten! En je haar laten knippen! En vooral... wassen!

Wasbar

Een interieur hipper dan hip, dat nodigt uit,  dus bij het krieken van de volgende dag wisten wij waarheen om ons te warmen aan een lekker drankje. Oude stoelen in een hip kleurtje, een logo dat ronduit brilliant is, een batterij wasmachines, leuke pasteltegeltjes,handige wastips en een centrale toog. Meer heb je niet nodig voor een winnertje. De niet zo subtiele logo's van de sponsors neem ik er zelfs met plezier bij. Wat maakt het ook uit dat de machines van Electrolux zijn en de wasproducten van Ecover.


Wasbar, interieur



De regels des huizes - die moeten er nu eenmaal zijn wil je chaos vermijden - worden in de Wasbar middels een subtiel gepimpte wasknijper aan een antiek strijkijzer bevestigd. Binnen roken is uit den boze, vloeken af te raden en stelen ronduit verboden. Eerlijk, het moet al een erg mooi slipje zijn eer ik er in een wassalon mee aan de haal zou gaan. Je weet namelijk nooit wie dat spel heeft aangehad. Stelen? Verboden dus!

Wasbar, huisregels

Zondag brunchdag, iets waarvoor je schijnbaar best kan reserveren. Niet dat wij honger hadden hoor. Overdadig tafelen bij Eat Love en een trits cocktails bij Jiggers, dat laat zo zijn sporen na, vooral op zondagochtend. De rijkelijk gevulde toog lieten we voor wat het was en we bestelden een thee en een warme chocomelk. Warme melk met blokjes chocola, met callets, met choco... ik heb het overal al zien passeren. Warme melk met hagelslag daarentegen, dat was de eerste keer en dat smaakte geweldig. Serieus, het eerste wat we deden toen we 's avonds thuis kwamen was een warme chocomelk maken met muizekes. Hmm!



Wasbar, zondagse brunch

De Wasbar in Gent dus. Hip, cool en propere kleren, wat wil een mens nog meer. Een gratis onderbroek na enkele wasbeurten? Eskimo represent in Gent. Check!

Hambar - Montréal

Dat er veel bier zou vloeien in Montréal was bij voorbaat duidelijk, er werd ook ruim de tijd genomen om de innerlijke mens te stillen met allerlei lekkers. Er stond een lunch of twee op het programma, twee diners, een kookworkshop en uiteraad waren ook fijne hapjes voorzien op de Stella Artois World Draught masters zelf. Zonder enige twijfel spek naar de bek van deze foodie.

Onze eerste 'perslunch' bracht ons onder leiding van een gids bij het statige Hotel St Paul in Old Town Montréal. Indien de mooi uitgestalde stukken vlees aan de inkom het niet duidelijk zouden maken, in dit hotel is het sjieke doch pretentieloze Hambar gevestigd.

Hambar, de ham!

Waren het de mooi opgehangen hammen - voor de gelegenheid voorzien van het gezelschap van enkele pompoenen - of was het de uitnodigende bar, feit was dat ik als één blok viel voor de Hambar. Het plaatje klopte volledig en dan had ik de kaart niet eens onder ogen gekregen. Feit dat er hier Stella Artois uit de tapkraan kwam gevloeid zal ongetwijfeld een grotere factor gespeeld hebben bij het kiezen van deze lunchlocatie, ik was hoe dan ook in mijn nopjes.

Hambar, de bar!

Ons lunchgezelschap viel nog best te omschrijven als een bont allegaartje. Allereerst was er Laura, op wiers kaartje de ronkende titel 'Director Global External Communications' bij AB Inbev prijkte. Dan had je Briar, een studiegenote van Laura en 'Manager Corporate Affairs' bij Labatt. Tot slot had je Ana, een Roemeense die voor een Italiaans blad schreef en uiteraard was er ook nog de aanwezige Belgische foodblogger. Vier personen dus van verschillende pluimage met één bindende factor. Wij hadden honger!

Hambar, de kaart

De lunchmenu volgen leek ons een goed idee tot we de dienster met een plateau lekkers richting een naburige tafel zagen lopen. Onze vier hoofden volgende de weg van de plateau, onze ogen gefixeerd op de overdaad aan delicatessen. Mocht je ooit Hambar bezoeken, twijfel dan geen seconde en bestel zo'n charcuterieplateau. Een aanrader!

Selectie ham, gepekelde groenten, kazen en mousses

Verschillende fijngesneden hammen, krokante stukjes brood die hun gelijke niet kennen, een selectie huisgepekelde groenten, Iberische kazen, varkensrillettes, noem maar op. De paté van kippenlever moet zonder enige twijfel bij de lekkerste dingen geweest zijn die ik in tijden gegeten heb. Enig nadeel in quasi onbekend gezelschap is dat niemand zich geroepen voelt om net het allerlaatste stukje dit of dat te nemen. Jammer natuurlijk, zeker als de plateau wordt afgeruimd en dat laatste stukje uiterst fijne ham zit nog uitnodigend te lonken.

Selectie ham, gepekelde groenten, kazen en mousses

De belangrijkste componenten van de 'soup du jour' waren ajuin en appel. Niet direct alledaags te noemen, smaken deed het wel. De aanwezigheid van de 'foodiecam' - ten huize coolinary volledig ingeburgerd - werd al snel het gesprek van het moment, waarna er in no time iPhones uit handtassen werden opgediept om een en ander op de gevoelige plaat vast te leggen. Een trend was gezet, tijdens de volgende eetgelegenheden waren mijn dispartners me zelfs voor!

Soep met ajuin en appel

Canada en zalm, vraag me niet waarom maar iets in mij zei dat dit wel een goede combinatie zou zijn. En hoewel de tartaar van mijn overbuurvrouw eruit zag om duimen en vingers bij af te likken hoorde je mij niet klagen. De 'crispy vegetables' bleven beperkt tot jonge slablaadjes en wat fijne wortelschijfjes. In ieder geval, niet slecht!



Zalm confit, krokante groentjes en miso

Voor de liefhebbers die willen weten waar die machtig heerlijke charcuterie plateau vandaan werd getoverd, wel die kwam van dit stijlvol ingericht hoekje. Weckpotten vol lekkers en twee snijmachines voor het betere snijwerk, meer is er niet nodig voor kleine culinaire wonderen. 't Schijnt dat er hier 's avonds nog een feestje werd gebouwd, eentje dat ik jandorie gemist heb. Zo'n plateau op een nachtelijk uur, dat zou er nogal ingaan!

Hambar, snijmachines en pickles

Belg wint Stella Artois World Draught Masters

Daar sta je dan in het Canadese Montréal, een halve dag reizen en het is al Stella Artois wat de klok slaagt. Eén ding was zeker, hier zou bier getapt worden en wel op zeer hoog niveau! Welkom op de Stella Artois World Draught Masters.

Bier tappen dus, een ritueel dat volgens Stella Artois  in 9 stappen dient te gebeuren, gaande van het reinigen van het glas - excuseer, 'the chalice' - tot het serveren met het logo netjes naar de klant gekeerd. Deze verschillende stappen zal ik op die andere blog van me wel eens haarfijn toelichten, al was het maar omdat in ons bierlandje wel eens een stap of wat wordt overgeslagen. Om maar te zeggen dat ik in Canada meer dan één pint gedronken heb die de absolute perfectie benaderde. Wat zeg ik? Pintjes die absoluut perfect waren!

De 9 stappen richting perfect getapte Stella Artois



De winnaars van de nationale kampioenschappen, 21 in totaal, mochten op dit wereldkampioenschap de kleuren van hun land komen verdedigen. Europese landen zoals Cyprus, Ierland, Bulgarije, Hongarije, Griekenland, het Verenigd Koninkrijk, Oekraïne en uiteraard ook België tekenden allemaal present. De overige deelnemers kwamen uit landen zoals Puerto Rico, de Caymaneilanden, Australië, Nieuw Zeeland, Chili, Argentinië, Singapore, Guadeloupe, Thailand, de Verenigde Staten, China, Japan en gastland Canada. Stuk voor stuk landen een tikkeltje exotischer dan België, wat de wereldwijde status van Stella Artois als luxepils (geserveerd in iconisch glas) alleen maar bevestigt.

In dat opzicht mag het op zijn zachtst gezegd straf te noemen zijn dat wij Belgen als bierambassadeurs onze speciaalbiertjes steevast bij merk bestellen en dat we het wat pils betreft eigenlijk niet altijd zou nauw nemen. "Een pintje aub", zo gaat dat dan! Misschien moeten we daar ook maar eens verandering in brengen en onze pintjes bij de merknaam bestellen. Een betere wereld, die begint op café!

De 21 deelnemers en de Montréal skyline



Een pint tappen, het moet al raar lopen indien je dit als Belg op een welbepaald moment in je leven niet een keertje probeert. Dat België in de bierwereld dan ook een sterk merk is mocht nogmaals blijken toen ik mijn oor te luister legde bij het aanwezige journaille, de verschillende deelnemers en overige gasten. Onze kandidaat, de 23-jarige Leuvenaar Allaine Schaiko van café 't Archief werd zonder boe of bah getipt als één van de topfavorieten, tesamen met onder andere Charles Mudd uit Australië en de Canadees Jonathan Terninck. Geduchte tegenstanders, zo luidde het meer dan eens en laat het net deze twee concurrenten geweest zijn die op de vooravond van het grote gebeuren al monkellachend mijn verwoede pogingen tot het tappen van een perfecte pint gade sloegen. Het resultaat mocht er wel zijn aldus Jonathan, de finesse echter die was ver zoek. Blij dat ik de Belgische driekleur niet moest verdedigen.

Tijdens het ontbijt op de wedstrijddag sprak ik Allaine aan over zijn favorietenrol en verwees daarbij voorzichtig naar de wel heel straffe concurrentie. "De competitie zal niet makkelijk zijn maar dat moet niet, zolang het maar mogelijk is" was zijn met zelfvertrouwen doorspekt antwoord. "Deze avond is het aan mij en zal ik er staan, let maar op". De zelfzekerheid van de Belg baarde me eerlijk gezegd een beetje zorgen. Bij tegenslag - de wedstrijd werd beslecht middels rechtstreekse eliminatieproeven - komt dat gewoon dubbel zo hard aan.

"Ladies & Gentlemen, pour me a Stella" zo werd de wedstrijd donderdagavond in het prachtige Chalet du Mont Royal afgetrapt. Zijn zelfzekerheid leek Allaine tijdens de wedstrijd alvast geen parten te spelen. Meer zelfs, die groeide naargelang hij de tegenstand van de tabellen knikkerde.  Puerto Rico was het eerste land dat eraan moest geloven gevolgd door kleppers als Canada en Hong Kong. Onder luid gejoel - ik pleit vol trots schuldig - betraden Allaine Schaiko en zijn Australische tegenstander Charles Mudd de arena voor een laatste rondje biertappen. Drie lange minuten, twee maal twee perfect getapte pintjes en één winnaar. Belgium! 



De Belg Allaine Schaiko, World Draught Master 2012

Wij waren er als de kippen bij om te highfiven met de 16e Stella Artois Draught Master, de eerste Belg sinds 2008. Montréal mag dan van iedereen zijn, op dat ogenblik was het vooral van België. Opperste geluk bij de Belgische entourage (waarvan ik met veel plezier deel van mocht uitmaken) en niet in het minst bij overwinnaar Allaine zelf. Gezien de sterkte van zijn tegenstanders was zijn parcours zo mogelijk het moeilijkst van alle deelnemers. Ik moest even terugdenken aan zijn woorden van 's ochtends die zowaar profetisch bleken te zijn. Het respect, nog groter!

Er staan Allaine Schaiko drukke tijden te wachten

En dan begint de mallemolen. Links en rechts poseren voor een foto, interviews hier en daar. En dan is hij nog niet aan zijn ambassadeurschap voor Stella Artois begonnen. De wereld rondreizen, pintjes tappen zoals hij dat gewoon is, naar perfectie. Het is hem van harte gegund!

Voor België is dit uiteraard een prachtig verhaal, de titel die terug thuiskomt en naar Leuven nog wel. Mocht de winnaar echter uit een ander land gekomen zijn, ook dan was het ongetwijfeld een mooi verhaal geworden. 'Singa Pour' iemand? Rest mij enkel AB Inbev nog te bedanken voor de uitnodiging. Volgend jaar opnieuw?

Montréal by Stella Artois

Allez hup, we zijn er! Een uur of 8 vliegen richting Newark, check! Een uurtje vliegen richting Montréal, check! Een minuutje of 20 rijden richting hotel, check! Een mens moet er iets voor over hebben om iets te schrijven over een Belgisch biertje! Het welke? Dat is hier in het hotel direct heel duidelijk! Het begint alvast met de keycards voor de hotelkamers welke volledig vernieuwd blijken voor de gelegenheid.

Le Westin, keycard by Stella Artois

Niet onbelangrijk die keycard want dat zorgt er niet alleen voor dat je je hotelkamer binnen kan, ook de liften werken niet zonder. Die liften trouwens, die kregen voor deze week ook een grondige make-over, volledig in het teken van de Stella Artois Draught Masters.

Le Westin lift by Stella Artois

En dan zijn er nog de mensen die hier rondlopen. Zij die iets met het event te maken hebben zijn te herkennen aan hun oversized badge aan de Stella lanyard. Leuk dingetje want het geeft je niet alleen toegang tot de lounge - gratis pintjes - er staan ook tal van activiteiten op het programma. Het ontbijt is nog maar net achter de kiezen of ik vertrek al voor een gegidste tour door oud Montréal met verschillende culinaire stops. Lovely!

Yves Van De Ven, Belgium Blogger by Stella Artois

Richting Stella World Draught Masters - Montréal

Afgelopen maand druppelden er allerlei afspraken in mijn agenda waardoor deze week wel eens een hele drukke zou worden. Zo was er de uitnodiging om de voorstelling van de Biercée Gin - een nieuwe Belgische gin - bij te wonen deze avond in Cocktails at Nine. Gin en cocktails, ideaal om de week mee te starten. Om het compleet te maken zou afzakken naar Josephine’s optioneel zijn, waar Olivier Jacobs in het kader van de Famous Bartenders Institute vandaag achter de bar staat en leuke dingen doet met Johnnie Walker Blue Label. Een avondje specifiek met Tales from the Home Bar in gedachte, op papier ziet dat er alvast veelbelovend uit.

Keuze te over hoe mijn woensdag kleur te geven. Met veel plezier ging ik in op de invitatie voor een veelbelovende wildmenu in het Brusselse Smoods, het restaurant van Hotel Bloom. Moest daarvoor de duimen leggen, de bloggersevening van de Antwerpse chocolade conceptstore BbyB in aanwezigheid van sterrenchef Bart Desmidt en de Turnhoutse chocolatier Jan Verleye. En dan was er ook nog die whiskeytasting ingericht door Diageo ergens in het Brusselse. Teveel uitnodigingen en dat op mijn verjaardag.

Juist ja, er moest een verjaardag gevierd worden en waar kan je dat beter doen dan bij In De Wulf? Vrijdag, diner, overnachting… wij weten wat feesten is. En als we ons dan toch in de andere kant van ’t land bevinden waarom er dan geen weekendje Gent aan koppelen? Zo gezegd, zo gedaan. Een etentje bij Eat Love geboekt, een hotel gefixt en zowel Jiggers als Old Fashioned op het verlanglijstje gezet. Doe er op zondag nog de Belgische première bij van L’amour des Moules en de week zit eivol. Niets aan veranderen lijkt me!

En dan krijg je nog een mailtje in je inbox. Of ik niet geïnteresseerd was om naar de Stella World Draught Masters te gaan, het wereldkampioenschap bier tappen zeg maar. Het Belgisch Kampioenschap had ik jammer maar helaas al aan mijn neus laten voorbij gaan, het wereldkampioenschap dan maar? Wikken, wegen, vakantie vragen en een aantal zaken afbellen.. soms moeten er knopen doorgehakt worden.

Morgenochtend checkt Mr Frisjes op Zaventem in richting het Canadese Montréal waar hotel Le Westin vier dagen mijn uitvalsbasis zal zijn. Staat onder andere op het programma: eten, een culinaire stadswandeling, eten, bier-en foodpairing, het WK bier tappen. Dat en uiteraard op tijd en stond een perfect getapt pintje. Laat ik daar mijn missie van maken, te rade gaan bij de deelnemers om mij de nobele kunst van het bier tappen bij te brengen. Wordt vervolgd!

Brugge Kaas - sponsored video

Het is niet de eerste keer dat ik hier mijn liefde aan Brugge Kazen verklaar. Een ruim aanbod, aangename smaken, wat wil een mens nog meer? Het was mijn moeder die de liefde voor Oud Brugge bij mij heeft aangewakkerd. Als ze naar de markt of winkel was geweest nam ze steevast een flink stuk kaas mee, wat ik thuis vakkundig tot kleine blokjes versneed tot ieders plezier. Met of zonder selderijzout, altijd lekker.

Het doet me enorm plezier om de nieuwe reclamefilmpjes van de Brugge Kazen te zien. Niet dat deze van superieure cinematografische aard zijn - niets mis daarmee trouwens - maar wel omdat ze subtiel komaf maken met een oud zeer! Geef mensen de kans om drie verschillende kazen in huis te halen en je mag er donder op zeggen dat er uit de kelder ook een fles wijn wordt opgediept. Een doodzonde!

Tijdens de twee modules 'wijnles' die ik heb gevolgd - en waar twee collega studenten steeds kaas meebrachten - kwam tot vervelens toe steeds dezelfde vraag naar boven. "En welke wijn zou je nu bij deze kaas serveren"? Kriebels kreeg ik daarvan. Mijn repliek liet zelden lang op zich wachten, "een tripel Karmeliet", het favoriete biertje van dat jaar. De aanhouder wint, zo luidt het gezegde. Geen idee wie dat jaar aan het langste eind trok.

Nieuwe reclamefilmpjes voor Brugge Kazen dus, vier in totaal. Ik hou het hier bij drie omdat het vierde een ontbijtfilmpje betreft en tot deze post eigenlijk niets bijdraagt. De filmpjes hierboven tonen een zaligmakende constante. Kaas en gelukkige mensen, akkoord er zijn meer constanten, de aandachtige kijker begrijpt ongetwijfeld wat ik bedoel. Wat drinken die mensen? Juist ja, bier!

Mag ik bij deze oproepen om die verschrikkelijke kaas- en wijnavonden naar een ver verleden te verbannen? Kaas en bier, een gouden combinatie! En waarom er geen abdijbroodje bij presenteren. Zalig! België telt zoveel lekkere biertjes en kazen lieve mensen. Combineer ze dat het een lieve lust is!

Pompoen

Halloween, het komt dichterbij, ook in onze streken. Valse spinnewebben voor de ramen, 'eurigheid' uit winkels die in het snuitje hebben dat er hier munt uit te slaan is en uiteraard... pompoenen! Vooralsnog is de meerderheid van deze oranje rakkers niet 'gecarved' maar her en der wordt toch al een aardige poging ondernomen. Maar hoe zit dat met die pompoenen? Wat is de bedoeling ook alweer?

Met een scherp mes snij je voorzichtig een hoedje uit je pompoen. Het steeltje laat toe dat je zijn hersenpan probleemloos kunt lichten, waarna de complete lobotomie kan beginnen. Pitten, pulp, het moet er allemaal uit. Doe je dat niet, dan gaat het zaakje stinken. Vervolgens is het de kunst om een gezichtje in je pompoen te snijden. Ogen, neus en mond, zoals op onderstaande foto bijvoorbeeld.



Pompoen, de basis



Eenmaal je die pompoen van een gezicht voorzien hebt is het wachten tot de nacht valt. Via de verplaatsbare hersenpan kan je in de holte een theelichtje plaatsen, iets wat in combinatie met de duisternis een griezelig effect heeft. Het is te zeggen, als je pakweg 4 jaar bent en nog geen tig zombiefilms op de teller hebt staan. In ieder geval... griezelig! Boohooohoooo!



Klassieke pompoen bij nachte

Wat ook meer een meer zijn opmars begint te vinden - in de States alvast - is het alternatief snijden van pompoenen. Heel dat gedoe met die lichtjes, hou dat maar voor de kindjes, wij gaan gelaagd met de schil aan het werk. Een andere methode, maar het resultaat mag zeer zeker gezien worden. Wat zeg ik? Dat ziet er beter uit dan de klassieke 'Jack-o-lantern'.



Pompoen, net ietsje anders



En zoals dat gaat heb je mensen die net dat tikkeltje creatiever zijn dan anderen, die net ietsje sterker uit de hoek komen. Getuige hiervan een indrukwekkende pompoen gebaseerd op de stinker 'Predator'. Well carved indeed!



Predator pompoen

Nog eentje om het af te leren? Een combinatie van 'skin carving' en de techniek met het theelichtje misschien? Vooruit dan, maar alleen om uw kinders angst aan te jagen. Aanschouw Cthulhu! Nee, als dit geen straf staaltje pompoensnijden is, dan weet ik het ook niet meer.



Cthulhu pompoen



Rest de vraag of ik me ook een beetje onledig ga houden met het tijdrovend snijden van een pompoen om indruk te maken op de buren. Ik dacht het niet. Soep maken of pizza met pompoen en prosciutto daarentegen.

Charles Heidsieck

De wereld, het zou een trieste plaats zijn zonder champagne en dat had Charles 'Champagne Charly' maar al te goed begrepen waarna hij  prompt naar de States trok om zijn emperium in parelend godenvocht uit te breiden. De dandy met iconische tophat, champagne van dezelfde flamboyante klasse, fijn dat ik die in het gezelschap van een stel fijne mensen in een passend en stijlvol kader mocht degusteren. Als eerste passeerde de nieuwe Brut Réserve de revue,  de reden van onze aanwezigheid op deze tasting.

Die Brut Réserve, netjes gepresenteerd in een nieuwe fles - de oorsprong van die fles valt te zoeken in de kelders van Charles Heidsieck -  zette meteen de toon, al was het maar even dat deze de hoofdviool mocht spelen. Het tweede proefglaasje, ondanks tikkeltje te fris gepresenteerd, liet bij het ruiken al direct vermoeden dat we hier goud in onze handen hadden. Teleurstellen deed deze Blanc de Millenaires 1995 dan ook allerminst.

Doorgaans ben ik geen kei in het ontwaren van geuren maar de onmiskenbare geur van mokatines - de gekende Antwerpse arabierkes zeg maar - was overduidelijk aanwezig. Nippen en genieten, onze opdracht was simpel! Dit was zonder enige twijfel champagne uit een segment dat ik zelden geproefd heb. En dat dergelijke kwaliteit zijn prijs kent is niet meer dan logisch. Voor deze parel ligt die zo rond de 145 € en elke eurocent hiervan valt te verantwoorden.



De kelder als basis voor de fles

Als laatste volgde een Rosé Réserve, opnieuw één die zich bijzonder fijn liet smaken ook al zaten we met onze gedachten mogelijk nog een beetje bij die fabuleuze Blanc de Millenaires 1995. Champagne, ik drink dat graag. Een snel blik langs de tafel leerde me dat iedereen zijn glazen nog netjes van een lekje champagne voorzien waren, kwestie van te proeven, te vergelijken. Iedereen zijn glazen, behalve die van Thomas en mezelf. Geen idee of wij het proeven verkeerd aanpakten, feit is wel dat we opnieuw een glaasje Blanc de Millenaires 1995 kregen ingeschonken. Waarvoor dank!

Smaakmeesters: Kaasaffineurs Van Tricht & Zoon

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn. 

Je hebt van die smaakmeesters die hun status overstijgen en in het geval van kaasaffineur Michel Van Tricht is dat zeker niet gelogen. Toen hij in 1978 de delicatessenzaak van zijn vader overnam deed niets vermoeden dat hij deze zou uitbouwen tot niets minder dan een internationaal erkend walhalla voor de kaasliefhebber. En toch liep het net zo! Michel Van Tricht - vertegenwoordiger in een vorig leven - had immers snel door dat een persoonlijke zoektocht naar kwaliteitskazen, zonder afhankelijk te zijn van tussenpersonen, meer dan eens loont. Opnieuw de baan op, op zoek naar het beste van het beste. Wat men in het Antwerpse al langer wist werd in 2010 plots een mondiaal gegeven. Een bekroning door de Wall Street Journal als 'Beste Europese Kaasspeciaalzaak'. Trots is hier op zijn plaats!

Frédéric & Michel Van Tricht

Vader en zoon Van Tricht reizen gans Europa af op zoek naar de perfecte kazen. De voorkeur gaat uit naar kazen op basis van rauwe melk - niet gepasteuriseerd is dat - en als het even kan zelfs boerderijkazen. Kaas gemaakt op de boerderij  waar ook de koeien gemolken worden. Verser kan niet! De geselecteerde kazen verhuizen vervolgens naar Antwerpen waar deze in de allerbeste condities kunnen rijpen onder het toeziend oog van onze smaakmeesters. Ziedaar het affineren van kaas in een notendop, iets wat je ongetwijfeld kunt leren, maar Frédéric kreeg het met de paplepel mee. Ongepasteuriseerd durven wij gokken!

Frédéric Van Tricht

Als we door de nieuwe rijpingscellen lopen wijst Frédéric me op de verschillende kazen. Half harde, harde, blauwschimmel, roodschimmel, geiten- en schapenkaas... noem maar op. Een driehonderd kazen, elk met een eigen verhaal, een eigen karakter ook, het ene al wat moeilijker dan het andere. "En allemaal hebben ze aangepaste zorg nodig, een beetje zoals kinderen" weet nieuwbakken vader Frédéric. Om nu al van opvolging te spreken is wat voorbarig, al zal die gedachte in familie Van Tricht er ongetwijfeld al geweest zijn.

Frédéric Van Tricht

Ik wil ze niet te eten geven, de mensen die bij een kaasdegustatie zweren bij witte of rode wijn. Kenners weten natuurlijk als geen ander dat welke kaas ook zich beter laat begeleiden door bier. De recente verhuis van de rijpingskamers naar de oude bottelarij van brouwerij De Koninck is in dat opzicht dan ook meer dan een perfect huwelijk. De vraag of de heren kaasaffineurs niet de stiekeme droom hebben om ook zelf kaas te maken wordt glimlachend onthaald. Frédéric verdwijnt even om niet veel later een kaas met Van Tricht etiket op tafel te rollen. "Een Bolleke Koninck" lacht hij! De cirkel is rond. Net als de kaas!

Een bolleke Koninck, artisanale kaas!

Home & Deco Trophy 2012

Of de mogelijkheid bestond dat ik, eventueel naar de persvoorstelling van de 'Home & Deco Trophy 2012' wou komen. De Oscars voor fijn huis- tuin- en keukengerief zeg maar. Dat verschillende fabrikanten er hun nieuwste prijsbeestjes voorstellen is één ding, een beetje foodblogger heeft het natuurlijk allemaal al eens gezien.

De effectieve prijzen, die werden pas aan de meet uitgereikt, een uurtje of twee na het persmoment, wat ons perfect toeliet onbevangen het moois te aanschouwen en per categorie een eigen favoriet te kiezen. Zoals dat in een goede relatie gaat waren we het er unaniem over eens dat de Mugtails - alleraardigste kommetjes / kaarsenhoudertjes - voor ons een geheide winnaar was. Smaken en stijl dat verschilt van mens tot mens zoals uiteindelijk mocht blijken bij controle van het juryverdict.

Geen wedstrijd zonder deelnemers en die laatste, verdelers en fabrikanten, waren goed vertegenwoordigd. Aandoenlijk om zien hoe enthousiast ze waren wanneer we stil stonden bij hun 'kindjes'. Even enthousiast waren ze om ons bij vertrek een fikse goodiebag te overhandigen. Fiks is daarbij een understatement. Tafel te klein, goodiebag te groot, wie zal het zeggen?

Tafel te klein? Goodiebag te groot!



Af en toe moet een mens zijn trots opzij durven zetten en zeggen dat hij fout was. Zo zweer ik al jaren bij mijn flink uit de kluiten gewassen Peugeot pepermolen, eentje waar je zelf aan moet draaien. Automatische pepermolens dat was iets voor gemakzuchtige huisvrouwen met chronische pijn in de polsen. Toeval wil dat ik sinds deze week de trotse eigenaar ben van deze ronduit prachtige Peugeot Alaska - de winnaar van de vakjury trouwens in de category 'Living & Giving'. Nu loop ik hier al drie dagen blij als een kind peper in het rond te strooien en wel middels een simpele druk op de knop. De kuisvrouw zal lachen!



Peugeot Pepermolen Alaska



Winnaar in de categorie 'Kitchen & Cooking' en gewoon ook een plezant productje, de Lékué Citrusspray. Je schroeft dat spel in een citroen, limoen of appelsien en vervolgens kan je het sap verstuiven. Verstuiven zeg ik u! Vroeger had ik daar een spuitbus voor nodig! Vorige week het ding getest in de lokale kookwinkel en het werkt echt. Nu nog even de verschikkelijke fase door dat ik die verstuiver in kiwi's, appels en eieren prop om vervolgens terug te vallen op citrusvruchten. Frisjes!



Lékué Citrusspray

Vriendin, een notoire koukleum, had wel oog voor een stel oranje handschoenen. De gedachte van een nakende barre winter noopt tot voorzorgsmaatregelen. Niet dat deze handschoenen van Skruba tegen de koude helpen. Wortels - en bij uitbreiding ook aardappelen en zelfs vis - schaven daarentegen wordt kinderspel en dat in flashy oranje!



Wortelhandschoen

Home & Deco Trophy 2013, ik ben opnieuw van de partij. Als ik ook nog even een stem mag uitbrengen dan ben ik helemaal tevreden.

Blij met een ei!

Iemand een idee welke dag het morgen is? Vrijdag, dat klopt, maar wel een speciale vrijdag. Morgen 12 oktober is het niet meer of minder dan Wereldeierdag en dat al voor de 17e keer. Als dat geen reden is om iets lekkers te maken met een ei , dan weet ik het ook niet. Maar wat? Die kleine ovale rakker is zo veelzijdig dat je er gewoonweg alle kanten mee uit kunt. Even surfen naar www.ei.be en je stoot op een ware schat aan eirecepten.

Als je er even bij stilstaat, dan is het behoorlijk indrukwekkend waartoe een eitje in staat is! Om te beginnen is het al ongelofelijk lekker op zichzelf, gebakken, gepocheerd, gekookt, gestoomd of zelfs gerookt. Een schoon omeletje met fijne groentjes, een roereitje met boschampignons of grijze garnalen... het water loopt me in de mond als ik er nog maar aan denk!

En dan is er het eigeel. Kan perfect dienen om dingen te binden, denk bijvoorbeeld maar aan een heerlijke soep of prachtige saus. In die laatste categorie is mayonaise natuurlijk de vaandeldrager aller met eigeel gebonden sauzen. Een reden om een kip te knuffelen? Ik dacht het wel.

Als je dan toch de moeite gedaan hebt om het geel van het eiwit te scheiden, dan kan je het wit ook maar beter creatief gebruiken. Patisserie, iemand? Altijd handig die eiwitjes. Zelfs bij het shaken van cocktails, mijn nieuwe favoriete tijdverdrijf, komen ze wel eens van pas!

Blij met een ei!

Kwartelei, eentje van een kip,eend, gans of struisvogel... De basis hebben ze allemaal gemeen, namelijk eiwit, een dooier en een schaal. Die laatste is trouwens poreus, wat wil zeggen dat het eitje makkelijk vreemde geuren opneemt. Iets wat, sterk geurende producten als kaas of truffel indachtig, trouwens niet altijd een nadeel moet zijn.

Wist je trouwens dat je een ei best met de punt naar beneden bewaart? Op die manier blijft de dooier mooi centraal zitten. Blijkt dus dat ik mijn eitjes al jaren verkeerd bewaar. Waar zo'n wereldeierendag al niet goed voor is! Veel plezier morgen, en 'break an egg'!

Smaakmeester Johan Segers - 't Fornuis

In het kader van de 'Antwerpse Smaakmeesters' mag ik zo hier en daar eens op de koffie gaan. Dat dit plezant is mag geen verrassing zijn.

Johan Segers, de rijzige topchef met zijn kenmerkende lange haren zou je met een beetje slechte wil wel eens kunnen verwarren met een bonkige zeekapitein, maar dan wel één die al sinds 1977 resoluut zijn eigen koers vaart, wars van de heersende maar ook vergankelijke culinaire trends. Er mag geen twijfel over bestaan, de in Antwerpen geboren en getogen Segers is een legende in de koekenstad en zijn restaurant niet minder dan een instituut. Hij was bij de eersten om als chef af te studeren aan het PIVA – in 1966 was dat – en in tegenstelling tot de meerderheid van zijn vakbroeders trok hij niet naar andere oorden, hij koos er bewust voor om zich in het hart van Antwerpen te vestigen. Daar in de Reynderstraat, op een steenworp van de Groenplaats, daar zit hij al 35 jaar goed. Het mag dan ook niet verbazen dat hij me breed glimlachend in de deuropening van ’t Fornuis stond op te wachten.

Johan Segers - 't Fornuis

“Eten, dat is levensnoodzakelijk. Met een beetje regelmaat doen we dat normaal gezien dan ook tot drie maal per dag. Dan kan je je toch geen mooier beroep voorstellen dan kok", aldus de chef. Er is geen menukaart in 't Fornuis te vinden, een bewuste keuze. "Het aanbod van de dag, kraakverse producten persoonlijk aan de klant voorstellen en dan kijken waar die zijn voorkeur ligt, daar valt toch bijzonder veel beroepseer te halen. Uiteindelijk wil je toch ook weten voor wie je echt kookt maar tegelijkertijd geeft het me ook de mogelijkheid om uit te leggen waarom een bepaald product een stuk duurder is."

' Fornuis is geroemd om zijn pure keuken waar essentiële smaken volledige ten dienste van het product staan. In 1986 reeds werd Segers' keuken hiervoor beloond met een eerste Michelinster. "Nieuwe trends en technieken in de keuken, ik kan dat alleen maar aanmoedigen, want ook de culinaire wereld is gebaat bij een portie revolutie en evolutie. Je moet alleen nuchter bekijken in hoeverre de mode je eigen traject, je eigen visie mag beïnvloeden". Het is direct ook een tip die hij jonge chefs die een mooie carrière ambiëren kan meegeven. "Veel is mogelijk, maar soms moet je ook veel opofferen.".

Johan Segers - 't Fornuis

In 2010 eerde het weekblad Knack Segers met een ‘Goude Garde bezet met diamanten’, een carrièreprijs zeg maar. Veelal is dit het teken om rustig uit te bollen, maar in het geval van onze smaakmeester is niets minder waar. In de herfst van zijn carrière is de chef immers meer alomtegenwoordig dan ooit tevoren. Naast ’t Fornuis zijn er de televisieprogramma’s op Njam!, de daaraan gerelateerde kookboeken en lazen we recent niets over een nieuw te openen zaak?

“Het televisiewerk en die boeken? Dat is een kans die me geboden werd en ik heb ze met beide handen gegrepen” steekt Segers gedreven van wal. “Heel die hype omtrent dat koken, eigenlijk is dat er een beetje over. Ik wil iets terugdoen, een boodschap brengen en wel op mijn eigen, rustige manier.” Vol vuur gaat hij verder, de ogen fonkelend. “Als er morgen een jonge starter dankzij het zien van mijn programma’s een ambachtelijke slagerij wil openen, of een viswinkel waar men de seizoenen volgt, dan is dat toch het mooiste compliment.” Ik geloof hem als hij zegt dat zijn hoofd liever niet op de boeken ziet staan want het product, daar draait het uiteindelijk toch om!



Johan Segers - 't Fornuis

Een wandeling door het park of de stad, het is iets waar de chef wel van kan genieten, want het blijft immers een harde stiel met onregelmatige uren. Het was dan ook een bewuste keuze om in het weekend de deur van 't Fornuis gesloten te laten. "Er is ook nog zoiets als familie, wat zeker niet onbelangrijk is". Oprecht blij was hij! Gewoon, omdat ik naar zijn verhaal heb willen luisteren. "Rijk ben ik niet" geeft hij me nog mee, "maar gelukkig des te meer!" Zelden iemand geweten waarbij passie en plezier er zo vanaf spat!

Daskalidès, kerst 2012

Overdreven veel te vieren feestdagen in de nabije toekomst, hoe zat dat ook al weer? Om te beginnen is er mijn verjaardag later deze maand, gevolgd door Halloween. En zonder enige twijfel zal ook de Sint deze maand her en der vroegtijdig zijn opwachting maken, hoe gaat dat. Allemaal niets mee te maken moeten ze bij het Gentse Daskalidès gedacht hebben, wij sturen onze Kerstpakketjes lekker nu al! Tikkeltje vroeg denk ik dan terwijl ik me de chocolade uit de mondhoeken wrijf.

Daskalidès kerstset

Allez hup, hoe zit dat hier met dat cadeautje! Een doosje met daarin negen fikse pralines, ik heb al grotere dingen soldaat gemaakt. En terwijl vriendin laat weten dat ook zij wel wil proeven zet ik mijn tanden in de eeste praline, direct ook mijn favoriet. De 'Diamant' is een praline in fondantchocolade gevuld met smeuïge karamel en afgewerkt met een snuifje fleur de sel. Chocolade, zout... wat mij betreft bij voorbaat een gewonnen zaak.

De 'Rubis', een praline in fondantchocolade met een zachte kern van ganache, bestrooid met Piment d'Espelette was zeker niet slecht, maar wat mij persoonlijk wat te gewoontjes. Doe er dan liever twee van die 'Emeraude' pralines. Melkchocolade met gekarameliseerde stukjes krokante biscuit, versierd met een frisse toets van limoen. Weinig limoen geproefd, maar de krokante stukjes biscuit mochten er wel zijn!

Diamand, Rubis & Emerauda

Zouden ze bestaan, de mensen die zo'n blikken kerstbal gevuld met chocolade tabletjes - excuseer, napolitains - in hun kerstboom hangen? En als ze bestaan, zouden er dan ook mensen zijn die nu hun kerstboom al hebben staan? Noot voor de wederhelf: "Als ik een kerstboom in de living zie staan voor 15 december dan trakteer jij op een etentje in een door mij gekozen restaurant."  Oktober, Kerstmis... waar zaten ze met hun hoofd!

Met napolitains gevulde kerstbal

Diageo Nine-X Cocktail Academy

Als ik omstreeks de klok van half elf 's ochtends in een cocktailbar als Cocktails at Nine rondhang dan kan dat twee dingen betekenen. Eén, het is een geweldige nacht geweest en om één of andere manier heeft men mij binnengesloten, iets wat redelijk onwaarschijnlijk is, zelfs in het leven van Sid Frisjes. Dat, of er staat iets te gebeuren in de Belgische cocktailscene, iets waar gerust wat tamtam omtrent gemaakt mag worden. Het betreft het tweede geval en dat zien wij liefhebbers van de betere cocktail maar wat graag gebeuren.

Bier en gastronomie, het zijn twee zaken waarin ons land excelleert, het gemiddelde niveau op gebied van bartending ligt dan weer een stuk lager dan  in de ons omringende landen. De 'Cocktail Acadamy', een initiatief van Cocktails at Nine en Diageo - een samenwerking voor de gelegenheid omgedoopt tot Diageo Nine-X - drong zich dan ook op. 

Het doel van de Diageo Nine-X Academy is simpel. Enerzijds de gemiddelde bartenders en starters begeleiden zodat de kloof met de absolute top kleiner wordt, anderzijds diezelfde absolute top klaarstomen voor de Diageo World Class. Dit laatste is een wedstrijd waar de absolute wereldtop het tegen elkaar opneemt met als inzit de titel van 's werelds beste barman.



Diageo Nine-X Academy

Dat het maken van de perfecte cocktail meer is - veel meer - dan louter wat drankjes mengen, dat weet elke zichzelf respecterende cocktailliefhebber uiteraard. Kennis, de juiste techniek en het gebruik van de beste ingrediënten gaan hierbij hand in hand. We kregen een voorproefje te zien van de uitzending van 'World Class' welke nu vrijdag op Acht zal worden uitgezonden. Programmeer die digicorder want het is dik de moeite. Spanning, sensatie... het stukje dat wij alvast mochten zien zat er bol van. Must see TV!

Vervolgens kregen we van Ben Belmans een woordje uitleg over Gin, zonder enige twijfel één van de hipste dranken - zoniet de hipste - van het moment. Leuk was dat, want zo werd er meteen ook een tipje van de sluier gelicht hoe die opleiding er aan toe gaat, iets waar deze foodblogger maar al te graag aan zou willen deelnemen.  Foodblogger, dekt dat nog wel de lading nu ik me ook aan het verdiepen ben in de wondere wereld van de cocktails en lekkere dranken. Check Tales From The Home Bar, het kleine ietwat beschonken broertje van Coolinary!

Dat er een verschil is tussen Gin en Gin mocht blijken uit de tasting waarbij we een Tanqueray London Dry naast de Tanqueray no 10 proefden. Verrassend resultaat waar ik op Tales From The Home Bar later zeker nog verder op in zal gaan.

 

Tanqueray Gin & Tonic

Theorie, check! Dan was het tijd voor een beetje praktijk. Shaken met een met rijst gevulde Boston Shaker, je moet ergens beginnen, maar als het even kon dan hadden we ook graag even achter die "fully stocked bar" gestaan. Misschien moesten we eerst maar eens kijken hoe de pro's het er vanaf brachten en het mag gezegd, er was schoon volk in huis!



Cocktails at Nine - de bar



Vaste barman Carl van Droogenbroeck ging aan de slag met de Tanqueray London Dry Gin en schudde voor ons een ongemeen lekkere Aviation uit zijn mouw. Gin, Maraschino likeur, crème de violette, limoensap... het verdween met een royale portie ijs in de shaker en belande na het dubbel strainen in ons glas. Netjes!

Carl van Droogenbroeck

Tekende tevens present, niemand minder dan Olivier Jacobs van het Gentse Jiggers. We zagen hem al de revue passeren in het filmpje over de World Class - zeker kijken vrijdag, het belooft de moeite te zijn - en nu stond hij ook hier achter de bar ter onzer vermaak. Dezelfde Aviation, maar dan gestirred in plaats van geshaked. Het verschil was opmerkelijk, die uit de shaker sprak de dames eerder aan, die uit het mengglas smaakte sterker en mocht dan ook op de nodige bijval rekenen van het mannelijke gezelschap.



Olivier Jacobs



En wat doet iemand die uiteindelijk ook achter de bar mag plaatsnemen? Rondkijken, luisteren en shaken dat het een lieve lust was. Volgens Carl liep ik na twee handelingen al meer dan een minuut achter op een professionele barman. Om maar te zeggen dat er nog werk is. Mijn Aviation? De beste, wat had je gedacht. Direct ook maar even gekeken naar de collectie bitters van Cocktails at Nine, stuk voor stuk goei materiaal! Echt iets voor 'The Home Bar'!

Collectie bitters - cocktail at nine

Zowel ikzelf als de andere invitees bleken zich meer dan vermaakt te hebben. Opzet geslaagd met andere woorden. Geen liefhebber van Belgisch voetbal? Laat vrijdag de Rode Duivels dan voor wat ze zijn en stem je televisie af op Acht. Op eigen risico, want het cocktailvirus durft wel eens genadeloos toeslaan. Ik kan het weten!

Foodie pretpakket

"Liefste Foodie, wij zien u dolgraag en laat dat reden genoeg zijn om je te overladen met een doos vol mondplezier. Maak er iets lekkers van!"  Er stond uiteindelijk iets anders op het kaartje, maar ik ben er ongeveer zeker van dat mijn verzinseltje de lading ongeveer helemaal dekt. Trouwens liefste afzender, ik zie u ook graag, de doos mondplezier zelfs nog liever!

Allerlei lekkers

Als het op ingeblikte zaken aankomt zijn de producten van Cocagne een van mijn favorietjes. Niet direct de sardientjes en makreel in onderstaande sober blauwe blikjes, maar wel hun fel oranje, groene en kleine rode blikjes vind ik heel mooi vormgegeven. Ja, hier vis ik nu wel een tikkeltje achter het net maar soit, die in de blauwe blikjes zijn uiteindelijk ook wel lekker. 

Cocagne, sardientjes en makreel

Staat deze week zonder enige twijfel op het weekmenu, pasta, risotto en iets met visjes! Met dank aan de gulle schenker.