Slaapmutsje - Warme melk³

Warme melk voor het slapen gaan, ik denk niet dat ik dat ooit al gedronken had. Maar aangezien een mens niet enkel op pijnstillers alleen kan leven - nee Dr House - mezelf toch maar een virgin slaapmutsje gegund. En er stond hier trouwens ook nog die melkopschuimer van Espressions dus veel werk zou ik er niet mee hebben. Reden te meer om die warme melk op zijn minst een beetje te pimpen, want op het einde van de rit blijft melk maar melk.

Chocolademelk, er zijn nog zekerheden. 200 ml melk in de de melkopschuimer tesamen met wat cacaopoeder, een druk op de knop en klaar in drie minuten. Heerlijk warm, drinkklaar en vooral, niets aangebrand. Tot zover deel één van mijn nachtmutsje.

Kaneelmelk, waarom niet? 250 ml melk in het apparaat, een halve afgestreken theelepel kaneelpoeder en de machine zijn werk laten doen. Makkelijker kan niet, ik zou me zowaar overbodig gaan voelen in mijn eigen keuken.

En tot slot, vanillemelkschuim. Om te beginnen het schuimopzetstukje aanbrengen anders komt er natuurlijk niets van in huis. 95 ml melk en een flinke snuif vanillepoeder, meer is er niet nodig voor het warme melkschuim. Het enige wat nog rest is het warme vanilleschuim toe te voegen aan het glas met de overige twee melkbereidingen. 

Drie lagen melk

Bijna een halve liter melk, chocolade, kaneel en vanille, dat is goed voor ruim een half uur genieten. Voor de televisie of boven de krant bijvoorbeeld. De mogelijkheden, dat spreekt uiteraard voor zicht, zijn onbeperkt.  Warme melk met honing, kardemom, een lepeltje nutella, een scheutje bruine rum... ga maar door. Dat krijg je dan als een niet koffiedrinker een toestel gaat uitproberen dat in eerste plaats vooral mikt op koffieliefhebbers. Rest me nog te zeggen dat koud opschuimen ook tot de mogelijkheden behoort. Met een smaakje misschien een mooi extraatje bij een milkshake of een dessertje.

Drie lagen melk + opzetschuimer

Te verkrijgen in de betere kookzaak zoals bijvoorbeeld het Turnhoutse Kooktijd. Dat wil zeggen, het toestel natuurlijk. De drie-lagen-melk moet je uiteraard zelf maken.

Groeten uit Turnhout - De Weerelt

Het zou niet mooi zijn, heel het land rondrijden voor een lekkere maaltijd om daar uitvoerig over te berichten,  en vervolgens mijn eigen stad over het hoofd te zien. En dat dan nog in een feestjaar zoals Turnhout 2012, waarin we de de culturele hoofdstad van Vlaanderen zijn.

Omdat gastronomie ook cultuur is krijgt u de rest van het jaar foto's uit verschillende etablissementen uit het Turnhoutse en dit onder het motto 'Groeten uit Turnhout'. Een voorgerecht, een hoofdgerecht, een dessertje of een hapje, maar nooit het hele plaatje. Dat moet u hier zelf komen ontdekken!

Mag de spits afbijten, De Weerelt uit de Warandestraat. Ontbijten, brunchen, lunchen of dineren, het kan er allemaal. Geen paniek, er wordt een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de brasserie- en de restaurantkaart, maar wel steeds met de kwaliteit van de producten in gedachten. Bij mooi weer valt er te genieten van de zon op hun knusse terras en de zaak is de trotse bezitter van de allereerste stripmuur in Turnhout. Maak er een dagje van en spring tijdens één van de shiften binnen voor iets lekkers.

Gerookte paling, gerookte ganzenlever, asperges, croutons ...

Moet ik nog zeggen dat mijn voorgerecht, een fijn gepresenteerde creatie met gerookte paling, krullen gerookte ganzenlever, groene asperges, truffel en croutons me zeer gesmaakt heeft?

De Weerelt

Warandestraat 17 - 19

2300 Turnhout

014/72 48 65

info@deweerlt.be

Ziekenhuiskost

Een beetje buikpijn, meestal is dat een teken dat je iets verkeerd gedaan hebt. Nu heb ik daar zelden tot nooit last van, maar na de boekenlaunch van chocoladegod Dominique Persoone had ik wel prijs. Wie niet met enig abdominaal ongemak naar huis ging had simpelweg te weinig geproefd, te veel lekkers op het buffet.

Zondagnacht was het opnieuw zover. Buikpijn, krampen en een hartstochtelijke relatie met het porselein van het kleinste kamertje. Het zou me leren vier cheeseburgers bij wijze van een wedstrijd naar binnen te spelen. De tegenpartij at er trouwens 6, gevolgd door een large menu, de stakker. Of lag het nachtbraken met rijkelijk vloeiend gerstenat misschien aan de basis? Wie zal het zeggen? 

Wegens hardnekkig aanhoudende krampen op dinsdag toch maar naar de dokter gefietst. Vervolgens op diens aanraden naar 'de spoed'. En omdat na een resem tests niemand appendicitis echt durfde uitsluiten hebben ze dat kleine extraatje er maar uitgehaald. Daar lag ik dan, in een ziekenhuiskamer. Hongerig!

Amper twee uur na de operatie kreeg ik een jonge verpleegster zover me een yoghurtje te halen. Foodie in hart en nieren heet dat. Ik moest het er wel mee doen tot aan het ontbijt dat ruim 12 uur later zou volgen, maar soit .In lange tijd niet zo naar die twee witte boterhammen met smeerkaas en twee beschuiten met suiker uitgekeken, en smaken dat het deed.

Zo rond de klok van tien stond de kok plots aan mijn ziekenbed, als was ik op restaurantbezoek. Dat het middagmaal niet direct zou zijn wat ik gewoon was, of ik misschien een extraatje wou bij wijze van compensatie? 't Is een felgesmaakte milkshake banaan geworden! En dan te weten dat die spinaziestoemp met jus lang niet zo slecht was. De honger, weet je wel.

Voorverpakte Dagelijkse Kost

We moeten daar eerlijk in zijn, drie 'Televisies Sterren', die win je niet zomaar. Op Dagelijkse Kost van Jeroen Meus valt niets af te dingen, het is een geweldig programma in al zijn eenvoud. De keuken van wijlen Dré Steemans, de inmiddels iconische blauwe ruitjes en uiteraard Meus himself. En zelfs de afgeleide producten verdienen alle lof. De app werd verkozen tot  'App van het jaar' en beide kookboeken zijn inmiddels gemeengoed in de Vlaamsche keuken. Er is zelfs een derde deel onderweg. 

En net wanneer je denkt dat zowat iedereen met Jeroen Meus kookt, valt je oog op een kant en klare maaltijd met Dagelijkse Kost signatuur. Ik moet zeggen dat ik toch wel even schrok. Nee, het bereiden van penne met balletjes en mozzarella is duidelijk niet voor iedereen weggelegd. 

Dagelijkse Kost kant en klare maaltijd

Tofu-pita

Heerlijk toch die lentezon. Het frisse windje nemen we er met plezier bij. En terwijl gans Vlaanderen de barbecue voor de eerste keer dit jaar van stal haalt, doen wij eens lekker tegendraads met vegetarische pita's. 

Tofu-pita met veldsla

Nodig:

3 el sesamolie, 250 gr tofu in blokjes van 2 op 2 centimeter, 1 tl madrascurry, 3el mirin, 2 el sojasaus. 

Doen: 

Sesamolie in een braadpan verhitten en de blokjes tofu toevoegen. Gedurende 3 dagen minuten (what was I thinking) laten bakken zonder erin te roeren. De tofublokjes voorzichtig omdraaien en nog drie minuten verder laten bakken. Currypoeder over de blokjes strooien, de mirin en de sojasaus toevoegen en laten sudderen tot de tofu het vocht heeft opgenomen. That's it! Bijzonder smakelijk tussen - hoe kan het ook anders - een pitabroodje met wat veldsla, sjalot, kerstomaat en alfalfa kiemen. Een sausje, voor mij hoeft het voor een keertje zelfs niet. 

Tofu-pita

Naar een recept uit het boek 'Puur & Vegetarisch'.

Peter in het oog van de storm!

Al drie dagen op rij is er in de media geen enkel artikel verschenen over Peter Goossens. Uniek, want de sterrenchef bevond zich de laatste weken en maanden meermaals in het oog van de storm. Het (over)gemediatiseerde degustatiemenu bestond uit een verplichte doktersrust, een zichtbaar vermagerde Goossens, een ongeval, een remonte en een dipje dat tot een crash escaleerde. Bij de koffie werden er nog wat halfbakken artikels over al dan niet lopende klachten / rechtszaken geserveerd. Vlaanderen smulde als nooit tevoren van de keuken van de meester, de recensies die op fora volgden waren genadeloos. Logisch, want Goossens is – meer nog dan voor hij op televisie kwam – een BV en het is algemeen bekend dat die sinds jaar en dag loslopend wild zijn.

“Dat hij het zelf gezocht heeft omdat hij teveel op televisie komt. Een kok moet verdorie in zijn keuken staan.” Dat was de gangbare teneur. Dan vraag ik me af wie er naar al die programma’s kijkt, laat staan wie zich een breuk aan kookboeken koopt. Dat de meeste opnames tijdens de sluitingsdagen van het Hof van Cleve plaatsvonden, dat durft het klootjesvolk gemakkelijkheidshalve al wel eens vergeten. Klootjesvolk, het hoge woord is eruit. Verhef het anonieme schelden op internetfora tot een Olympische discipline en wij Belgen – wat zeg ik, Vlamingen – excelleren als nooit tevoren. Laat die gouden medailles maar komen, maar besef dat afgunst nooit ver weg is. Zeikerds!

Als foodie is het niet zo verwonderlijk dat ik de man wel eens ben tegengekomen. Dat wil zeggen, in dezelfde ruimte heb vertoefd als de chef. Van de allereerste keer herinner ik me dat hij nogal een imposante indruk gaf. Groot, groots, het is slechts een letter verschil en naast zijn staat van dienst kan zelfs een blinde nu eenmaal niet kijken. Niet dat de wild om zich heen schoppende internetkeffers hun best niet doen, maar soit. Woorden hebben we trouwens nooit gewisseld. Of nee, ik lieg.

Op vrijdag 11 november 2011 zijn vriendin en ik gaan lunchen in zijn restaurant daar op die heuvel. Uit het niets stond hij plots aan onze tafel, een verplicht nummertje zoals dat in dergelijke zaken wel meer wordt opgevoerd, het heeft zo zijn charmes. Met plezier schreef ik – eerlijk is eerlijk - een uit niets dan culinaire hoogtepunten opgetrokken stukje tekst, en twee dagen later kreeg ik telefoon. Hof van Cleve! In Kruishoutem hadden ze m’n stukje namelijk ook onder ogen gekregen en dat verdiende zowaar een bedankje per telefoon. Ook zo goed als anoniem, maar toch weer net niet. Bewonderenswaardig en ook dat mag eens gezegd worden. In het oog van de storm, daar vaart alleen de beste kapitein.

Feest in de keuken

Er is absoluut niets makkelijker dan foodies een plezier doen met wat nieuw speelgoed. Topmomenten zijn uiteraard verjaar- en feestdagen, gevolgd door die schaarse momenten  dat het geld bijna uit je zakken brandt, smekend om uitgegeven te worden. Een pan, een sauteuse, ne klopper of een patattenscheller... ondergetekende is al snel heel content. Kun je nagaan welke vreugdedans er voorafging aan het uitpakken van  de drie pakketten tjokvol plezanterijen.

Plezant speelgoed

Het meest in het oog springende toestel was ongetwijfeld de 'Superchef' van 'Espressions of Australia', een product dat nog niet zo lang op de Belgische markt te verkrijgen is.  Oogt fris, degelijk en zelfs een tikkeltje industrieel. Het toestel is een echte alleskunner, zo eentje dat mixt en blendt, kookt en stoomt... noem maar op. En ja, het heeft wel wat weg van dat 'ding' dat in menig topkeuken staat.

Espressions Superchef

Om niet te zeggen dat de Superchef verdraaid veel weg heeft van de Thermomix. Mijn opdracht voor de komende dagen en weken? Beide toestellen aan een vergelijkende proef onderwerpen. Soep, spaghetti, risotto, gestoomde vis met groentjes, chocolademousse, sabayon... die zaken. Een mens moet toch eten, nietwaar?

Superchef vs Thermomix

Feit dat vriendin vanaf dinsdag 10 dagen de Italiaanse schone uithangt mag ook niet direct een probleem.   zijn. Leftovers van de vergelijkende proef - mochten die er al zijn - kan ik met de 'Foodsaver' netjes vacumeren. Blijft langer goed, neemt minder plaats in beslag, niets dan voordelen dus. Voor de volgende barbecuesessie met Qlinaria direct ook eens proberen hoe ik vlees kan marineren door te vacumeren. 

Foodsaver

Slow Cooking, dat is toch het originele garen op lage temperatuur, niet? Stoofvlees uren sudderen op een vuurtje, die dingen. Akkoord, zelfs dat deed ons bomma indertijd eigenlijk gewoon in een snelkookpan,  maar toch. Sinds 1970 zowat terug te vinden in elk Amerikaans huishouden: de Crock Pot ofte original Slow Cooker. Stiekem vind ik die stenen pot alleen al ongelofelijk stoer. Benieuwd wat de varkenswangen er van gaan vinden. 

Crock-Pot

Geen koffiedrinkers hier in huis dus die 'melkopschuimer' van Espressions verdwijnt in no-time in de kast zou je denken. Niets is minder waar. Als er iets is waar iedereen wel in slaagt, dan is het wel het laten aanbranden van melk. Warme melk, lepeltje bruine rum, en als ik dan toch bezig ben een melkschuimpje met cacao en kaneel. Ik zou het bijna jammer vinden dat die winter voorbij is.

Espressions Melkopschuimer

Mocht u mij de volgende dagen plots niet zien of horen, vrees niet. Met al dat nieuwe speelgoed in huis kan ik niet anders dan even loos gaan. De kans is dan ook groot dat ik gewoon in de keuken zit. 

Chocolade doodshoofd

Pasen staat voor de deur, voor een beetje foodie het teken om een blogpost aan chocolade te wijden. Het is ook de tijd van het jaar dat mijn mailbox, en in mindere mate mijn brievenbus, overstelpt wordt met allerlei lekkers afkomstig van de chocoladeboon. Van prachtig afgewerkte chocoladen koekoeksklokken tot fleurige geschenkverpakkingen, de paashaas is onderweg en ik zal het geweten hebben. En wat mij niet op een zilveren prestenteerblaadje wordt aangereikt, dat vind ik dan zelf wel. Op het internet bijvoorbeeld.

Wat zou je doen als je op een zonnige lentedag op volkomen legale wijze een volledig intacte menselijke schedel in handen krijgt? De schedel als basis voor een mal gebruiken om vervolgens 100 procent natuurgetrouwe chocolade schedels op de markt te brengen, moet Marina Malvada gedacht hebben. Haar bedrijfje Chocolate Skulls was een feit en het resultaat is op zijn zachtst gezegd creepy te noemen.

 

Dedadent & rich dark chocolate © Claudia Ficca

  

De schedels zijn verkrijgbaar in een mengeling van melk en witte chocolade, toepasselijk 'Bone Chocolate' genoemd, en Mexican Dark chocolade. De chocolade schedels zijn volledig handgemaakt, en in tegenstelling tot de eitjes en mannekes die we hier in de winkel vinden, zijn ze niet hol. De prijs voor zo'n tweeëneenhalve kilo zware massieve chocolade doodskop bedraagt een 200 dollar. Geïnteresseerd? Reken op een levertijd van ongeveer drie weken.

Creamy & delicious 'Bone Chocolate' © Claudia Ficca

Simpelweg bedankt!

Weet je nog, die wedstrijd van Choco Jacques waarvoor er cupcakes gemaakt diende te worden? Die wedstrijd met een workshop met de patissier van het legendarische Comme Chez Soi als inzet. Die wedstrijd waarvoor ik jullie tegen wil en dank heb lastig gevallen opdat jullie toch maar op mijn 'Zwarte Woud cupcake' zouden  stemmen... Wel, ik heb die jandorie gewonnen!

Het zag er in eerste instantie nochtans niet schitterend uit. Wat stemmen betreft bleef ik steken op een vierde plaats, en de cupcake interpretatie van medekandidaat Philou zag er ronduit verbluffend uit. Als er eentje door de professionele jury zou worden uitgekozen, dan zou het ongetwijfeld die van hem zijn.

Van alle inzendingen werden diegenen met de 5 meeste stemmen weerhouden, zijnde Salima, Nawal, Philou, Emmanuelle en mezelve. Er zou één Waalse en één Vlaamse kandidaat gekozen worden en kijk eens aan... ik was zowaar de enige Vlaamse kandidaat van de vijf. Ondanks mijn derde plaats val ik dus gewoon in de prijzen. Hoera! En chef Lionel Rigolet gaf mijn cupcake de op één na hoogste punten, toch ook het vermelden waard.

Comme Chez Soi



Dit is 'em dus, de gevel van restaurant Comme Chez Soi, waarachter reeds decennialang culinaire geschiedenis wordt geschreven. En door die door mag ik dra passeren. Geweldig! Echt waar, iedereen die gestemd heeft, en niet in het minst zij die meermaals de moeite namen om even wat tijd voor mij uit te trekken, merci!

Verslag volgt, dat kan je wel raden!

Turnhout Taart, de ideale start van het feestjaar!

'Het Salon van Turnhout', de Grote Markt, werd eindelijk ingehuldigd. Op zaterdag ging dit gepaard  met een gezonde dosis muziek, zondag kwam eer taart aan te pas. Veel taart!

Mij verbaast het al lang niet meer hoe straf Jan - onze Qlinaria patissier - uit de hoek kan komen als hij aan de slag mag met taartjes en andere zoetigheden. Zo leek zijn marsepeinen hert als twee druppels water op het officiële Turnhout 2012 hert. Om op te eten!



Turnhouts Hert van Marsepein

Dat hert diende als versiering bij de chocoladetaart die hij maakte met zijn leerlingen van de avondschool. Ik moet toegeven dat ik een zetje nodig had zondagvoormiddag, maar ik was gelukkig nipt op tijd aanwezig op de Grote Markt om mezelf van een flinke portie van deze taart te voorzien.

Chocolade

Bleek dat hij er nog eentje had gemaakt die we namens Qlinaria zouden afgeven, u raadt het al, opnieuw een pareltje. Een afvaardiging van 3 Qlinaristen ging met alle plezier op de foto, al had ik de indruk dat er eerder op de taart dan op de heren werd gefocust.

Taart van Qlinaria-patissier Jan

En zo zag de taart eruit alvorens ik deze vakkundig met een plastieken vorkje te lijf ging. De resterende stukken taart vonden gretig aftrek bij de Turnhoutse bevolking. Zacht, fris, licht... ideaal voor een zondagmiddag. En het openingsweekend, dat was een gigantisch succes.



Taart met frisse frambozenvulling

Coolinary testkeuken

Dat een goede verstandhouding met de lokale kookwinkel geen overbodige luxe is mocht vorige week blijken. Eén van de leveranciers van Kooktijd wou die Turnhoutse foodblogger wel eens ontmoeten en dus spraken af in de winkel, dronken er een koffietje (versgemalen bonen) en keuvelden flink wat af. Over Coolinary,  het fenomeen ‘bloggen’ en uiteraard ook over zijn gamma producten waarvan ik enkele foldertjes kreeg toegestopt.  Na een uurtje ging ieder terug zijn eigen weg, zij het niet zonder mezelf ‘Ovenschotels’ en ‘Tajine’, twee superleuke boekjes van Le Creuset, cadeau te doen.

Twee dagen later kreeg ik telefoon van Caroline. Dat mijn pakketjes werden afgeleverd. Tijdens dat uurtje keuvelen waren we namelijk overeen gekomen dat ik enkele toestellen mocht testen en m'n bevindingen online zou posten.  De volgende weken wordt de keuken dus omgetoverd tot een soortement testkeuken en kan ik loos gaan met leuke speeltjes. De bovenste doos licht alvast een tipje van de sluier. 


De brievenbus, officieel te klein!

 

Dominique Persoone: Shock-O-Latier

’s Namiddags zou het zo maar even de zonnigste 15e maart ooit worden,  meer dan reden genoeg om een halve dag verlof te nemen. De uitnodiging om naar de boekenrelease van de nieuwste van Dominique Persoone te gaan, dat was het extraatje dat iedereen wel eens verdient. Dat ik een (chocolade)boon voor Persoone heb is al langer geweten. Of hij nu ’s lands dan wel ‘s werelds beste chocolatier is wil ik nog in het midden laten, de coolste is hij zonder enige twijfel. 'Chocolate is Rock ’n Roll', Persoone is de belichaming van zijn eigen leuze. Met als onweerlegbare bewijs dat hij de meest foute cowboyboots ooit met zoveel stijl weet te dragen, de rocker!  Maar het zou over het boek 'Shock-O-Latier' gaan, niet over de botten van Dominique. 

Shock-O-Latier: Wall of Fame

Het Antwerpse atelier van  The Chocolate Line  was aardig volgelopen met een bont allegaartje schoon volk. De fine fleur uit de Njam! stal, het verzamelde journaille, een schare foodbloggers, allemaal lieten ze zich de champagne in chocolade fluitjes welgevallen terwijl de meester zelve enkele vragen van de ravissante Hanne Troonbeeckx pareerde.  Dat het een plezier was om het boek te maken, iets dat uiteindelijk toch niet te onderschatten is, die dingen.  Woorden van lof ook - terecht – voor de grote Marc Declercq (redactie) en de onnavolgbare Jean-Pierre Gabriel (foto’s). Op basis van enkele (wat heet) gewaagde foto’s in het boek heeft de Amerikaanse en Canadese markt trouwens beslist om het boek er voorlopig niet uit te brengen. Allicht een unicum voor een chocoladeboek.

Dominique Persoone & Hanne Troonbeeckx

Het werd een persconferentie volgens het boekje, met na het vragenuurtje voldoende tijd om foto’s te nemen. Van Dominique (met of zonder zijn aanwezige familie), Njam! gastvrouw Hanne, de aanwezige Njam! delegatie, jezelf… elke mogelijke combinatie met Persoone en zijn boek als centraal onderwerp was volledig bespreekbaar. Het flitslicht weerkaatste gewillig van het met 33 miljoen Swarovski-kristallen getooide plafond.

De Njam! fine fleur

Tijd voor een mini masterclass! Uberfoodie Gène Bervoets kreeg een schort aangemeten om te tonen dat de recepten in het boek voor iedereen weggelegd zijn. Onder het toeziend oog van Dominique en met de helpende hand Hanne toverde hij in geen tijd 'snobinettes' en 'grootmoeders truffels' op tafel. Wij foodies deden de smaaktest en knikten instemmend van ja. Dit was hoe verwerkte chocolade hoort te smaken.

Gène Bervoets, Dominique & Hanne

Met smaakpapillen die ondertussen op scherp stonden gaven we ons over aan de gevulde met chocolade zaligheden gevulde buffettafel. De verschillende sterren uit het boek moesten er in sneltreinvaart aan geloven, de 'Black Boobies' als eerste.

Black Boobies

Ik zou het niet in mijn hoofd willen halen om kritiek te spuien op een ronduit schitterend boek. Gewag maken van een gemiste kans dat moet nog net kunnen denk ik zo. Die superbe 'Black Boobies' en de 'Sneeuwballen' smeken gewoon om het gezelschap van een flinke 'Chocolade Fluit'. 

Chocolade Fluit

Genieten, dat moet je in goed gezelschap doen, met bevriende foodies bijvoorbeeld. En als de ster van de dag er geen graten in ziet om even mee te poseren, wel dan klikt het fototoestel dat het een lieve lust is. 

De collega foodies & Dominique Persoone

De chocoladegerechtjes zijn zonder overdrijven stuk voor stuk knallers en het boek een schot in de roos. Verrassende maar toch haalbare chocoladerecepten waar de passie gewoon vanaf druipt. Nu ook in uw thuiskeuken, het kan met dit prachtige boek. 

'Shock-o-latier' telt 160 pagina's en kan je in de betere boekhandel aanschaffen voor een luttele 24,99 €, een investering zeg ik u. Zij die het geluk aan hun kant hebben kunnen een poging wagen op de Njam website om een gratis getekend exemplaar in de wacht te slepen. Doen, en geniet ondertussen nog even van al het lekkers dat ons gisteren te beurt viel.

Koekiemonsters

Eitje van chocolademousse & mango

Frisco met nootjes

Luxueuze tartelettes

Brownies to die for

Groezrock 2012

Festivalaankondigingen op een foodblog, ik draai er mijn hand al lang niet meer voor om. Groezrock in Meerhout – Merret voor de locals -  is sinds jaren hèt festival dat de lange festivalzomer met  ‘veel lawijt’ in gang mag trappen. Traditiegetrouw starten wij op deze hoogdag(en) ’s ochtends met een exquise barbecue in het gezelschap van de charmante Jack Daniels en zijn maîtresse Veuve Clicquot. En dan zijn er ook nog die felgekleurde gelaagde cocktails waarvan je zat wordt enkel door er naar te kijken. Schitterende combinatie want eenmaal op de wei kan je na enkele van die exotische cocktails zonder enig probleem van 2 podia tegelijkertijd genieten.

Groezrock 2012

Er valt trouwens ook flink wat te eten op zo’n festival. De catering beloofde voor deze editie alvast enkele ‘Banquets’, er is een standje waar je terecht kunt voor ‘Reel Big Fish’ en voor de zoetebekken staan er dan weer ‘Gorilla Bisquits’ op het menu. Zij die iets avontuurlijker zijn aangelegd kunnen misschien eens een ‘Zebrahead’ of ‘Cobra Skulls’ proberen. Alle gekheid op een stokje, zolang die zalige pizza’s waar ik – en velen met mij – de laatste jaren zo zot van was maar terug te verkrijgen zijn.

Groezrock vindt plaats op zaterdag 28 en zondag 29 april in het Kempische Meerhout. Er zijn 4 podia en Sid Frisjes kan je alvast vooraan terugvinden tijdens de shows van Rancid, Refused en The Bronx.

Wedstrijd: Soep van het jaar

Barista, sommelier, hobbykok, barbecue... bedenk een discipline en er is wel een wedstrijd aan verbonden. Geen idee of ik nu gewoon een gezonde dosis competitiedrang heb, dan wel een smerige ziekte 'competitus' genaamd. Vast staat in ieder geval dat ik me heb ingeschreven voor de wedstrijd Soep van het Jaar van Food Inspiration.

Inschrijven kan je doen in vijf verschillende categorieën:

1/ Pimp your Classics

2/ De beste maaltijdsoep

3/ De beste vegetarische soep

4/ De lowest foodmilesoep

5/ Max-6-ingrediëntensoep

Ik denk dat ik mijn kansje ga wagen in de categorie van de maaltijdsoep. Wat zeg ik, ik heb zelfs al iets in gedachten. Dat soep hip is mag blijken uit het aantal mensen dat zich alvast heeft ingeschreven. Professionele chefs zij aan zij met amateurkoks. Dat laatste, amateurs,  klinkt trouwens een beetje oneerbiedig vind ik. Dan liever hobbykoks of liefhebber. Door een speling van het lot sta ik trouwens tussen de profs. Als dat maar goed komt.

Het motto  "een dag zonder soep is een verloren dag" indachtig, durf ik zelfs gokken dat ook vriendin haar kansje zal wagen. En u, bent u al ingeschreven? Zeker doen zou ik zeggen want de titel van allereerste 'Soupier van de Benelux' staat op het spel.

365 days of dining - het ultieme foodie avontuur!

Een wedstrijd uitgeschreven door de toeristische dienst van het Canadese Richmond doet foodblogs over de ganse aardkloot gonzen van de wildste dromen. En terecht!

De Canadese stad Richmond biedt onder de noemer "365 days of Dining" één gelukkige foodblogger een jaarcontract ter waarde van 50.000 $ aan, omgerekend zo’n 37.000 €. De tegenprestatie die verwacht wordt is om één jaar lang elke dag minstens één keer per dag op restaurant te gaan en daarover uitvoerig te bloggen. De restaurantbezoekjes worden vanzelfsprekend vergoed, net als je verblijf, onkosten en een fitnessabonnement in de Richmond Olympic Oval. Ligt het aan mij, of is het niet zo abnormaal dat het bij deze foodblogger begint te kriebelen.

Richmond BC - het grote foodie avontuur

Zou het iets zijn, zo één jaar aan een stuk elke dag gratis op restaurant gaan en er nog rijkelijk voor betaald worden ook? Gewoon, om iets te doen wat nu een hobby is, schrijven over eten en culi-gerelateerde zaken.

Meedoen of niet? Dat is het dilemma waar ik nu mee worstel. Om te beginnen is er een schat van een partner waar uiteraard rekening mee gehouden moet worden. Eentje die net een tikkeltje meer honkvast is dan mezelf trouwens. Er blijven nu eenmaal flink wat airmiles te overbruggen tussen het mondaine Turnhout en Richmond, British Columbia, ook al zijn er vliegtuigen en schoolvakanties zat om een regeling uit te werken.

Gelukkig zegt niets dat die foodblogger in kwestie alleen moet gaan. Lang leve het grote avontuur! Soit, straks bij het avondeten zal het allicht een pak minder zijn, maar toch… Het blijft een kans uit de duizend, een opportuniteit als geen ander. Misschien toch maar inschrijven. Pretty please?

Kwintessens 'Food' & Dakalidès Paasei

Feestje in de brievenbus deze ochtend, reken maar van yes! Er was de flink uit de kluiten gewassen enveloppe en dan bleek er ook nog eens een pakketje te zijn afgeleverd. Ja, de postbode weet me wonen. 

In de enveloppe zat de recentste 'Kwintessens', een mooie uitgave van Design Vlaanderen, deze keer met 'Food' als thema. Aangezien het de eerste maal was dat ik zo'n Kwintessens bestelde kreeg ik hem voor nop, als kennismakingseditie zeg maar. Vriendin ook content want op slinkse wijze hadden de designers er naast de 80 pagina's foodieplezier ook nog eens 24 pagina's over mode in weten te smokkelen. 

Waar je zoal aan te verwachten? Design in het Hof van Cleve, een stuk over de grafisch ontwerpers en designers achter de door ons bejubelde kookboeken, foodpairing, 7 foodtrends, recepten ... teveel om op te noemen eigenlijk. Een aanrader, gewoon bestellen en wel via deze link. Mocht ik in Las Vegas succes hebben bij de 'One Armed Bandits', een opleiding fooddesign (Den Bosch / Brussel) zou me wel liggen. Loopbaanonderbreking en studeren... sponsors mogen zich altijd aanbieden!

Daskalides / Kwintessens Design 'Thema Food'

Of ik eindelijk 'dat boekske' wou neerleggen en het postpakket kon openmaken ja! Er zat er duidelijk eentje  op hete kolen thuis. Het bleek een paasgeschenkje te zijn van het Gentse chocoladehuis met Griekse roots Daskalidès. Geen idee op welk moment ik juist ben opgenomen in het grote logboek der verzamelde chocoholics, maar zolang dat wil zeggen dat ik af en toe van die pakketjes toegestuurd krijg doen ze maar! En op de facebookpagina van de chocolatier kun je zelf met de regelmaat van een paasklok iets winnen. 't Is dat je het weet!

USA (Foodie)trip / United Skillets of America

Geen idee hoe die dingen juist gaan maar eind mei vertek ik voor 2 weken naar de Westkust van Amerika. San Diego, Palm Springs, Las Vegas, Los Angeles en tussendoor een trits woesternijen en natuurfenomenen - denk Grand Canyon, Death Valley, Horseshoe Bend, Joshua Tree National Park, Sequoia National Forest - die deze steden met elkaar verbinden. Mits tijd op overschot, iets wat ik trouwens ten zeerste betwijfel, breien we er nog een kort bezoek aan Tijuana aan. Tequila, je weet wel.

Of het ook een foodietrip wordt is voorlopig nog een vraagteken. Met een overvloed aan fastfoodzaken genre Taco Bell, Wendy's, KFC en diens meer lijkt een 'one way ticket to obesitas' alvast niet uitgesloten. Tips zijn trouwens altijd welkom en dan doel ik niet op de goedkoopste chirurg in Los Angeles voor een liposuctie. Goeie restaurants, farmers markets, foodie must visits, (cocktail)bars... die dingen.

En nu het toch over de States gaat, iemand een ideetje wat een skillet is? Wel, ik zal het u zeggen. Een skillet is een gietijzeren pan, iets wat in de barbecuemiddens waarin ik wel eens durf te vertoeven redelijk populair is. En kijk eens wat Alisa Toninato op een zonnige dag zomaar uit haar mouw schudde? 'Skillets' in de vorm van elke Noord Amerikaanse staat. Mits wat puzzelwerk levert dat volgend aardig plaatje op. Een zwaar staaltje kookkunst, neem dat gerust van mij aan.

United Skillets of America by Alisa Toninato

Amerikaans en patriotisch ingesteld? Via American States Skillets kan je jezelf zo'n hebbeding aanschaffen mocht je er zo'n 3 à 400 dollar voor veil hebben. Een kleine tip in het 'Amerikaanders' voor  de yanks die nu bij toeval op coolinary terecht komen: "Stay away from the East Coast states, their shape doesn't cook for shit. It's Texas you wanna be cooking with. Wyoming, Colorado and Utah will do as well". Graag gedaan.

Don't drink and drive kroonkurk

Geen idee hoeveel euro's er jaarlijks gespendeerd worden aan de verschillende campagnes voor een betere verkeersveiligheid. Of het genoeg is blijft de vraag? Ten opzichte van 2010 is het aantal verkeersdoden  met 3,7% gestegen tot zo'n trieste 770. Dat cijfer loopt zelfs op tot 875 als je de mensen meerekent die tot 30 dagen na hun ongeval overlijden. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Straffe designer die met onderstaande kroonkurk op de proppen is gekomen als je het mij vraagt. Drinken, geen enkel probleem, maar als je dan toch beslist te rijden heb je een idee hoe je auto er mogelijk uit kan zien.

Don't drink and drive kroonkurk

Chocolate Chip Cookies

Als er iets is wat ik gemeen heb met koekiemonster, dan is het wel een voorliefde voor - je raadt het nooit - koekjes. 'Chocolate Chip Cookies' in mijn geval, liefst nog van die hele grote... zalig. Languit in de zetel gelegen zag ik nog net die onlangs gekochte koekjesstempel op het aanrecht staan. Mja, misschien moest ik maar eens koekjes maken. Dat was alweer een eeuwigheid geleden, als je die killer brownies van vorige week niet meerekent natuurlijk.

Even kijken, wat heb ik ook al weer voor nodig voor de koekjes:

175 gr bloem, 1 tl bakpoeder, 125 gr zachte boter, 90 gr lichtbruine basterdsuiker, 60 gr witte basterdsuiker, 1/2 tl vanille extract, 1 ei en 125 gr chocoladestukjes. Aan dat laatste geen gebrek na een reeks postpakketjes van de verzamelde chocoladelobby, maar had ik niet net het allerlaatste ei gebruikt bij een keukenexperimentje? Ja dus.

Het internet leert me dat je bij het bakken van cakes en koekjes een ei gerust kunt vervangen door een banaan. Had ik maar een banaan in huis! Twee eetlepels vocht, twee eetlepels bloem en een halve theelepel bakpoeder zouden ook moeten lukken. Alle ingrediënten in een grote kom tot een homogene massa mengen, mooie bolletjes deeg op een ingevette bakplaat leggen - lang leve silpats - en 10 minuutjes bakken in een voorverwarmde oven op 190 ° C. Maar niet voor de bolletjes eerst vakkundig 'gestempeld' werden natuurlijk.

Home Made koekjes-stempel

Zo ziet dat er dus uit, drie sterren 'chocolate chip cookie deeg' dat middels een stempel een Home Made signatuur meekreeg. Een kennersoog ziet direct dat dit teveel deeg is voor één koekje en dat dit nog ontzettend zou uitzetten in de oven. Gelukkig deed ik een proefbatch van slechts 5 stuks en jawel, heel grote platte koekjes, zonder enig spoor van de stempel.

Koekjesdeeg - Home Made

Kleinere porties dan maar, en ja, die lekkere brokjes chocolade zaligheid maken het stempelen er niet makkelijker op.  Licht gezoete maïssiroop gebruiken als vervanger van een ei was trouwens ook niet direct het beste idee van de dag, maar soit. De kleinere batch koekjes zag er toch al wat beter uit. Stempelen nadat de koekjes uit de oven kwamen bleek trouwens geen al te slecht idee.

Chocolate Chip Cookie

Koekjes bakken op zondagmiddag, het is bij een 15-tal koekjes gebleven. Vriendin is nog altijd met die sapkuur bezig, ze komt wel eens snuffelen in de keuken, maar eten krijg ik ondertussen al zes dagen niet aan haar verkocht. Zelfs deze home made chocolate chip cookies niet. Respect hoor!

Chocolate Chip Cookies

En de koekjes? Goh ja, die waren wel ok maar zeker niet van die aard dat ik er morgen de collega's mee zou trakteren. Als ze daarentegen geweldig lekker waren zou ik ze ook zelf opeten trouwens.

Kookboek: 5 Ingrediënten, 1 gerecht.

Als er één ding is wat quasi alle kookboeken in mijn toch redelijk uitgebreide collectie gemeen hebben, dan is dat wel het feit dat je voor elke bereiding een waslijst aan ingrediënten nodig hebt. Niet meteen onoverkomelijk, maar als je al te vaak eerst een stuk of wat winkels moet aflopen alvorens je echt in de keuken aan de slag kunt, dan is de lol er snel af. Klinkt dit bekend in de oren, dan is de nieuwe uitgave van Standaard Uitgeverij, '5 Ingrediënten - 1 gerecht', ongetwijfeld iets voor jou.

5 Ingrediënten - 1 gerecht, of hoe je lekker kunt koken met slechts 5 ingrediënten! Als je het boek snel even doorbladert vallen onmiddellijk de mooie foto's op. Al dit lekkers met slechts 5 ingrediënten? Ja dus, al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat men er vanuit gaat dat iedereen thuis peper, zout, boter en olie in de voorraadskast heeft staan. Terecht trouwens!



5 ingrediënten, 1 gerecht



Maar liefst 142 recepten komen aan bod, netjes verdeeld over 8 hoofdstukken zijnde: hapjes, slaatjes, broodjes, soepen, vegetarisch, vlees, vis en desserts. Bij verschillende recepten worden er trouwens ook handige tips meegegeven om indien gewenst te variëren binnen het opgegeven receptuur. Het blijven 5 ingrediënten per gerecht, maar het is wel leuk om weten dat je de ene groente gerust door de andere kan vervangen, de broodkruimels door reepjes zalm of de gorgonzola door een iets milder smakende geitenkaas. Om u finaal over de streep te trekken hier alvast een opsomming van enkele gerechtjes die aan bod komen.

Wat dacht u van een bladerdeegpizza met gerootsterde tomaat en brie, Ceasar Salad met kip, Gertoosterde tomatensoep met honing en tijm, broodkruim en parmezaan, Ciabatta met kip en rode pesto, Vegetarische videe, Chili con Carne of Panna cotta met limoncello. Klinkt geweldig, niet?

5 ingrediënten, 1 gerecht... koken was nog nooit zo simpel. En hou gerust in gedachte dat je,  mocht je dat nodige vinden, steeds stiekem een extra toets kan geven aan de gerechtjes. Kook ze!

Turnhout Taart!

Bakken is hip en dat is ook mijn jarige geboortestad Turnhout - 800 kaarsjes, dankuwel - niet ontgaan. Het ganse jaar door zijn er tal van activiteiten te doen, maar het feestje wordt pas officieel in het weekend van 17 & 18 maart op gang getrapt op de centrale grote markt, vanaf dit jaar beter bekend als 'Het Salon van Turnhout'.

Op zaterdag staat muziek centraal met een variétéshow met Stanny Crets, een killer Decap orgel Beat Machine, de onlangs Oscar gelauwerde kempenzoon Jef Neve die loos gaat met vuurwerkmakers en een dj-set van Mascotte.



Turnhout Taart!



Zondag van 7 tot 13h is er een grote 'antiek- en curiosamarkt XL', een rommelmarkt zoals dat in Turnhout heet. En wat is dan het culinaire aspect hoor ik u denken, anders is er geen link met Coolinary. Wel dat zit zo.

Op zondag van 11 tot 14 h wordt 'Het Salon van Turnhout' gepast ingehuldigd met 'Turnhout Taart'. Ik taart, jij taart, dus waarom in hemelsnaam de hoofdstad van de Kempen niet. Iedereen is welkom om in goed gezelschap met een heerlijk zelfgemaakte taart naar de Grote Markt af te zakken waar er bij het drinken van een kopje koffie of thee heerlijk verbroederd kan worden. De orgineelste cakes, muffins, taarten en gebak maken kans op gratis tickets voor tal van Turnhout 2012 activiteiten.

In eerste instantie was er sprake dat niemand minder dan Sofie Dumont, gekend van het VT4 programma Goe Gebakken, de taartjes zou komen keuren maar wegens omstandigheden gaat dat feestje helaas niet door.  Niet haar nieuwbakken opvolger Wim Ballieu, maar enkele Turnhoutse patissiers zullen zich van de taak als jury kwijten.

Balade taart van Patissier Ducobu - de winnaars!

Goed een week geleden mocht ik ter ere van de 25-jarig bestaan van Balade genieten van hun sublieme verjaardagstaart van de hand van de gerenommeerde patissier Ducobu. En wat meer was, via coolinary mocht ik ook nog eens drie van deze meesterwerkjes cadeau doen.

Uit de verschillende reacties en mailtjes die ik mocht ontvangen - het omkopen viel me trouwens dik tegen - heeft een onschuldige hand (een in de straat voetballend buurjongentje) gisteren drie namen getrokken. Het is te zeggen, vier namen. Eén persoon was zo slim geweest zowel via de commentbox als per mail te reageren en beide inzendingen kwamen als eerste uit de bus. Tromgeroffel..........

Patissier Ducobu en zijn Balade taart

Proficiat Nele P,  Doornroosje en Jan C. Jullie winnen een fikse taart. Zij die naast de boot vallen kunnen op de site van Balade alsnog hun kans wagen. En wie weet valt er op coolinary in de toekomst nog meer te rapen.