iGrill

Het zonnetje is eindelijk doorgebroken, de lente is in het land. Goed nieuws voor de computernerds onder ons die nu eindelijk hun USB iGrill terug van stal kunnen halen. Kwestie van toch iets lekkers achter het scherm klaar te kunnen maken. (pun intended)

De Pottenkijker: Cucina Marangon

Coolinary heeft “De Pottenkijker” van stal mogen halen en wel om een bezoekje te brengen aan de keuken van het Turnhoutse restaurant Cucina Marangon, een culinaire parel met Italiaanse roots.

Italianen zijn gekend om hun passie en Liana en Fabio zijn absoluut geen uitzondering op deze regel. Dat ze die passie door middel van hun verfijnde kaart met hun gasten delen kunnen we alleen maar toejuichen. Of wat te zeggen van hun maandelijkse kooklessen. Daarin komen authentieke streekgerechten aan bod met respect voor regionale producten en traditionele technieken. Liefhebbers kunnen ter plaatse trouwens ook terecht voor een keur aan Italiaanse topproducten zoals wijn, risotto, olijfolie en balsamico. Na een aangename kennismakende babbel komen we overeen dat ik zowel een middag- als een avondshift zal meedraaien. Als kers op de taart krijg ik de eer en het genoegen een kookles met bijhorende degustatie bij te wonen. Magnifico!

Dinsdagochtend, ik begeef me richting Patersstraat nr. 9. Achter de statige gevel van dit herenhuis is sinds 20 jaar het Italiaanse restaurant Cucina Marangon, voorheen La Gondola gevestigd. Hoewel Fabio de chef is en Liana instaat voor de zaal is de rolverdeling van het koppel niet strikt afgebakend. Zo ontvangt Fabio evenzeer de klanten, en vind je Liana vaak in de keuken om vers brood, pasta en focaccia te maken.

Met open armen word ik opgewacht door een goedgeluimde Liana die mij, na een korte rondleiding, initieert in de authentieke Italiaanse kookkunst. Samen maken we twee lekker geurende groentenlasagnettas en ongeveer een kilo “strozzapreti” of priesterwurgers, een verse handgerolde pasta. Terwijl Fabio gepassioneerd vertelt over de oorsprong van de naam strozzapreti, bereidt hij de lunch voor de gasten die ondertussen zijn toegekomen. Mijn zopas gemaakte pasta wordt geserveerd en ik heb geluk… er is een kleine doch verukkelijke portie voor mij voorzien.

’s Avonds neem ik, samen met 12 andere enthousiastelingen, deel aan een fel gesmaakte workshop welke Fabio heeft opgevat als een reis van Verona naar Venetië. Staat op het menu:

* ricotta-tordelli met dragonpesta en Asiago (een lokale kaas)
* een jong duifje met tuinbonen en risotto al salto
* bigoli (huisgemaakte pasta) met boschampignons, pijnboompitten en tijm

Om duimen en vingers bij af te likken, al zeg ik het zelf.

Zaterdagavond, ik word omstreeks zes uur in het volgeboekte restaurant verwacht om de functie van commis voor mijn rekening te nemen. Fabio verzekert me dat dit wel zal loslopen gezien hij de nodige mis en place al voor zijn rekening heeft genomen. Ik mag me direct aan de amuses zetten, een trio van pasta met huisgemaakte focaccia. Eenmaal de gasten gearriveerd zijn komt de keukenmachine op gang en ratelt de bonprinter er op los. Drie-, vier- en vijfgangenmenu’s, etentjes à la carte, een schaaldierenallergie waar rekening mee gehouden dient te worden… het zit er allemaal tussen. Naast het bereiden van tal van appetijtelijke voor-, tussen- en hoofdgerechten weet Fabio ook nog de tijd te vinden om te controleren of keukenhulp Sam en ik de gerechten wel volgens de huisstijl presenteren. De risotto in een ringetje, de juiste olijfolie bij het juiste gerecht, niet morsen met de saus… Aan het toeval wordt niets overgelaten, alles moet kloppen. Eenmaal alle hoofdgerechten gepasseerd zijn neemt de drukte in de keuken af. Fabio laat ons de dessertborden dresseren welke al snel hun weg richting zaal vinden.

Na de shift treffen we nog enkele voorbereidingen voor de volgende dag om vervolgens de aangename werkdag af te sluiten met kippenvleugeltjes en gebakken aardappelblokjes, een glaasje prosecco dat naar meer smaakt, en een fijne babbel. Een half uur later keer ik moe maar voldaan huiswaarts, een fijne ervaring, twee kleine brandwonden en een getekend kookboek rijker.


Cucina Marangon
Paterstraat 9
2300 Turnhout
T 014/42 43 81

Verder praktische info (kaart, openingsuren, recepten… ) kan u terugvinden op www.cucinamarangon.com

* Indien u de “Pottenkijker” ook in uw restaurantkeuken wenst te ontvangen, dat kan. Laat een reactie in de commentbox achter of stuur een mailtje naar Sidfrisjes@gmail.com.

Mmmmholeculaire workshop

Vorig weekend een cursus moleculair koken gaan volgen in het Mmmmh kookatelier in Antwerpen. Een beetje bijscholen in de moderne technieken is nooit mis denk ik zo.

Teleurgestelde gezichten waaronder ook het mijne bij afloop van de workshop. Was dit het nu? Zowel de dooier van mozzarella als die van olijven was mislukt. De kaviaar van tomaat was zonder meer flets en de parels van munt heb ik niet eens zien passeren. Gelukkig was er een open bar... wijn en water à volonté!

Gezien de vriendelijke mensen van Mmmmh het zelf ook jammer vonden dat een en ander in de mist liep bieden ze me nu een nieuwe workshop "Moleculair koken" + een extra attentie aan. Kijk, ter kantore Coolinary worden zulke nobele daden op gejuich onthaald.

Televisiekoks

Er zijn zo van die momenten dat je niets dan respect kunt opbrengen voor bepaalde mensen. Ik heb nu zo'n momentje. Niets dan respect voor de manier waarop Nigella met de camera flirt bijvoorbeeld. En voor Gordon Ramsay hoe ie in een van zijn gekende scheldtirades kan schieten. Of respect voor het monument Piet Huysentruyt, Jeroen Meus, Heston Blumenthal... ga maar door. Een beetje koken, gefilmd worden, een klapke doen en toch je flair behouden? Nee dat is lang niet iedereen gegeven.




Ja, het vreemd soortig algemene Nederlands waarvan ik me bedien doet ook mij lachen. En ja, dat licht verbeten trekje rond mijn mond is een teken dat ik liever had dat die camera er niet was. En bij "Zeg eens euh" zou ik inderdaad een vogel voor de kat zijn... Het neemt allemaal niet weg dat ik een geweldige dag heb gehad in één van de beste keukens van het land, die van de Comme Chez Soi.

Het klopt trouwens wat ze over de camera zeggen... die doet er inderdaad een paar kilo bij.

Over de Pottenkijker

Sommige mensen hebben zo even de moed om in tijden van crisis hun baan op te zeggen. Je moet het uiteindelijk maar durven zo’n stap in het onbekende. Respect! Andere mensen, mezelf incluis, blijven dan weer dag in dag uit trouw op post (ik ondertussen al bijna 9 jaar) zich hooguit af en toe afvragend of dit het nu is. Wat de crisis voor ons nog in petto heeft weet ik niet maar… het houdt me alvast niet tegen om aan de lopende band ideetjes te krijgen. Soms zit er zelfs eentje bij waarvan ik denk dat het de moeite is om uit te werken…(tromgeroffel)… "de Pottenkijker" is er eentje van.

Niets is makkelijker om na een etentje een restaurant op te hemelen. Mond-tot-mondreclame kan hèt verschil maken voor een al dan niet startende zaak. De keerzijde van de medaille is natuurlijk dat het afbreken van een zaak al even gemakkelijk is. Na de eerste reeks van “Mijn Restaurant” waande iedereen zich plots culinair recensent. Mensen die doorgaans niet in staat zijn om een paling van een tuinslang te onderscheiden voelden zich plots geroepen om zich in culinaire discussies die hun koksmuts ver te boven gingen te roeren. Iets soortgelijks zie je ook bij “Komen Eten” op VijfTV. Met een bongobon als inzet beoordelen de kandidaten elkaar als waren het sterrenchefs. Geweldige televisie dat wel, maar kunnen we afspreken dergelijke spielerie toch maar voor thuis te houden?

Ik vraag me trouwens af of zo’n mensen eigenlijk het besef hebben wat er allemaal speelt in een restaurantkeuken. Hoe gemoedelijk de sfeer in de zaal ook kan zijn, vaak is het aardig stressen in een keuken zeker als de keet vol zit. Een blik in de keuken werpen… als dat geen aardige invalshoek is. En hup… “de pottenkijker” was geboren.

Als alles volgens plan verloopt ga ik de volgende maanden in verschillende etablissementen van de Turnhoutse Horeca enkele dagen mijn handen uit de mouwen steken. Een smakelijk verslag valt vervolgens te lezen op de Gazet van Turnhout en op Coolinary, dat spreekt. Een eerste aangenaam kennismakend gesprek met Fabio en Liana van Cucina Marangon heb ik alvast achter de rug en ook van De Weerelt, De Factory en Bistro Boogaers heb ik positieve feedback gekregen. Misschien moet ik ook al eens een mailtje sturen naar Chris en Wendy van ’t Gerecht, want coolinary stemt natuurlijk voor Turnhout.

De wereld is voor de durvers, lang leve “de pottenkijker” !

St. Bernardus Abt 12

Als ik bij pakweg The Chocolate Line of Pierre Marcolini ben langs geweest voor chocolade dan delen de collega’s in de lekkernijen. Gelukkig komt er in omgekeerde richting af en toe ook een kleine attentie, zoals vandaag bijvoorbeeld. Collega A. had een flesje St. Bernardus Abt 12 bij. Niets bijzonder zou je denken, ware het niet dat achter dat biertje een verhaal zit. En dat verhaal begint in de abdij van Westvleteren.

Het wereldvermaarde St Sixtus uit Westvleteren, ooit gekozen tot beste bier van de wereld is een biertje met mythische status. Zo wordt het bier enkel verkocht in de abdij en dat op bestelling. Je geeft de nummerplaat van je auto door en op een door hun bepaald tijdstip mag je één bak bier gaan afhalen. Als je echt heel veel geluk hebt kan je her en der in gespecialiseerde biercafé misschien wel een flesje scoren. Een andere optie is ebay, al durven daar de prijzen wel eens uit de pan swingen. Maar ik had het dus over St. Bernardus Abt 12.

In 1946 besloten de paters van Westvleteren het brouwen in de abdij terug te schroeven. Er kwam een licentieakkoord met een kleine brouwerij in het nabijgelegen Watou en de gekende St. Sixtus werd vanaf toen op verplaatsing gebrouwen. In 1992 kwam er een einde aan de overeenkomst tussen Westvleteren en Watou en startten de paters hun brouwerij terug op. Westvleteren gaat er prat op het unieke recepten van voor 1946 terug te gebruiken. In Watou blijft men ondertussen hetzelfde bier brouwen, hetzij gebotteld in een andere fles.

In principe heb ik dus een Westvleteren gekregen al is het niet het gegeerde flesje uit de abdij. Toch bedankt.

Post 400

We zijn alweer toe aan de 400ste post hier op coolinary.

* Zaterdag onze keukenkasten gaan bestellen bij één of andere Zweedse meubelgigant. Dit echter niet zonder eerst in Antwerpen centrum een meeneem kreeftensoepje te gaan eten. Onderweg naar de parking aan de kaaien ook nog maar bij de Stoemppot binnengesprongen voor een geitenkaasje met spek en Luikse siroop. Honger, je kent dat wel. Eenmaal ons einddoel bereikt bleek al snel dat we daar niet alleen rondliepen met keukenplannen. Ook maar even in het restaurant binnengesprongen voor een kleine portie Zweedse tapas. Kwestie van de wachttijd aangenaam door te komen. Eén bestelling, 150 € korting en een foto van een rek type “marginal” later richting uitgang gespurt om vervolgens geen hotdog te bestellen. Flink van mezelf. Na de autorit richting thuis stonden dampende pureepatatten, gegrilde zalm en groentjes ons al op te wachten. Goed gegeten.

* Zondag dan. Mijn namiddagdutje werd verstoord door een sms’je met de melding dat er nog een plaatsje vrij was in de auto richting KinkyStar, Gent. Onderweg gestopt bij de Carestel voor een broodje met hesp. Twee keer in drie dagen tijd Believo! zien optreden is trouwens altijd plezant. Hun debuutplaat is een aanradertje. In frituur “De Dulle Friet” traditioneel ook maar een frietje met stoverijsaus besteld, Gentse tongval incluis. Heersen doen we altijd in stijl.

KitchenAid blogevent - Cookaholic

Gisteren op uitnodiging van Dieter in het wondermooie kookatelier van Cookaholic de 90ste verjaardag gaan vieren van het übercoole KitchenAid. De insteek van de avond was simpel. Nodig een stel bloggers uit en laat ze onder begeleiding zelf hun maaltijd maken... Ideaal om de gezichten achter de verschillende blogs te zien.

Bij wijze van aperitief mochten we loos gaan met vruchten allerhande om onze eigen smoothie te maken. Lekker, gezond en kinderspel met de KitchenAid blender. Het sap van twee appelsienen, een banaan, een kiwi en een 20 cl yoghurt blenden en voila.

Tijd voor een snelle kennismakingsronde onder de aanwezigen. Waren onder andere aanwezig: de Pretmeloen (geweldige naam), Lamazone, Clopin, Flair / Loslopendenwild, Imke Dielen, Fashionata (en niet Passionata dus), Volume 12, Goedles / Communicatiemannen, Stef, en Kristof. KitchenAid zelf kwam met een afvaardiging van een 5 personen waaronder ook Isabella. Koken leek in eerste instantie ondergeschikt aan twitteren, flippen, poken, en diens meer maar uiteindelijk kreeg Gaetan de olijke bende toch aan de slag.

Wat stond er op de menu hoor ik u denken: Maïskoekjes (tawd mun kow pod), viskoekjes (tawd mun pla), gestoomde Thaïse kip (gaeng khiew waan gai) met gebakken rijst (khao pad) en een wortelcake met sinaasappelglazuur. Ik zette me, geflankeerd door "Miss Rupsigheid" en Valerie, aan de carrotcake en zag dat het goed was. Goeie zet trouwens want wij mochten met de Artisan werken. Al en hele tijd met stip op 1 wat betreft musthaves voor de Coolinary Cuisine. De blender staat op een mooie tweede plaats.

De hoop die sommige bleken te koesteren een mooi toestel mee huiswaarts te nemen bleek ijdel te zijn maar toch... Het was een plezante avond met lekker eten, een open bar, gezellige babbels, een lightsabre mockfight met dunschillers en een presentje. De immer handige KitchenAid keukenschort alsook een luxecatalogus keerden mee huiswaarts. Ik ben alvast meer dan overtuigd zo'n estethisch verantwoorde hebbedingen in huis te halen. Nu mijn bankrekening nog.

Kauwgom in een tube = tubble gum

Collega K had deze ochtend een tube kauwgom bij. Een tube! Hallo flashback naar de jaren 80. Ik weet nog dat we daar vroeger zot van waren. Sinds 20 jaar is er buiten de tube eigenlijk niets veranderd. De kauwgom (tuttefrut in de kempische volksmond) is nog steeds roze, mierzoet en na 2 minuten heeft ie geen smaak meer. Verder is het een kunst om alle kauwgum uit de tube te krijgen en als je daar uiteindelijk in slaagt moet je het plakkerige goedje nog van je vingers (en toetsenbord / muis) krijgen.

Ik herinner me trouwens dat ik nooit maar dan ook nooit bellen heb kunnen blazen. Vandaag ging dat geweldig. Bellen ter grootte van een appel... en vervolgens alles van je gezicht plukken. Voor de liefhebbers trouwens nog twee foto's. Oh ja... zoekopdrachten tube, kauwgum en dergelijke leveren eigenlijk niets op, tubble gum daarentegen!

Koffiekoeken en champagne

Collega .N is vandaag 30 jaar in dienst. 30 jaar!!! Er werd bescheiden gevierd met koffiekoeken met chocolade en champagne van een goed merk. Misschien niet de meest geweldige combinatie maar toch. Voor een maandagochtend willen wij zelfs het bekertje door de vingers zien.

Ligt het nu aan mij of lijkt 30 jaar voor dezelfde baas hallucinant lang? Maar er dan maar direct een koffietafel van denk ik dan.