San Pellegrino's 50 Best Restaurants 2012

Nee, enkel met goed eten komen ze er niet, de restaurants die de eer en het genoegen hebben om voor te komen in het gerenommeerde  lijstje van San Pellegrino's 50 Best Restaurants. Gevierde culinaire schrijvers en journalisten, experts uit de industrie,... allemaal hebben ze wel een vinger in de pap te brokken die op het einde van de avond het restaurant aanduidt dat zich één jaar lang 's werelds beste mag noemen.

Spannend uiteraard en een beetje surfen leert dat de opvolger van Noma zowat overal vandaan kan worden. Dat Spanje minstens één potentiële kandidaat winnaar in de top tien telt (El Celler de Can Roca). Dat 'bistronomie' in de vorm van Chateaubriand iets is om rekening mee te houden. En dat de Aziatische restaurants aan een opmars bezig zijn, getuige daarvan het zonet aangekondigde 'Asia's Best Restaurants' . En dan is er nog de mogelijkheid dat die nummer één gewoon dezelfde is gebleven als vorig jaar.

Afzakken naar Londen voor de uitreiking - ik moet daar eerlijk in zijn - ik zou dat wel eens graag doen. Pre- en afterparties incluis, dat spreekt voor zich! In afwachting daarvan troostte ik mezelf met een ongelofelijk vlotte livestream op 'tinternet' en een spoiler van formaat in een niet nader genoemde onlinekrant waar ik zaterdag per toeval zelf in sta. Ach, gelukkig was die uitreiking bijwijlen nog behoorlijk hilarisch.

Ach, laat ik u niet verder in spanning houden, hier is de volledige lijst. Laat het slechts een leidraad zijn voor al uw culinaire avonturen en weet dat er ook op andere plaatsen verdraaid goed gegeten kan worden.

Noma - opnieuw nummer 1

1   - Noma, Denemarken
2   - El Celler de Can Roca, Spanje
3   - Mugaritz, Spanje
4   - D.O.M, Brazilië (+3)
5   - Osteria Francescana, Italië (-1)
6   - Per Se, USA (+4)
7   - Alinea, USA (-1)
8   - Arzak, Spanje
9   - Dinner by Heston Blumenthal, Engeland (nieuw)
10 - Eleven Madison Park, USA (+14)
11 - Steirereck, Oostenrijk (+11)
12 - L'Atelier Saint Germain de Joël Robuchon, Frankrijk (+2)
13 - The Fat Duck, Engeland (-8)
14 - The Ledbury, Engeland (+20)
15 - Le Chateaubriand, Frankrijk (-6)
16 - L'Arpége, Frankrijk (+3)
17 - Pierre Gagnaire, Frankrijk (-1)
18 - L'Astrance, Frankrijk (-5)
19 - Le Bernardin, USA (-1)
20 - Frantzen/Lindberg, Zweden (nieuw)
21 - Oud Sluis, Nederland (-4)
22 - Aqua, Duitsland (+3)
23 - Vendôme, Duitsland (-2-
24 - Mirazur, Frankrijk (re-entry)
25 - Daniel, USA (-14)
26 - Iggy's, Singapore (+1)
27 - Narisawa, Japan (-15)
28 - Nihonryori RyuGin, Japan (-8)
29 - Quay, Australië (-3)
30 - Schloss Schauenstein, Zwitserland (-2)
21 - Asador Etxebarri, Spanje (+19)
32 - Le Calandre, Italië
33 - De Librije, Nederland (+13)
34 - Fäviken, Zweden (nieuw)
35 - Astrid y Gaston, Peru (+7)
36 - Pujol, Mexico (+13)
37 - Momofuko Ssam Bar, USA (+3)
38 - Biko, Mexico (-7)
39 - Waku Gin, Singapore (nieuw)
40 - Quique Dacosta, Spanje (nieuw)
41 - Mathias Dahlgren, Zweden (re-entry)
42 - Hof van Cleve, België (-27)
43 - The French Laundry, USA (re-entry)
44 - Amber, China (-7)
45 - Vila Joya, Portugal (nieuw)
46 - Il Canto, Italië (-7)
47 - Bras, Frankrijk (-17)
48 - Manresa, USA (re-entry)
49 - Geranium, Denemarken (nieuw)
50 - Nahm, Thailand (nieuw)

En wat leert dit lijstje ons als je het geografisch gaat bekijken? Met maar liefst 8 restaurants in de top 50 doen de Verenigde Staten het lang niet slecht, gevolgd door onze Franse buren met 6 restaurants. Spanje telt 5 afvaardigingen, Italië en Engeland 3, Nederland 2 en Belgie 1. Gaan we verder kijken naar de top 100, dan zien we dat In de Wulf op 92 nieuw is binnengekomen. Laat die opmars maar beginnen.

Eieren in de barbecue

Alsof barbecueën op zo'n flink uit de kluiten gewassen Oklahoma nog niet genoeg was besloot Qlinaria teamlid Rudi zijn toestel op een remork te bevestigen. Rudi, dat is een beetje de handigaard in het team. Bij onze eerste deelname aan het BK BBQ kwam hij met plots met een biervatgrill op de proppen en nu is er dus deze kanjer. Roken, indirect garen, grillen en zelfs wokken... geen enkel probleem.



Oklahoma trailer



Het is te zeggen. Misschien hebben we toch een probleem. Een kleintje maar desalniettemin, een probleem. De luchttoevoer, welke je met een soort ventiel kan regelen, bepaalt grotendeels de temperatuur van je barbecue. En laat nou net datzelfde ventiel, indien niet gesloten, groot genoeg zijn om een vogeltje binnen te laten. Gevolg?  In de vuurkorf van de Oklahoma heeft een klein pietje een gigantisch nest gemaakt?

Vuurkorf / nest

Heelder kadavers grillen, we draaien er ons hand niet voor om, maar toekomstig leven zomaar de nek omwringen? Nee, daar doen we niet aan mee. Zeker nu er 10 schattige eitjes in het nestje liggen.  Mocht het nestje nu verplaatst worden dan is de kans groot dat mamavogel het laat voor wat het is. Dus trekken we af en toe voorzichtig een foto en wachten tot de kleintjes geboren zijn.

Een tweede Oklahoma werd ondertussen ter plaatse gereden en in gereedheid gebracht om dienst te doen als moederhuis. Zodra de kleintjes het ei uit zijn verhuizen ze van nest zodat wij ons eindelijk op het barbecueseizoen kunnen voorbereiden. Nee, wij zijn nog lang de slechtsten niet.

Délio No Mayo - allemaal slaatjes!

Gisteren zo rond de klok van vijf stond er iemand voor de deur. Met een welgevulde mand, maar ook  met welgemeende excuses. Het betrof immers een lunchpakket - aangeboden door Délio - en laten we eerlijk zijn, vijf uur is nu niet direct het juiste moment om te lunchen.

Nog geen week geleden postte ik hier het receptje van de in eigen huis award winning tonijnsalade van vriendin. Dat de slaatjes van de winkel er eens naast mochten komen staan en ook dat ik in een heel ver verleden nog in een slaatjesbedrijf op de loonlijst heb gestaan. Het is net dat bedrijf dat me deze mand cadeau heeft gedaan. Iets dat van een onfeilbare timing getuigt. En van een gezonde dosis durf. Vooral dat laatste!

Surprise lunchpakket

Terug te vinden in de mand, alles wat nodig is voor een snelle, gezonde lunch aldus de voedingsdeskundige  op de meegeleverde pancarte. Mineraalwater, fruit, soep, vers brood en hoe kan het ook anders... zelfs aan de slaatjes hadden ze gedacht. Slaatjes zonder mayo nota bene, drie variëteiten.

Volgens het verkoopspraatje bevatten deze slaatjes 50 % groenten en meer. En laat ik nu net op dat gebied jammer genoeg een moeilijk eter zijn. Peulvruchten, pompoen, venkel, wortel, ui... allemaal goed en wel maar ik heb dat niet zo graag in mijn tonijnsalade. Vriendin daarentegen lustte er dan weer wel pap van. Een kwestie van goesting.

Nee, doe mij dan maar de kip curry salade. Ook hier een pak groentjes zoals maïs, peulvrucht, aardappel, raap en ui maar gek genoeg weet ik dat dan weer wel te smaken. Mijn voorkeur, er zit geen lijn in, ik weet het. 

No Mayo salades

Het derde slaatje was er eentje met ham, iets waar noch vriendin, noch ik fan van zijn. Proeven deden we niet - flauw, ja we weten het - want dan verkommert het amper aangeraakte pakje toch maar in de koelkast. Dan kunnen we er beter enkele collega's mee blij maken. Enkele collega's, inderdaad, want er was nog wat materiaal om uit te delen bij ook. Iedereen content!

No Mayo give away

Bij het proeven van de tonijnsalade had ik een stukje groente in de mond dat ik niet direct kon plaatsen. Logische stap is dan even hulp zoeken in het ingrediëntenlijstje en wat zag mijn lodderoog? Plantaardige olie,    eigeel, azijn... Zijn dat nu niet de hoofdbestanddelen van mayonaise of zie ik dat verkeerd? Een beetje foodblogger mag naast razend vriendelijk toch ook een beetje kritisch zijn, niet?

Coolinary Cartoon

Met de regelmaat van de klok verschijnen er stukjes van Coolinary op de Gazet van Turnhout. Culinaire gastblogs heet dat dan. In het licht van de Weekend Knack Blogawards, waar u nog tot zondag in categorie 7 - dat is gastronomie - op coolinary kunt stemmen, besloot GVT huiscartoonist gie een cartoon ter mijner ere te maken. Awel, ik vind dat tof!

Coolinary door GVT huiscartoonist gie



Rémy Martin VSOP Mature Cask Finish

Het zal mij maar weer overkomen. Op een cognactasting van het algekende huis Rémy Martin, onwetend postvatten naast Dominique Jousson - de internationale ambassadeur van de cognacgigant - en er vervolgens nog mee 'aan de klap' geraken ook. Als absoluut leek wat cognac betreft val je dan doorgaans genadeloos door de mand, al had ik nog een troef achter de hand. Een kleintje, maar desalniettemin een troef. 

Ik vertelde mijnheer Jousson vol enthousiasme over de twee katten van mijn vader, de ene Rémy, de andere Martin genaamd. Het ijs was onmiddellijk gebroken, mijn hippe cocktail op basis van cognac en gember had ik dubbel en dik verdiend. Niet direct een flatterende foto van de barman maar het mag gezegd, hij schudde de beste cocktails uit zijn mouw.

Bar @ Ten Bosch House

Cocktails op basis van sterke drank en vervolgens cognac proeven... op een nuchtere maag durft dat al eens  verkeerd uitdraaien. De toastjes met gerookte zalm, de kreeftenbisque en de foie waren dan ook meer dan welkom.

Gerookte zalm, foie, kreeftenbisque

Het moet zo'n vijfentwintig jaar geleden zijn - mogelijk zelfs dertig - dat ik samen met de neefjes en nichtjes cafeetje speelde bij de grootouders in de Rubensstraat.  De volledige barkast werd er leeggehaald, op tafel uitgestald en vervolgens per glas verpatst aan de nonkels en tantes. Het viel op dat vooral de nonkels zich de cognac lieten welgevallen. Waarschijnlijk omdat we het glas, zo'n grote bel, veel te kwistig inschonken.

Net om van dat stoffige 'cognac is voor de nonkels' imago af te raken is Rémy Martin hun uiterst sympathieke charmeoffensief begonnen. Zo verdwijnt de iconische mat groene fles welke 40 jaar onveranderd is gebleven en komt er een hippe, nieuwe fles in de plaats. De V.S.O.P. zelf (Very Superionr Old Pale) wordt niet alleen omgedoopt tot - opgepast, een mondvol - VSOP Mature Cask Finish, zelfs de smaak werd aangepast.

VSOP Mature Cask Finish

We werden door Dominique Jousson ingewijd in de wondere wereld van Rémy Martin Cognac. Van de voornaamste druiven (Ugni Blanc) over de twee distillaties tot de eiken vaten uit de Limousin waar de nieuwste Mature Cask Finish een extra jaartje op mag rijpen. Uit één boom krijgt een beetje vakman tot twee vaten van 350 liter en leeg is zo'n vat al gauw 600 € waard. Ze gaan zo'n 60 jaar mee en de kelder van Rémy Martin ligt er ongetwijfeld vol van.

In een filmpje kregen we Pierrette Trichet te zien. Deze dame beheert de kelderreserves van Rémy Martin en is nog maar de vierde keldermeester in de laatste 100 jaar. Om maar even te wijzen op de exclusiviteit van haar functie als schatbewaarder,  waar passie en talent onontbeerlijk voor zijn.

In de tussentijd werden onze glazen gevuld met de 'oude' VSOP en de nieuwe VSOP Mature Cask Finish. Niet dat wij kenners zijn - we kregen een spoedcursus - maar een subtiel verschil tussen de twee was toch duidelijk merkbaar.

Rémy Martin - proef het verschil

De cognacglazen gezien trouwens? Smalle glazen en geen bel. Zo'n bel dateert nog uit de tijd dat er geen centrale verwarming was en diende vooral om de temperatuur bewaren. Nadeel was dan weer dat de aroma's niet volledig tot hun recht kwamen. Smalle glazen is de boodschap, zeg dat ik het gezegd heb.

En omdat brood bij een tasting van een gerenommeerd huis wat aan de magere kant is konden er nog enkele hapjes af. Een frisse tartaar van coquilles bijvoorbeeld. 

Tartaar van coquilles

Ondertussen waren we terug overgeschakeld op cocktails, uiteraard op basis van de cognac van onze gastheer. In goed gezelschap drinkt een mens al wat vlotter dus de barman van dienst draaide plots in overdrive. Cognac Mojito, nog eentje met gember en om af te sluiten een zoete dessertcocktail met aardbeien. Cocktails op basis van sterke drank en cognac proeven, van een nuchtere maag was al lang geen sprake meer!

Scampi - Cognac Gember cocktail

Cognac, ik heb er aardig wat van opgestoken en dat was de bedoeling denk ik. Niet dat ik nu dagelijks 's avonds van mijn glaasje ga nippen, maar lang zal het alvast niet duren voor die gekregen VSOP Mature Cask Finish - waarvoor dank - wordt aangebroken. Wanneer ik mijn receptjes voor die overheerlijke cocktails krijg bijvoorbeeld. Aangename avond, Oona bedankt!

Vrienden van de Smaak

Stel je voor: een zachte zomeravond, één lange tafel ergens in een veld, tafelgasten van overal en nergens, de zon die langzaam ondergaat en een topchef die in openlucht staat te koken met producten van de lokale boer, die meteen ook maar bij aanschuift... ziedaar de pure essentie van het rondreizende restaurant van de Vrienden van de Smaak. Een concept zo schoon dat ik het bij voorbaat iedereen al had kunnen aanraden. Maar hey, uitnodigingen zijn er om op in te gaan en ook op een zondagmiddag moet er gegeten worden.

Een prachtig blauwe hemel, hier en daar bezoedeld met een fiks dreigende wolk, het lijkt wel een constante bij onze bezoekjes aan het Limburgse. Hoe graag we onze ogen ook de kost hadden willen geven in de prachtige tuin van Kasteelhoeve de Kerchem, we waren maar wat blij dat onze nieuwe Vrienden van de Smaak op het allerlaatste nippertje een locatiewissel naar De Tuin van de Smaak van de Wroeter doorvoerden.

De Serres van De Wroeter

Zo'n tuinbouwcentrum, dat valt wonderwel om te vormen tot ontvangstruimte voor een stel foodies met honger. Een groentehal, afgeschermd van de aanpalende serre met een pak blauwe veilingbakken, dat werd de plaats waar we van onze aperitiefhapjes mochten genieten. Het eerste hapje dat de revue passeerde was een spiesje met asperge, marshmallow van kervel en crunch van Gandaham, netjes geserveerd in een pot met heerlijk geurende ananassalie.

Asperge, marshmallow van kervel en Gandaham

De eerste spiesjes waren amper achter de kiezen of daar kwamen de lepelhapjes met preskop van varken uit Alken en structuren van mosterd op de proppen. Zoals dat gaat in een gezelschap van foodies klikten de spiegelreflexcamera's dat het een lieve lust was. Zo'n uitnodiging, dat moet je natuurlijk wel een beetje verdienen. Twee lepeltjes voor ondergetekende was voldoende, er zou namelijk nog lekkers volgen. 

Preskop (van varken uit Alken)

Tartaar en crème van lokaal geteelde asperges (Kinrooi), volop in het seizoen is er niets dat zo juist smaakt. En asperges, dat is zo één van die dingen waarvan het een eeuwigheid geduurd heeft voor ik dat lustte. Maar laat nu vooral komen dat witte goud.

Eitje gevuld met asperge uit Kinrooi

Na de hapjes gingen we de boer op. De wild om zich heen razende hagelbui had andere oorden opgezocht wat ons de kans gaf om onder begeleiding het domein van De Wroeter te verkennen. Het lekkers groeit hier trouwens niet enkel in serres, ook in openlucht wordt er geteeld dat het een lieve lust is. Daarstraks nog gezegd dat ik perfect in een grootstad zou kunnen wonen, maar den boerenbuiten, dat blijft toch ook iets hebben. 

Boomgaard van De Wroeter

Serres, daar kweekt men niet alleen, daar eet men ook. Jasjes gingen uit, hemdjes werden opengeknoopt en dat 'marcelleke' onder mijn shirt heeft het ook niet lang volgehouden. Helemaal vergeten dat in een serre de temperatuur al eens durft oplopen.

Shared meals, het is maar één van de zaken die  'Vrienden van de Smaak' dat ongedwongen extraatje geven. Terwijl  je zelf een stuk roggebrood (Limburgse rogge) uit de houtoven van de Wroeter afbreekt schept de buurvrouw je een zalige salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei op. Heel relaxed allemaal.

Salade met verse kruiden uit de Mombeekvallei

Ik had de eer en het genoegen de asperges met gedroogd rundvlees (uit Alken) te mogen serveren. Een snelle blik in het rond leerde me dat een stuk of vijf asperges wel moest lukken. Een beetje vers groen erbij, iedereen content. En niet onbelangrijk, niks gesmost, dankuwel!

Asperges uit Kinrooi met gedroogd rundvlees uit Alken

Daar zitten ze, de stille genieters. Een zeventigtal foodies, verdeeld over twee tafelhelften, netjes op een rijtje. Binnen de kortste keren heerste er een übergezellig ons kent ons gevoel, al is dat met disgenoten als Anniek en Mel nu ook weer niet zo verwonderlijk.

De vrienden van de smaak

Wat je allemaal niet tegenkomt in een serre zeg. Kraakverse sla, wie had dat kunnen denken. Nee, ik was lang niet de enige die er graag met een krop sla ging lopen. Maar we waren te gast en dan doe je zoiets niet. Stel je voor! Klein geheugensteuntje, dringend pluksla planten!

Sla, verser kan niet!

Een bar in een serre, maak dat van overheidswege verplicht en het aantal tuiniers en mensen met groene vingers stijgt exponentieel, dat mag je van mij aannemen. Goed gedronken dat we hebben, jongens toch.

Bubbels als aperitief (Scorpion Zwart Brut / Vliermaal), een frisse witte bij het voorgerecht (Chardonnay Blauw / wijnkasteel Genoels-Elderen), een verrassende rode bij het hoofdgerecht (De Vroege Loonse / wijndomein Cohlenberg, Borgloon) en zoet bij het dessert (Bosbessenwijn / bosbessenkwekerij 'Blueberry Fields, Koersel). 

En met al die alcohol zouden we het non-alcoholische alternatief nog vergeten. Natuurlijk ongefilterd appelsap van Hugo Jacobs uit Sint Truiden en tafelwater, geparfumeerd met roomse kervel en mosterdbloempjes. Dat laatste is er eentje om te onthouden.

De Vroege Loonse - Wijdomein Cohlenberg; Borgloon

Zei er iemand hoofdgerecht? De prijs voor salade van het jaar mag wat mij betreft nu al worden uitgereikt aan Giovani Oosters voor zijn ongemeen goede salade van spinazie en geitenkaas van "De Levende Aarde" (Alken). Fris en kruidig groen, smeuïge geitenkaas en hier en daar een krokant stukje noot. Super!

Salade van spinazie en geitenkaas

Die asperges, ik had dat zo goed gedaan dat ik ook het lamsvlees mocht uitserveren. En iedereen, op één fluffytariër na,  was vol lof van het lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof. Zachter heb ik het nog nooit gegeten. En die worstjes, jongens die worstjes toch. Daar zou ik nu nog van eten ware het niet dat de schotel in geen tijd leeg was. Betrof het hier een voetbalmatch, dat werd er tijdens deze gang gescoord met niet één maar twee wereldgoals. Absolute klasse!

Lamsvlees "Hampshire Down" van 't Sint-Annahof

Het dessert mochten we zelf in de cuisine à l'improviste oppikken, kwestie van het aanwezige team van Vous lé Vous de nodige en volkomen welverdiende lofbetuigingen te geven. De pannacotta van geitenmelk met een toets van rabarber en hibiscus lieten we ons maar al te graag welgevallen.

Pannacotta van geitenmelk, rabarber, ...

En omdat koffie nog steeds niet echt aan mij besteed is - iemand gaat mij dat moeten leren drinken - werd het thee achteraf en wel lemon, pure vruchtenthee met citroengras en appel. Een koekje erbij, twee of drie misschien, ook dat is genieten.

Lemon thee & China Yunnan Green

Druppelsgewijs liep De Wroeter leeg en niets dan blije gezichten gezien. Niet het minst bij de organisatie voor wie dit de grote vuurproef was. Wat mij betreft hebben De Vrienden van de Smaak er met mij alvast een nieuwe dikke vriend bij. Het rondreizende restaurant doet de volgende maanden onder andere nog Limburg, Merksplas, Oostende, Meensel-Kiezegem, Sint Katelijne Waver en Dranouter aan. Tijdig reserveren kan wel eens de boodschap zijn! In de tussentijd kun je misschien overwegen om in de lokale kringloopwinkel alvast een leuk bord op de kop te tikken. Je gaat het nodig hebben!

Vrienden van de Smaak

Liefde is... brownies per post versturen

Eerste werk wanneer ik thuiskom is de brievenbus legen. Niet alleen omdat vriendin dat zo ongeveer altijd vergeet, ik doe dat ook graag. Brieven en pakketjes - zeker als je ze niet verwacht - dat heeft iets mysterieus. En als er dan 'handmade' stempels op de enveloppe staan die zeggen dat ik 'priceless' ben enzo... laat maar komen.

Handmade... priceless

Eenmaal de nodige aandacht aan die stempels besteed moet dat papier wel onherroepelijk van het pakje. Het is het innerlijke wat telt. Brownies per post stond er op de bijsluiter, gemaakt met biologische eieren, fairtrade chocolade... (h)eerlijk spul, al zou dat laatste nog moeten blijken.

Brownies per post

Allemaal goed en wel, maar die bijsluiter moest er toch ook aan geloven. Mijn nieuwsgierigheid begon de overhand te krijgen en ik wou weten wat er in de doos zat. Naturel brownies met extra chocolade chips zo bleek. Brownies, wat mij betreft is dat zowat ideaal als ontbijt, snack, vieruurtje en dessert.  Mijn voorkeur voor chocolade lekkernijen, liggen die eigenlijk zomaar te grabbel op het internet? Tikkeltje freaky!

Brownies Naturel met extra chocolatechips

Voor mij, zes brownies. Zover was ik nu ook wel, al was het maar omdat het overduidelijk mijn naam was die op de enveloppe stond. Kaartje aan de kant en laat me er maar eens en flinke hap in zetten. Mijn waardeoordeel staat of valt nu eenmaal met een smaaktest.

Voor mij? Echt?

En wat ziet mijn lodderoog? Op de achterkant van het kaartje stond er nog een boodschap, eentje dat begon met 'Lieve Schat' nog wel. Zelfs voor een bedrijf dat mij brownies stuurt vind ik dat een beetje vrijpostig. En dat 'het concept zo leuk was' en 'dat we 13 jaar samen zijn'.  Er ingeluisd door mijn eigen wederhelft die stilletjes stond te glunderen in de kamer terwijl ik met die foto's bezig was. Liefde is... een postpakket met chocolade, die glimlach en de kus erna. Merci!

Boodschap van de afzender

Nog even dat waardeoordeel. Op het eerste zicht leken de brownies wat droog maar dat waren ze gelukkig helemaal niet. Dessert, check! Late night snack, check! Ontbijt, check! Lekker en vooral ook heel leuk wat zo'n pakketje met een mens doet. U moest ook al aan het bestellen zijn voor uw geliefden en wel hier.

Geluk op een hoopje.

Huisge(s)maakte tonijnsalade

Ja, ik had nog iets goed te maken. Een stukje schrijven over een weliswaar geslaagde lentebrunch en daarin amper gewag maken van de huisbereide tonijnsalade welke vriendin voor de gelegenheid maakte. Riskant hoor. Wat zalvende woorden en de plechtige belofte dat die tonijnsalade alsnog aan bod zou komen hebben me uiteindelijk behoed voor een nachtje op de zetel.

Binnen de kortste keer stond er een nieuw oud potje op tafel. Gevuld met tonijnsalade, dat kan je wel raden. De rijkelijk besmeerde boterham was mijn deel, althans na het trekken van een foto. Eén foto werden er twee, twee werden er twaalf en vriendin besloot dat het onderstaande foto moest worden. Zij tevreden, ik tevreden. Ah ja, die boterham, weet je wel!

Beetklare stukken tonijn, flinterdunne stukjes sjalot, kappertjes, een occasioneel stukje augurk en dat alles gemengd met slechts een ietsiepietsie mayonaise. Niet dat er iets mis is met de slaatjes uit de winkel, maar ze mogen er wel allemaal eens naast komen staan. En dit komt van iemand die - oh grote openbaring - ooit nog een tijdje bij een slaatjesbedrijf heeft gewerkt, dus ik weet waarover ik spreek.

Huisgemaakte tonijnsalade

Zelf zo'n tonijnsalade maken is uiteraard niet moeilijk. Wat zeg ik? Het is kinderspel! Ben je een liefhebber van een smeuïge salade quasi zonder textuur, gebruik dan gerust een mixer en een overdosis mayonaise. Wij (lees vriendin) deden het net een beetje anders.

Nodig:

1 blik tonijn (uitlekgewicht circa 300 gr), halve sjalot, anderhalve eetlepel kappertjes, 2 augurkjes, mayonaise

Doen:

Prak de tonijn voorzichtig met een vork in mooie stukken. Snipper de sjalot fijn, plet de kappertjes en snijd de augurkjes in fijne stukjes. Meng dit alles met een weinig mayonaise (naar smaak). Het resultaat? Een slaatje waar de mayonaise de bovenhand niet neemt en je de tonijn echt proeft. Heerlijk op een flink stuk bruin brood. Laat het smaken.

Mag ik u voorstellen: Lid Sid

De wekelijkse jacht naar de 'heetste culinaire spulletjes' op het internet wordt me vandaag wel heel makkelijk gemaakt. Een bevriende mamzel - kort voor mademoiselle en tevens hippe internetshop - was namelijk bij de pinken genoeg om een één van hun productjes te linken aan mijn alias, Sid Frisjes.

Een droomfornuis, allemaal goed en wel, maar als de pasta, rijst of petatjes voor de zoveelste keer overkoken dan is het plezier er snel af. Begin al die verschillende gaspitten maar schoon te maken. Een houten lepel tussen deksel en pot leek dan weer een goede oplossing, tot ik me aan diezelfde lepel brandde. Even pijnlijk als dom! Allemaal verleden tijd en wel dankzij mijn nieuwe vriendje, de Lid Sid.

Het mannetje, een rode en een witte Sid in één pakket, hang je over de rand van de pot en er blijft genoeg vrije ruimte om de stoom te laten ontsnappen. Gevolg, geen overkokende potjes meer. Hennig!

Lid Sid - een handig hebbedingetje

De Lid Sid werd hier thuis gemakkelijkheidshalve omgedoopt tot Little Sid. Een beetje rondhangen in de keuken, de gelijkenis met Big Sid daar moet ik u ongetwijfeld niet op wijzen.

Zot van al die leukigheden op Mamzel maar niet direct een  internetshopper? Ze doen ook homeparties waarbij uw woonkamer wordt omgetoverd tot de hipste winkel van de buurt. Ideaal om pakweg de bakker de loef af te steken.

Posteleinsoep, recept anno 1932

Mijn excuses mocht het hier op coolinary plots een tikkeltje retro aanvoelen. Er is namelijk iemand naar de kringloopwinkel geweest en die heeft voor een handvol kleingeld wat kommetjes, borden en glazen gekocht. Wat zeg ik? Zaterdag zijn we er nog eens gaan piepen en toen hebben we ons zelfs een vintage barkast cadeau gedaan. In afwachting van een likje verf voor de kast zul je het hier naast de doorsnee culinaire (on)zin voorlopig met het servies moeten doen. En zo erg is dat nu ook weer niet. 

Zo stond er zondagmiddag bijvoorbeeld een posteleinsoep op het menu en jawel, er kwam een oude soepkom met bruine oortjes en bijhorend bordje aan te pas om ze in te serveren. De vraag of ik een foto wou trekken was louter een formaliteit, dat spreekt natuurlijk voor zich.

Posteleinsoep, vintage kringloopwinkel servies

Met de nodige voorzichtigheid diepte vriendin vervolgens een zwart schriftje uit een kaft op. Eentje dat volledig door haar grootmoeder tijdens diens schooltijd was volgeschreven met recepten. Een voorzichtige gok leert ons dat het schriftje ondertussen toch wel zo'n 80 jaar oud is. Het authentieke recept voor die posteleinsoep is één van de receptjes uit het schriftje en laat ik je dat vooral niet onthouden.

Wat heb je nodig voor een vooroorlogse portie soep, voldoende om een half bataljon hongerige soldaten te voeden:

3 liter bouillon, 25 gr boter of vet, 4 lepels tapioca, twee handen vol postelein, peper en zout.

De postelein spoelen en stoven in de boter of vet. De tapioca in den bouillon koken, peper en zout aan toevoegen en alles bij de gestoofde postelein voegen. That's all!

Makkelijk zat denk ik dan. En die receptjes schrijven beste mensen, dat werd vroeger netjes in schoonschrift gedaan. Om één of andere reden zie ik dat onze chefs van tegenwoordig niet meer nadoen.

Vintage recept 

Een beduimeld schoolschriftje, door een prille tiener volgeschreven met het ene na het andere driegangenmenu en dat allemaal voor Jezus zo blijkt. Met de regelmaat van de klok staan er bemoedigende woordjes in de marge bijgeschreven, wat doet vermoeden dat Maria meer dan behoorlijk kon koken en schrijven. Een schriftje om te koesteren, maar wel eentje dat ei zo na met haken en ogen aan elkaar hangt. Dat dient dringend met de nodige voorzichtigheid gedigitaliseerd te worden denk ik dan. Uitgevers overal ten lande, het aanschuiven mag beginnen.

Roger van Damme: Bakken

Het was alweer een tijdje geleden dat ik naar Het Gebaar van de vermaarde patissier Roger van Damme was afgezakt. Vandaag zou ik hoop en al even kort voor de deur staan om een foto te nemen van het peperkoeken huisje om vervolgens door te wandelen naar de prachtige historische kloostergebouwen van het Sint-Elisabeth gasthuis. Hier was het immers waar Roger van Damme zijn tweede boek, uitgegeven bij Njam, zou voorstellen.

Het Gebaar

Rustig een babbeltje slaan met de chef terwijl een charmante Hubert Damen - je weet wel, Witse - voorstelt je jas weg te hangen. Gemoedelijker van start gaan kon haast niet. Dat een toppatissier schoon volk aantrekt mag trouwens niet verbazen. De Carl Huybrechtsen, Free Souffriaus en Frank De Bleeckeres van dienst lieten zich de zoete tafelhapjes aardig welgevallen. Net als mezelf trouwens.

Javanais, Miserable, Zwarte woud gebakje

In tegenstelling tot bij de boekvoorstelling van die andere Njamcoryfee Dominique Persoone, deze keer  jammer genoeg geen  Hanne Troonbeeckx om het zaakje aan elkaar te praten. Grote man Gert Verhulst - en dat mag je letterlijk nemen - kweet zich perfect van zijn taak en had amper één welgemikte vraag nodig om de lachers van het voltallige publiek op zijn hand te hebben. "Of het boek ook iets zou zijn voor de jonge, Nederlandse huisvrouw?". Lang niet slecht voor iemand die geruime tijd het huis heeft gedeeld met een pluchen hond. En daarmee hadden we dat 'laatste nieuwtje' ook direct achter de rug en kon de ster van de dag terug in het voetlicht treden.

Roger van Damme, Gert Verhulst

Bij het binnenkomen had hij ons al toevertrouwd dat hij maar wat trots was op zijn boek. Dat het een pareltje was geworden. Fier als een gieter straalde hij dan ook de ganse voorstelling. Mag ik alvast de pruimentaart op pagina 120 aanraden? Ik ga mij er met Jan onze patissier toch eens moeten aanzetten, al was het maar om te zien of het mogelijk is om die taart effectief na te maken zoals in het boek.

Trotse Njam chef Roger van Damme

Een Franse baguette is maar een van de vele dingen die in het bakboek aan bod komt en van Damme snijdt ze met evenveel gemak dan hij ze bakt. Zo'n rijkelijk gevulde breugeltafel vol met allerlei versgebakken broodjes, gebakjes, taartjes en ander lekkers, dat smaakt dubbel zo goed in een passend historisch kader.

Roger van Damme aan zijn breugeltafel

Belegde zachte sandwiches verstopt in een gigantisch boerenbrood, waar kom je dat nog tegen? De weinige blinde vlekken op de tafel - zo'n breugeltafel, dat staat echt wel vol met lekkers - werden vakkundig opgevuld met het boek van Roger. Op het einde van de rit moet het boek natuurlijk wel nog verkocht worden, al zal dat geen enkel probleem zijn gok ik.

Breugeltafel

Daar zaten we dan op het binnenplein van het klooster, genietend van een zacht zonnetje, een glaasje bubbels en heerlijke baksels uit de oven van Roger. Een sandwich met kip curry, een stukje stokbrood met Roquefort, een slaatje en een koffiekoek. Maandagmiddag was zelden zo mooi.

Lunch

En natuurlijk hebben we ons boek laten handtekenen. Ah ja, als tijdens de lunch een stel schoon vrouwen het voorbeeld geeft, wie zijn wij dan om dat niet te volgen? Kribbels zetten, kushandjes gooien en interviews geven, ziehier het leven van een kookboekenauteur / chef.

Handtekenen

Eén hongerige persmeute, een stel vrienden van de chef en een handvol Njam collega's en dit is het resultaat, een leeggeplunderde breugeltafel. Drie sandwiches, enkele appels, wat rode bessen en een tros kerstomaten.  Nogal een geluk dat ik tijdig een cakeje en een stukje appelstrudel wist op te scheppen als dessert. Dat zal wel zijn!

Breugeltafel na de persmeute

Mocht je één van de dagen op de autosnelweg trouwens voorbij geraasd worden door een kookboek, vrees dan niet. Dat is de Njammobiel die voor de gelegenheid versierd is met de cover van het boek van Roger. Reactie van een zekere in een paleis huizende chocolatier bij het zien van de auto: "Is dat de auto van Roger ofwa? Morgen ook eens ne mail sturen". Every inch a rocker!

De bakmobiel

Die cakejes op de motorkap van de auto, daar is er eentje van gesneuveld in mijn mond. De overige twee werden netjes uitgedeeld aan onze respectievelijke partners. Dertien jaar samen met mijn madam en dan met lege handen thuiskomen? Nee, dan is taartjesdiefstal eenmalig toegestaan. Eenmalig dus hé!

One for the road

Awel ja, we moeten daar eerlijk in zijn, het is een schoon boek geworden. Voor de taarten zullen de aspirant patissiers hun beste beentje mogen voorzetten, maar al bij al moeten de recepten voor de hobbykok zeker haalbaar zijn. Vooruitstrevend zijn ook de QR-codes bij de verschillende recepten. De code scannen met je smartphone en je hebt direct het volledige boodschappenlijstje bij de hand. 

Verwarm voor die oven en rep je naar de dichtstbijzijnde boekhandel. Feeling lucky? De vrienden van Njam geven enkele exemplaren weg en wel hier! Veel succes, en Roger, proficiat met je boek. Het is effectief een pareltje geworden.

Bakken met Roger van Damme