Snickers Peanut Butter

Als er iets is dat ik geweldig vind aan de USA, dan is het wel het gigantische aanbod aan snacks. Zo van die dingen die je bij ons niet kunt krijgen, zoals een Snickers Peanut Butter bijvoorbeeld.

Stuur mij een supermarkt binnen - en die zijn echt super - dan voel ik me als een euhm 'kid in a 'candystore'. Zalig!

Airplane food

Beperkt internetten, layouts die niet onder controle zijn,... het zijn maar 2 redenen waarom ik het de volgende twee weken hoop en al bij wat foto's ga houden. U begrijpt dat natuurlijk, het is immers vakantie voor mij!

Over het eten in de States is het laatste nog niet gezegd, het drinken aan boord onze vlieger zat wel snor! Op en top Americana!

Groentemelange

Overschotjes, als je ze allemaal bijeen flikkert komt er wel eens iets lekkers uit de bus. Die paarse en gele wortelen, in de winkel leek dat een goed idee maar in de ijskast bleven ze wat liggen. Drie zoete puntpaprikas in de verpakking terwijl ik er maar twee nodig had. Een volledig per vergissing versneden courgette, een half bakje champignons en ga zo maar door. Feit is, we kopen teveel. En wat erger is, we gooien sommige van die dingen ongebruikt weg. Gewoon! De normaalste zaak van de wereld. 

Vervang weg door pot en probeer eens iets in de keuken. In het slechtste geval smaakt het niet en moet je het weggooien. Maar dan heb je wel geprobeerd.

Groentemelange

Wij gingen op jacht in de eigen koelkast en kwamen uit bij volgende zaken die dringend verwerkt moesten worden: 

1 ajuin, 2 paarse wortelen, een puntpaprika, een gewone paprika, 1 courgette, 150 gr champignons, +/- 200 ml groentebouillon.

Doen:

Snij de verschillende groenten eerst in blokjes van ongeveer dezelfde grootte. Fruit de ui in een pan met dikke bodem. Voeg na enkele minuten de wortel en de paprikas toe en roer goed om. Vervolgens de courgette toevoegen en als laatste de champignons. Kruid met peper en zout. Giet de bouillon bij de groentemelange. Haal de pot van het vuur zodra de bouillon door de groenten is weggekookt.

Knapperige groentjes die de zomer in huis halen. Lekker bij een stukje gegrilde steak. Of voeg een tomatensausje toe en geniet van een heerlijke pasta. Creatief met restjes. Lekker!

Courgettesoep

Een dag zonder soep is een verloren dag. Het is hier ongetwijfeld nog al een keertje aan bod gekomen maar het is wel een feit. Als het even kan wordt hier dagelijks verse soep gegeten. Niets zo makkelijk, niets zo goedkoop en niets zo voedzaam als soep. Serieus, wie lust er nu geen soep! Ik, vroeger, maar dat was toen en dit is nu.

Courgettesoep

Nodig:

2 ajuinen, 1 kwart knolselder, 2 courgettes, groentebouillon

Doen: 

Snij de ajuinen grove stukken en fruit in boter in een ruime pot. Snij ondertussen ook de knolselder en de courgettes in grove stukken, voeg toe, kruid met peper en zout en laat even mee aanstoven. Zet de groenten onder met de groentebouillon en laat tien minuutjes doorkoken. Mix de soep en serveer!

Doorgaans ben ik degene die hier moeilijke receptjes zit uit te dokteren maar het is vriendin die dagelijks weet te verrassen met kleine pareltjes als deze. Een dag zonder soep? Een verloren dag!

Restaurant Day k50

Afgelopen zaterdag was het Restaurant Day, het uitgelezen moment voor foodies om zelf een keertje restaurantje te spelen. Vriendin en ik trokken naar de koekenstad om er in schoon gezelschap te genieten van gelegenheidsrestaurant k50, een naam die verwijst naar Kipdorp 50, de plaats van gebeuren.

Restaurant Day k50

Natuurlijk hadden wij met de lunchshift een goede keuze gemaakt. Een tafel in open lucht, badend in de gloed van een stralende lentezon en met het klaterende water van een fonteintje als soundtrack. Nee, op die locatie viel er alvast niets aan te merken.

Starten deden we met een glaasje PetNat, een natuurlijk sprankelende wijn die zich wel zeer gewillig liet drinken. Net als deze PetNat, kort voor Pétillant Naturel, zouden alle verdere wijnen 100% natuurlijk zijn en ik kan nu reeds zeggen dat deze voor 100 % in de smaak vielen. Een wijnkenner ben ik niet, maar ik weet wel wat ik lekker vind. Voor enkele wilde wijnverhalen wil ik je trouwens met plezier doorverwijzen naar de blog van St Etienne, tevens één van de bezielers van k50. Er is niets dat ik u over wijn kan vertellen dat hij niet veel beter doet.

PetNat

Mooie producten - en dat moeten niet noodzakelijk dure producten te zijn - daar kunnen wij heel gelukkig van worden. De botertjes van Jean-Yves Bordier uit Noyal-sur-Vilaine liefste mensen, dat zijn heel mooie producten. Gewone boter, gerookte boter en boter met zeewier, alle drie ongelofelijk goed van smaak. We werkten zonder problemen twee van die schaaltjes weg, wat doet vermoeden dat we eerder boter met een beetje brood hebben gegeten. Eén van de volgende foodieplannen is nu toch ook eens zelf boter maken. Illyvanilly achterna!

Boter: Jean-Yves Bordier  - Noyal-sur-Vilaine

Hoe professioneel kan je zo'n 'restaurant voor één dag' eigenlijk aanpakken. Er was een geprint menukaartje voorzien met op de voorzijde de voorstelling van k50 alsook al hun leveranciers. Op de achterzijde viel te lezen wat lekkers er ons allemaal te wachten stond. Heel netjes allemaal.

Toen vier verdwaalde Russische toeristen kwamen aangewaaid, volledig in de veronderstelling dat dit een echt restaurant was, werd er in no-time een extra tafeltje aangerukt. Vier extra gasten voor een restaurant dat er eigenlijk geen is. Hoezo moeilijke tijden in de horeca?

K50 menu 19/05/2012

Uit de keuken verscheen een eerste zoethoudertje, zalm met een frisse marinade van citrusvruchten. Heerlijk in al zijn eenvoud. Sinaas met zalm, er zitten mogelijkheiden in die combinatie.

Zalm met lichte citrusmarinade

Het brood van Vandermeersch uit Parijs werd met de regelmaat van de klok aangevuld. Dat was ook nodig met die zalige boter. Grof brood met een mooie krokante korst, meer moet dat niet zijn.

Brood: Vandermeersch - Parijs

Wij zouden - en daar ben ik 100 % zeker van - op restaurant nooit kalfstong bestellen. Nooit! Daarvoor is de herinnering aan die taaie lappen ossentong van menig communie- of trouwfeest uit ver vervlogen tijden nog iets te nadrukkelijk aanwezig. Die papillen op de tong, ik krijg al kriebels als ik er aan denk. Soit, hier zaten we met kalfstong voor onze neus en dat was een onverhoopt meevallertje. Heerlijk zacht, mooi in combinatie met de koude béarnaise en het pittige lenteslaatje.

Kalfstong, koude béarnaise, lentesla

Met enige trots kwam chef Karl één van de twee geserveerde stukken vlees voorstellen aan zijn publiek. Het stukje Simmenthal, of was dit nu de Holstein, had zijn kerntemperatuur bereikt op de Green Egg en mocht nu nog even rusten. Het gaf ons de tijd om te verbroederen met onze sympathieke overburen, de Finse Hanna en halve Griek Angelo.

Holstein

Heel basic, het bordje met het hoofdgerecht. Een champignon, een pijpajuintje, een stukje aardappel en twee stukjes vlees om u tegen te zeggen, het ene 6 maanden gerijpt, het andere 9 maanden. Het vlees was ongelofelijk mals, de smaak grandioos. Een saus zou zonde geweest zijn, gelukkig had men dat goed begrepen. Lang leve intramusculair vet en lang leve gerijpt vlees!

Simmental vs Holstein, nieuwe aardappel, ui, paddestoel

Hadden ook een aanzienlijke rijping (18 en 24 maanden) ondergaan, de twee stukjes comté Marcel Petite die op het bord verschenen. Kaas zoals kaas moet smaken met subtiele nuances tussen de twee rijpingen. Ieder had zijn eigen favoriet, de mijne was toevallig de oudste. Het donkere stukje gezoet brood paste er netjes bij, een marmelade op het bordje had eventueel nog gemogen.

Comté Marcel Petite, 18 en 24 maanden rijping

Dessert, iemand? Gegaarde rabarber, een financierke en yoghurtijs. De rabarber met zijn frisse en toch zachte smaak was in niets te vergelijken met de zure stokken (+ overdosis suiker) die we vroeger bij bompa aten. Los daarvan was het toch het yoghurtijs dat zonder enige twijfel de winnaar op het bord was. Hmmm! 't Is dat rabarber zo'n beetje een lelijke plant is, ander kon die gerust een plaatsje krijgen in de tuin. Iemand een idee of dat in potten groeit?

Financier, rabarber, yoghurt

Mijn armen hadden ondertussen de kleur van een gekookte kreeft gekregen, de gemoedstoestand van het gezelschap was vrolijk reeds ver voorbij. Geweldig zo'n lentedagen! Vriendin koos nog een Aziatische thee om af te sluiten, ik hield het bij water. Domme keuze natuurlijk want nu had ik geen mini madeleine of een stukje shortbread. Mij gaan ze geen twee keer hebben liggen.

Madeleine, shortbread, oriental tea

Een fijne zomerse dag, lekker eten, ongemeen goeie wijntjes en aangenaam gezelschap... wat wilt een mens nog meer? Blij dat we erbij waren. Thumbs up voor het volledige k50 team!

Noord-Hollandse Graskaas

Graskaas, ik had er tot gisteren nog nooit van gehoord. Een schande natuurlijk en om dat euvel recht te trekken werd er rond de middag een lunchmand afgeleverd. Dit tot groot vermaak van mijn collega's natuurlijk, die zich met veel plezier opofferden om de mand leeg te maken.

Brood, kaas, chocomelk, sinaasappelsap, bordjes, bekers, servietten en een fris stukje lentegras om de lunchruimte op te fleuren. Er zat zelfs een mes bij om het brood en de kaas aan te snijden. Niet echt evident zo zou al snel blijken.

Graskaas ontbijtmand

Dikke hompen brood en dito stukken kaas - mijn fijne motoriek durft al eens te wensen overlaten - we lieten het ons smaken. Na een lange winter op stal grazen de koeien sinds begin april weer in de wei. en net dat jonge lentegras ligt aan de basis van deze zachte, smeuïge kaas. Persoonlijk ben ik eerder liefhebber van gerijpte kazen met een sterkere, meer uitgesproken smaak maar een gegeven blok kaas mag je nu eenmaal niet in de bek kijken. Dat zou onbeleefd zijn!

Broodje kaas

Zelf de Noord-Hollandse Graskaas uitproberen? Wees er dan snel bij want hij is slechts van 21 mei tot einde juni te verkrijgen. De koeien en dat fris lentegras, weet je wel.

Gras, kaas

Demeyere Stockverkoop

Ze zijn met velen, de foodbloggers die vandaag berichten over de nakende stockverkoop bij Demeyere. Allemaal omgekocht met een robuuste Staub of een blinkende pan van Demeyere hoor ik je denken, maar niets is minder waar. Helaas pindakaas!

Een goeie pan, het kost je wat meer, maar niet zelden heb je ze voor het leven. In de eigen keuken wordt er steevast naar de kwaliteitsvolle pannen van Demeyere gegrepen. Dat, of die Franse tegenhanger van Staub maar laten we het daar nu vooral niet over hebben. Het is en blijft een investering die tot op de dag van vandaag nog steeds loont.

Zelf ook interesse maar geen zin om je blauw te betalen? Dan is hun exclusieve stockverkoop ongetwijfeld iets voor jou. Van 1 tot 11 juni kan je in het mondaine Schelle terecht voor keukenmateriaal - maar liefst 25.000 stuks - van Demeyere, Staub, Greenpan, Zwilling, Cuisipro en BSF en dat allemaal aan korting tot 50 %. Dat is dus aan de helft van de prijs! Plan in die foodie daguitstap.

Demeyere, exclusieve stockverkoop



Jammer genoeg ga ik er zelf niet geraken. Daar zit een vakantie en iets met BBQ voor tussen. Liefste mijnheer Demeyere, vriendin laat weten dat ze een grillpan kan gebruiken. Zelf heb ik het dan weer eerder voor zo'n mosselpot. Alvast bedankt mijnheer Demeyere!

Cointreau Cuisine - Selecto

Nee, teleurstellen doen de mensen bij Oona niet. Of het nu een dessertendiner betreft, iets met taartjes, een cognacproeverij of de voorstelling van de nieuwe Cointreau Cuisine, de organisatie zit altijd meer dan snor. Een licht brandend zonnetje en een cocktail - op basis van Cointreau, wat had je gedacht - in afwachting van de andere bloggers... Op tijd zijn heeft zo zijn voordelen.

Cointreau Tonic @ Le Selecto

Plaats van gebeuren was de hippe bistro Selecto in de Vlaanderenstraat in Brussel. Na een cocktail of drie waren alle bloggers present en konden we van jetje geven. Het is te zeggen! We kregen een keukenschort aangemeten en mochten in de bemeten keuken binnen spetsafstand toekijken hoe de chef en zijn rechterhand onze gerechten in no-time afwerkten. Ook gemakkelijk.

Gedekte tafel - Selecto

Ziltzoete langoustines, crunchy gegrilde groene asperges en de subtiele aanwezigheid van een vleugje sinaas. Niet enkel de zon kondigde een stralende zomer aan, ook dit bordje was een voorbode. De aanwezige flesjes Cointreau Cuisine - een supermakkelijk verstuivertje met Cointreau - lieten toe om 'bij te kruiden'. Iets waar gretig gebruik van werd gemaakt. Het duurde dan ook niet lang voor de sinaaslikeur rechtstreeks in de mond verstuifd werd. Geen idee wie daar mee begonnen was, maar ver moet ik niet zoeken.

Langoustine, gegrilde asperges

Eendeborst en sinaasappelsaus, een duo dat hand in hand gaat zoals pakweg een café en bier. Hoezeer de mensen van Cointreau hun nieuwste creatie van het geijkte pad willen laten afwijken, naast deze klassieker valt niet te kijken. Deze maigret de canard was gewoon zalig, het appeltje verrassend, de aardappel superlekker en de saus, die stond er als een huis. Winnertje!

Eendeborst, appel, aardappel

Jammer dat de batterij van mijn fototoestel ondertussen de geest had gegeven want het dessert met aardbeien moest lang niet onderdoen voor de twee voorgaande gerechten. 

Cointreau Cuisine, een vloek of een zegen, ik ben er nog niet uit. Er passeert voorlopig niets op een bord zonder er een vleugje sinaas op te spuiten. Helemaal niet slecht bij een gravad lax bijvoorbeeld en als je zo'n 20 mensen op een feestje razend enthoesiast kunt maken met een gegrilde kwartelfilet met pastinaakpuree en Cointreau Cuisine, dan denk ik dat we voorlopig wel van een zegen, of zelfs zege mogen spreken. 

Keukenweegschaal

Je kunt er bij Goe Gebakken niet naast kijken - ik althans niets - die glimmende retro keukenweegschaal met dubbele wijzerplaat. Vriendin heeft al langer nood aan een deftige keukenweegschaal, mijn digitale "kijk eens wie er hier tot op minder dan één gram nauwkeurig wegen" toestelletje voldoet niet voor het grotere weegwerk. Altijd weer kullen! 

Strak design, glimmend metaal en voor de handigheid ook een waterpas... die weegschaal van Norbert Piceu, dat is de fabrikant, is een pareltje. In mijn lokale foodiehotspot Kooktijd staat ie achter de toonbank, een beetje ongelukkig geplaatst want hem in vol ornaat bewonderen kan je vooral vanuit de verkoperspositie. Niets wat een glimlach niet kan oplossen trouwens. 

't Is een weegschaal voor op het verlanglijstje geworden, daar zit de prijs voor iets tussen. Maar... het staat wel op het verlanglijstje en dat is ook al iets.

Norbert Piceau weegschaal

En wat heb ik in de tussentijd op de rommelmarkt gescoord voor een 200ste van de prijs? Juist ja, een keukenweegschaal. Er is nog wat werk aan om ze zelfs maar in de buurt van 'glimmend' te krijgen maar hey, voor 3 Euro kunt ge niet gekloot zijn. En wegen dat dat doet... zo correct als maar kan zijn! Iedereen content. Voorlopig toch!

Rommelmarkt weegschaal

Comme Chez Soi

Zelden zo vroeg uit de veren als afgelopen zaterdag. Om kwart voor zeven nam ik de trein richting hoofdstad om daar na een rustig ommetje van amper een kwartiertje ruimschoots op tijd te arriveren op de plaats van afspraak. Althans dat was de theorie. Dankzij de vrienden van de spoorwegen verliep dat net een tikkeltje hectischer. Vertraging, aansluitingen missen en slechts 3 minuten voor afspraak arriveren in Brussel Centraal. Het werd een spurtje richting Rouppeplein waar ik, hetzij met enkele minuten vertraging, verwacht werd in de keuken van het legendarische restaurant Comme Chez Soi.

Het is zonder enige twijfel een bijzonder voorrecht in deze keuken een volledige service vrij rond te hossen. Om dit, drie jaar na mijn eerste bezoek (zie hier, hier en hier), nog eens dunnetjes over te mogen doen valt al helemaal niet met woorden te beschrijven. En dat allemaal dankzij een cupcake met Dark Pearls en de gratie van enkele mij allicht goedgezinde goden.



Comme Chez Soi



Het was Daniel, de rechterhand van chef Lionel Rigolet, die ons ontving in de keuken, iets te drinken aanbood en ons voorstelde aan het volledige team dat in volle voorbereiding was voor de middagservice. We (collega foodblogger Philou en ikzelf) kregen een schort van het merk Bragard aangemeten en mochten vervolgens direct de armen uit de mouwen steken.

Eerste taak van de dag voor de heren patissiers - samen met souschef Daniel zowat onze mentoren van dienst - was uiteraard het bakken van ovenverse broodjes. Het deeg hiervoor was inmiddels voldoende gerezen dus ondergetekende mocht dit netjes proportioneren in stukjes van 90 gram. Met de nauwgezetheid van een kernfysicus ging ik tekeer dat het een lieve lust was. In geen tijd waren al deze Duvelbroodjes - er waren er ook nog met Leffe - klaar om gebakken te worden. Ja, Sid Frisjes in uw keuken, een aanwinst zeg ik u!



Meesterbakker Sid Frisjes!

Broodjes, check! Onze ogen een eerste rondje de kost gegeven, check! Misschien dat we ook nog iets anders konden doen? Dat moet je in een keuken als de deze - toch wel 15 medewerkers als ik goed geteld heb - geen twee keer zeggen. Een volledige ovenplaat rozijnenganache werd met een instrument - toepasselijk de gitaar genoemd - in hapklare stukken versneden waarna wij deze tot kleine balletjes mochten rollen. Het resultaat zou uiteindelijk een praline worden voor bij de koffie.

Eten in de keuken van een restaurant, het is evident dat dit niet rustig tijdens de lunch gebeurt maar ervoor. En omdat ook raspaarden moeten eten schoven wij gewillig mee aan. Gehaktbrood met kaas, aardappeltjes uit de oven, fijne groenten en een tomatensaus... in een tweesterrenkeuken smaakt dat dubbel zo goed.  'Junior', de jongste van de equipe en verantwoordelijk voor het eten van het personeel moest het wel ontgelden omdat het gehaktboord te zout was. En nee, ook in de Comme Chez Soi moet je dat niet op de kaas proberen te steken. Toch goed 30 minuten het gespreksonderwerp in de keuken.



Middagpauze

Na deze korte maar felgesmaakte pauze schakelde iedereen een tandje bij. De lunch stond nu echt wel voor de deur en fouten permiteren is hier tot nader order geen optie. De werkteneu van deze voormiddag werd ingeruild voor een onberispelijke kraakwitte vest en ook de hoge witte chefsmutsen werden tevoorschijn getoverd zoals dat een culinair instituut betaamt.

Fruitgum door suiker halen en netjes op een stokje steken, ook dat weet ik tot een goed einde te brengen. Naast de ganache voor de pralines en nog een andere friandise had ik ondertussen al een hand in drie zoete hapjes.

Gesuikerde fruitgummetjes op een stokje

Ja, die kleine fijne jobkes uitvoeren dat lag me wel. En ik was zo gefocust op mijn taak dat ik gewoon vergeten ben om van al die kleine dingen te proeven. Het is te zeggen. Van die macaronnen heb ik er toch wel drie op, en ook die fruitgummetjes heb ik geproefd - ahja - maar die groene praline bijvoorbeeld of dat andere hapje, gewoon vergeten. En het lag ervoor. Erg hé!



Comme Chez Soi friandises



Eenmaal de machine op volle toeren draaide - je zou ervan verschieten hoe rustig het er dan wel aan toe gaat - dartelden we van het ene kookeiland naar het andere. Wat was met aan de rotisserie aan het doen, wat bij de vis, de koude kant... Telkens er een bord werd gedresseerd bleven we met veel plezier wachten, camera in de aanslag. Toefje hier, tierlantijntje daar, het resultaat steeds verbluffend... service!

Kort gekookte rug van jong konijn met rozemarijn...

Het ritmisch gerikketik van een klopper in een sauspan, bestaat er een mooier geluid in een keuken? Christophe, verantwoordelijk voor de sectie vis, had maar al te goed in de gaten dat wij bloggers proefgraag volk waren. En omdat overschotjes weggooien nu eenmaal zonde is stonden wij meermaals met lepel of een stukje brood een sauspan leeg te scharen. Vriendelijk volk daar in de keuken hoor! 

Versgebakken puntbroodjes

Het blijft telkens verbazen, hoe zo'n bord tot stand komt. We zagen zowat alle componenten tijdens de voorbereiding wel voorbij komen, slechts op het allerlaatste moment vallen de stukjes van de puzzel samen tot een mooi kunstwerkje. En dan te weten dat presentatie hier nog altijd ondergeschikt is aan de smaak. Zoals het ook hoort trouwens. Kun je nagaan hoe deze salade van Noordzeekreeft, truffel en aardappel niet moet smaken.



Salade met Noordzeekreeft, truffel en aardappel



Onze favoriete locatie om tijdelijk te camperen tijdens de lunchshift was toch wel 'de passe'. Geen bord ging de zaal in zonder eerst de zegen te krijgen van chef Lionel Rigolet, dan wel van zijn rechterhand Daniel. Hadden we vragen dan werden die steeds met de glimlach beantwoord en niet zelden verscheen er een lepel om te proeven. 

Mooi momentje wanneer chef Lionel Rigolet even van zijn post werd weggeroepen toen er een klein ukje van laten we zeggen een jaar of 5 kwam vragen of er per toeval ook frietjes waren. In ruil voor een simpele kus mocht dat geen enkel probleem zijn. Ook dat is Comme Chez Soi! 

Chef Lionel Rigolet aan de passe

Aan de koude kant waren onze nieuwe vrienden Fabrice en Thomas ondertussen begonnen aan hun zoete meesterwerkjes. De heren werden even door Marcel - de generaal van de koude keuken - op hun vingers getikt omdat er vier desserts klaar stonden terwijl de bon er duidelijk twee aangaf. Bleek dat deze voor de aanwezige foodies waren, dus ons hoor je niet klagen.

Een lichte frambozenmousse met fruitpeper, passievruchtensorbet met kalamansi en advocaatcrème, ik kan je verzekeren dat dit wel heel makkelijk weglepelt. Framboosjes met een subtiele advocaattoets. Ze bleken gevuld zo merkte ik bij toeval. Indien er effectief een ras zou bestaan met advocaatcrème, dan had ik deze natuurlijk al lang in de tuin staan.

Frambozenmousse met fruitpeper, passievruchtensorbet ...

Aan de voorbereiding van het chocoladedessert hadden we 's ochtends nog meegewerkt. Miniem maar toch, meegewerkt. Wie denk je dat die krokante chocoladerondjes heeft uitgestoken? Inderdaad ja! Met de karamelganache met fleur de sel uit de Camargue, de gepofte rijst of het Kahluaschuim hadden we dan weer niets te maken.

Er mocht opnieuw geproefd worden. Na het zachte frambozendessert met zijn frisse toetsen nu een heerlijk vol chocoladedessert. Het stond nu onomstotelijk vast, wij waren met ons gat in de boter gevallen. Goei boter!

Krokante chocolade, karamelganache met fleur de sel uit Camargue...



Afsluiten deden we met een derde dessertje, een limoensoufflé en granité met mojitoparfum. Een vederlichte warme soufflé en dan die ongelofelijk frisse granité met een kleine alcoholkick om u tegen te zeggen! Float like a butterfly, sting like a bee! Je mag trouwens drie keer raden wie het volledig uitgewerkt recept van dit desssert in handen heeft. In het Frans, maar toch!



Limoensoufflé en granité met mojitoparfum



Ik mag dan nog zo mijn best doen, zo'n dag valt eigenlijk amper met woorden te beschrijven. Er zijn nog ettelijke van die kleine anekdotes die ik zou kunnen vertellen, van die kleine dingen die de dag kleurden. Eén ding is zeker, ze staan daar met een geweldig, supervriendelijk team. Blij dat ik er, al was het maar voor even, een heel klein deeltje van mocht uitmaken. Over drie jaar nog eens?

 

Team Comme Chez Soi + 1

 

Zin in meer Comme Chez Soi? Rep je dan naar het Rouppeplein in Brussel en ga er eens een keertje eten. Voor 55 € heb je er al een driegangenlunch, geen geld in een uniek kader als het deze. Meer foto's van deze geweldige dag kan je terugvinden op de facebookpagina van Coolinary. Wel eerst even liken natuurlijk!

9 x koffie

Ik ben geen koffiedrinker. Nooit een fan van geweest trouwens. Niet van de oploskoffie die moeder dronk, noch van de versgemalen bonen van mijn vader. Van de geur kan ik dan weer wel genieten. Die is op regelmatige basis nogal alomtegenwoordig in het Turnhoutse, iets waar dat koffiefabriek voor tussen zit.

9 x koffie, bron tinternet



Waar ik ook wel van kan genieten, dat is iets als onderstande chart, een overzichtje van verschillende koffies. Weet ik direct waar het verschil zit tussen een standaard espresso, een caffé laté en een cappuchino.

Wagner Pizza - You share it, we Pizza Party it!

Er zat vandaag gewoon een pizza van Wagner in de brievenbus, maak dat mee! Meevallertje ook want vriendin bleek niet thuis en iets te eten was er evenmin. Maar euh, die doos, was die nu niet een heel klein beetje aan de kleine kant? En echt veel woog ze nu ook niet echt! Toch maar eerst geopend die doos alvorens een vreugdedans in te zetten. 

Wagner Pizza Press Kit

Geen pizza dus - het is te zeggen, een tegoedbon, dus eigenlijk toch weer wel - maar een aankondiging voor de Wagner Pizza Parties die wekelijk te winnen zijn op 'tinternet'. Zodra je iets online deelt, hetzij via Facebook, Twitter, Foursquare of Instagram, dan kan het zijn dat het genoemde pizzabedrijf dat beloont met een feestje. Inschrijven op Wagner, liken, delen en met een gelukje een pizzafeestje in ontvangst nemen. Easy as pizzapie!

Nog even terug over die presskit, hoe cool is die niet? Pizzadoosje, cd'tje als pizza en een geanimeerde DJ die verdacht veel op goede vriend DJ Casablanca lijkt. Straf!

Wagner Pizza Press Kit Cool!

Om hun pizza parties een beetje kracht bij te zetten zijn de doosjes een beetje gepimpt. Een cartoontje hier, een fotootje daar, het ene al wat leuker dan de andere. Ik was ze even aan het doornemen en bij de 'Piccolinis Prosciutto' moest ik toch even slikken. Die alien met zijn futuristisch schietgeweer - of althans die kerel daarin - die lijkt gewoon als twee druppels water op mezelf. Freaky! Die alien, niet ik.

Wagner Pizza ft Sid Frisjes zo lijkt het!

Guacamole

Gegrilde tortillapuntjes, chili con carne en nu weer guacamole? 't Is dat ik beter weet, anders zou ik denken dat die hardnekkige hoest waar ik sinds enkele weken mee kamp wel eens de Mexicaanse griep kan zijn. Er lag nog een avocado in de keuken, ik wist dat er nog ergens tortilla's te vinden waren en voor je het weet ben ik dan guacamole aan het maken. Zo gaan die dingen nu eenmaal, daar moet allemaal niet al te lang over nagedacht worden.

Guacamole

Hoe snel kan je eigenlijk guacamole maken?  In minder dan vijf minuten stond het potje op de tafel, klaar om vereeuwigd te worden. Ik moet zeggen dat ik over de foto nog redelijk tevreden ben. Het potje? Dat komt naar goede gewoonte uit de kringloopwinkel.

Nodig voor een bescheiden portie guacamole, goed voor 2 personen:

1 rijpe avocado, 1 sjalot, 1 teentje look, 1 halve rode peper, 1/2 limoen, grof zeezout en 1 zongedroogde tomaat.

Doen:

Snipper de sjalot en het teentje look fijn en snijd de rode peper en de zongedroogde tomaat in fijne stukken.  Prak het vruchtvlees van de avocado met een vork en meng met de fijngesneden groentjes. Voeg het sap van de limoen toe en kruid naar smaak met grof zeezout.

Tomatenblokjes, je ziet ze wel vaker in een guacamole maar ik doe ze er zelden bij. Meestal is een fris gekruide tomatensalsa nooit veraf, vandaar. Die ene zongedroogde tomaat lag zo een beetje eenzaam in de koeling te wezen dat ie voor een keertje toch het feestje mocht vervoegen. Niet slecht maar een must is het voor mij niet. Maar liever dat dan weggooien!

Weekend Blog Awards, and the winner....

Aah, vandaag was het zover, de Weekend Blog Awards waar ik dankzij jullie voor genomineerd was in de categorie 'Gastronomie'. Food om het hip en trendy te houden. Eenmaal binnen mocht blijken dat ik -ondanks mijn behoorlijk hippe Puma's, mijn rock chic Obey Giant jeans en mijn unieke PopChartsLab T-Shirt - absoluut niets te zoeken had in de categorie 'Fashion'. Zelden een volière gezien met meer hippe vogels dan hier!

Red Carpet

De hapjes, zo had ik via tinternet vernomen, die zouden pas voor na de uitreiking zijn. Beetje vervelend, want iedereen bleek met een hongertje te zitten. Maar vergis je niet, een beetje foodie komt al een heel eind met een flinke dosis bubbels. En als ze op tijd en stond rondkomen met de fles, dan houden wij beesten ons koest.

Coolinary & Bubbels

De ene een tikkeltje gestrest, de andere relaxed als de pest... zo heb ik mijn foodievriendjes graag. En ondertussen moest vriendin me erop wijzen dat ik bij de laatste drie in de categorie 'Food' zat. Het bleek me  zowaar even ontgaan te zijn. Dolletjes. Het is uiteindelijk bij een derde plaats gebleven - ik alsnog fel content - waarbij ik mijn meerdere moest erkennen in Princess Misia en  de winnaars Alle Dagen Honger. Gefeliciteerd! En geef toe, verliezen van drie mooie vrouwen, er zijn ergere dingen.

Illy & Filet

Eenmaal je eigen categorie voorbij, dan was het een beetje kijken naar de andere bloggers. Ken je er, des te beter, indien niet, dan waren er nog de crazy outfits en hapjes om naar uit te kijken. Mogen we daar als foodies even genadeloos hard in zijn? Sandwiches met een overdosis mayonaise een niet identificeerbaar beleg, daar zit niemand op te wachten. Niet de glam models en zeker niet de foodies. Los daarvan hebben we een serveuse toch maar een volledige plateau afhandig gemaakt. Honger, weet je wel!

Hapjes

Na wat bubbels, een Duveltje, een Vedett, enkele hapjes en een mooie derde plaats om trots op te zijn besloot de wederhelft dat het tijd was om te vertrekken. Niet dat het feestje gedaan was, maar haar oog was gevallen op de goodiebags aan de uitgang. Eentje voor hem en eentje voor haar! Thuisgekomen bleken we allebei de trotse bezitter van twee dezelfde exemplaren van de Weekend Black edities en twee überhippe handtasjes van Essentiel. De collega's gaan jaloers zijn. Die van vriendin althans!

Check out my Essentiel purse!

Waar foodbloggers de mosterd halen!

Afgelopen zaterdag stond er in De Standaard Magazine een artikel over foodbloggers. Waar zij de mosterd halen? En jawel, één van die foodbloggers was ik zowaar, maak dat mee. Reden genoeg om hier na even wikken en wegen toch maar een foto van mijn moment de gloire te posten. Ja, zo zijn we dan ook wel weer!



De Standaard - Onverantwoord interessant



Soep eten, al zittend voor mijn fornuis, zo sta ik op de foto. Het is evident dat ik daar op dat exacte plaatsje elke dag mijn soep eet, een beetje onwezenlijk naar ons kleine stadstuintje turend. Nee, gewoon omdat de foto tijdens mijn lunchpauze werd genomen en eten dan mijn grootste prioriteit is. En ondertussen mocht de fotograaf aanwijzingen geven en foto's nemen. Hij kreeg zelfs soep aangeboden - wortelsoep van vriendin -  maar bedankte daarvoor. En dat in het huis van een foodblogger. Eeuwige zonde!