... may the forks be with you!

"May the forks be with you", de licht aangepaste Star Wars quote staat hier al enkele jaren als ondertitel op coolinary, af en toe afgewisseld met "will write for food". Niet dat ik een grote Star Wars fan ben, het klinkt gewoon lekker cool. En wie ben ik dan om jullie onderstaande foto te onthouden, het resultaat van een rondje rondsurfen op het net. Als die niet geweldig is, dan weet ik het ook niet meer!

Pure C

Na een iets te korte nacht en een last minute ontbijt (boterhammen met Meli Choco,) lieten we het ‘Venetië van het Noorden’ achter ons, en trokken we richting ‘Ibiza aan de Noordzee’. Een rit van amper een half uurtje, slingerend door het Brugse platteland en de Zeeuwse polders. Met een herfstzonnetje dat aardig stond te blinken aan de heldere hemel zou het geen slecht idee geweest zijn om een fiets te huren om zo Sluis en omgeving, op een gezapig tempo te ontdekken. Maar we hadden al andere plannen, een waardig alternatief zelf. We draaiden de Boulevard de Wielingen op, en lieten de zuilengalerij ons begeleiden tot ‘het Strandhotel’, de laatste blok in een rijtje van een stuk of 5 appartementsblokken. Op het eerste zicht doet niets vermoeden dat uitgerekend dit hotel - met bouwjaar allicht ergens laat jaren zeventig - de achtergrond vormt waartegen Pure C mag schitteren. En Pure C, dat is ondertussen genoegzaam bekend, is de Resto/Bar van het culinaire meesterbrein Sergio Herman.

Pure C bevindt zich op de tweede verdieping van het Strandhotel, en zodra de liftdeuren openen waan je jezelf in een parallel universum, waar de jaren 70 tristesse slechts een vage herinnering is. Het sfeervolle en trendy interieur, de loungy achtergrondmuziek, de hippe zitmeubels… alles draagt bij tot het concept van Sergio, een sfeer creëren zoals hij die mag beleven op zijn favoriete Ibiza. En het mag gezegd worden, die sfeer zit direct goed. We kregen een plaatsje toegewezen aan één van de 2 witte designerbooths, die elke op zich bestaan uit 4 afgescheiden zitgelegenheden. Houten sculpturen trekken de strakke lijn door naar de natuur, die zich in de gedaante van duinen en de zee, pal achter de glazen wand bevindt. Pure Sea indeed!

Op vakantie - en zo voelde het – willen we de bewandelde paden wel eens verlaten, dus kozen we als aperitief een cocktail van het huis in plaats van een glas bubbels. Vanuit de bar, welke van het restaurantgedeelte gescheiden is middels getint glas, verscheen in no time onze aperitief, een cocktail van ‘Granny Smith met gin en viooltjes’. Lekker fris, tikkeltje zuur, ongetwijfeld zoals Sergio het graag heeft. Uit de kaart die we voor ogen gekregen hadden ging onze voorkeur uit naar het ‘Beleven, delen en proeven’ menu, een lofzang van wat de keuken te bieden heeft.

Ondertussen werden ook de aperitiefhapjes door verschillende casual geklede zaalmedewerkers aangedragen. Laat schijn vooral niet bedriegen, want achter dat informele uniform schuilt immers een gedreven vakkennis. Niet zelden maakten ze in het verleden - net als het keukenpersoneel, aangevuurd door Syrco Bakker - de dienst uit bij het grote zusje Oud Sluis, nog altijd de referentie in culinair Nederland. Dit terzijde. Hapjes dus! ‘Marokkaans brood met humus en harissa’, ‘knapperige olijfcrostini met een frisse tzatziki’, ‘een krokantje met olijf, aubergine en gekonfijte tomaat’… wereldse combinaties, vol van smaak!

Een eerste bordje om te delen, waarvan ons niet direct duidelijk was of het nu nog bij de hapjes hoorde, dan wel een frisse starter was. ‘Verschillende bereidingen van biet, met een hangop van yoghurt’. Fris was het alleszins. ’t Bleek uiteindelijk nog een extra hapje te zijn.

Het menu stak pas echt van wal met een lekkere ‘oester met groene appel, venkel en curry’. Frisse zuurtjes, krokante texturen, een vlezige zilte oester, de smeuïge curry, een tikkeltje pit… allemaal aanwezig en dit zonder te overdonderen.

Met de ‘salade met pompoen, linzen en waterkers’, kregen we wederom een te delen bordje voorgeschoteld. Vriendin zelden zo vol verwondering naar eten zien kijken. Even wikken en wegen en na enkele happen kwam het. “Dit is ongetwijfeld het lekkerste dat ik ooit gegeten heb.” Ze is ondertussen wat gewoon, en wat simpele, eerlijke producten betreft heeft ze met haar macrobiotische /biologische verleden ongetwijfeld een streepje voor. Ik herhaal: “het lekkerste wat ze ooit gegeten had”, en ze meende het voor 100%. De kunst van het koken zit niet in het toveren met luxeproducten, maar in het verheffen van simpele alledaagse producten tot iets hemels. Kijk eens aan, een quote die je van mij mag hebben!

De laatste starter was een ‘gelakt stukje Berkshire buikspek met verschillende bereidingen van bio worteltjes, quinoa en ketsjap’. Het Berkshirevarken heb ik leren kennen toen we er mee aan de bak moesten op het Belgisch Kampioenschap Barbecue in 2009. Een zalig stukje vlees dat bijna smelt op je tong. Halfweg en al helemaal fan van de gerechtjes van chef Syrco Bakker.

Met de Noordzee binnen het gezichtsveld surften we rustig verder onze de golf van contentement. De ‘gekonfijte kabeljauw met paddenstoelen, pasta, aardpeer en optionele truffel’ was een schot in de roos. Opnieuw! Boterzachte kabeljauw, een aangenaam velletje pasta en een overheerlijk sausje. Mijn favoriet. In het glas een fris geserveerde rode wijn met uitgesproken stalgeur, en dat was niet gelogen. Ik waande me op de Turnhoutse kermis, ergens ten tijde van mijn jeugdjaren toen daar nog levend pony’s stonden. Niet eens een onaangename flashback/geur eigenlijk. Jammer dat ik begot niet meer zou weten welke wijn het was!

Vriendin is wel fan van kool in al zijn soorten, dus met de ‘jonge eend, koolvariëteiten, hazelnoot en jus’ die volgde zat het ook wel goed. Zelf bleek ik me ondertussen aardig te bekwamen in de kunst het gerecht van het stijlvolle ‘deelbord’ met Pieter Stockmans signatuur (coolinary blauw zeg maar), met chirurgische precisie over te hevelen naar mijn eigen bord. Blijven oefenen en een plaatsje aan de passe wenkt.

Ik vind het altijd jammer dat de desserts, op de snoeperijen bij de thee na, altijd het einde van het tafelen inluiden. Niet dat wij daarom minder graag desserts eten, begrijp me niet verkeerd. Met de creatie van ‘Kokos, yuzu en groene thee’ werd er afgesloten op het zelfde elan dan er gestart werd, namelijk lekker fris en een tikkeltje zuur. Het ‘Beleven, delen en proeven’ menu aan 59 € per persoon – een schijntje voor wat je gepresenteerd krijgt, kan ik iedereen van harte aanraden.

Euhm ja, wie de jarige was? Verjaren op de sluitingsdag van restaurants heeft zo zijn voordelen. Twee dagen in het weekend vieren bijvoorbeeld! Een extra gerechtje uit de keuken dat niet veel uitleg nodig heeft. Chocolade, lekker!

En wat doet een mens na zulk een godenmaaltijd? Richting Sluis rijden om daar eens even op de kaart te piepen natuurlijk!

Hertog Jan **

De vorige keer dat we bij Hertog Jan in Sint Michiels aan tafel zaten, was om vriendin haar verjaardag te vieren. Niets dan lof daarover zodat we afgelopen vrijdag, een jaar en zo’n drie maanden later, er voor een tweede keer de voeten onder tafel mochten schuiven. Nu met mezelf in de rol van het feestvarken.

Dat er in de kast nog een bongobon ‘Sterrenrestaurants’ lag, was reden genoeg om werk te maken van die reservatie. De bon in kwestie ter waarde van 135 € was goed voor 3 gangen, exclusief wijnarrangement. Upgraden met een extra gerechtje (en extra hapjes, dessert, snoeperijen) bleek geen enkel probleem, dus waarom ook niet. Her en der vallen er op internet klaaggezangen te lezen over het reserveren via zo’n bongobon, afwijkende goedkopere menu’s en dergelijke, maar daar was hier absoluut niets van te merken. Niet dat we daar ook maar een seconde aan twijfelden.

Het was gastheer Joachim die ons opwachtte en naar onze tafel in de knusse veranda begeleidde. Voor mij wederom een plaatsje met zicht op de open keuken, zodat ik terloops een blik kon werpen op het kloppend hart van Hertog Jan. Ongeacht het feit dat onze menukeuze reeds per mail werd doorgegeven kregen we toch de kaart aangeboden, al was het maar om een indruk te krijgen van het lekkers dat werd aangeboden. Iets wat ik trouwens wel wist te appreciëren.

Als aperitief gingen we uiteraard voor een glaasje champagne van het huis (André Clouet) - we hadden nu eenmaal iets te vieren - welke het gezelschap kreeg van maar liefst 6 fijne hapjes: ‘een passievruchtmeringue met ganzenlever en zoethout’, ‘aardappelkrokantjes met een hemelse huisbereidde currydip’, ‘een scheermes met ponzu en komkommerbloem’, ‘parmezaanchips met poeder van tomaat’, de oude getrouwe en persoonlijke favoriet ‘aardappel met koffie, vanille en mimolette’, en als laatste 'een gelei van mango met een krokante canneloni van cola gevuld met ganzenlever'. Starten in stijl!

Zitplaats met perfect zicht op de keuken, allemaal goed en wel, dat wou ook zeggen dat vriendin de trotse bezitter was van een plaatsje dat net dat tikkeltje beter belicht was dan de mijne. Om maar te zeggen dat ik niet van alle gerechten foto’s heb. Zoals van het eerste bijvoorbeeld, een gedurfde maar fel gesmaakte ‘tartaar van langoustine met framboos en vanille’. De zachte smaak van langoustine, in combinatie met de frisse zuurtjes van framboos en de subtiele vanilletoetsen … het werkte wonderwel.

Let bij de volgende foto’s direct ook even op het aantal ‘handeling per bord’. De moeite als je thuis aan de slag wil gaan om dergelijke kunstwerkjes te reproduceren. ‘Coquilles, aardappel, haringkaviaar en fijne groenten uit eigen tuin’. Een toefje hier, een rondje daar, een likje jus en gerechtje klaar. Iets in mij zegt dat het net niet zo simpel is. De huisleuze 'Eenvoud is niet eenvoudig' indachtig was dit ongetwijfeld mijn favoriete gerecht van de avond.

Dat de boerderij in Zedelgem ondertussen op volle toeren draait werd per gerecht duidelijker. De dagverse oogst kreeg steeds een prominentere rol. Bij het volgende gerecht bijvoorbeeld, een creatie van ‘gemarineerde en gerookte gele en rode bietjes met een gazpacho van kersen’, een extraatje van de chef. Geloof me als ik zeg dat de foto het gerecht oneer aan doet.

De luxe van zo'n groentetuin, of liever private boerderij, kan niet anders dan de droom zijn van elke chef. Getuige daarvan de alleraardigste worteltjes bij het volgende gerecht. 'Gekonfijt Limousinlam, met wortel, specerijen en sinaasappel'. Vriendin vond het een tikkeltje jammer voor het beestje, maar het getrancheerde stukje lamsnek was zo zalig zacht dat de gevoelens van meelij al snel naar de achtergrond werden gedreven. Smaken dat het deed!

Of er iemand per toeval zin had in kaas voor het dessert? Dat moet je mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Vriendin en ik deelden een bordje en lieten ons bij de keuze uit het gigantisch aanbod met plezier leiden door de sommelier en de kaasmeester, twee jonge snaken die een fantastische kundigheid wisten te etaleren. Lekkere kaasjes, compote van vijgen en eentje van abrikoos... waarom kiezen tussen kaas of dessert als beiden een optie zijn? Het valt trouwens echt op dat Hertog Jan uitermate jong talent in hun rangen heeft, zonder daardoor aan kwaliteit te moeten inboeten. Heel bemoedigend voor de toekomst.

Bij onze vorige passage kregen we niet één, maar twee desserts. Deze keer drie, stuk voor stuk en lust voor het oog. In het eerste dessert primeerden de smaken 'Pinda, banaan en chichorei'. Van smaak deed het een beetje denken aan een Snickers Ice Cream. De luxeversie weliswaar!

Het tweede dessert bestond uit 'gepofte rijst, boterkaramel en yoghurt'. Smeuïg, krokant, zuur... allemaal present, lekker!

Bij het presenteren van het derde dessert kon ik mijn enthousiasme amper verbergen. De 'Koffie, zoethout en passievrucht', hadden we al een keertje gegeten en meer dan goed bevonden. Een uitermate frisse afsluiter, met die ongelofelijk verfrissende ijsparels.

Bij een thee uit eigen tuin - éénmaal citroengras, éénmaal verbena - konden we nog even mijmeren over de culinaire wandeling doorheen de keuken van Hertog Jan waarvan we de afgelopen 4 à 5 uur konden genieten. Niet dat die er al op zat, want er volgden nog verschillende snoepertjes in de vorm van pralines. Toen er ook nog eens oliebollen uit de keuken tevoorschijn getoverd werden, was het tijd om van een digestiefje te genieten. Het werd een Madeira van 1977, mijn geboortejaar, die ik de sommelier bij een aanpalende tafel had horen aanprijzen. Niet dat ik ooit Madeira drink, maar een folieke op je verjaardag moet er af kunnen. Een folieke van 29 € zo bleek achteraf tot groot jolijt van vriendin.

Na zo'n relaas kunnen we niet anders dan besluiten dat we het weer enorm naar onze zin hadden in restaurant Hertog Jan. Bij wijze van cadeautje kreeg ik zelfs nog een pin aangeboden van huiskeramist Carlo Van Poucke. Een uniek stuk waardoor ik in één klap ook nog eens lid ben geworden van een exclusieve club. Waarmee ik eigenlijk al teveel heb gezegd, zo exclusief. Mag ik u Hertog Jan aanraden? Ja? Bij deze, zeker doen!

Le Pain Quotidien

Jezelf af en toe eens een vrije dag gunnen, 't is geen overbodige luxe. In een tijdspanne van amper 24 uur 2 restaurantreservaties in je binnenzak steken is dat wel. Al een geluk dat ik niet vies ben van een beetje overdaad op tijd en stond. Ook dat moet je jezelf kunnen gunnen. Vriendin en ik dus richting Brugge voor een diner bij Hertog Jan, een hotelovernachting, een ontbijt bij een vriendin, en een ritje richting Cadzand voor een lunch bij Pure C. Dat is veel eten en weinig tijd, maar om nu op een lege maag door het prachtige Brugge te slenteren? Ik dacht het niet.

De markt over, toeristenmenu's ontwijkend, op zoek naar hete soep. Links of rechts? Bij gebrek aan een tripstick koos vriendin voor links. Een goede keuze toen bleek dat op een meter of 50 een Pain Quotidien opdook. Soep van de dag voor mevrouw, boterham met erwtjeshumus en crispy bacon voor mijnheer. Het weekend smakelijk inzetten heet dat!

Secret Santa

Secret Santa, vorig jaar had ik er her en der al over gelezen en ook nu bij Sarah zag ik het onlangs passeren. Waarom niet, ik ga ook maar eens meedoen met de Secret Santa van Tess. Waarom wel? Omdat ik heel graag pakjes krijg natuurlijk. Een tikkeltje schaamteloos, dat zo verkondigen met je eigen verjaardag in het vooruitzicht, maar zo zijn we. Graag cadeautjes geven, zo zijn we gelukkig ook!

Het idee achter Secret Santa is simpel. In de eerste plaats ben je natuurlijk super gemotiveerd. Dan kan je jezelf inschrijven bij Tess voor 31 oktober, moodboard bijvoegen, en plechtig beloven een cadeautje van+/- 10 € te versturen naar de opgelegde persoon. Heel veel creatieve bloggers maken natuurlijk zelf hun cadeautjes, het is echter geen verplichting. Wat niet wegneemt dat ik eens goed mijn best ga doen. De mij toegewezen persoon kan maar beter fan zijn van huisgemaakte lekkernijen, kwestie van in de ‘coolinary’sfeer te blijven natuurlijk. In ieder geval, foodbloggers unite, en doe vooral ook mee met dit leuke initiatief.

Brasvar & Spirits of the Sea

Eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van 'Brasvar'kens' gehoord. Tot ik tijdens Bloot! van de Flemish Foodies bij Kristof en Angelique van het gevierde landbouwbedrijf Verbivar aan tafel mocht zitten natuurlijk.

Los van het feit dat deze antibioticavrije beestjes op het einde van de rit op ons bord belanden, moeten dit zowat de gelukkigste varkentjes zijn die er rondlopen. Hun dieet, een uitgebalanceerd menu van rijstpap, gestoomde aardappelen, maïs van eigen teelt, kaaswei van een naburige kaasmakkerij, en draf van jeneverstoker en whiskydistilleerder Filliers. Parels voor de zwijnen zou je denken, maar niets is minder waar. Het bewijs wordt geleverd door de afnemers van dit kwaliteitsvarkensvlees: Restaurant Volta, L'Auberge du Pêcheur, Belgocatering, Slagerij Dierendonck,... om er maar enkelen te noemen.

Op 29 en 30 oktober kan je in het casino van Koksijde terecht voor Spirits of the Sea, de tweede editie inmiddels van dit whisky en spirits festival. Hoewel ogenschijnlijk vergezocht, ligt de link met het Brasvar'ken voor de hand. Chef Ivan Puystiens van Oh restaurant zal er immers de unieke smaak het Brasvar'ken koppelen aan de Goldlys whisky van Filliers. Indien een mals en sappig stukje varken - 18 uur gegaard en gegrild op de Green Egg - of een flinke borrel absoluut je ding zijn, dan weet je waarheen! Laat het smaken, maar geniet met mate. Van die borrels althans!

Alle kleuren van de regenboog

Het is weer zover. Vriendin staat opnieuw een paar weken gekleurde cakes te bakken voor een experimentje tijdens haar lessen. Fotograaf Henry Hargreaves ging haar enkele jaren geleden voor, en het resultaat - eten in alle kleuren van de regenboog - mag er wel zijn. Eetbaar? Dat is nog maar de vraag.

Een beetje kleur, dat mag zo wel tijdens de heftst denk ik dan!

Stokjestijd

Lap, ’t is weer van dat. Een stokje toegestuurd gekregen van ex-collega Sylvie, die van mij op deze manier 10 al dan niet gekende weetjes wenst los te peuteren. Omdat ze een braafke is zal ik dat met veel plezier een keertje doen, al moet er wel rekening mee gehouden worden dat ik geen hond heb en ik niet met stokjes gooi. Ook niet digitaal, nee, tenzij iemand zich geroepen zou voelen om te apporteren.

* Ambitie, dromen en plannen, ik loop er van over. In 2006 had ik het geweldige idee om ’s lands populairste muzikanten hun favoriete receptjes te ontfutselen. In 2007, een vol jaar later, heb ik een halfbakken poging ondernomen. Op 4 juni postte ik een eerste recept en wel van de Fixkes. Strak plan, Studio Brussel had het er in hun popnieuws over, en diezelfde zomer passeerden oa Hitch, El Guapo Stuntteam, Zornik, Confuse The Cat, Nid & Sancy en The Rhythm Junks de revue. En toen was het ’t gedaan wegens te moeilijk in contact komen met die Vlaamsche Sterren. Drie jaar later, in 2010 was er dan Cook ‘n’ Roll, een boek waarmee ik mijn wilde plan in uitvoering zag komen. Zonder dat ik er iets mee te maken had weliswaar. Een gemiste kans, zeker als je weet dat ik mijn naam ooit in een boek wil zien pronken. In mijn hoge hoed zit nog zo'n projectje, en dat ga ik aan niemand zijn neus hangen.

* Los van het feit of er al dan niet een record mee te breken valt heb ik me voorgenomen om op een dag eens 100 bitterballen te eten. Zomaar, omdat de kans bestaat dat het moet lukken. De keren dat wij naar de frituur gaan bestel ik trouwens altijd een portie bitterballen. Kwestie van een aperitiefhapje op te kunnen smikkelen in de auto of op de fiets. Volgens vriendin moet die recordpoging zowat het domste idee geweest zijn dat ik de laatste maanden heb gehad. We zullen zien wie laatst lacht!

* Ik ben iemand die moeilijk nee kan zeggen. Daardoor sta ik vaker dan me lief is plots met een fototoestel op een trouwfeest, of erger, in een kerk ofzo. En ik doe dat niet graag want dan kijkt iedereen naar mij. Ik leer gelukkig bij. Zopas nog iemand voor een trouw afgewimpeld. Blij dat ik was. Foto’s trekken op festivals doe ik dan wel weer graag, kwestie van goed loos te kunnen gaan. Wees er maar zeker van dat wij mening artiest het nakijken geven!

* Mijn zus woont in Sunderland, nabij Newcastle, en later deze week verhuist mijn vader naar het zonnige Kreta. Iets in de genen gok ik. Het mag dan ook niet verbazen dat ik, in tegenstelling tot mijn vriendin, perfect mijn draai kan vinden in grote steden. Een weekje New York, Barcelona, een dag Brussel, Antwerpen of Gent, laat die gezellige drukte maar komen. Als de lotto een tikkeltje wil meewerken dan zou ik niet de minste moeite hebben om in één van eerdergenoemde steden te gaan wonen. Voorlopig zijn we echter nog altijd gedomicilieerd in het mondaine Turnhout, parel van de Noorderkempen.

* Alom geweten, ik heb geen rijbewijs. Ik rij met de fiets, het openbaar vervoer of gewoon, als passagier. Dat lukt trouwens perfect, al zie ik me soms genoodzaakt op een ander te overnachten, gewoon omdat ik anders niet meer thuis geraak. Misschien moet ik er toch maar eens werk van maken, al was het maar om mij niet voor de zoveelste keer te moeten verantwoorden waarom ik geen rijbewijs heb. Zie ook het laatste puntje!

* Het is een droom van mij om ooit in een horrorfilm mee te spelen, en dat is allemaal de schuld van de film “The Return of the living dead”. Feit dat het er niet direct inzit geeft mij ook de mogelijkheid een beetje kieskeurig te zijn over de rol die ik zou willen spelen, namelijk die van een zombie. Gerafelde kleren, freaky make-up, beetje heen en weer schuifelen, wat mompelen en iedereen angst aanjagen. Als ik het zo lees lijkt het wel het draaiboek van het laatste optreden van Amy Winehouse, maar soit. Op Graspop dit jaar even kort staan kletsen met de grote Rob Zombie, die naast muziekjes ook nog eens filmpjes maakt. Tot mijn grote spijt had hij niet direct nog een projectje op til staan waarvoor hij een uit Belgë overgevlogen zombie nodig had. Jammer. Eric Van Looy, wij moeten eens babbelen makker.

* Net zoals bij Sarah wordt er ook in onze living wel eens wat afgedanst. Meestal wil dat zeggen dat we molenwiekend op onze luchtgitaar rammen, al willen we in een goede bui ook wel eens een stukje uit het gedrocht ‘Grease’ naspelen, of ons aan een kleine slow wagen. Die laatste twee echter enkel bij hoge uitzondering, dus misschien best die luchtgitaar onthouden!

* Sinds de ramp in Fukushima gaat het niet zo denderend met het toerisme in Japan. Om daar iets aan te doen gaat de Japanse overheid gratis 10.000 retourtickets aanbieden, en ik ben zinnens er daar eentje van op mijn naam te zetten. Een week lang de culinaire geneugten van hoofdstad Tokyo ontdekken lijkt me wel iets. Volgens de collega’s is het nu al zeker dat ik in die opzet ga slagen, want ik kan mezelf schijnbaar goed verkopen. Benieuwd of ik in aanmerking ga komen!

* Een vijfde plaats op het Belgisch Kampioenschap Barbecue, 2 jaar op rij de eerste plaats op het Nederlandse Kampioenschap Barbecue en een derde plaats voor ons dessert op het Wereldkampioenschap Barbecue. Mooie adelbrieven die we met Qlinaria tijdens ons tweejarig bestaan bijeen gescoord hebben. Ik zou dan ook liegen als ik zeg dat we niet de ambitie hebben om volgend jaar nog beter te doen. Een ding is zeker, als underdog gaan we niet meer aan de start kunnen komen. Ach, zolang het maar plezant blijft!

* Ambities, dromen en plannen, allemaal goed en wel, maar ik ben ook een beetje een tamzak. Pas op, zowel in de keuken als op professioneel vlak ga ik uiterst georganiseerd te werk, en als ik mijn zinnen ergens op gezet heb, ga ik er voor! Maar toch… een beetje een tamzak dus en ik vind dat niet zo erg!

Presenting... Snowballs!

Sint en Piet, ze zijn er weer vroeg bij dit jaar. Chocolade, marsepein, speculaas, noem maar op. Er is grof geld mee te verdienen met die feestdagen, al moet je wel je waren gewoon goed op tijd op de markt brengen. Zodra de feestdagen gepasseerd zijn – of het nu Kerst, Pasen of Sinterklaas betreft - wachten er immers onherroepelijk de afprijsbakken. Zelfde product, helft van de prijs! Was er maar een manier om die zaakjes uit te melken moeten ze bij een niet nader vermelde paaseierenfabrikant gedacht hebben. De creatieve cel werd aan het werk gezet en het resultaat ligt ondertussen netjes in de winkel.

Even slikken toch toen ik in volle aanloop naar het feest van de Goed Heilig Man plots paaseieren in de rekken zag liggen. Paaseieren, in oktober? ’t Bleek uiteindelijk om ‘Snowballs’ te gaan. Sneeuwballen dus! Een geweldige zet, want ons klimaat kennende kan je die met een gelukje van november tot april slijten. Feestdagoverschrijdend snoepgoed, je moet er maar opkomen! En deze idioot had dat natuurlijk direct in zijn mandje liggen, wat had je gedacht.

Limoncello 2011

Een goed recept voor homemade limoncello had ik al, eentje met pure alcohol enzo, maar zoals zo vaak zijn er dus nog andere manieren om aan de slag te gaan. Met vodka bijvoorbeeld. En wie ben ik om bij één manier te zweren, zonder de andere geprobeerd te hebben.

Nodig:

1 fles vodka (70 cl)

6 biologische citroenen

250 gr suiker

100 ml water

Doen:

Eerste wat opvalt is de manier van werken. Niks drank infuseren met citroenschil en weken later trekken, maar direct in gang schieten. Citroenen schillen met een dunschiller, persen en sap bijhouden. Water met suiker en citroenschil* aan de kook brengen en 15 minuten laten doorkoken. Gezeefd citroensap toevoegen en nog 5 minuten verder laten pruttelen. Zodra het suikerwater afgekoeld is samen met de vodka in een glazen pot gieten, afsluiten en eens flink schudden. Het geheel op een koele, donkere plaats bewaren en dagelijks een keertje goed schudden. Na een week is de limoncello klaar voor consumptie, uiteraard ijskoud te schenken.

* Een tip: het wit van de schillen verwijderen, gezien dit een bittere, wrange smaak geeft.

Het vervelende is natuurlijk dat je een week moet wachten alvorens je lekker kunt borrelen. Heel benieuwd of ook deze gaat dubbelen als drankje en middeltje tegen verstopte luchtwegen. In het laatste geval, mag je dat dan ongestraft op het werk drinken als je verkouden bent? Baas?

Naar een recept van het boek "Kado's uit eigen keuken". Gouden keukentip 100 % Coolinary!

Westvleteren 12 - in de winkel te koop

Westvleteren 12, al jaren gekend als één van de beste, zoniet het beste bier ter wereld. Jammer alleen dat het zo verdraaid moeilijk is om een voorraadje in te slaan. Bellen naar de hotline van de paters, nummerplaat doorgeven, een afspraak maken op een door hen opgelegde dag/uur... klantvriendelijk is het allemaal niet echt hoor. Vorig jaar was er al eens sprake van om het bier in de winkel aan te bieden, een gerucht dat een stille dood stierf. Tot vandaag, want nu is het zo officieel als wat!

Vanaf 3 november, en zolang de voorraad van 93.000 eenheden strekt, kan je in Colruyt terecht voor wat heet een ‘bouwsteenbox’. Die boxen bestaan uit 6 flesjes trappist, 2 degustatieglazen, en moeten zo’n 25 euro kosten. Nu ja 25 euro? Eigenlijk kosten ze een tikkeltje meer, want je hebt ook een aankoopbon nodig en deze vind je dan weer in De Standaard, Knack of Le Vif van 2 november. Reden van deze (éénmalige) actie is het financieren van de hoognodige verbouwingen aan de abdij. Dat ze nog lang mogen verbouwen denk ik dan!

Tikkeltje aan de dure kant, maar gebruiksgemak kent zijn prijs en dat is dus 25 €. Als bierliefhebber laat ik me daardoor natuurlijk niet afschrikken om bij deze actie van een geweldig initiatief te spreken. Enige probleem is natuurlijk dat ik op 2 en 3 november nog in Berlijn zit, en de hamsterwoede van de Belgen kennende, bij terugkomst allicht weer naast het net ga vissen. Een oproep dringt zich op:

Liefste vriendjes en vriendinnetjes, beste familie, gewaardeerde collega’s en geachte lezers van deze foodblog: “Mag ik u vriendelijk verzoeken een bezoekje te brengen aan een krantenwinkel en Colruyt naar keuze, om mij zo van enkele flesjes Westvleteren te voorzien?” Eeuwige dank, en niet noodzakelijk 25 €, zullen uw deel zijn. Al had ik dat laatste beter in kleine lettertjes gezet zeker. Bedankt!

3e nationale Dag van het Brood - U smeert toch ook?

Notoir foodblogger, allemaal goed en wel, maar wat lunchpakketjes betreft, ben ik al jaren een saaie vogel. Boterhammetjes met kaas (Oud Brugge) en bokes met Nutella. Die laatste noem ik al jaren ‘dessertboterhammen’, en die worden uiteraard na die met kaas opgegeten. Altijd! Dessertboterham, ik vind dat gewoon een ontzettend knap woord. Misschien moeten we afspreken dat iedereen altijd minstens één boterham met zoet beleg eet, als laatste, en deze zijn dessertboterham noemt. Een volgende stap is er dan voor te zorgen dat het woord ook nog eens wordt opgenomen in een woordenboek. ’t Zou mooi zijn verdorie, maar ik dwaal af!

Zolang ik thuis woonde smeerde mama de boterhammetjes, en zij die mij kennen weten dat dat zowat een eeuwigheid was. Ondertussen doe ik dat dus, en wel volgens hetzelfde beproefde principe. Kaas en choco! Heel af en toe zit er wel eens eentje met fijnkostworst tussen, maar procentueel bekeken is dat te verwaarlozen. Boterhammen die door iemand anders gesneden zijn, daar moet ik trouwens niet van weten. Aan de basis hiervan ligt een klein incidentje in de kleuterklas, waarbij één of andere snoodaard aan de haal ging met mijn met dessertboterhammen gevulde brooddoos. Bleef er over… boterhammetjes met paté en salami. Dat ik daar nog niet aan toe was heeft heel de refter geweten hebben. Met tranen in de ogen en onder luide aanmoediging van de andere kindjes heb ik de boterhammetjes moeten opeten met een troostend applaus als beloning. Zonder twijfel mijn eerste culinaire trauma! Als ik toen van die novelty lunchzakjes had, waarmee het lijkt alsof je brood beschimmeld is, dan zou het allemaal niet waar geweest zijn.

Nu we toch over brood bezig zijn. Op donderdag 20 oktober is het alweer voor de derde keer de nationale Dag van het Brood. Via de website ‘Alle Dagen Brood’ roept de broodsector iedereen op om die dag boterhammetjes te smeren voor die leuke collega, beste vriend of tofste klasgenoot. Geweldig initiatief al huiver ik natuurlijk bij de gedachte, het jeugdtrauma indachtig. Toch maar eens lief glimlachen naar vriendin. Wie weet wil zij wel een pakketje voor mij samenstellen. En als de boterhammetjes dan nog in een speelse puzzelvorm worden afgeleverd, ben ik zelfs bereid ander beleg dan kaas en choco toe te staan. Alhoewel! Er moet er minstens eentje met choco bij zijn. Dessertboterham, weet u wel!

Donderdag 20 oktober 2011, nationale Dag van het Brood. U smeert toch ook?

Daskalidès

Het scheelt natuurlijk van dag tot dag, maar ik krijg massa's foodgerelateerde persteksten aan. Altijd interessant natuurlijk, daar niet van, maar om alles nu een plaatsje te geven op coolinary... dat komt er gewoon niet van! Zo had ik al twee mails van het Gentse chocoladehuis Daskalidès ontvangen zonder daar iets mee te doen. Zat vandaag in de bus, totaal onverwacht, een premium box met 18 chocolaatjes. Tja, dan voel ik me toch verplicht om een beetje mijn best te doen.

Niet zo zeer de 8 verschillende smaken maken deze pralines zo speciaal, wel het feit dat SweetPearl® als alternatieve zoetstof gebruikt wordt. Geen suiker wil zeggen minder calorieën, niet dat ik daar van wakker lig. Beter voor de lijn dus, toegankelijk voor diabetici, beter voor de tanden... er zijn ongetwijfeld mensen die deze criteria hanteren bij het kopen van hun chocolaatjes. Ik daarentegen ga toch eerder uit van de smaak.

Smaak dus, en ik heb de keuze uit acht verschillende chocolaatjes, gaande van 'amandelpraliné met speculaas' over 'ganache van caramel en lychee' tot 'amandelpraliné met stukjes zoute pecannoot'. Mijn voorlopige favoriet? Rabarberganache met een vleugje viooltjes.

Zelf ook proeven, dat kan? Surf naar de facebookpagina van Dakalidès, 'vind ik leuk' en wie weet ben jij één van de personen die een jaar lang pralines in de wacht sleept. Zeg dat ik het u gezegd heb!

Culinaire wandeling Turnhout - Qlinaria

In Turnhout stond er gisteren een culinaire wandeling op het programma. Zo’n 170 enthousiaste wandelaars trotseerden het druilerige herfstweer voor een geleid bezoek aan de stad, waar op 5 verschillende locaties iets te eten voorzien werd. Alle respect voor de iconische watertoren of het indrukwekkend gerenoveerde Paterspand, maar de mooiste locatie van’t stad blijft natuurlijk het Kasteel van de Hertogen van Brabant. En laat nu net het binnenplein van die prachtlocatie voor het tweede jaar op rij de plaats zijn waar wij met Qlinaria mochten postvatten om met onze barbecues het mooie weer te maken.

Voor de gelegenheid serveerden we een op en top herfstgerecht(je). Melkbig met knolselderpuree, gebakken aardappelblokjes in ganzenvet, boschampignons, geconfijte rode ui, crunch van spek, gegaarde mosterdzaadjes en een zacht mosterdsausje. Awel ja, als dat niet lekker is!

Kazen van bij ons - de gedichtencampagne

Sinds 3 oktober loopt er een nieuwe, campagne om de kazen van bij ons in de kijker te zetten. Zo deelt Vlam 8 kaasfeesten uit aan de beste ‘kaasdichters’ onder ons en dit wordt kenbaar gemaakt via allerlei kanalen zoals televisie, affiches, postkaartjes etc. Iedereen kan meedoen, tot twee keer toe. Gewoon je gedichtje neerpennen op de site Kazen Van Bij Ons en het lot doet de rest. Dat ik zelf een kaasliefhebber ben is al geweten, dat er onderhuids een ware dichter schuilt heb ik net zelf mogen ondervinden. Een dichterlijke poging om de kaas en wijnavonden definitief naar de verdoemenis te katapulteren. Ode aan een portie kaas en een pintje bier!

Eeuwig jong, jij op café
In fout gezelschap,
Ach, weet jij veel
Rode tranen, aan zijn glas
Ik wou dat jij de mijne was

Eeuwig jong, jij op café
In mijn gedachten
Huil je mee
Mijn gouden tranen
Jouw zilt verdriet

Tikkeltje mysterieus en abrubt einde, er is dus nog werk aan mijn dichtkunst. Feit dat het stukje tekst niet meer dan 200 karakters mocht tellen deed er ook niet direct goed aan. Geen idee of er ook iemand op een alternatief einde als 'eeuwig jong, jij op café - eeuwig jong wij alle twee' zit te wachten. Het staat je vrij om beter te doen!

Icecubes: pinguin vs ijsbeer

Vormpjes voor ijsblokjes, je kan het zo gek niet bedenken of ze bestaan wel. Belachelijk natuurlijk want die blokjes verdwijnen onder de oppervlakte zodat je er, naast een fris gekoeld drankje, eigenlijk geen lol aan beleeft. Tenzij je dus de ijsbeer of een koppel pinguins in je glas loslaat. De beestjes drijven altijd boven, en als het ijsblokje smelt verdwijnen de poolbewoners als sneeuw voor de zon. Een beetje zoals in het echt eigenlijk. Hmm! Is dat een ecologische boodschap daar in de achtergrond?

Wild in de keuken - Radis Noir

Telkens de postbode een pakket ten kantore Coolinary bezorgt, dan kan dit niet snel genoeg van de verpakking ontdaan worden om de schat –vaak een kookboek - te onthullen. En als ik voor de release van een kookboek, in dit geval ‘Wild in de Keuken’, een miniworkshop en aangepaste lunch in het Antwerpse restaurant Radis Noir van Jo Bussels mag bijwonen, dan ben ik uiteraard helemaal in mijn nopjes. Maandag was het zover. Het kort relaas van een wilde middag!

Radis Noir – Chef Jo Bussels

Jo Bussels is voor foodies als mezelf natuurlijk geen onbekende, niet in het minst wegens zijn natuurlijke aversie tegen het instituut Michelin van de gelijknamige gids. Los daarvan zouden we bijna vergeten dat de man in de eerste plaats een geweldige chef is, en pas dan gewillig provocateur. Dat laatste, zo verzekerde hij ons, is met de jaren trouwens geminderd. De passie voor zijn vak allerminst. Wij zagen een gedreven Bussels aan het werk in zijn open, gedeeltelijk glazen keuken, in het statige pand in de Desguinlei dat het restaurant Radis Noir huisvest. Het interieur licht, elegant en natuurlijk, net zoals de keuken die de chef beoogt. Geen overtollige franjes of vernieuwende technieken voor de sport, maar een natuurlijke keuken. Puur!

Een wilde eend en hert (ingevoerd wegens nog niet in seizoen) passeerden de revue, geflankeerd door kweeperen, peterseliewortel en aardperen. De eend werd geproportioneerd en het hert versneden, de kweepeer werd de basis van een jus en van de aardpeer en peterseliewortel werd een zalfje gemaakt. Of liever gezegd een puree, want zalfjes zijn immers voorbehouden voor de apotheek, aldus de kok die het been stijf houdt wat nieuwe trends en culinaire mode betreft. De armen zelf uit de mouwen steken was niet aan de orde, wat ons dan weer de kans om aandachtig naar de verhalen van fotograaf en mede-auteur Johan Vanbecelaere te luisteren. Over het relaas van het tot stand komen van dit boek bijvoorbeeld. Het mag niet verbazen dat ook vanuit de keuken met de regelmaat van de klok een kwinkslag volgde. Over Mijn restaurant bijvoorbeeld, maar ook over Michelin. Altijd een eigen mening, altijd grappig!

In geen tijd verschenen onze gerechtjes op tafel, aangepaste wijntjes in het glas. Starten deden we met een aspic van eend met foie en jus van kweepeer, een mooie binnenkomer die uiteraard reeds vooraf gemaakt was. Verrassendste hapje en mijn favoriet was ongetwijfeld het fris slaatje met hert, opgelegde tomaat en mozzarella. Een fris wildgerechtje, het kan wel degelijk. Iets klassieker – maar daarom niet minder lekker - was de eendefilet met smeuïge farce, gevolgd door twee bereidingen van hert. De laatste met kweeperenjus verrijkte wildsaus…. Zalig! Om maar te zeggen, een aangename kennismaking met Radis Noir en de keuken van Jo Bussels.

Radis Noir
Desguinlei 186
2018 Antwerpen
03/238 37 70

‘Wild in de Keuken’, Verrassend lichte en eenvoudige wildgerechten

Voor dit boek gingen de auteurs Dirk Van Steen en Johan Vanbecelaere op zoek naar ondersteuning uit de restaurantwereld, en kwamen terecht bij 5 veelbelovende jonge chefs. Gilles Joye van restaurant Marcus, Johan Lismont van restaurant Ambrozijn, Maarten Van Steen van Villa Bardon, Jurgen Campens van Chez Henri en Jo Bussels van Radis Noir brachten per persoon vijf recepten aan met eigen signatuur, maar toch haalbaar zijn voor de gemiddelde thuiskok.

Verwacht je niet aan oubollige of zware wildbereidingen. Nee, in de plaats krijg je lichte, hedendaagse wildgerechten met oa. duif, fazant, haas, everzwijn, hert, konijn of eend in de hoofdrol. De 25 recepten van de chefs, aangevuld met de 25 recepten van het schrijversduo zouden ruim voldoende moeten zijn om je deze herfst thuis aan de slag te houden met je lokale wildvangst. Waarom niet, go wild!

Wild in de keuken

ISBN 978 90 5826 826 6

Uitgeverij Davidsfonds

Van seizoen naar seizoen - Sophie Dahl

Sophie Dahl, in een vorig leven één van ’s werelds bekendste volslanke modellen, heeft een tweede kookboek geschreven, getiteld ‘Van seizoen naar seizoen’. Indien de meer dan geslaagde metamorfose van de kleindochter van Roald Dahl louter te wijten zou zijn aan haar kookkunsten, dan zou iedereen bij wet verplicht moeten worden dit kookboek in huis te halen. Gezien we hier bij Coolinary echter vermoeden dat er ook wel eens een handige chirurg in het spel kan zijn, lopen we niet te hard van stapel en bladeren we het boek toch ook maar eens even door. Met plezier trouwens.

Na het succes van het boek ‘Miss Dahls heerlijkheden’ is er nu dus ‘Van seizoen naar seizoen’. Wie een beetje op de hoogte is van de culitrends weet dat koken volgens de seizoenen al een tijdje behoorlijk hip is. En niet alleen hip, maar vooral ook heel lekker. Tegen een seizoensgebonden keuken kan geen kweekprogramma of import uit verre oorden tegenop. En laat ik je dat niet wijsmaken, gewoon even naar je eigen smaakpapillen luisteren.

Dit mooie seizoensgebonden kookboek biedt naast heerlijke nieuwe recepten ook anekdotes en intieme herinneringen van Sophie Dahl zelf. Dahl heeft een natuurlijk instinct voor het combineren van het beste dat ieder seizoen te bieden heeft, en deelt dit met de lezer. Zo proef je de warmte van een zomerse tuin in volle bloei met gegrilde perziken, pistachenoten en Ricotta, de ontluikende knapperigheid van de lente met een rivierkreeftsalade en de druilerige en natte herfst met een Parmezaanse soep. Behalve de voedzame en makkelijk te bereiden reepten en de prachtige illustraties, neemt Sophie je ook mee op een gastronomische reis door de seizoenen, deelt ze hilarische jeugdherinneringen over een coltrui dragende ex of een doordeweekse avond met haar huidige man (Jamie Cullum) in Parijs.

Van seizoen naar seizoen belooft plezier, verwennerij en natuurlijk eenvoudig en goed eten, op een Angelsaksische leest geschoeid.

Van seizoen naar seizoen – Sophie Dahl
ISBN 9789048809875, € 24,90
288 blz. - gebonden
Een uitgave van Carrera

iPad snijplank

De heren Meus en Huysentruyt, beiden veelverkopers van kookboeken, kunnen ongetwijfeld bevestigen dat de digitale revolutie vooralsnog niet aan hun verkoopscijfers knibbelt. Nog niet, maar feit is dat de tabletcomputers genre iPad steeds meer opduiken in de keuken. Kwestie van snel iets op te zoeken op het net, al dan niet gebruik makend van tal van handige apps.

Beetje jammer dat de vriendelijke mensen van Apple niet zo te vinden zijn voor producten die, zelfs al was het maar van ver, een beetje op hun spullen lijken. Anders had menig kitchennerd volledig loos kunnen gaan op het iPad Cutting Board. Niet dus!

En zeg nu zelf, zou iemand de iPad en de snijplank ooit met elkaar verwarren? Je zou denken van niet, maar blijkbaar...

Diner in het donker

Er stond gisteren een etentje op het programma, bij een 'dissident Turnhouts gemeenteraadslid' nog wel. Eén oktober en tot een uur of elf gezellig op het dakterras zitten in het schemerdonker. Je zou voor minder vergeten dat we een rotzomer achter de rug hebben. We kwamen natuurlijk niet alleen om wat te keuvelen over koetjes en kalfjes - politiek gebral was me door vriendin strikt verboden - er moest ook gegeten en gedronken worden. Zalmtartaar met een mierikswortelsausje, saltimbocca, een taartje van Gaelens, en een kaasbordje (Fourme d'Ambert, Compté, Brie)... Daar mag je mij altijd voor opbellen hoor, zeker als een en ander gepaard gaat met de nodige drankjes.

Een alleraardigst Aziatisch kommetje zorgde voor een nostalgisch moment aan tafel. We hadden die kommetjes thuis ook, en werd steevast kreeftensoep in geserveerd. Van Unox weliswaar maar toch, kreeftensoep! We hadden ook één bijhorende lepel, en daar werd thuis letterlijk om gevochten. M'n zus en ik mochten om beurt met die lepel eten, maar wanneer die kommetjes en de lepel uit de kast kwamen wisten we natuurlijk niet meer wie er laatst mee gegeten had. Altijd ruzie! Behalve op verjaardagen, het was maar wat logisch dat de jarige de lepel kreeg.

De laatste schitterende dag van deze nazomer kon niet beter besteed worden dan met een rondje over de Turnhoutse rommelmarkt. Naast een gietijzeren poffertjespan (3€) zowaar krak dezelfde lepel teruggevonden als die van de kreeftensoep. Een halve euro moest het kleinood kosten en dat is twee keer niks als je het mij vraagt. Misschien moet ik er maar eens werk van maken om zo'n heel servies bij elkaar te vinden. Dat mag niet al te moeilijk zijn als je weet dat zowat iedereen die vroeger bij de Seca ging tanken er zijn punten aan besteed heeft.